De kroon van de Tearling – Erika Johansen

De kroon van de tearling

Titel: De kroon van de Tearling
Auteur: Erika Johansen
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 448
Gelezen: Hardcover, Nederlandse versie
Links:
Goodreads, Bol

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Op haar negentiende verjaardag begint prinses Kelsea Glynn haar gevaarlijke reis naar het kasteel waar ze ­geboren is. Ze komt haar kroon opeisen. Achttien jaar lang werd het koninkrijk geregeerd door Kelsea’s oom, een ­marionet van de Rode Koningin, die het buurland Mortmesme al decennia tiranniseert. Kelsea draagt de Tearlingsaffier, een juweel met immense ­magische krachten. Ze wordt beschermd door de Wachters van de Koningin, geleid door de raadselachtige en toegewijde Lazarus. Kelsea zal de ridders nodig hebben om te overleven. Haar vijanden zetten duistere moordenaars en duivelse bloedmagie in om te voorkomen dat zij gekroond wordt…

Review:

Ik begon met niet al te hoge verwachtingen aan de kroon van de Tearling, maar ik moet zeggen dat ik er echt intens van genoten heb. De hoofdreden waar ik dit boek zo ontzettend goed is denk ik omdat het zo een divers verhaal is. Het is een historische roman gemengd met fantasie elementen en een distopische samenleving. Ik kon het gegeven van die samenleving maar niet uit mijn hoofd zetten terwijl ik het boek las. Het is daar altijd sluimerend op de achtergrond, maar het komt nooit aan de oppervlakte. Ik heb zoveel vragen over het hoe en waarom van deze samenleving, die in het eerste deel van deze serie geen antwoord krijgen. Je leest over de grote oversteek, de namen van bekende auteurs worden genoemd en toch kom je nooit meer te weten over waarom we onze wereld hebben verlaten en met zijn alle geëvacueerd zijn naar deze nieuwe wereld. Op bepaalde momenten vergat ik compleet dat ik eigenlijk een futuristisch verhaal aan het lezen was. Hoewel ik me bleef afvragen waarom we terugkeren naar de middeleeuwen?

Maar het verhaal is zonder twijfel erg spannend, vol met politieke intriges! Zelf als lezer kan je niet zeker zijn wie te vertrouwen valt in deze wereld. Het verraad is echt op slimme wijze gebracht, waardoor niet alle betrokken partijen van het begin duidelijk zijn. Kelsea is een van mijn favoriete hoofdpersonages in lange tijd. Ze is nog erg jong en niet adembenemend mooi, maar ze is zonder twijfel een krachtige vrouw. Ze heeft een hart van goud en ze probeert zoveel mogelijk de juiste keuzes te maken. Maar ze heeft ook haar kleine kantjes, wat ervoor zorgt dat haar personage realistisch overkomt. Doorheen het verhaal ontwikkeld ze zich steeds verder in een sterke jonge vrouw. Ze zag haar eigen onzekerheden onder ogen en probeerde er constructief mee om te gaan. Maar ze probeerde ook alle ongelovigen die in haar niet de nieuwe koningin zagen van hun ongelijk te overtuigen. Verfrissend is ook feit dat er in dit eerste deel van het boek weinig tot geen romantiek is. Dit kan natuurlijk nog veranderen in de loop van de reeks. Maar het gebrek aan romantiek is bij de kroon van de Tearling echt een positief punt. Vooral omdat het Kelsea de kans geeft om volledig te groeien in haar rol als troonopvolgsters en vooral om zichzelf te ontwikkelen, zonder hiervoor een partner te hebben.

Een echte aanrader!

De reiziger – Diana Gabaldon

 

de reiziger

Titel: De reiziger
Auteur: Diana Gabaldon
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 736
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

De reiziger is een verhaal vol passie en avontuur, angst en verraad… en een liefde die alle barrières van plaats en tijd overstijgt. Claire Randall viert in 1945 de hereniging met haar man Frank met een tweede huwelijksreis naar de Schotse Hooglanden. Tijdens een wandeling stuit Claire op een stenencirkel… en ze wordt wakker in het onbekende en gevaarlijke Schotland van 1743. Al snel komt Claire erachter dat niet alleen haar leven op het spel staat, maar ook haar hart. De onweerstaanbare jonge Schot James Fraser laat haar kennismaken met een zo vurige passie en een zo allesomvattende liefde, dat Claire verscheurd wordt tussen trouw en verlangen, en tussen twee volkomen verschillende mannen en twee onverenigbare levens.

Review:

Wat kan ik eigenlijk nog zeggen, wat miljoenen reviews voor het mijne al niet gezegd hebben? Laten we maar beginnen met het feit dat ik passioneel verliefd ben geworden op dit boek.

Het verhaal heeft alles wat ik zoek in een boek: tijdreizen, geschiedenis, schotland, romantiek en ja ook een behoordelijke dosis seks. (Laten we het maar meteen over seks hebben, gezien dat in de meeste reviews boven komt drijven. ) Zoals ik al zei er is een behoorlijke dosis seks aanwezig in dit boek. (Alle soorten seks trouwens: de liefde bereiding, passionele we trekken de kleren van ons lijf seks, homoseksualiteit… noem maar op. Het zit er waarschijnlijk in. ) Maar op geen enkel ogenblik is seks de hoofdreden van het verhaal. Neen, het maakt er integraal deel van uit. Een volwassen liefdesverhaal daar hoort voor mij seks bij.

De reiziger is zo geschreven dat je echt in het boek gezogen wordt. Het is erg lang geleden dat een boek me zo wist vast te grijpen om me pas op de allerlaatste pagina terug los te laten. Het boek zit vol actie. Moord, bloedvergieten, mishandelingen, heksenverbrandingen, ze volgen elkaar aan een hoog tempo op. Diana Gabaldon slaagt erin het boek echt tot leven te brengen. Ik bevond me samen met Jamie en Claire in Schotland. De valleien en de meren kwamen voor mijn ogen tot leven. Het voelt alsof je een film aan het lezen bent, zo simpel is het.
Wat absoluut niet simpel is, zijn de personages in dit boek. Complexe, herkenbare, menselijke personages, die aanvoelen alsof je hen al jaren kent. Vooral Claire Beauchamp steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit. Zij is het eerste vrouwelijke personage waar ik echt met hart en ziel van houdt. Claire is een pittige dame. Ze is niet op haar mondje gevallen, behoorlijke koppig, maar terzelfdertijd erg veerkrachtig en sterk. Langst de andere kant is ze erg zorgzaam, teder en ze heeft echt het beste met mensen voor. Voor mij was ze echt het sterkste vrouwelijke personage dat ik ooit in een boek ben tegengekomen. En dan heb ik het nog niet gehad over Jamie. Ik denk dat Diana Gabaldon alle mannelijke hoofdrolspelers die ik nog ga tegenkomen in boeken voor mij heeft verpest. Jamie is voor mij persoonlijke de perfecte man. En ik weet dat er heel wat controversie is over zijn karakter. Maar he, ik hou van sterkte, koppige, ruige, mannen met een gezonde goesting.

Ik zit op hete kolen om aan boek twee te beginnen!

Dreigende Stilte – Lucy Christopher

9200000021834894

Titel: Dreigende stilte
Auteur: Lucy Christopher
Uitgever: Overamstel Uitgevers
Pagina’s: 304
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Dreigende stilte is de brief van Gemma aan haar ontvoerder. Een emotioneel relaas over hoe ze vast zit in de Australische wildernis, zonder kans op ontsnapping.

Review:
Dreigende stilte staat al maandenlang op mijn te lezen lijstje. Nadat ik enkele uitermate positieve reviews over het boek las, kon ik niet langer wachten om te beginnen lezen. En ik kan alleen maar zeggen dat de reviews de nagel op de kop sloegen. Dreigende stilte is een ongelooflijk sterk boek dat iedereen gelezen zou moeten hebben. Het is een moeilijk boek om te verwerken. Het is een erg vlot geschreven verhaal, maar het handelt over een toch wel gevoelig onderwerp dat nog lang in je hoofd blijft hangen.

Het verhaal gaat over Gemma, een 17 jaar oud meisje, dat op reis is met haar ouders. Wanneer ze eventjes een kop koffie gaat halen in het barretje op de luchthaven loopt ze de 25 jaar oude Ty tegen het lijf. Ty is een leuke jongen, aardig om te zien en met een goed gevoel voor humor. Wanneer hij haar vraagt om samen een kop koffie te drinken, aarzelt Gemma maar heel eventjes. Ze heeft toch nog even tijd voor hun vlucht vertrekt en hij heeft wel echt hele mooie blauwe ogen. Ty mengt echter verdovende middelen in haar kopje koffie en ontvoert haar naar de outback in Australië. De woning waar hij Gemma mee naartoe neemt ligt op de meest afgelegen en doodse plek in de Australische woestijn. Tijdens hun verblijf daar leert Gemma Ty beetje bij beetje beter kennen. En ze ontdekt dat Ty deze ontvoering al jarenlang plande. Hij volgt haar al bijna haar hele leven en hij heeft hun hele toekomst voor hen gepland.

Ik kan bijna niet uitdrukken hoe intelligent dit boek geschreven is. Het klinkt misschien een beetje raar, maar Lucy Christopher weet perfect hoe ze haar lezers moet bespelen. Ze zorgt ervoor dat Gemma een makkelijk karakter is om je mee te identificeren. In het begin van het verhaal ben je samen met haar woedend en wil je niets liever dan hard vechten voor je vrijheid. En geloof me maar, Gemma vecht als een leeuwin tegen Ty. Ze is geen makkelijk slachtoffer en ze probeert verschillende keren om te ontsnappen. Gemma haat Ty en keer op keer laat ze hem dit ook merken. Maar op een bepaald moment komen er toch kleine barstjes in de muur die Gemma voor zich heeft opgetrokken. Ty begint haar meer over zichzelf te vertellen en Gemma geraakt erg in de war over haar gevoelens voor Ty. Op subtiele wijze zorgt Lucy Christopher ervoor dat je zelf een milde vorm van Stockholm syndroom ontwikkeld. Ik was net zo in de war als Gemma. Aan de ene kant wil je hem ontzettend hard haten. Wil je hem duidelijk maken dat hij verkeerd bezig is. Maar langst de andere kant behandelt hij Gemma met zoveel respect en zachtheid. Mijn verstand (en dat van Gemma) besefte maar al te goed hoe fout Ty was, maar ons hart dat zei iets anders….

Het verhaal is geschreven als een lange brief van Gemma aan Ty. Zij vertelt hem haar verhaal vanaf het moment dat ze in zijn ogen keek tot helemaal op het einde. En wat een schitterend einde! Op het einde van het boek bespreekt Gemma twee mogelijke keuzes. Welke keuze ze uiteindelijk neemt wordt opengelaten. Maar mijn hart lag in duizend stukjes. Welke keuze Gemma ook gemaakt zou hebben, ik kon ze allebei verstaan.

Titel: Mijn reis met Jake
Auteur: Morgan Matson
Uitgever: De Fontein
Pagina’s: 368
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol, amazon

Korte inhoud:

Amy is 17 en staat op het punt van de Amerikaanse westkust naar de oostkust te verhuizen. Haar moeder wil dat ze met de auto komt, maar sinds het dodelijke ongeluk van haar vader durft Amy niet meer achter het stuur. Daarom heeft haar moeder een reisgenoot geregeld: Jake, de zoon van een kennis. Amy ziet er heel erg tegen op om vier dagen met een vreemde jongen in de auto te moeten zitten, maar wanneer de knappe Jake op de stoep staat wordt de reis ineens een stuk spannender!

Review:

Eerst en vooral moet er mij iets van het hart. Ik lees in het Engels en dus viel het me bij het schrijven van deze review op dat het personage dat ik ken als Roger, in de Nederlandse versie Jake genoemd werd. Waarom vraag ik me dan af? Klonk Jake Amerikaanser? Hipper? In mijn hart zal Roger altijd Roger zijn. Die naam paste zo goed bij hem. En nu, de echte review. Ik ging mijn reis met Jake als tussendoorboekje lezen. Om de kloof tussen twee zwaardere boeken op te vangen. Ik dacht eigenlijk dat het een soort van chick lit was. Een licht verteerbaar boek, dat je snel tussendoor kon lezen. Wel, mijn reis met Jake bleek toch een iets ander boek te zijn dan ik oorspronkelijk dacht.

Amy heeft recent haar vader verloren in een verkeersaccident. Haar moeder is reeds verhuist naar hun nieuwe woning in Connecticut, waar haar broer verblijft in een afkickcentrim. Aan het begin van de zomer moet ook Amy afzakken naar hun nieuwe woonplaats. Er is slechts een probleem. Amy rijdt niet meer met de auto sinds het ongeval van haar vader. En daar komt Jake het verhaal binnen. Jake is een oude vriend van de familie en zijn vader woont aan de Oostkust. Hij zal Amy tijdens een vier dagen durende rit naar Connecticut brengen. Maar de dingen gaan net iets anders dan Amy’s moeder gepland had. Het begint met een klein omweggetje, maar zorgt ervoor dat ze aan een routetrip beginnen. Een routetrip die ervoor zorgt dat zowel Amy als Jake hun demonen onder ogen moeten zien.

Natuurlijk is een groot gedeelte van dit boek een heerlijk zomer boek. Licht verteerbaar en soms met een hele hoge aaibaarheidsfactor. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Neen, Morgen Matson heeft een verhaal geschreven met echte, menselijke emoties en angsten. Het had heel makkelijk geweest om het verhaal volledig rond Amy en het verdriet van haar vader te laten draaien. Maar ook Jake krijgt een plaatsje in de spotlights. Hij is niet enkel de jongen die Amy meeneemt op een roadtrip. Neen, hij heeft zijn eigen problemen en gevoelens waar hij mee in de knoop ligt. Niet enkel Amy heeft nood aan verwerking en een nieuwe start. Maar ook Jake heeft wat tijd nodig om zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Daarnaast wordt het verhaal aangevuld met geweldige zij-personages. En die zij-personages zorgen ervoor dat het zo een onvergetelijk verhaal is. Iedereen krijgt zijn eigen kleine verhaallijn, maar allemaal dragen ze ook bij tot de verdere ontwikkeling van Jake en Amy.

Dit boek is tot de nok gevuld met foto’s, muzieklijstjes, tekeningetjes en kleine prullaria die Amy en Jake verzamelen tijdens hun trip. Al deze kleine zaken dragen bij tot een unieke leeservaring en zorgen ervoor dat je echt het gevoel hebt mee op reis te zijn. Deze kleine details zijn zelf zo belangrijk voor het verhaal dat ze het einde van het verhaal bepalen. Ik dacht namelijk dat het boek eindigde met een open einde. Maar toen draaide ik de laatste pagina en daar was het antwoord waar ik al die tijd op hoopte. Het perfecte einde voor mij!

Mijn reis met Jake was bedoelt als een snel tussendoortje, maar gaat recht mijn top 10 van 2015 in!

Wij – David Nicholls

9200000030134982

Titel: Wij
Auteur: David Nicholls
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 416
Gelezen: E-book, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol, Amazon

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Douglas Peterson wordt midden in de nacht door zijn vrouw Connie gewekt met het bericht dat ze hem wil verlaten. Hun zoon Albie gaat na de zomer het huis uit om te studeren en zij vindt dat het de hoogste tijd is om te scheiden, nu hun ouderlijke taak erop zit. Douglas houdt van zijn vrouw en het vooruitzicht van een leven alleen jaagt hem angst aan. Maar hij heeft nog een kans. Er staat nog een familievakantie gepland, een Europese rondreis langs steden als Parijs, Barcelona en Amsterdam. Hij besluit dat dit de trip van hun leven moet worden: de vakantie die hen weer nader tot elkaar zal brengen, waarin hij het respect van zijn zoon en de liefde van zijn vrouw terugwint. De hotels zijn geboekt, de tickets gekocht, de route uitgestippeld. Wat kan er nu in hemelsnaam nog misgaan? Wij is zowel groots als intiem, zowel grappig als hartverscheurend. Het is een liefdesverhaal en een onvergetelijke road trip in één, met alle hilarische situaties, genoegens en uitdagingen van een grote reis – letterlijk en figuurlijk.

Review:

Ik ga waarschijnlijk een hoop mensen tegen mij in het harnas jagen, maar ik ga deze bespreking met een erg onpopulaire mening beginnen. Ik hield echt niet van One Day. Dus toen ik zag dat David Nicholls een nieuwe roman uit had twijfelde ik echt of ik hem wel wou lezen. En toen las ik de korte inhoud van Wij en kon ik toch echt niet weerstaan. En wat ben ik blij dat ik David Nicholls een tweede kans heb gegeven!

Douglas Peterson wordt in het midden van de nacht wakker gemaakt door zijn echtgenote die hem doodleuk vertelt dat ze na 20 jaar huwelijk van hem wil scheiden. Dit vertelt ze hem op de vooravond van hun lang geplande reis door Europa. Douglas overtuigt zijn vrouw echter om toch te vertrekken. Voor hem is deze vakantie het moment om te bewijzen dat Connie verkeerd is en dat ze hun huwelijk een tweede kans moet geven.

Waarschijnlijk zou ik dit boek 4 jaar geleden vreselijk hebben gevonden. Ik moest zelf moeder worden om dit verhaal te kunnen apprecieren. Wat niet wil zeggen dat ik altijd op een lijn zat met het gezin Peterson. Je wilt niet weten hoe vaak ik hoofdschuddend zat te lezen en bij mezelf dacht “dit kan nu toch echt niet.” Douglas is een personage waar alles zwart wit vor is. Er is geen ruimte voor grijs in zijn denkwereld. Hij is een wetenschapper, een stabiele, voorspelbare man, die de touwtjes graag in handen houdt. Een man die een afkeer heeft voor alles wat niet binnen zijn standaard denkpatroon valt. Er waren momenten dat ik hem echt wou toeschreeuwen dat hij zijn mond moest houden en moest kijken naar wat hij allemaal aan het kwijtraken was door zijn gedrag. Het boek springt continu over en weer tussen het heden en het verleden. In het heden volgen we de Europese reis van het gezin en alle obstakels die ze dienen te overwinnen. Op bepaalde momenten lijkt het een beetje op een slapstick komedie, maar dan met een erg duister randje. In het verleden kijken we naar de begindagen van Douglas en Connies relatie. En daar knelt voor mij al een beetje het schoentje. Wij is voor mij vooral een boek over twee mensen die nooit hadden mogen trouwen. Douglas en Connie voelen nooit aan als een goede match. Hun relatie heeft vanaf het begin voor mij geen slaagkansen. Maar de echte boodschap in dit verhaal is voor mij toch wel dat je altijd fouten kan maken, het is gewoon belangrijk er lessen uit te leren.

Het meisje met alle gaven – M.R. Carey

het meisje met alle gaven

Titel: Het meisje met alle gaven
Auteur: M.R. Carey
Uitgever: Bruna uitgevers
Pagina’s: 448
Gelezen: E-book, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Elke ochtend wacht Melanie in haar cel tot ze wordt opgehaald en naar het klaslokaal wordt gebracht. Als ze aan de beurt is, houdt Sergeant haar onder schot terwijl twee van zijn mannen haar in de rolstoel vastgespen. Ze vinden haar niet aardig, denkt ze. Ze grapt dat ze niet zal bijten. Maar niemand lacht.

Review:

Het meisje met alle gaven start in het midden van de actie. Melanie, een klein meisje, wacht elke dag in haar cel tot de bewakers komen om haar mee te nemen naar haar klaslokaal. Dit doet ze elke dag, voor zolang ze zich kan herinneren. Maar laat je niet in de luren leggen, Melanie is geen gewoon meisje.

Ik keek zo uit naar dit boek en ik wou het zo graag goed vinden. Zombies in een klaslokaal klonk mij als muziek in de oren. Dat moest toch gewoon een goed verhaal vormen? En dat doet het ook, zolang het verhaal zich afspeelt op de militaire basis. De ethische dilemma’s en en mysterieuze omstandigheden stapelen zich op. Wat is er buiten de basis? Waar komen de hongerigen vandaan? En wie zijn die hongeringen? Maar dan heeft er een belangrijke gebeurtenis plaats en de vijf personages die je volgt worden gedwongen de basis te verlaten en de wijde wereld in te trekken. Die wijde wereld, dat is onze wereld. Alleen 20 jaar na een grote ramp. En dan belanden we op het punt, waar de auteur mijn interesse in het verhaal kwijt speelt. De vaart ging uit het verhaal, de mysteries verdwenen en het verhaal verviel in torenhogen clichés. Je hebt het monster dat graag mens wil zijn. Je hebt de lerares die alles zou opgeven voor haar studenten en dan is er nog de doorgedraaide wetenschapper. Het verhaal mist dieptegang eens ze de militaire basis verlaten.

Ik was ook absoluut geen fan van de wereld die M.R Carey ontwikkeld. Ik hou van beeldende taal. Een beschrijving moet een wereld voor mij tot leven brengen. Maar hier waren de woorden gewoon woorden. De beelden bleven achterwege. Ontzettend jammer, want ik wou echt graag post apocalyptisch Engeland ontdekken.

Maar het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. Het verhaal wordt vertelt vanuit verschillende personages. Een voor een belichten ze hun eigen kant van het verhaal. Erg fijn om zo verschillende interpretaties te krijgen, die ook echt bijdragen aan het verhaal. Dokter Caldwell vertelt haar verhaal als een echte wetenschapper. Droog, doorregen met academische taal. Het zorgt voor een zeker afstand tussen de lezer en Dokter Caldwell.  Wanneer echter Melanie aan het woord komt, wijzigt de verhaalstijl. Melanie spreekt als een jong meisje dat honderdduizenden vragen heeft over haar wereld.

Het meisje met alle gaven is zeker een slecht boek. Ik denk dat het gewoon een beetje overhyped is, waardoor mijn verwachtingen erg hogen lagen. Die verwachtingen werden niet ingelost. Het boek bevestigde nog maar eens dat zombies toch echt niet mijn ding zijn.