hof van doorns en rozen.jpg

Titel: Hof van doorns en rozen
Auteur: 
Sarah J Maas
Uitgever: 
Van Goor
Pagina’s: 
424
Uitgave: 
Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Het bos waarin de negentienjarige Feyre woont is in de lange wintermaanden een koude, sombere plek. Haar overlevingskansen en die van haar familie berusten op haar vermogen om te jagen. Wanneer ze een hert ziet dat opgejaagd wordt door een wolf kan ze de verleiding niet weerstaan om te vechten voor de prooi. Maar om te winnen moet ze de wolf doden en daarop staat een prijs. Niet veel later verschijnt er een beestachtig wezen om vergelding op te eisen. Wanneer ze naar het gevreesde feeënrijk Prythian wordt gesleept, ontdekt Feyre dat haar ontvoerder geen beest is, maar Tamlin – een van de dodelijkste, onsterfelijke magische wezens ooit gekend. Terwijl ze op zijn landgoed verblijft, veranderen haar ijzige vijandige gevoelens voor Tamlin in een vurige passie die elke leugen en waarschuwing over de mooie, gevaarlijke wereld van de Elfiden in rook doet opgaan. Maar een oude, kwaadaardige schaduw groeit over het land, en Feyre moet een manier vinden om het te stoppen of Tamlin en zijn wereld zullen voor eeuwig verdoemd zijn.

Review:

Hebben jullie ook wel eens last van een zwart gat nadat je de laatste bladzijde van een boek hebt omgeslagen? Heeft een boek er wel eens voor gezorgd dat geen enkel boek je daarna nog kan boeien? Wel, dat is wat een hof van doornen en rozen met mij deed. Ik heb dit boek echt verslonden van de eerste tot de laatste pagina. Het deed me trouwens weer maar eens beseffen waarom ik niet graag series lees die nog niet zijn afgerond. De leegte tussen nu en het volgende boek voelt bijna onoverbrugbaar aan.

Mijn liefde voor dit boek overviel me eigenlijk wel een beetje. Het gaat namelijk over feeën. En hoewel ik gek ben op allerlei magische en mythische wezen, feeën vallen daar altijd bij uit de boot. Maar de feeën in deze reeks zijn toch net van een iets ander kaliber dan diegene die we gewoon zijn.

Sarah J. maas baseerde zich voor dit verhaal op het sprookje van Belle & het beest. (Een sprookje waar ik sowieso dol op ben) en geloof me of niet, maar ze maakte het zelf nog een tikkeltje beter dan het originele verhaal. Hoewel, misschien is beter niet het juiste woord. Ze maakte er in elk geval een volwassenere versie van. Het verhaal krijgt een donker kantje en een sausje van sexy scenes. Ze neemt het originele sprookje en geeft er een heel eigen invulling aan.

Feyre, het hoofdpersonage in het verhaal, is in niets te vergelijken met Belle uit het originele sprookje. Feyre is een jager, die ervoor probeert te zorgen dat haar familie in leven blijft en hen voedt met de dieren die ze vangt in het bos. Ze is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en zeker niet het type dat bij de pakken blijft neerzitten. Ze is koppig, vastberaden en draagt een groot verantwoordelijkheidsgevoel met zich mee. Terzelfder tijd is ze zeker niet perfect. Feyre maakt zonder twijfels een hoop fouten en haar nieuwsgierigheid haalt soms de bovenhand.

Tamlin, haar tegenspeler in dit eerste deel van de reeks is dan weer een perfecte representatie van het beest. Ruw, maar tegelijkertijd ook sensitief. Een beetje onhandig in zijn omgang met Feyre, maar hij probeert en dat is best hartverwarmend. De spanning tussen Tamlin en Feyre is met moment echt te snijden en ik zat op het puntje van mijn stoel om hun liefde te zien openbloeien.

Maar naast de romance tussen Tamlin en Feyre is het sterkste aspect van het verhaal voor mij zonder twijfel de wereld die Sarah J. Maas tot leven roept. De elfenwereld heeft zijn eigen geschiedenis, gewoonte, tradities, en elk personage krijgt zijn eigen achtergrond. De wereld komt echt voor je ogen tot leven. Dat en het feit dat ik behoorlijk gek was op de slechterik uit het verhaal. En neen, dan heb ik het niet over Rhysand. (Ik ga gewoon eerlijk zijn, ik begrijp de ganse hype rond Rhysand niet goed. Maar dat terzijde.) Neen ik heb het over de geweldige koningin. Slecht tot op het bot en vol met vreselijk martelpraktijken en onmogelijke opdrachten. Dit klinkt nu misschien alsof ik erg hou van gruwelijke taferelen, wat eigenlijk niet zo is. Maar ik hou er wel van als de “slechterik” echt slecht is en dan liefst op een briljante wijze. Wat hier zeker het geval is!

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08


Een hof van doorns en rozen is een duidelijke belle en beest hervertelling, maar met een originele, eigen insteek van de auteur. Genieten van de eerste pagina tot de laatste en daarna aftellen tot het volgende deel!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge