Titel: Good Omens, The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch
Vertaling: Hoge Omens, de Oprechte en Secure voorspellingen van Agnes Nutter, heks
Auteur: Terry Pratchett & Neil Gaiman
Pagina’s: 412
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy,
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Volgens een voorspelling zal op een bepaalde dag de wereld ten onder gaan, maar zowel in de hemel als in de hel vinden sommigen dat maar niks, want hun rustige leventje komt in de knel. Ze besluiten het onheil met vereende krachten af te wenden. Zo beramen ze een moordaanslag op de Antichrist en proberen ze te verhinderen dat de Vier Apocalyptische Ruiters hun verwoestende werk doen. 

Review:

Ik ben getrouwd met een erg grote Neil Gaiman fan. Onze boekenkast heeft ondertussen een eigen Neil Gaiman afdeling en ook in mijn vriendenkring zitten er behoorlijk veel mensen die de schrijfsels van Meneer Gaiman wel kunnen smaken. Mijn ervaring met hem reikt niet verder dan Doctor Who afleveringen, waarvoor hij het script schreef en Stardust, de verfilming van zijn boek. De teergeliefde echtgenoot verwittigde me wel steeds dat de schrijfstijl van Gaiman ‘redelijk speciaal’ was. Ik wist dus wel dat het waarschijnlijk een ‘miss or hit’ situatie zou worden en besloot daarom op veilig te spelen en te beginnen met Good Omens. Een humoristisch boek, vol satire en niet zuiver Gaiman. Ow en het gaat ook nog eens over de apocalyps en de ruiters van de Apocalyps. Helemaal mijn ding, toch?

“Dont’ think of it as Dying, said Death. Just think of it as leaving early to avoid te rush.” 

Laten we het erop houden dat het boek inderdaad humoristisch is. Meermaals heb ik hardop zitten gniffelen en de keren dat ik echt voluit moest lachen zijn niet op een hand te tellen. Gedurende de eerste pakweg 50 pagina’s van Good Omens dacht ik echt ‘Wauw, dit wordt een van de beste boeken die ik in 2017 ga lezen!’ Zo grappig, zo speels en tegelijkertijd gevuld met heel interessante standpunten over geloof en samenleving. En toen…. tja toen ging het allemaal een beetje bergaf.

“You’re Hell’s Angels, then? What chapter are you from?’
‘Revelations, Chapter six.” 

Misschien ligt het aan mijn verwachtingen? Ik dacht dat we een engel en een demon gingen volgen in hun pogingen om het einde van de wereld tegen te houden. En ja, soms volg je Crowley en Aziraphale en bij die stukken leefde ik echt een op. Sterke personages, grappige situaties, boeiende verhaallijn. Meer van dat graag….. Jammer genoeg is er te weinig van. Het boek is gevuld met allerlei personages, die niet uitgediept worden en die geen duidelijke rol in het verhaal spelen. Op bepaalde momenten voelt Good Omens aan als een lappendeken dat met stukjes van andere verhalen in elkaar is gepast.

“Hell may have all the best composers, but heaven has all the best choreographers.” 

Misschien is dat wel de correcte omschrijving. Een lappendeken dat aan elkaar hangt met stukken die nooit hadden moeten samengevoegd worden. Je ziet dat het een heel mooi deken had kunnen worden. Zoals ik al zei de verhaallijn van Crowley en Airaphale is erg boeiend. En ook de lotgevallen van Agnes Nutter en haar nakomelingen zit geweldig in elkaar. Maar dan komen er ruimtewezens, een gigantische kraken, Atlantis en heel de rimram meespelen en voelt het gewoon als een allegaartje dat niet samen hoort.

Like: why make people inquisitive, and then put some forbidden fruit where they can see it with a big neon finger flashing on and off saying ‘THIS IS IT!’? … I mean, why do that if you really don’t want them to eat it, eh? 

Misschien was dat wel de bedoeling? Begrijp ik het hele concept van satires niet? Maar voor mij voelde het aan alsof een steengoed boek vernietigd werd door er altijd maar een schepje bovenop te willen doen. En dan hebben we het nog niet over het einde gehad. Het lijkt wel of de twee auteurs zoiets hadden: ‘Nu is het genoeg. We hebben lang genoeg aangemodderd. We zullen het hier is snel snel afwerken zie.’ Een kant en klare oplossing wordt naar voor geschoven en daardoor krijg je van het boek totaal geen voldoening. Zo ontzettend jammer… want het idee van het verhaal en de basisuitwerking is top. Jammer dat het met momenten met haken en ogen aan elkaar hangt en het structuur mist.

Hit en mis zei ik reeds aan het begin van deze review. Voor mij was het eventjes mis. Maar ik geef niet op! In 2018 geef ik Gaiman een nieuwe kans met American Gods, een topper volgens de kenners. *Fingers crossed*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge