Dromendochter – Laini Taylor

Dromendochter

Titel: Dromendochter
Auteur: Laini Taylor
Uitgever: De Boekerij
Pagina’s: 368
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Karou studeert kunstgeschiedenis in Praag en vult haar schetsboeken met monsters die al dan niet bestaan. Ze verdwijnt regelmatig voor mysterieuze ‘klusjes’ en spreekt een heleboel talen, waaronder een aantal niet-menselijke. En haar helderblauwe haar is niet afkomstig uit een flesje.
‘Wie ben ik?’ Dat is de vraag die Karou dag en nacht achtervolgt. En ze staat op het punt om erachter te komen…

Review:

Deze trilogie is erg gehypet en nu ikzelf het eerste boek gelezen heb begrijp ik beter waarom. Dromendochter wijkt erg af van het klassieke YA boek en daarom vond ik het net zo verfrissend om te lezen. Sowieso lees ik erg graag fantasie verhalen die geïnspireerd worden door engelen en demonen. Maar wat Laini Taylor met die mythologie heeft gedaan is echt uniek.

Het boek begint als volgt: Er waren eens een engel en een duivel die verliefd op elkaar warden. Het liep niet goed af. Deze zin greep me onmiddellijk vast en liet me niet meer los tot ik de laatste pagina had omgeslagen. Nu denk je misschien: “Weer een engelen verhaal? Dat hebben we toch al gezien bij Fallen en Halo?” Neen, dit boek is echt iets totaal anders en uniek in zijn genre.

De wereld die in dit boek gecreëerd wordt is ongelooflijk sterk en gedetailleerd. Gevuld met mythologie, sages en geschiedenis die perfect bij de schepsels in deze wereld horen. Laini Taylor hanteert het concept van engelen en demonen (Serafijnen en Chimaeren in dit geval) en een verboden liefde, maar ze slaagt erin nooit in clichés te hervallen. Nochtans zou dit makkelijk kunnen gebeuren. Vooral omdat Dromendochter een liefdesverhaal is. De romance zou makkelijk  het ganse plot kunnen beïnvloeden. (Zoals bijvoorbeeld bij Fallen het geval is.) Maar dat doet het niet. De liefde is subtiel en pas op het ogenblik dat het er echt toe doet wordt ze passioneel en verzengend. Het verhaal van dromendochter gaat veel verder dan enkel maar de liefde tussen Karou en Akiva.

Het verhaal is ook geen klassiek geval van goed tegen kwaad. Niemand is zuiver boosaardig en niemand is alleen maar goed. Omdat je het verhaal door de ogen van Karou volgt ben je in het begin zelfs eerder geneigd om de engelen als de vijand te bekijken. Later in het verhaal wordt echter duidelijk dat iedereen verliest in een oorlog en dat geweld heel vaak geweld in de hand werkt. Ik vond dit specifieke aspect van het verhaal erg goed uitgewerkt. Sowieso vind ik het een positief gegeven dat moeilijke onderwerpen in jeugdliteratuur naar boven komen. In dromendochter is de oorlog tussen de Serafijnen en de Chimaeren niet vast te pinnen met een duidelijke begindatum. Je kan niet zeggen “hier en nu” is het begonnen. De oorlog wordt veroorzaakt door actie en reacties. Het is een complexe samenloop van omstandigheden en alle partijen denken het gelijk aan hun kant te hebben. Briljant en tegelijkertijd erg realistisch uitgewerkt vond ik persoonlijk.

Nog een sterk punt in dit boek is de poëtische schrijfstijl. Ik vermelde hierboven al dat ik het verhaal op zich uniek vond, maar ook de schrijfstijl kan je als uniek bestempelen. De omschrijvingen van de personages en de omgeving zijn zo gedetailleerd, dat ze voor je ogen tot leven komen.

Ondertussen heb ik nog geen woord gezegd over de karakters. Eerst en vooral is er Karou. En ik weet dat ik dit al een aantal keer gezegd heb dit jaar. Maar zij is een ongelooflijk, sterk vrouwelijk personage. (Misschien lees ik eindelijk de juiste boeken? Of misschien hebben jeugdauteurs eindelijk ontdekt dat vrouwen best voor zichzelf kunnen zorgen?) Er was niets aan Karou dat mij stoorde of waar ik mij aan ergerde. Bij haar klikte gewoon alle puzzelstukjes perfect in elkaar. Ze was kunstzinnig met een mysterieuze geschiedenis, maar ze was tegelijkertijd ook heel trouw aan haar toch wat niet – traditionele familie. Wat voor mij vooral belangrijk was, is het feit dat Karou verre van perfect is. Ze maakt fouten, hele menselijke fouten. Ze is niet immuun aan boosheid of jaloezie bijvoorbeeld. Ze is niet bestemd om de wereld te redden en ze heeft ook geen bovenmenselijke krachten. Ze is gewoon een sterke dame, die haar mannetje kan staan en waar je gerust een kopje koffie mee zou willen gaan drinken.

En dan is er Akiva…. Wat kan ik zeggen over Akiva. Zo veel jeugdauteurs hebben reeds geprobeerd om een jongen/man te creëren die melancholisch is, die diep nadenkt en een duister verleden heeft. En hier is eindelijk iemand die erin geslaagd is om dat personage geloofwaardig neer te zetten. Akiva is een ongelooflijk sterk mannelijk karakter. Op geen enkel moment een complete klootzak en ook geen enge stalker. Neen, een man met eergevoel, met een gevoel voor humor, maar er is toch altijd die donkere kant van hem aanwezig.

De hoofdpersonages zijn ontzettend gedetailleerd en realistisch neergezet. Maar daar houdt het niet op. Ook de zij-personages hebben elk hun eigen verhaallijn. En door hun eigen karakterstrekken voegen ze allemaal een beetje eigenheid toe aan het verhaal. Vooral Zusanna, die zorgt voor een beetje “normaal gedrag” tussen al die rondvliegende engelen en magie. Ik kan niet wachten om haar terug te ontmoeten in het tweede deel van de reeks.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader of afrader?
Aanrader!
Kopen of lenen? Nu onmiddelijk naar de winkel rennen zou ik zeggen!
If you liked: Ik wou fallen zeggen, maar aan de andere kant zou ik dat toch niet helemaal menen. Dromendochter is zo uniek, dat ik het eigenlijk met niets kan vergelijken.

Dromendochter is een fantastisch, mythisch verhaal over engelen en duivels, over liefde en oorlog, over vrienden en familie. Maar terzelfdertijd is het zoveel meer dan dat!

Onvoorwaardelijke – Colleen Hoover

onvoorwaardelijk

Titel: Onvoorwaardelijk
Auteur: Colleen Hoover
Uitgever: Zk
Pagina’s: 304
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads, Bol

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Als Tate haar nieuwe buurman Miles ontmoet weet ze zeker dat het geen liefde op het eerste gezicht is. Zelfs ‘vrienden’ is een groot woord. Het enige wat ze gemeen hebben, is een ongekende wederzijdse aantrekkingskracht. Miles wil geen liefde, Tate heeft geen tijd voor liefde, dus blijft over: seks. Miles heeft wel twee voorwaarden waar Tate zich aan moet houden: geen vragen over het verleden en geen verwachtingen voor de toekomst. Kan Tate dit volhouden? En wat houdt Miles voor haar verborgen?

Review:

2015 wordt het jaar waarin ik drie nieuwe, favoriete auteurs ontdekt heb. Favoriete auteurs dat wil bij mij zeggen dat ik hun nieuwe boeken onmiddellijk bestel zonder de korte inhoud te lezen. Colleen Hoover komt zonder twijfel mee op dat lijstje! Eerder dit jaar las ik het eerste deel van de never never serie, die ze in samenwerking met Tarryn Fisher Schreef. En deze maand pikte ik voor het eerst een van haar new adult boeken op en ik was meteen verkocht!

Onvoorwaardelijke was het perfecte boek voor mij, omdat het zowat alle zaken bevat waarvan ik hou in een goed boek. Het heeft een mooi, met momenten ontzettend droevig verhaal, maar is ook gevuld met stomende seksscènes en sterke personages. Ik hou van een goede portie stomende scenes in literatuur, maar zonder dat het boek daar effectief onder gaat lijden. (Denk 50 shades of grey, waar er veel seks is maar weinig verhaal.) Ik vind het ook belangrijk dat seksscènes bijdragen aan het verhaal. Functioneel naakt begrijp je? En in het geval van onvoorwaardelijk was dit zeker het geval.

Maar voor jullie denken dat ik een sexbeluste lezer ben. Het waren zeker niet alleen de stomende scenes die ik fijn vond in onvoorwaardelijk. Het verhaal was uniek en daarom zag ik de plot wendingen ook niet aankomen. Zelfs toen ik het boek uit had liet het me nog niet los. Onvoorwaardelijk had echt zijn klauwen in mij geslagen. Het verhaal slokt je echt op en je wordt overspoeld door allerlei soorten emoties: verdriet, eenzaamheid, verlangen, pijn, woede, frustratie, liefde en een hele grote porties vlinders in je buik.

Het sterkste punt van dit verhaal vond ik het feit dat je eigenlijk niet het volledige verhaal kent. Je had constant het gevoel dat een belangrijk stuk van het verhaal ontbrak. Het totaalbeeld van de situatie miste. Bij momenten voelde je echt mee met Tate. Je zag Miles, de buurman van Tate namelijk exact zoals zij hem zag. Een zwijgzame kerel, die korte antwoorden geeft en nooit lacht. Maar dan leek het soms of de muur die hij had opgetrokken brokkelde een beetje af en dan zag je de echte Miles verschijnen. Dan wist je gewoon, deze lieve, zachte, zorgzame man dit moet wel de echte Miles zijn. Dus wat is er aan de hand? Waarom bewaard hij zoveel afstand? Waarom stoot hij iedereen van zich af? Ik kon niet anders dan blijven doorlezen omdat ik zo graag wou weten wat Miles zoveel pijn had gedaan.

En dan heb ik het nog niet eens over Tate en ik ben me ervan bewust dat ik als moderne vrouw zou moeten zeggen dat ze een zwak vrouwelijk personages was. En ja, misschien was dat ook wel zo. Maar eerlijk, het kan me niet schelen. Ik hield echt oprecht van Tate. De manier waarop ze bleef vechten en geloven in Miles, mag dan een beetje naïef zijn, ik stond toch steeds voor haar aan de zijlijn te juichen.

En nu moet ik stoppen met schrijven, want ik moet dringend de trailer voor de film gaan bekijken!

Aanrader voor liefhebbers van:

Liefhebbers van stomende new adult boeken!

Wat ik las in oktober!

De maand oktober is voorbij gevlogen! Het einde van het jaar komt nu echt met rassé schreden dichterbij en ik wil nog zoveel lezen in 2015! Maar daar gaan we het nu niet over hebben. Neen, vandaag deel ik met jullie de boeken en graphic novels die ik in oktober uitlas! In totaal 5 boeken en 3 strips!
Voor we beginnen nog een klein aandachtspuntje. Ik link de titel van het boek altijd met een review, als ik er een schreef. Bij sommige boeken zal je merken dat je doorverwezen wordt naar mijn Engelstalige site Book in wonderland. Hier vind je meer reviews terug. (Boeken die nog niet vertaald zijn review ik namelijk niet in het Nederlands.)

eerst en vooral las ik De verre kust. Ik probeer elke maand een boek uit de outlander series te lezen. Dit was het vierde boek in de reeks en net als de vorige drie boeken vond ik het geweldig. De outlander boeken zijn behoorlijk dikke monsters, dus duurt het altijd een tijdje voor ik ze uitgelezen heb. Voor ik er echt erg in had was het al midden oktober!

En midden oktober kreeg ik bezoek van het busje van post. Een bestelling van amazon, daar gaat mijn hartje altijd harder van slaan! Ik had een aantal boeken bestelt en door een interessante aanbieding van 3 boeken voor 15 pond bestelde ik het boek How I Lost you ineens mee. De korte inhoud trok me zo aan dat ik onmiddelijk begon te lezen. Jammer genoeg kon het boek me niet bekoren.

Gelukkig had ik nog iets anders om naar uit te kijken. Ik stond al een tijdje op de wachtlijst om het nachtcircus te lenen bij de bibliotheek. Ik kreeg eindelijk een berichtje dat het boek op mij lag te wachten. Wat een speciaal en vooral erg magisch boek!

En toen werd het echt tijd om wat enge boeken te lezen om in de Halloween sfeer te belanden. Het eerste boek waar ik mee begon was the dead house. Dit boek staat al op mijn te lezen lijstje van de dag dat Dawn (de schrijfster en een van mijn favoriete booktubers) aankondigde dat het boek ging uitgegeven worden. Het boek was net wat ik nodig had. Spannend, eng en perfect voor de tijd van het jaar!

Ik wou erg graag in de sfeer van Halloween blijven dus begon ik daarna aan Anna dressed in blood . Ook dit boek verbleef al een hele tijd op mijn te lezen lijstje. Hoog tijd dus om eraan te beginnen. Ik vond het een erg leuk verhaal om te lezen. En heb mezelf onmiddelijk op de wachtlijst geplaatst om dit boek te lenen in de bib.

Tussendoor las ik de eerste drie delen van Saga. Wat een episch verhaal! 2015 is het jaar dat ik voorzichtig het graphic novel segment begin te ontdekken. En saga was echt een aangename verrassing. Ik kan niet wachten om verder te gaan met de serie!

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat oktober een goede leesmaand voor me was!

Schim en schaduw – Leigh Bardugo

Schim en schaduw

Titel: Schim en schaduw
Auteur: Leigh Bardugo
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 352
Gelezen: Hardcover, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads, Bol,

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Alina Starkov is nooit ergens goed in geweest. Maar als haar regiment wordt aangevallen en haar beste vriend Mal zwaargewond raakt, ontwaakt er bij Alina een onbekende kracht die zijn leven redt. Een kracht die het door oorlog getergde koninkrijk voor eens en altijd kan bevrijden. Alina moet alles achterlaten en wordt meegevoerd naar het hof, waar ze getraind zal worden tot lid van de Grisha: het magische elitekorps dat wordt geleid door de mysterieuze Duisterling.
Alina moet de geheimen van de Grisha leren doorgronden nu de toekomst van Ravka in haar handen ligt. In de dreigende duisternis leert Alina niet alleen haar kracht beheersen, maar leert ze ook een kant van zichzelf kennen die ze misschien liever nooit had ontdekt.

Review:

De Grisha trilogie is een van de meest gewaardeerde boekenreeksen in de online boek community en misschien was het daarom wel dat mijn verwachtingen voor dit boek torenhoog waren. Als je constant reviews leest waar de woorden briljant, adembenemend en ongelooflijk origineel in het rond gegooid worden… tja, dan krijg ik automatisch erg hoge verwachtingen. En ik denk dat ik net daarom een beetje teleurgesteld was in dit eerste deel van de serie. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het een fijn boek en ik ga zeker verder met de serie, maar ik was er niet echt van onder de indruk. Er waren te veel kleine dingen waar ik me aan stoorde tijdens het lezen om het boek als fantastisch te bestempelen.

Laten we maar met de deur in huis vallen en beginnen bij datgene wat ik belangrijk vind bij een fantasie boek en dat is de wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Voor mij moet een auteur van fantasieverhalen een levendige wereld creëren. Ik hield van het Russische gevoel en ik vond dat aspect van het verhaal ook origineel en zeker vernieuwend. Maar de wereld bleef erg vlak en zonder dieptegang. Om heel eerlijk te zijn vond ik dat Leigh Bardugo niet genoeg aandacht heeft besteed aan het opbouwen van de Grisha wereld in dit eerste deel. Je wordt als lezer in Ravka gedropt, maar er is geen ruimte vrijgemaakt om je een beetje wegwijs te maken. Wat met de geschiedenis van het land? Hoe zitten de politieke relaties met andere landen in elkaar? Hoe zit het met folklore en religie? Dit vond ik echt een gemis in dit boek. Ik hou van een wereld die echt voor mijn ogen tot leven komt en dat deed Ravka voor mij tot hiertoe niet.

Het gebruik van allerlei Russische woorden in het verhaal vond ik dan weer erg aangenaam en versterkte de Russische sfeer. Maar, en ja er komt een maar, ik had graag een kleine woordenlijst in het boek teruggevonden. Een kleine verklarende woordenlijst, zodat je wist wat de woorden betekenden. Ikzelf ken amper iets over de Russische cultuur, laat staan dat ik de betekenis van Russische woorden ken. Ik ben dan het type lezer dat al deze woorden opzoekt op google, want ik wil graag weten wat ik lees en daar was ik eigenlijk een klein beetje teleurgesteld in Leigh Bardugo. Neem nu bv. het woord Kvas. In Ravka is dit een alcoholische drank waar je kennelijk, volgens het verhaal, snel dronken van wordt. Echter is Kvas een gewone drank in Rusland. Absoluut niet alcoholisch. En ja, ik weet dat Leigh Bardugo op haar website heeft geplaatst dat ze zichzelf wat auteursrechtelijke vrijheid heeft gegeven. Maar had er dan voor gezorgd dat er een verklarende woordenlijst was opgenomen in het boek.

Echter mijn grootste probleem was dat ik het eerste deel van deze reeks verre van origineel vond. Het volgt de alom gekende set up voor YA boeken. Je hebt het tienermeisje dat ontdekt dat ze over een kracht beschikt waar ze haar land mee kan redden. Er is een liefdesdriehoek etc.… Het is echt een heel standaard verhaal van dertien in een dozijn. Daarbovenop komt dat ik Alina absoluut geen aangenaam personage vond. Ze is een heel oppervlakkig meisje dat vaak enkel met zichzelf bezig is. Te zelfingenomen en te geabsorbeerd in haar nieuwe krachten.

 Aanrader voor liefhebbers van:

Liefhebbers van lichte fantasy verhalen in een jongeren setting, zullen Schim en Schaduw zeker weten te appreciëren.

De raven jongens – Maggie Stiefvater

De raven jongens

Titel: De ravenjongens
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Moon
Pagina’s: 365
Gelezen: Paperback, engelse versie
Find the English review here!
Links:
Goodreads, Bol, Amazon
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Blue Sargent komt uit een spirituele familie. Haar moeder is helderziende en kan de zielen zien van hen die gaan sterven. Blue heeft ze zelf nog nooit gezien, maar daar komt verandering in wanneer een jongen haar op een dag aanspreekt. Zijn naam is Gansey. Hij blijkt een rijke student op de lokale privéschool Aglionby te zijn. De jongens van Aglionby staan bekend als de Ravenjongens en betekenen niets dan problemen. Zolang ze zich kan herinneren heeft de spirituele familie van Blue haar verteld dat zij haar ware liefde zal doden met een kus. Ze had nooit voorzien dat dit een probleem zou worden. Maar nu haar leven verweven raakt met de sinistere wereld van de Ravenjongens, is ze daar niet zo zeker meer van…

Review:

Het komt tegenwoordig steeds vaker voor dat de korte inhoud op de achterflap van een boek niet gelijk loopt met de inhoud van het effectieve verhaal. De korte inhoud van de raven jongens is hier het perfecte voorbeeld van. De korte inhoud doet namelijk uitschijnen dat er een heel groot deel romantiek aan te pas gaat komen. Het hoofdpersonage Blue dood namelijk haar ware liefde met een kus…. Laat romantiek nu een van de onderwerpen zijn die slecht heel kort en sporadisch aanbod komt in dit verhaal. Het is er altijd, sluimerend op de achtergrond. Maar het maakt, althans in dit deel van de serie, nog geen actief deel uit van de verhaallijn. En eerlijk waar, dat is alleen maar positief. Het verhaal is zo sterk, dat je de romantiek ook helemaal niet mist. Het verhaal is perfect zoals het nu is, vol mysteries, magie, legendes en een flinke dosis avontuur.

Je hoort me dus zeggen dat het verhaal perfect is. Maar moet een perfect verhaal dan geen 5 sterren toegekend krijgen in plaats van vier sterren? Onder normale omstandigheden zou ik dit inderdaad doen. (En eerlijk waar, het verhaal verdient 5 sterren!) Maar het eerste deel van het boek was nogal traag en dat stoorde me soms. Sowieso vind ik het erg moeilijk om een duidelijk oordeel te formuleren over het eerste deel van het boek. Het is trager, maar het focust dan ook bijna volledig op het plaatsen van de personages. Het is echt een sterk staaltje karakterontwikkeling. Erg veel details, zelfs nevenpersonages krijgen een volledige achtergrond en geschiedenis. Dus ja, het komt een beetje traag op gang, maar al die gedetailleerde beschrijvingen zorgen er wel voor dat de verhaallijn uiteindelijk samenkomt. De ravenjongens bestaat ook uit een heel uitgebreide personage cast met heel ingewikkelde onderliggende relaties. Je hebt deze tijd dus even nodig om iedereen te leren kennen.

De ravenjongens is geen voorspelbaar verhaal en dat is net een van de sterkste punten van dit boek. Meermaals was ik verbaasd over de richting die het verhaal ineens insloeg. Er zijn zoveel valkuilen en geheimen die bovenkomen doorheen het verhaal dat je op geen enkel moment kan voorspellen wat er zal gaan gebeuren. Een hele verademing, omdat ik eigenlijk verwacht had weer een klassiek paranormaal liefdesverhaal te lezen. En dat is de ravenjongens zeker niet! Het is zoveel meer en zoveel beter!

Het is een beetje moeilijk om uit te leggen waar het verhaal concreet over gaat. Vooral omdat de details zo belangrijk zijn om het ganse concept te vatten. Maar laten we het erop houden dat het verhaal gaat over leylijnen (energiebanen) en slapende legendarische koningen. Het verhaal is gevuld met mythische plaatsen waar tijd aan een heel andere snelheid voorbij gaat dan in de gewone wereld. Het hele verhaal is erg mythisch en magisch. Maggie Stiefvater heeft een echte legende (namelijk Owen Glendower. Hij is een van de slapende koningen, samen met Arthur en Cadwaldr, die wachten om te ontwaken en te vechten voor hun volk) genomen en deze gemengd maar haar eigen fantasie. In dit boek moet een serieuze dosis onderzoek gekropen zijn en daar hecht ik ontzettend veel belang aan. En dan heb ik het nog niet gehad over de schrijfstijl in dit boek. De manier waarop het verhaal in woorden wordt gezet is erg atmosferisch en het zorgt ervoor dat het verhaal sterker wordt. De manier van schrijven zuigt je echt mee en bezorgt je met momenten kippenvel.

Dus alles bij elkaar opgeteld: gedetailleerde personages, een erg originele verhaallijn en een magische schrijfstijl. Je zou eigenlijk nu al aan het lezen moeten zijn!

 Aanrader voor liefhebbers van:

Dit vind ik echt een hele moeilijke. Omdat de raven jongens zo een unieke verhaallijn volgt. Maar hou je van avontuur, mysteries en legendes dan zou ik je zeker aanraden dit boek op je lijstje toe te voegen!

Het nachtcircus – Erin Morgenstern

Het nachtcircus

Titel: Het nachtcircus
Auteur: Erin Morgenstern
Uitgeverij: De bezige bij
Pagina’s: 425
Gelezen: E-book, Engelse versie
Links: 
Amazon, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Samenvatting:

Het circus verschijnt uit het niets. Er gaan geen aankondigingen aan vooraf. Geen circusartiesten die ‘Komt dat zien!’ door megafoons schreeuwen, geen clowns die het publiek uitdagen, geen sterke man die roept ‘Wie durft?’ Het is 1890, en het Cirque des Rêves trekt over de wereld. Achter de oogverblindende façade van trucs en magie van dit toverachtige circus woedt een hevige strijd tussen de twee jonge goochelaars Celia en Marco. Alle twee bezitten ze magische krachten en kunnen ze de werkelijkheid manipuleren. Sinds hun vroegste kindertijd zijn ze door hun leermeesters getraind om deel te nemen aan ‘een spel’ waarin de een de ander moet verslaan om de beste illusionist te worden. Wat de inmiddels verliefde Celia en Marco niet weten is dat ze marionetten zijn van de eeuwenoude rivaliteit tussen hun twee mentoren, en dat het circus zal dienen als toneel voor een strijd op leven en dood.

Review:

Ik heb geen idee hoe ik een duidelijke en samenhangende review moet schrijven over het nachtcircus. Ik ga het toch proberen, omdat ik het echt een erg fijn boek vond, maar aan de andere kant zorgde het einde er ook voor dat ik niet echt verzadigd was. Het had meer mogen zijn. Daarom geef ik het 3 sterren? Geef ik het 4 sterren? Ik heb uiteindelijk de gulden middenweg gekozen en het 3,5 ster toegekend.

Het is trouwens sowieso moeilijk om een review te schrijven over een boek waar je mensen eigenlijk zonder achtergrond wil aan laten beginnen. Hoe minder je over dit boek weet, hoe beter! Dus stop gewoon met lezen zou ik zeggen. Want ja, ik ga natuurlijk wel over het nachtcircus praten. Ik ben een boekblogger… dat is wat bloggers doen. Maar ik druk het je nu op het hart… stop met lezen!

Je bent dus nog altijd aan het lezen? Wel, dan heb je erom gevraagd zou ik zo zeggen. Laten we dan maar beginnen bij het begin en deze stelling gaat je meteen afschrikken. Gedurende ongeveer de helft van het boek vond ik er niets aan. Ik wou het zelf op bepaalde ogenblikken aan de kant schuiven! Misschien ga jij wel hetzelfde gevoel hebben wanneer je aan dit boek begint, maar ik wil je een advies geven: stop niet met lezen! Geloof me maar als ik je nu zeg dat het allemaal goed komt en dat je blij gaat zijn dat je hebt doorgebeten! En ja, ik weet dat ik hierboven net heb gezegd dat het boek me niet compleet verzadigde. En dat is zo, maar langst de andere kant is het einde ook gewoon briljant. Ik heb je gewaarschuwd dat een samenhangende review schrijven over dit boek niet makkelijk zou zijn.

Ik ga je trouwens een aantal adiezen meegeven, zodat je echt van het boek kan genieten in al zijn facetten. Want het is geen makkelijk boek om te lezen. Hoezo, hoor ik je vragen? Wel hier komen de redenen en de adviezen:

  • Het boek bestaat uit verschillende POV’s. 15 verschillenden. 15 verschillende personages die je bij de hand gaan nemen en je gaan rondleiden in het circus. 15 verschillende personages die jou willen tonen hoe zij alles zien en ervaren. Let alsjeblieft goed op wat ze zeggen, het lijkt misschien allemaal erg verwarrend, maar ik beloof het je… je hebt al deze informatie op het einde nodig!
  • Oh en dan vergat ik je nog te zeggen dat een van de POV’s jijzelf bent. Jij wandelt op sommige momenten ook zelf door het circus.
  • Dan zijn er nog de flashbacks en de flashforwards. Het boek bevat een grote hoeveelheid tijd-sprongen. Elk hoofdstuk start met een datum. Probeer hier op te letten en een beetje rekening mee te houden. Het is onmogelijk alle data te onthouden, maar het is wel fijn om een soort van tijdlijn in je hoofd te hebben.
  • Begin niet aan dit boek omdat je denkt dat het een liefdesverhaal is! Dit boek wordt soms aangeprezen als een liefdesverhaal. En er is een romance, een erg mooie zelf. Maar ze komt erg traag op gang en zelf op haar hoogtepunt is het maar een heel klein vlammetje. Als je een passionele verhouding vol smachtende blikken verwacht dan ben je aan het verkeerde adres.
  • Oh en nog een advies, als je opzoek bent naar een nieuw boek zoals water for elephants… dan ben je hier ook aan het verkeerde adres. Het circus is geen circus. Het is zoveel meer dan dat!

En dit is alles wat ik hierover ga zeggen… ik heb eigenlijk al te veel gezegd!

Aanrader voor liefhebbers van:

Als je een grote fan bent van Audrey Niffeneggar dan ga je simpelweg verliefd worden op dit boek! En fans van Jonathan Strange and Mr Norrell by Suzanne Clarcke zullen ook aangenaam verrast worden!

Prachtige rampspoed – Jamie Mcguire

Prachtige rampspoed

Titel: Prachtige rampspoed
Auteur: Jamie McGuire
Uitgever: Overamstel uitgevers
Pages: 285
Gelezen: Paperback,
Nederlandse versie
Links: Bol,
Amazon, The Book Depository

images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Abby doet haar best om haar duistere verleden te vergeten. Ze gedraagt zich dan ook voorbeeldig: ze rookt of drinkt niet, is trouw in relaties en zorgt dat ze haar zaakjes altijd goed op orde heeft. Wanneer ze als eerstejaars aankomt op de universiteit wordt haar kans op een nieuw leven al snel gedwarsboomd door Travis, die daar bekend staat als Mr. Onenightstand. Travis, een knappe jongeman vol tatoeages, is de ultieme charmeur. Abby wijst hem af, maar hij krijgt haar via een weddenschap toch in zijn macht..

Review:

*SPOILERS* *SPOILERS* *SPOILERS*

Zoveel tegenstrijdige gevoelens…. Dus ik waarschuw je nu maar alvast! Het kan zijn dat ik een beetje van de hak op de tak spring en je geen duidelijke lijn vind in deze spreking!

Laten we maar beginnen met wat ik goed vond aan prachtige rampspoed. Het verhaal zuigt je helemaal op. Eens ik begon met lezen kon ik gewoon niet meer stoppen. Ik wou zo graag weten wat er nu weer ging gebeuren. Of zal ik zeggen wat voor domme dingen Abby en Travis nu weer gingen doen. Want domme dingen daar staat dit boek vol van.

Vooraleer ik aan dit boek begon las ik een aantal reviews. Zowel goede als slechte en gedurende de eerste 40 à 50% van het boek vroeg ik me echt af waarom mensen zo heftig reageerden op dit verhaal. In het eerste deel van het boek volgen we de niet voor de hand liggende vriendschap tussen Travis en Abby. Travis is een beetje de typische bad boy, die maar met zijn wimpers moet knipperen en vrouwen vallen bij de vleet voor hem. (Wie zijn trouwens die vrouwen die echt in een mans armen vallen? Bestaan die echt? ) Op een avondje uit gaan Abby en Travis echter een weddenschap aan. Als Abby wint, dan mag Travis een maand lang geen seks hebben. Als Travins wint, dan moet Abby een maand lang bij hem intrekken. Ik vermoed dat je al kan raden hoe de weddenschap uitdraait?

En zoals ik al zei, dit deel van het boek vond ik erg fijn om te lezen. Ik hou van een goede dosis seksuele spanning! Ik hou wel van een spelletje aantrekken en afstoten tussen twee potentiele partners.

Maar dan…. Het tweede deel van het boek is echt vreselijk en opeens kon ik begrijpen waarom er zoveel slechte reviews over dit boek in omloop zijn. De keren dat Travis een andere kerel fysiek aanvalt omdat hij net iets te lang naar Abby keek of een grapje tegen haar maakte zijn gewoon niet op twee handen te tellen. Sinds wanneer is het sexy om een jongen half dood te slaan omdat hij een grapje heeft gemaakt tegen je vriendin? Is dat tegenwoordig normaal gedrag? En begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen een goede portie jaloezie. Ik hou er zelf van! Ik heb  geen enkel probleem met Travis zijn gewelddadige kantje. Het hele illegaal vechten en dergelijken vond ik zelf een interessant aspect aan zijn personage. Maar er is geen enkele reden waarom je een andere student het hoofd zou inslaan met een dienblad!

En dan heb ik het nog niet eens over Travis zijn gedrag wanneer Abby het uitmaakt met hem. (En neen, dit is geen spoiler. Dit zie je aankomen vanaf pagina 1!) Hij slaagt een beetje door. Slaat zijn appartement kort en klein, stalkt Abby, laat zich dramatisch op de vloer vallen en huilt als een klein kind in het midden van de cafetaria. Oh en hij wordt erg agressief ten opzichte van de andere mannen die zelf maar in de buurt van Abby durven komen nu ze terug vrij is. Op een bepaald moment slaat hij zelf de deur van haar slaapkamer in. Moet ik nog doorgaan?

Maar mijn allergrootste probleem met dit verhaal was niet Travis. Misschien ben je nu wel verbaast, maar toch is het zo. Het personage dat ik echt niet kon uitstaan was Abby. Haar grootste fout is dat ze constant uitroept dat ze niet is zoals andere meisjes. Zij is het meest onsympathieke meisje dat ik in lange tijd heb ontmoet in boeken. Het feit dat het ganse verhaal zich afspeelt door Abby’s ogen is dus niet echt heel positief. Waarom vind ik haar zo vreselijk? Omdat ze elk ander meisje in het boek (behalve haar beste vriendin America en haar kamergenote Kara) omschrijft als hoeren. Kennelijk bestaan alle meisjes in dit boek enkel en alleen om zich aan Travis zijn voeten te werpen en hun onderbroeken uit te spelen als hij gewoon nog maar naar hen kijkt. Een prachtig voorbeeld van Abbys gedrag naar andere meisjes is het ogenblik dat zij alle meisjes die ooit met Travis de lakens deelde bestempeld als idioten met soa’s. Maar eerlijk, ze is zelf geen haar beter! Wat zeg ik, volgens mij is Abby zelf nog een graadje erger! Want die idioten met soa’s die gebruikte tenminste nog een condoom! Abby kleed zich uit, gilt luid kom op en denkt geen twee seconden verder na eens Travis zegt dat zijn condooms op zijn. En dan heb ik het nog niet eens over haar vreselijke gedrag ten opzichte van Travis en Parker, haar wisselende stemmingen….

De tweede helft van het boek is ongelooflijk onrealistisch. Want neen, ik vind het niet romantisch dat je na 3 dagen een permanente tattoo laat plaatsen. Ik geloof niet dat je de beste seks van je leven hebt nadat je ex-vriendje je praktisch ontvoert heeft naar zijn appartement. De ganse weg ernaar heeft Abby liggen gillen, kruisen, stampen en slaan. Maar dan hebben ze de beste seks ooit. En neen, ik denk echt niet dat het een goed idee is om in Vegas te trouwen in een kapel, nadat je 24 terug samen bent. Ik ben er nog steeds niet goed van dat het boek eindigde met een huwelijk. Ik was er eigenlijk van overtuigd dat Travis iemand ging vermoeden in een van zijn jaloerse buien en dat het boek zo zou eindigen.

Dit was het raarste, minst sexy verhaal dat ik in lange tijd heb gelezen. Ik dacht eraan het een ster te geven, maar om eerlijk te zijn… het was zo goed geschreven en ik werd zo in het verhaal gezogen dat ik niet anders kon dat het toch twee sterren te geven.

Aanrader voor liefhebbers van:

Erotische boeken, denk maar aan 50 shades of grey, crossfire, etc.

De verre kust – Diana Gabaldon

9200000022055392

Titel: De verre kust
Auteur: Diana Gabaldon
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 816
Gelezen: Paperback, engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

De verre kust is het derde deel in de geliefde Reiziger-serie van Diana Gabaldon. In deze serie vertelt Diana Gabaldon het verhaal van Claire Randall, die in 1945 de naoorlogse hereniging met haar man Frank viert met een tweede huwelijksreis naar de Schotse Hooglanden. Tijdens een wandeling stuit Claire op een stenencirkel… en ze wordt wakker in het Schotland van 1743. Daar laat de jonge Schot Jamie Fraser haar kennismaken met een zo vurige passie en een zo allesomvattende liefde, dat Claire verscheurd wordt tussen twee volkomen verschillende mannen en twee onverenigbare levens. Als Brianna, de dochter van Claire en James die opgroeide in de 20e eeuw, volwassen is, besluit Claire voorgoed terug te keren naar het Schotland van de achttiende eeuw en naar haar geliefde. Kort na hun gepassioneerde hereniging wordt het paar gedwongen tot een lange zeereis die een onverwachte wending neemt…

Review:

*Spoilers. Je kan geen review schrijven over het derde deel in een reeks zonder spoilers weg te geven over de eerste delen.*

Je denkt waarschijnlijk dat ik in herhaling val en ja, dat doe ik ook een beetje. Maar met goede reden. Ik ben zo verliefd op deze boekenreeks! Maar, en nu ga ik je iets nieuws vertellen, dit deel is zonder twijfel mijn favoriete deel van de reeks! Waarom? Omdat het volgens mij het moeilijkste deel was om te schrijven.

Laten we vooral eerlijk zijn. De reiziger is vooral een romantisch verhaal over Claire en Jamie die verliefd worden op elkaar. Het is een prachtig boek, maar het is vooral een liefdesverhaal. Terug naar Inverness is eerder een historische roman met een behoorlijke dosis politieke intrigues. En dan is er de verre kust… en de verre kust is veel gecompliceerder dan de vorige twee boeken. De belangrijkste verhaallijn in dit boek is de reunie tussen Claire en Jamie. Zij hebben namelijk net 20 jaar gescheiden doorgebracht. En in 20 jaar kan en is er heel veel gebeurt. In 20 jaar verandert een persoon ontzettend. Het is tevens het verhaal van een moeder die haar kind moet achterlaten. Wetende dat ze elkaar nooit meer zullen terugzien. En het is het verhaal van twee mensen die elkaar terugvinden na jaren naar elkaar verlangt te hebben. En dat is exact waarom ik dit boek simpelweg briljant vind! Omdat Diana Gabaldon erin slaagt deze verhaallijn heel geloofwaardig neer te zetten. Je reist niet terug naar het verleden om zomaar terug in de armen van je grote liefde te vallen. Eind goed al goed werkt niet in zo een situatie. En je krijgt ook geen eind goed al goed. Diana creeert een prachtig verhaal vol met eerste, onwennige aanrakingen, herinneringen, schaduws uit het verleden. Wonden die gemaakt worden en nooit helemaal zullen helen. Het verhaal is gevuld met liefde, passie, hoop, maar ook met woede, verdriet en zelf een beetje jaloezie. Het is zo geschreven dat je echt meegaat in het verhaal. .

Tevens bevat dit boek ook mijn favoriete scene uit de ganse serie. Gewoon omdat het simpelweg toon hoe geniaal Diana Gabaldon haar verhaal opbouwt! Het is een scene waarin Jamie en Claire ruziemaken. Simpelweg dynamiet! Deze episch ruzie zat eraan te komen, maar het ogenblik dat ze effectief plaats heeft komt ze toch nog als een verrassing.

Verder is de verre kust een exotisch avontuur, dat begint in Schotland, maar zich dan verplaatst naar de Caraïben. Ik was een beetje bang voor de op het water scenes. Omdat ik eigenlijk niet zo dol ben op boot-verhalen of reisverhalen. Maar het verhaal op zich was zo sterk en vol avontuur dat het nooit echt storend was. Het eerste deel van de verre kust is een emotionele Railway en dan verandert de setting compleet en wordt het een echte avonturenroman. Een intense reis over bordelen, landhuizen, epische schepen, slavenmarkten en de Jamaicaanse wildernis!  Het lijkt erg lang geleden sinds Claire en Jamie elkaar ontmoeten in de regenachtige Highlands.

terugkeer naar inverness

Titel: Terugkeer naar Inverness
Auteur: Diana Gabaldon
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 768
Gelezen: Paperback, engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Twintig jaar lang heeft Claire haar eigen behoeften en verlangens opzijgezet om haar dochter te beschermen. Nu Brianna volwassen is, is de tijd gekomen om de waarheid te vertellen… en terug te keren naar de man die ze boven alles liefheeft: Jamie Fraser. Maar als Claire en Brianna samen in het verleden terechtkomen, moet ze alles op alles zetten om niet alleen haar geliefde Jamie, maar ook haar mooie dochter te redden.

Review:

Je weet dat je een talentvolle auteur gevonden hebt als het tweede boek in een reeks even sterk is als het eerste boek. Ik zeg net zo goed, maar op sommige punten was Terugkeer naar Inverness zelfs beter. Het is een beetje moeilijk om de twee boeken te vergelijken, gezien ze compleet van elkaar verschillen. De reiziger is een romantisch verhaal in een historische achtergrond. Terugkeer naar Inverness is een historisch verhaal met een romantische achtergrond. Het lijkt misschien maar een klein verschil, maar wanneer je dit boek leest, zal je begrijpen wat ik bedoel. Sommige lezers noemen terugkeer naar Inverness een traag boek. En ik begrijp waar deze mening vandaan komt. Diana Gabaldon is een erg getalenteerde auteur en ze creeert altijd een zeer gedetailleerde setting voor haar verhaallijnen. Hierdoor krijg een historisch correct beeld van de periode waarin je je bevind, maar het zorgt ook voor heel uitgebreide omschrijvingen. En ik kan begrijpen dat sommigen dit omschrijven als “traag”, maar ik vind het net perfect. Je bent echt in het verhaal met de characters.

Terugkeer naar Inverness volgt twee grote verhaallijnen. Namelijk een verhaallijn die zich afspeelt in 1960, waar Claire haar dochter de waarheid vertelt over haar vader. De andere verhaallijn speelt zich af in de 18de eeuw en volgt Jamie en Claire daar waar we hen achterlieten in de reiziger.

Terugkeer naar Inverness is een gecompliceerd verhaal vol politieke intrigess, moord, oorlog en samenzweringen. Maar er is ook erg veel ruimte voor de ontwikkeling van de personages. De brandende passie tussen Claire en Jamie is een beetje gedoofd nu ze getrouwd zijn. En eerlijk, ik heb die rauwe passie geen ogenblik gemist. De liefde tussen deze twee personages wordt sterker en intenser. Dat klinkt misschien een beetje flauw, maar de manier waarop ze met elkaar omgaan en de band die ze hebben is echt prachtig.

In dit tweede deel van de reeks is er ook meer ruimte om andere personages uitgebreider aanbod te laten komen. Ik heb echt intens genoten van Murtagh. Zijn trouw en vriendschap is een van zijn belangrijkste eigenschappen en het maakt van hem een erg sterk personage. En ik kan gewoon niet zeggen hoe fijn ik de introductie van Fergus vond. Ik kan niet wachten om hem verder te zien ontwikkelen in de rest van de reeks.

Nu we het toch over deze boekenreeks hebben. Toen ik aan dit boek begon wist ik natuurlijk al dat Jamie niet sterft tijdens Culloden. (Er zijn namelijk nog zes andere boeken over de Frasers.) Ik was er dus ook niet op voorbereid te huilen en verdrietig te zijn. En daar heb ik me serieus aan mispakt. En eerlijk, dat is waarom Diana Gabaldon is zo een getalenteerd schrijfsters. Zelfs wanneer je weet wat je mag verwachten, dan slaagt ze er nog in je hart in duizend stukjes te doen breken.

Briljant tot in de kleinste details!

Fangirl – Rainbow Rowell

fangirl

Titel: Fangirl
Auteur: Rainbow Rowell
Uitgever: van Goor
Pagina’s: 336
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Cath is fan van Simon Snow, maar zo zijn er wel meer. Het enige verschil is dat een Simon Snow-fan zijn voor Cath net zo veel betekent als kunnen ademen voor de rest van de mensheid. Als Cath niet over Simon Snow leest, in boeken waarin hij de hoofdpersoon is of op forums, dan schrijft ze fanfictie of verkleedt ze zich als een van de personages uit de films.Tot nu toe was haar tweelingzus Wren net zo gek op Simon Snow, maar nu ze gaan studeren is het fangirlen er voor Wren wel een beetje af. Cath zal nu dus alleen door haar veelal fictieve leven moeten gaan. Maar is ze daar wel klaar voor? Haar nieuwe kamergenoot Reagan is in ieder geval vastbesloten om Cath een handje te helpen. Samen trekken ze ten strijde tegen veeleisende docenten, manische ouders en sluimerende verliefdheden en komt Cath erachter dat nerd zijn eigenlijk wel heel cool is.

Review:

Fangirl is een schattig boek, exact wat ik verwacht van Rainbow Rowell boek. Ik heb nog nooit een van haar YA boeken gelezen (hoewel Elenor and Park al maanden op mijn ereader staat te wachten.) Maar ik was dol op Landline en ik keek er echt naar uit om haar andere boeken te ontdekken. Dus laten we deze review beginnen met alle goede dingen: Ik ben verliefd op Rainbow Rowells schrijfstijl. Haar zinnen zijn altijd een beetje nerdy en de grapjes in het verhaal zijn altijd hilarisch. Ze slaagt er telkens in om realistische en geloofwaardige personages creëren. In dit verhaal zijn de relaties en de verschillende soorten personages echt doordacht. Dit zorgt ervoor dat de verhaal een diepere dimensie krijgt. Het verhaal van fangirl draait echt op de personages, gezien erg geen duidelijke plotlijn gevolgd wordt.

En dan komen we bij alle zaken die ik niet leuk vond. Ik ga nu waarschijnlijk heel wat mensen tegen de schenen stoppen, maar ik hield echt niet van de Simon Snow hoofstukken die verweven zaten doorheen het verhaal. Ik hou wel van fan fictie, maar ik vond deze stukken gewoon niet goed geschreven. Het had op een hele andere manier aangepakt kunnen worden. Nu vond ik deze stukken niets bijdragen tot het verhaal. Het voelde voor mij echt als pagina vulling. Carry on, het volledige boek over Simon Snow ga ik dan ook volledig aan mij voorbij laten gaan.

En dan was er nog het gedrag van Cath ten op zichte van Levi, zelfs toen ze al echt een stil waren. Ik kan niet geloven dat een 18 jaar oud meisje haar vriendje op geen enkel moment aanraakt. Het is niet dat ik wou dat ze de kleren van elkaars lijf rukte. Dat hoefde niet voor mij. Rainbow Rowell schrijft niet dat soort boeken. Maar het duurde weken voor ze hem zelf maar een kuise kus gaf? En waarom waren er zoveel gaten in het verhaal? Haalt Cath haar punten voor haar opleiding? Beeindigd ze Carry on Simon?

Een leuk en makkelijk boek. Lekker ontspannend, maar zeker geen boek waar ik een fangirl van ben.