Categorie: YA

Hof van mist en woede- Sarah J Maas

 

Titel: Hof van mist en woede
 Auteur: Sarah J Maas
Uitgever: Bloomsbury
Pagina’s: 640
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:


Feyre heeft de vloek van Amarantha verbroken en is teruggekeerd naar het Lentehof, maar daarvoor moest ze een hoge prijs betalen. De vreselijke dingen die ze heeft gedaan om Tamlin te redden kan niet ze vergeten en ook haar afspraak met Rhysand, Edelheer van het gevreesde Nachthof, heeft ze maar al te goed onthouden. Terwijl Feyre haar weg zoekt door een doolhof van politiek, passie en duizelingwekkende macht, doemt er een veel groter kwaad op. Feyre zou het kunnen tegenhouden, maar alleen als het haar lukt om haar angstaanjagende krachten te beheersen en haar gekwelde ziel te Helen.

Review:

Toen ik dit boek na de laatste pagina dichtklapte, keek ik naar mijn man en zei: “Dit is het beste boek dat ik ooit gelezen heb.” En ik blijf bij dat standpunt. Ik ben zelf aan het overwegen om alle andere boeken die ik ooit vijf sterren heb gegeven, een punt af te nemen. Want naast dit boek valt alles een beetje in het niets.

En eigenlijk heb ik nu mijn volledige review geschreven. De rest van deze review ga ik gewoon fangirlen, zoals ik nog nooit eerder gefangirled heb. (Neen, zelf niet over outlander en dat zegt denk ik genoeg.) Dus als je daar niet tegen kunt, kijk dan alstublieft weg. Want ik ga jullie nu in geuren en kleuren vertellen hoe geweldig ik dit boek vond en hoe ik absoluut niets aan te merken heb. Mijn liefde is zelf zo groot dat ik een bookreview heb opgenomen. Ik zei het al fangirl… Jullie vinden de review hierboven. Maar opgelet, in de video ga ik uitgebreid in op het plot. Dus spoilers ahead!

Volgers van mijn blog weten dat ik een gigantische fan was van een hof van doorns en rozen. Het was een van mijn favoriete boeken van 2015 en het heeft zich ondertussen ook een plekje verovert in mijn favorieten allertijden. De verwachtingen waren dus torenhoog voor A court of mist and fury.

Hof van mist en woede is een boek dat geen spaander van mij heel heeft gelaten. Dat klinkt misschien erg negatief, maar dat is het absoluut niet. Net het tegenovergestelde om eerlijk te zijn. Ik heb gelachen, gehuild en ik droomde constant weg. Ik ben zelf met momenten boos geweest. Zo woedend dat ik mijn boek in pure frustratie door de woonkamer wou gooien. Als er een mogelijkheid was geweest om mij in het boek te verplaatsten, dan had ik die met twee handen gegrepen. Een welbepaalde high lord zou mijn toorn zeker over zijn nek krijgen!

Ik heb uiteindelijk iets langer dan een week over dit boek gedaan. En dat is ontzettend lang voor mijn doen. Maar ik heb dit dan ook heel bewust gedaan. Hof van mist en woede is zo goed dat je het makkelijk op een avond zou kunnen uitlezen. Maar ik wou niet dat we een kort avontuurtje van een nacht waren. Neen, ik wou een echte relatie aangaan. Dus las ik het traag en zorgde ik er echt voor dat elk detail goed in mij opgenomen werd. Ik wou echt zo lang mogelijk genieten van dit verhaal. En het is echt ontzettend genieten, ondanks de toch wel pijnlijke, emotionele stukken en de bloedvergieten. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat ik me zelf misselijk voelde toen ik aan de laatste 100 pagina’s begon. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik wou uitroepen “ik kan het niet meer aan.” Echt te veel emoties, die me gebroken en tegelijkertijd smoorverliefd achterlieten. Ik was zo niet klaar om dit boek uit te lezen. Ik ben nog altijd niet klaar met het boek. Wat waarschijnlijk verklaart waarom ik elke vrije minuut op het internet doorbreng opzoek naar fan theorieën voor het derde boek. Dat derde boek… ik heb dat nu nodig in mijn leven!

Hof van mist en woede is een heel ander boek dan hof van doorns en rozen. Niet alleen is de schrijfstijl van een heel ander niveau. Ook de personages en de wereld krijgen meer dieptegang. Ik ben altijd een grote fan van Feyre geweest. Ik zou haar ten allen tijden verdedigt hebben tegen diegene die haar durfden omschrijven als “zwak” en “onzeker”. Maar ik denk dat ze mijn hulp niet langer nodig heeft. Sarah J Maas heeft haar in dit deel omgevormd tot een wraakzuchtige, krachtige, vurige Valkyrie achtige dame die niet bang is om haar mannetje te staan. Amarantha en alles wat er onder de berg gebeurt is heeft Feyre gebroken. Hof van mist en woede is in dat opzicht een verhaal over genezing, in het reine komen met jezelf en vooral ontdekken wie je echt bent. Niet alleen voor Feyre, maar ook voor de personages rondom haar. De karakters worden echt uitgediept en we krijgen ook meer uitleg over het verleden. De soms moeilijke onderlinge relaties komen hierdoor in een ander daglicht te staan.

In mijn review over een hof van doorns en rozen hoopte ik dat er geen driehoeksverhouding zou ontstaan. En om heel eerlijk te zijn… het is geen driehoeksverhouding. Het had heel makkelijk anders kunnen lopen. Maar Sarah J Maas veegt een driehoeksverhouding van tafel en geeft ons er iets veel mooiers en krachtiger voor in de plaats. Ik wil niet te diep ingaan op het verhaal, want dat moeten jullie natuurlijk zelf ontdekken, maar er wordt echt heel erg met je gevoelens gespeeld in dit boek. Vlak voor ik begon te lezen zei ik nog dat ik absoluut A dacht en dat ik niet begreep hoe Sarah J Maas mij ooit van gedachten kon doen veranderen. Nu ik het boek heb uitgelezen denk ik Z. Ik zal een hof van doorns en rozen nooit meer op dezelfde manier kunnen lezen. (Dus ik ben eigenlijk best blij dat ik hem nog even herlas voor hof van mist en woede.)

Wat voor mij erg uniek is aan dit verhaal is hoe het eigenlijk een beetje aanvoelt als een ui. Laagje voor laagje pel je weg en telkens ontdek je iets nieuw. En dat nieuwe gegeven werpt een totaal ander licht op alles wat er reeds gebeurt is. Om je een voorbeeld te geven de scene met de wever. Je weet pas op het einde van het boek hoe belangrijk deze scene eigenlijk is. Wat ze concreet betekend. Meermaals zat ik met open mond naar het boek te staren omdat er weer wat puzzelstukjes in elkaar klikte en het groter geheel zichtbaar werd. En het is niet zo dat je eerste gedachte fout waren. Neen, de scene is wat ze is op het ogenblik dat je ze leest. Maar dan, meestal veel later in het verhaal, laat Sarah J Maas er een licht op schijnen en wordt het zoveel meer dan je oorspronkelijk dacht. Ongelooflijk hoe de twee boeken elkaar op deze manier zo perfect aanvullen en steeds beter maken. Sarah J Maas is echt de koningin van twists en plotwendingen! En dit klinkt nu misschien erg vaag, maar ik ben zeker dat diegene die het boek effectief gelezen hebben onmiddellijk gaan begrijpen wat ik wil zeggen.

Voor mij valt dit boek niet in het young adult genre. Dit is zonder twijfel new adult met behoorlijk pittige seksscenes. Volgers van mijn blog weten al dat ik een goede seksscene in een verhaal zeker kan smaken. En Sarah J Maas bezorgde me een van de beste seksscènes die ik ooit gelezen heb. Mooie, krachtige scenes, die terzelfdertijd erotisch en stomend zijn. De romantiek en erotiek wordt ook gebruikt als genezingsproces voor de personages en de intimiteit die daarbij komt kijken is prachtig om te zien. Sowieso juich ik een boek met een duidelijke boodschap wat betreft seks toe. En hof van mist en woede heeft duidelijk een boodschap voor alle jonge vrouwen die dit lezen. Seks is fijn en intiem! Het moet ten alle tijden leuk zijn en iets bijzonders. En geniet ervan met volle teugen! Driewerf hoera dus voor Sarah J Maas!

Ik ben smoorverliefd op dit boek. Ik wil eigenlijk niets liever dan het boek gewoon terug beginnen lezen vanaf het begin. Ik kan het verhaal en de personages gewoon nog niet loslaten. Ik wil weten hoe alle puzzelstukken in elkaar gaan passen. Zeker na dat specifieke einde. Ik zou het geen cliffhanger durven noemen. Neen, het was een gemeen einde. Een slang die je bijt en het gif langzaam laat inwerken. Ik heb dat boek nu nodig! Nu!

images9cxhej2y Personages met veel dieptegang
images9cxhej2y Prachtige wereld
images9cxhej2y Romantiek en erotiek ten top!
images9cxhej2y Briljante plottwists
images9cxhej2y Ontzettend sterke vrouwelijke personages!

Als ik ooit de rest van mijn leven op een onbewoond eiland moet doorbrengen is dit het enige boek dat ik zal meenemen!

 

 

The Raven King – Maggie Stiefvater

the raven king

Titel: The Raven King
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic Press
Pagina’s: 438
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Jarenlang was Gansey opzoek naar een verloren koning. Een voor een betrok hij hen mee in zijn zoektocht. Ronan, een jongen die steelt vanuit zijn dromen. Adam, wiens leven niet langer het zijne is. Noah, die niet langer in een leugen leeft. En Blue, die van Gansey houdt en voorbestemt is om hem te doden. Het einde is nabij. Dromen en nachtmerries beginnen in elkaar op te lossen. Liefde en verlies zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En hun zoektocht lijkt maar niet tot een einde te komen.

Review:

Dit boek… ik weet gewoon niet zo goed waar ik met mijn review moet beginnen. Ant dit laatste deel in de raven cyclus is perfect, maar langst de andere kant laat het toch nog best veel zaken open. Laten we maar beginnen met zeggen dat je deze review vooral niet moet lezen als je de ganse reeks nog niet gelezen hebt. Want ja, je kan onmogelijk een review schrijven over het laatste deel zonder een tipje van de sluier op te lichten. Dus stop nu met lezen!

Je bent hier nog. Oké, maar daarna niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb! The Raven King was een van de boeken waar ik in 2016 het meeste naar uitkeek. Ik had dus erg hoge verwachtingen. Torenhoge verwachtingen om eerlijk te zijn. Maar Maggie Stiefvater heeft me geen seconden teleurgesteld. Dit laatste deel is zonder twijfel het sterkste boek in de ganse reeks en dat wil wat zeggen, gezien ik helemaal dol ben op de reeks. Trouwe lezers weten dat ik wat problemen had met Blue Lily;, Lily Blue. En dat maakte me eerlijk gezegd toch wel wat bang. Want dat boek was de directe aanleiding voor het laatste deel. Alles werd daar in gang gestoken. Nergens voor nodig dus al die zorgen. Want The Raven King was perfect in al zijn eenvouw.

De proloog is ontzettend sterk geschreven en wist me direct te betoveren. Het creëerde onmiddellijk de juiste sfeer voor de rest van het verhaal. De Raven cycle is een erg atmosferisch boek. Een groot deel van de spanning en de actie is volledig gebaseerd op de gevoelens en de sfeer die het verhaal oproept. Als je dacht dat de vorige delen donker waren, wees dan gewaarschuwd. Het wordt allemaal nog veel donkerder! Als je dacht dat de vorige delen magisch waren. Weet dan dat de magie nu echt van de pagina’s zal druipen. Je zal lachen, huilen en rouwen. Bereid je dus goed voor op dit boek, want het is een emotionele rollercoaster!

Het grootste deel van de reeks was ik een grote fan van Blue en Gansey. Zij waren echt wel het koppel waar ik voor supporterde En dat is zeker niet verandert. Ik heb echt genoten van de momenten waarop we hen samen zagen. Hoewel ik moet tegen dat ik de kus des doods toch wel een beetje een anticlimax vond? Nu ja, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik niet had verwacht zo te vallen voor Ronan en Adam. Ik weet dat ik erg laat op de fanboot spring. Maar ik zag nu opeens wat een fantastisch stel zij vormen en hoe intressant hun interacties zijn. Ik zat echt op hete kolen om hen samen te zien en te weten hoe het met hen ging.

Zoals jullie wel weten is Ronan nooit mijn favoriete character geweest. Maar dit is toch wel een beetje verandert in dit laatste deel. Ja, hij is nog altijd een bad boy. An ik ben nu eenmaal niet voor bad boys. Ik zal altijd een Gansey meisje blijven. Maar deze keer wist Ronan zich echt een plekje in mijn hart te veroveren en ik denk niet dat hij er snel zal weggaan. Hij was zachter en kwetsbaar en dat trok me deze keer zo aan in hem. Stonden mijn gevoelens onder invloed van Adam en zijn relatie met Ronan? Was het omdat Ronan eindelijk de confrontatie aanging met zijn broers? Of omdat hij eindelijk kon tonen wie hij werkelijk was? Ik heb er geen idee van, maar ik ben als een blok voor hem gevallen. Ik vond het jammer als we hem niet tegenkwamen in hoofdstukken. Want ik wou graag meer Ronan!

Sowieso is het denk ik wel veilig om te zeggen dat alle personages een ontzettende groei hebben doorgemaakt in de ganse serie. Samen zijn ze steeds verder geëvolueerd en je ziet hen ook duidelijk lessen leren van elkaar, maar ook van het verleden. De groepsbanden en de dynamiek wijzigt naarmate het verhaal vordert. Maggie Stiefvater voegt in dit laatste deel nog een Raven jongen toe. Ikzelf was behoorlijk dol op Henry Chang. Maar ik geef toe dat het laatste deel van een serie een beetje een vreemd moment is om een nieuw personage te introduceren. Langst de andere kant zorgde Henry net voor extra spanning. Want was hij wel te vertrouwen? Of had hij een eigen agenda?

En ja, misschien werd Noah een beetje vervangen door Henry. Ikzelf vond dit niet erg, want voor mij was Noah’s verhaal vertelt. Langst de andere kant is Noah wel een erg belangrijke speler in dit laatste deel van het verhaal. Hij heeft dan niet meteen “actieve” verhaallijnen, maar hij is wel een bindende factor in de ontknoping.

Het boek eindigt een beetje open. Maar dat vond ik niet echt erg, want dat wil zeggen dat we misschien wel terugkeren naar deze groep? Hoop ik? Laat er alstublieft nog een reeks komen over deze groep.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Zeker en vast een aanrader om te lezen deze reeks! Zeer intelligent geschreven en het is en blijft een erg origineel concept binnen het YA genre.

Ik geef je de zon – Jandy Nelson – Ik geef je heel veel metaforen

Titel: Ik geef je de zon
Auteur: Jandy Nelson
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 368
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Synopsis:
Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.
Het verhaal waarin de tweeling dertien is wordt door Noah verteld. De jaren daarna door Jude. Wat Noah en Jude zich niet realiseren is dat ze allebei maar de helft van het verhaal hebben, en dat hun wereld pas weer compleet zal zijn als ze elkaar terug weten te vinden.
  

Review:

Ik weet dat “het ligt niet aan jou, maar aan mij” erg cliché klinkt. Maar bij dit boek is het wel het geval. Ik geef je de zon is een boek dat een ongelooflijke aanhang kent. Maar mij kon het niet betoveren.

Ik begrijp wel waarom mensen zo dol zijn op dit boek. Maar laten we eerst even stilstaan waarom het boek mij niet wist te boeien. Ik kon gewoon geen connectie krijgen met de personages. Jude en Noah zijn sterke karakters, dus daar heeft het zeker niet aan gelegen. De hoofdstukken worden om beurten vertelt vanuit het oogpunt van Jude en Noah. Elk brengen ze een heel eigen invulling van het hoofdstuk met zich mee. Je weet dus altijd perfect wie er aan het woord is. Noah schildert in zijn hoofd en Jude haalt wijsheden uit haar oma’s bijbel aan.

De reden waarom ik geen aansluiting vond bij de personages heeft alles te maken met de schrijfstijl. En eerlijk gezegd denk ik dat het hele boek staat of valt door de schrijfstijl. Als je houdt van hele zweverige omschrijvingen dan ga je dit boek zeker kunnen appreciëren. Voor mij was het allemaal een beetje te veel. Te veel new age, te veel poezie. In normale omstandigheden kan ik wel genieten van een goed geplaatste metafoor. Maar meer dan 370 pagina’s, die tot de nok gevuld zijn met metaforen is een beetje van het goede te veel. Dan verlies ik mijn focus. En samen met mijn focus verlies ik dan ook mijn verbinding met de personages.

Jammer, maar helaas…. Want Ik geef je de zon is op zich wel een erg sterk verhaal. Het behandelt erg belangrijke onderwerpen op een excellente manier. Rouwen en je schuldig voelen is een van de hoofdemoties die uitgebreid aanbod komen en echt uitgediept worden. Ik kon ook de manier waarop homoseksualiteit aanbod kwam erg appreciëren. Erg realistisch, krachtig en met een klein beetje hoop zodat jongeren die met dezelfde twijfels en gevoelens in de knoop liggen zich zeker aangesproken zullen voelen. En ook heteroseksualiteit komt aanbod. Hoe zorg je ervoor dat je niet “dat meisje” wordt? Wanneer voelt iets juist aan? In hoeverre kan je op je eigen gevoelens vertrouwen?

Voor mij ging het boek ook over kinderen die leren dat hun ouders niet perfect zijn. Ouders zijn ook maar mensen die fouten maken. Soms zorgen ze er niet voor dat alles beter wordt. Soms zorgen ouders ervoor dat dingen slechter gaan. Maar toch proberen ze altijd het beste te doen voor hun kinderen. Een mooie boodschap vond ik!

Ik kan dus wel begrijpen waarom zoveel mensen enthousiast zijn over dit boek. Jammer genoeg ben ik niet een van hen. De schrijfstijl zorgde ervoor dat ik nooit emotioneel betrokken raakte en alles vanop een afstandje bekeek. Voor deze ene keer las ik echt een boek, terwijl ik normaal gezien een verhaal beleef.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Als je een bloemige, poëtische schrijfstijl wel kan appreciëren, dan is Ik geef je de zon zeker een aanrader!

What we left behind – Robin Talley –

what we left behing

Titel: What we left behind
Auteur: Robin Talley
Uitgever: harlequin Teen
Pagina’s: 416
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Toni & Gretchen zijn het koppel waar iedereen in het middelbaar jaloers op was. Ze zijn reeds een eeuwigheid samen. Maken nooit ruzie en ze zijn nog altijd smoorverliefd op elkaar. Wanneer ze elk aan een andere universiteit gaan studeren, zijn ze er allebei van overtuigt dat hun relatie sterk genoeg is om deze grote stap te overleven. De realiteit is echter toch anders dan ze zich hadden voorgesteld. Toni, die zichzelf identificeert als genderneutraal, ontmoet een groepje transgenders en begint haar zoektocht naar wie ze nu werkelijk is. Ondertussen kan Gretchen zich niet meer herinneren wie zij nu eigenlijk is als ze geen stelletje vormt met Toni. Is hun liefde sterk genoeg om dit allemaal te overleven?

Review:

De laatste tijd lijk ik heel veel gemengde gevoelens te hebben over de boeken die ik lees. En ook dit boek zorgt er voor dat ik alle mogelijke kanten opga met mijn gevoelens.

Ik keek erg uit naar dit boek, maar jammer genoeg moest ik vaststellen dat het een van de teleurstellendste boeken was dat ik in maanden heb gelezen. Misschien had ik wel te hoge verwachtingen? Tenslotte zijn er weinig boeken waarbij het hoofdpersonage genderqueer is en ik keek er echt naar uit om meer te weten te komen over dit onderwerp. Want laten we eerlijk zijn, ik ben zeker geen expert op dit vlak. Maar na het beëindigen van What we left behind heb ik het vaag vermoeden dat ik er meer van ken dan de auteur zelf…. Een beetje jammer eigenlijk. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen en meteen het grootste probleem van dit boek aankaarten: Genderqueer is geen tussenliggende periode waarin je probeert te beslissen wat je nu concreet gaat zijn. Het is absoluut niet hetzelfde als transgender zijn!

End at is meteen waarom ik zo een hekel had aan de hoofdstukken die vanuit Toni’s oogpunt warden vertelt. Naar mijn gevoel leunt het verhaal meer naar dat van een transgender, dan dat het echt gaat over genderqueer zijn. Laat me nog maar eens herhalen dat genderqueer zijn niet wil zeggen dat je nog niet gekozen hebt tussen man of vrouw. Het is geen periode waarin je zegt: ik ben nog niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik een man ben. Genderqueer wil zeggen dat je nog man nog vrouw bent of het wil net zeggen dat je allebei tegelijkertijd bent.

Ik had ook wat problemen met het lezen van Toni’s hoofdstukken. Zo voelde ze erg vaak aan als een schoolboek en niet meer als een roman. Ik begrijp dat je hot topics zoals de samenleving en geslacht gerelateerde woorden wil aankleden. En die zaken dienen ook zeker aanbod te komen in een boek dat handelt over dit onderwerp. Maar het voelde erg belerend en de gesprekken tussen de personages voelden erg geforceerd. En misschien zou dat belerende toontje me niet zo hebben tegengestoken als de boodschap die het boek wil brengen correct zou zijn. Maar dat is het dus niet…

Jammer genoeg was dat niet het enige probleem dat ik had met dit verhaal. Halverwege keek ik naar mijn echtgenoot en zei ik “dit is gewoon belachelijk en zo erover.” Het lijkt of dit boek wil elke mogelijke persoonlijkheid aanbod laten komen. Je kan het zo gek niet bedenken of het is aanwezig. Ik ben een grote voorstandster van meer diversiteit in boeken, maar er moet toch een punt zijn waarop een auteur beseft dat het nu wel genoeg is geweest? Lesbiennes, homo’s, transgenders, genderqueer. Aziaten, Afrikanen, Amerikanen…. Christenen, gothic meisjes, fotomodellen…. Het boek wil allesomvattend zijn en iedereen aanspreken. Maar net door deze overdaad lijkt het voor mij juist niemand volledig in het verhaal op te nemen.

Waarom gaf ik dit verhaal dan toch nog twee sterren? Omdat ik eigenlijk wel genoten heb van de hoofdstukken die vertelt worden door Gretchen. Dat waren de hoofdstukken die ervoor zorgden dat ik echt nadacht over het onderwerp en me vragen begon te stellen. Veel van die vragen spookten ook in Gretchen haar hoofd rond. Jammer genoeg kregen deze geen echte plaats in het boek en bleven ze dus ook grotendeels onbeantwoord. Op sommige momenten was Gretchen een beetje te braaf en te lief naar mijn zin. Ik wou haar eens goed door elkaar schudden en roepen dat het best oké is om af en toe lekker egoïstisch te zijn. Maar doorheen het boek zie je Gretchen echt groeien en meer tot zichzelf komen. Ze kiest ervoor om haar eigen pad te bewandelen en te ontdekken wie zij is op zichzelf.

Ik moet ook bekennen dat ik graag lees over de ouders in dit soort verhalen. Hoe reageren zij op deze situatie? Sinds ik zelf mama ben voel ik me altijd aangetrokken tot de ouders in het verhaal. Tijdens het lezen kan ik mezelf er niet van weerhouden om te denken over de impact als dit over mijn zoon zou gaan. Hoe zou ik als mama reageren? Hoe zouden we daar als ouders mee omgaan? En eerlijk, dit verhaal is jammer genoeg gevuld met vreselijke ouders, maar ook hun reacties waren zeer leerzaam.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik zou dit boek niet aanraden als je graag wat meer wil leren over genderqueer zijn. Op dit moment kan ik eigenlijk geen enkele goede reden bedenken waarom je dit boek wel zou lezen.

 

Fairest – Marissa Meyer – Spiegeltje spiegeltje aan de wand… wie is de slechtste van het land?

fairest

Titel: Fairest
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Feiwel and Friends
Pagina’s: 220
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Zuiver kwaad heeft een naam. Het verbergt zich achter een geweven doek en zorgt er met haar krachten voor dat iedereen haar de mooiste van het land vind. Maar wie is koningin Levana eigenlijk? Haar verhaal wordt nu eindelijk vertelt.

Review:

Het onmogelijke is gebeurt! Ik heb een boek uit The Lunar Chronicles 5 sterren gegeven! Op dit moment is Fairest absoluut mijn favoriete deel uit de reeks. Misschien omdat het meer een origin verhaal is? In de andere delen leren we erg weinig over Levana. En dit is eindelijk haar verhaal! Het verhaal dat een antwoord zou moeten geven op alle vragen die ik had over haar “slechte karakter” en hoe ze eigenlijk de slechterik in het verhaal is geworden.

En fairest loste al mijn verwachtingen ook effectief in. Sowieso hou ik wel van een goede slechterik, vooral diegene die erin slagen om een plekje in mijn hart te veroveren. Begrijp me niet verkeerd, de slechterik is meestal altijd door en door slecht. Maar dan nog wil ik graag een klik tussen ons voelen, dat kleine vonkje dat ervoor zorgt dat ik stiekem toch op een goede afloop hoop voor hen. En Levana en ik, wij hadden die vonk. Op een bepaald moment hoopte ik, tegen beter weten in, dat ze haar sprookjeseinde zou krijgen.

Begrijp me niet verkeer. Ook in dit deel van de reeks is Levana door en door slecht en zelf een beetje gestoord met momenten. Fairest probeerde me er niet van te overtuigen dat Levana een triest verleden was en eigenlijk verkeerd begrepen werd door de menigte. Het verhaal wou nooit dat we zouden zeggen: “oh kijk, daarom is ze slecht geworden.” Ik moet zeggen dat Marissa Meyer mijn respect verdient heeft met dit deel van de reeks. Het was zo makkelijk geweest om een verhaal te schrijven over de vreselijke jeugd van Levana en haar karakter daar volledig op te baseren. Maar dat deed ze niet. Ze schreef een geloofwaardig verhaal en je kon als lezer de neerwaartse spiraal waar Levana in belande echt goed volgen.

Een neerwaartse spiraal… zo zou ik Levana’s verleden echt omschrijven. Het begon allemaal heel onschuldig. Een glamour hier, een leugentje om bestwil daar en voor ze het weet zit ze gevangen in een web van leugens. En daar houdt het niet op. De leugens worden moord en verraad. Ja, Levana is en blijft mentaal instabiel. Ze is gevangen in een droomwereld die ze voor zichzelf gecreëerd heeft en waar ze geen inbreuk op duld. Maar tegelijkertijd is ze een tragisch personage. Want ik geloofde echt dat ze gewoon gelukkig wou zijn. Ze wou alles en op het einde van de rit blijft ze met lege handen over.

Voor ik aan dit verhaal begon las ik een paar reviews en een van de zaken die ik het meeste terugzag komen in review was het feit dat dit niets zou toevoegen aan de verhaallijn. Met deze mening kan ik echt niet akkoord gaan. Voor mij was Fairest net het meest waardevolle deel in de reeks. Het brengt zoveel duidelijkheid. Enerzijds over de geschiedenis van de Lunar dynastie, maar ook hoe Levana uiteindelijk stiefmoeder werd. Hoe het wolvenleger gecreëerd werd en hoe prinses Selene zogezegd om het leven kwam.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Fairest is vooral een karakterstudie van een slechterik. Dat wil ik zeker duidelijk stellen. En ja, het zorgt niet voor een vooruitgang in de huidige verhaallijn. Maar het brengt heel veel losse eindjes samen en heeft wortels in elk ander deel van het verhaal. Ik zou je zeker aanraden om Fairest! Zeker omdat het ervoor zorgt dat er heel veel puzzelstukken in elkaar passen en de eerste stappen richting winter zijn gezet.

Cress – Marissa Meyer – Rapunzel hoog in de toren? Ruimte zal je bedoelen!

cress

Titel: Cress
Auteur: Marissa Meyer
Uitgeverij: Penguin books
Pages: 560
Format: Paperback

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Opgesloten in een sateliet die rond de maan en de aarde tolt, probeert een hackster de wereld te redden. Cress is niet de het typische voorbeeld van een jongedame in nood.  Cress heeft haar hele leven lang niets anders gekend dan gevonden zijn. Opgesloten in haar sateliet helpt ze onder dwang koningin Levana met haar duistere plan.
Maar dan beginnen de paden van Cress en Cinder te kruisen. En opeens lijkt een goedde afloop mijlenver weg.

Review:

Nog maar eens een review van de Lunar Chronicles. Ik weet het, ze worden een beetje afgezaagd. Maar de boeken worden wel beter en beter, naarmate de serie vordert. Dus ik blijf er gewoon reviews over posten. Wie weet is er wel iemand op de wereld die de reeks nog niet gelezen heeft?

Ik keek er echt naar uit om in Cress te beginnen. Na Scarlet was ik echt geïntrigeerd door de serie en laat Rapunzel nu net een van mijn favoriete sprookjes zijn. Marissa Meyer heeft me zeker niet teleurgesteld met dit deel van de reeks. Alle klassieke elementen van Rapunzel bleven behouden, maar ze slaagde er toch in ze op een futuristische wijze te gebruiken.

Cress is voor mij ook het best geschreven deel van de reeks op dit moment. Waar Cinder op sommige momenten gewoon saai en langdradig was, is Cress een fantastische puzzel vol spannende plotwendingen die op onverwachte momenten allemaal samenkwamen als een geheel. Zoals jullie weten heb ik ontzettend genoten van Scarlet, maar daar zat bij momenten de snelheid van het verhaal toch nog wel verkeerd. In Cress lijkt dat probleem helemaal van de baan te zijn. Met elk deel wordt er een tandje bij gestoken en nu lijkt the lunar chronicles echt op kruissnelheid te zijn.

Cress is een nieuw personage in de reeks en ik ben eigenlijk best verbaasd dat ik zo dol op haar ben. Ze is absoluut niet de vurige, gepassioneerde heldin waar ik normaal mee dweep. Neen, Cress is erg aardig, onzeker en een beetje aan e stille kant. En toch slaagde ze erin om mijn hart te veroveren. Misschien omdat ze in de loop van het verhaal echt open bloeide of omdat ze in perfecte harmonie is met haar tegenspeler Thorne? Ik heb echt genoten van alle scenes die zij samen hadden. De grapjes, de aantrekkingskracht, de gevatte opmerkingen. Ik bleef qua romantiek een beetje op mijn honger zitten, dus zit ik op hete kolen voor Winter. Hopelijk krijgen Thorne en Cress daar een kans op hun sprookjeseinde?

In mijn review van Scarlet liet ik reeds vallen dat ik Cinder steeds sympathieker vond worden. Ze zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete personage worden, maar ik lees haar hoofdstukken toch al met meer plezier dan voorheen. Ik hou ervan dat zij niet zwart wit is en heel erg met zichzelf in de knoop ligt. Ze niet enkel de heldin die de wereld wil redden, maar ze is ook erg onzeker. En misschien herinneren jullie je misschien wel dat ik totaal geen fan was van Kai? Wel, hij heeft mijn sympathie eindelijk kunnen winnen. Ik kan eindelijk respect voor zijn keuzes opbrengen en vooral de manier waarop hij met bepaalde zaken omgaat. Ik ben nog steeds geen voorstander van de relatie tussen Cinder en Kai. Maar wie weet, wijzigt Winter nog wel mijn gedachten?

Ik miste Scarlet wel in dit deel. Ik keek er zo naar uit om haar relatie met Wolf te zien ontwikkelen. Maar we krijgen haar amper te zien. De scenes die ze wel heeft zijn hartverscheurend en vreselijk. Marissa Meyer weet hoe ze haar personages moet laten lijden.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik moet toegeven dat de boeken steeds beter en beter worden. Dus ik kan eerlijk toegeven dat ik echt uitkijk naar Winter!

Scarlet – Marissa Meyer – Upgrade!

scarlet

Titel: Scarlet
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Manteau
Pagina’s: 380
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Terwijl Cinder verwoed pogingen onderneemt om te ontsnappen uit de gevangenis, is aan de andere kant van de wereld, in Frankrijk, Scarlet Benoit op zoek naar haar verdwenen grootmoeder. Tijdens haar tocht ontdekt ze dat haar grootmoeder veel geheimen had. Wanneer ze Wolf, een rebel, ontmoet, lijkt hij de enige die haar kan helpen, ook al zegt haar instinct dat ze hem niet kan vertrouwen. Ondanks zijn duistere verleden, voelt Scarlet zich toch aangetrokken tot hem Het speurwerk van Scarlet en Wolf brengt hen op het pad van Cinder, en hun verhaal blijkt veel meer verbonden dan ze konden vermoeden. Samen moeten ze alles op alles zetten om uit de handen te blijven van de geslepen Lunar koningin Selena, die bereid is tot alles om van prins Kai haar man, haar koning maar vooral haar gevangene te maken.

Review:

Wat is het toch met reeksen die een vreselijk eerste deel hebben, maar mij dan toch kunnen overtuigen in het tweede deel? Ik had het reeds voor met de Grisha trilogie en nu weer met de Lunar Chronicles.

Cinder was een grote teleurstelling en dat is dan eigenlijk nog redelijk “zacht” uitgedrukt. Dus ja, ik had zo mijn twijfels over Scarlet. Vooral omdat ik eigenlijk totaal geen band heb met het originele verhaal. Roodkapje is een sprookje dat iedereen kent, maar het sprak mij nooit ontzettend aan. Maar Scarlet bracht daar verandering in!

Scarlet heft er echt voor gezorgd dat ik met andere ogen naar Marissa Meyer en haar schrijfstijl kijk. Deze keer werd ik echt meegesleurd in het verhaal en ik begon Cinder zelf een aangenaam personage te vinden. In het eerste boek vond ik haar erg saai en een beetje stereotiep, maar deze keer kwam ze voor mij echt tot leven. Ze voelde als een echt meisje en ik kon haar keuzes begrijpen en respecteren. Ik ben nog altijd geen grote fan van keizer Kai. Zijn hoofdstukken waren echter erg beperkt. Gelukkig maar, want ik vind hem nog altijd erg saai en onrealistisch. Maar wie weet, misschien kan ik hem in een volgend boek wel erg appreciëren?

Een groot deel van mijn leesplezier heb ik denk ik te danken aan een ganse nieuwe cast personages. En vooral de manier waarop hun verhaal in aanraking kwam met Cinder. Ze vloeien echt zonder problemen in elkaar over. Ook het feit dat het boek vanuit verschillende punten verteld werd zorgde ervoor dat ik meer wou lezen. Wanneer Cinder aan het woord was, wou ik weten hoe het met Scarlet ging. En omgekeerd. Erg verfrissend!

Zoals ik reeds zei, de nieuwe personages zijn echt een meerwaarde in dit boek! Scarlet sprak mij vanaf het begin erg aan. Misschien omdat ze een heel ander personage is dan Cinder? Ze heeft een erg boeiende achtergrond en ik hou ontzettend van haar loyaliteit. Scarlets “love” interest is Wolf en ik kan begrijpen waarom een dame als Scarlet zich aangetrokken tot hem zou voelen. Het verhaal rond Wolf en zijn achtergrond was erg boeiend en volgens mij heeft Marissa Meyer me hier overtuigt van haar kunnen. De puzzelstukjes van Wolf paste zo perfect in elkaar met de rest van het verhaal! Ontzettend goed gedaan!

En dan is er natuurlijk Carswell Thorne. Ik ga onmiddellijk toegeven dat ik behoorlijk dol ben op hem. Zijn sarcastisch gevoel voor humor zorgde echt voor een vrolijk nooit in een toch wel donker verhaal. Ik ben echt benieuwd hoe zijn verdere rol in de serie zich zal ontvouwen.

Dus wat dit allemaal rozengeur en maneschijn? Neen, dat zeker niet. Ik ben nog altijd niet van mijn sokken geblazen door deze reeks. Het verhaal blijft te simplistisch voor mij en ik zou graag meer uitdieping zien in de personages en de relaties. Iedereen speelt zijn rol, maar niets meer of minder.

Ik heb echt genoten van Scarlet, maar ik ben nog altijd niet mee met de hype. Wie weet brengt Cress daar verandering in?

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een heel pak beter dan Cinder!

Blue Lily, Lily Blue – Maggie Stiefvater – Wat las ik net?

blue lily lily blue

Titel: Blue Lily, Lily Blue
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic
Pagina’s: 464
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Er is altijd een gevaar als je droomt.  Maar er is nog meer gevaar als je wakker wordt.
Blue Sargent heeft eindelijk haar plek gevonden. Voor het eerst in haar leven heeft ze vrienden die ze kan vertrouwen, een groep waar ze bijhoort. De Raven jongens hebben haar als een van hun opgenomen in hun groep. Hun problemen zijn de hare en haar problemen behoren hen toe.
Maar het problem met je plek vinden, is dat je het ook kan terug verliezen.
Vrienden kunnen je verraden.
Moeders kunnen verdwijnen.
Beelden kunnen misleiden.
Zekerheiden kunnen vervallen.

Review:

Als je al een tijdje mijn reviews volgt, dan weet je waarschijnlijk dat ik helemaal verliefd ben op de Raven cyclus. Ook Blue Lily, Lily blue kon mij bekoren, maar toch was ik er niet zo dol op als op de andere delen. Deze keer sloeg ik de laatste pagina om en kon ik niet anders dan even gedesoriënteerd rondkijken. Wat had ik nu net gelezen? En zelf nu, meer dan een week later heb ik nog altijd het gevoel dat het niet helemaal is doorgedrongen.

Lily Blue, Blue Lily brengt ons als lezer terug bij de essentie van de zaak. We keren terug naar Cabeswater en de zoektocht naar Glendower. Ik ben waarschijnlijk een van de enige mensen die niet smoorverliefd is op Ronan. Dus voor mij was dit boek een hele opluchting gezien de focus terug op de ganse groep komt te liggen en niet meer voornamelijk op Ronan. Ik weet dat de meeste lezers hem net geweldig vinden, maar ik zal denk ik altijd een Gansey meisje zijn.

De ganse serie is vooral erg gericht op de personages en hun ontwikkeling. De effectieve plotlijn is daar altijd een beetje ondergeschikt aan naar mijn gevoel. Ook in dit deel ligt de focus weer erg op personage ontwikkeling en emoties. Vooral Blue vind ik in dit deel ontzettend groeien en openbloeien. Ze is niet langer het aanhangsel van de jongens, maar staat echt op zichzelf en durft initiatief te nemen. De schrijfstijl blijft mysterie ademen en dat zorgt ervoor dat het kippenvel met momenten zo op mijn armen stond. Ik was ook telkens erg op mijn hoede, want bij deze reeks durven er al eens onverwachte gebeurtenissen de kop op te steken.

Maar…. Ja, deze keer is er een maar. Dit deel van de reeks stelde me een beetje teleur. Het eerste deel van het boek en dan heb ik het zeker over 70%, is erg langdradig en eentonig. Het verhaal gaat op dat moment nergens heen. Het voelt een beetje alsof we blijven trappelen op een plek. Alle actie speelt zich af in het laatste deel van het verhaal. Daar voelt het alsof je door een mijnenveld wandelt. De ene explosive na de andere volgt elkaar op in de laatste 100 pagina’s. Het verhaal wordt ook steeds vreemder en vreemder en deze keer kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat het voor mij allemaal een beetje te veel was.

Ik ben nog altijd helemaal verliefd op de schrijfstijl, de sfeer van het verhaal, de sterke personages en het onderzoek dat zonder twijfel in dit boek gekropen is. Maar ik was een beetje teleurgesteld in dit deel. Het verhaal kwam uitermate traag op gang en het laatste gedeelte was te druk. Ik ben in elk geval klaar voor het laatste deel van de reeks. Ik begin alvast af te tellen naar de release datum van The Raven King.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Sfeervol geschreven, maar jammer genoeg niet zo spannend als de vorige twee delen.

Cinder – Marissa Meyer

Cinder

Titel: Cinder
Auteur: 
Marissa Meyer
Uitgever:
Manteau
Pages: 
380
Format: 
Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yStar-Half-Full

Korte inhoud:

Mensen en androïds leven samen in de grauwe straten van Nieuw Peking. Een dodelijke plaag houdt lelijk huis onder de bevolking. Vanuit de ruimte kijken de meedogenloze maanmensen toe, hun kans afwachtend. Niemand weet dat het lot van de aarde afhangt van één meisje Cinder, een getalenteerde monteur, is een cyborg. Ze is een tweederangsburger met een mysterieus verleden, beschimpt door haar stiefmoeder en beschuldigd van de ziekte van haar stiefzus. Maar als prins Kai in haar leven verschijnt, bevindt ze zich plots in het midden van een intergalactische strijd. Verscheurd door de keuze tussen plicht en vrijheid, loyaliteit en verraad, moet Cinder eerst de geheimen uit haar verleden achterhalen om de toekomst van haar wereld te kunnen beschermen.

Review:

Wel… hier is een boek dat ik je waarschijnlijk niet moet voorstellen. een boek dat in de boekenwereld zo populair is dat ik nog niemand ben tegengekomen die het niet gelezen heeft. En weet je wat er met zo een boeken gebeurt? Daar verwacht ik ontzettend veel van. En dat maakt het natuurlijk moeilijker voor een boek om zijn verwachtingen in te lassen. Waarschijnlijk mijn eigen fout dus dat ik zo ontzettend teleurgesteld was in Cinder. Ergens had ik verwacht dat ik helemaal holderdebolder zou zijn van dit boek. Weggeblazen door hoe briljant ik het wel niet vond. Jammer genoeg, is het tegenovergestelde waar.

Dus waarom was ik nu zo ontzettend teleurgesteld? Allereerst omdat ik het zo een ontzettend voorspelbaar boek vond. Op pagina 140 zei ik reeds tegen mijn echtgenoot dat ik wist hoe de vork aan de steel zat en ik sloeg de nagel op de kop. Toen ik de laatste pagina omsloeg was mijn ganse voorspelling voor het verhaal tot in het detail uitgekomen. Weinig origineel verhaal dus.

Het had nogthans zo goed kunnen zijn, want Marissa Meyer denkt echt compleet buiten de lijntjes. Cinder is een cyborg en een mechanieker. Ik ben er nog altijd niet uit welk van de twee ik nu eigenlijk het leukste en origineelste vind. En dan de wereld waarin ze leven. Er is zoveel aan de hand, een dodelijke plaag, mensen die op de maan wonen en helemaal niet de wereld zoals wij hem nu kennen. Dus genoeg om een boeiend verhaal te vormen, niet?

Jammer genoeg niet. Het lijkt wel of de schrijfster al deze dingen verzon en er dan niets meer mee wou doen.
Het verhaal speelt zich af in Nieuw Peking, gelegen in het nieuwe Oosterse Common Wealth. We zijn ons ervan bewust dat er een wereldoorlog is geweest en dat de wereld behoorlijk gewijzigd is. Maar waarom voel ik dan helemaal niets Aziatisch in het verhaal. Er wordt gewoon helemaal niets gedaan met de rijke geschiedenis en tradities van dit werelddeel. Waarom zou je in hemelsnaam een verhaal plaatsen in Peking en daar dan niets mee doen?

Oke, laten we dit even vergeten en het even hebben over de mensen op de maan. Er zit toch behoorlijk veel info over de maanmensen in of niet? Buiten dat er dus mensen op de maand leven en dat ze een oorlog plannen tegen de aarde. Weten we bitter weinig over hen. Ze kunnen niet tegen spiegels en beheersen een zeker vorm van magie. Maar hoe ze op de maan beland zijn en wat hun magie juist inhoud, daar wordt met geen woord over gerept.

Misschien moeten ik me hier maar bij neerleggen en denken dat het logisch is bij een eerste deel in een reeks. Misschien komt het allemaal wel goed verder in de serie? Laten we dat maar hopen, want nu voelt het ganse verhaal aan als pagina opvulling. En ik wil heel graag het geweldige verhaal achter de pagina opvulling.

Zo ontzettend jammer dat er niet meer geïnvesteerd is in het verhaal. Ik ergerde me niet alleen het compleet gebrek aan verhaal, maar ook aan de vreselijk slecht uitgewerkte pagina’s. Keizer Kai en Cinder voelen zo vlak aan. Ik had geen enkele band met hen en tegen het einde van het boek was ik blij niets meer met hen te maken te moeten hebben.

Ik ga verder met de reeks, omdat ik moet. Dat komt ervan als je ineens een ganse reeks aankoopt. Hopelijk wordt het beter en snel een beetje…

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een sprookje met veel potentieel, jammer genoeg wordt er niets ingelost. 

Salt to the sea – Ruta Sepetys – Een zee van tranen

salt to the sea.jpg

Titel: Salt to the sea
Auteur: Ruta Sepetys
Uitgever: Penguin Random House
Pagina’s: 391
Uitgave: Arc verkregen door de uitgever en netgalley in ruil voor een review
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Winter, 1945. Vier tieners. Vier geheimen. Alle vier geboren in een ander land. Alle vier opgejaagd en achternagezeten voor tragedies, leugens en vooral oorlog. Wanneer duizenden wanhopige vluchtelingen zich naar de kust begeven tijdens een aanval van de Sovjet unie, komen hun paden samen. Alle vier proberen ze tickets te bemachtigen voor Wilhelm Gostloff, het schip dat beloofd hen in veiligheid te brengen. Maar beloftes worden niet altijd ingelost….
Review:

Ik begrijp waarom dit boek erg veel 5 sterren reviews ontvangt, maar ik persoonlijk vind het een beetje overroepen. Misschien komt het wel door al die besprekingen die het de hemel in prijzen. Dan verwacht ik een briljant verhaal. Neen, ik vind salt to the sea niet briljant geschreven en ook niet zo meeslepend als ik verwacht had. En toch blijft het boek echt hangen in mijn hoofd. Salt to the sea is een goed onderzocht verhaal over een tragedie die niemand kent of zich herinnert. Het verhaal is rauw en hard en zorgde er voor dat ik tranen moest wegpinken. Ik voelde zo mee met de echte mensen achter dit verhaal. Diegene die effectief gestorven zijn tijdens die koude winternacht. De mama’s, de kinderen, de ouderen, de gewonden,….. Ruta Sepetys brengt dit vergeten verhaal echt tot leven en ze brengt eindelijk hulde aan die talloze slachtoffers die alles kwijtraakte de dag dat de Wilhelm Gustloff zonk. Ik kon maar niet begrijpen hoe zoveel duizenden slachtoffers verdwenen zijn in de geschiedenis. Na het uitlezen ben ik gaan surfen op het internet om bevestiging te krijgen. En ja hoor, daar was het schip en zijn vreselijke eindbestemming.

Maar laten we het even over het boek zelf hebben, niet enkel over de boodschap die het tracht te bezorgen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van vier tieners, tijdens de laatste dagen van de tweede wereldoorlog. Het hele verhaal wordt telkens vanuit de eerste persoon vertelt, maar elk hoofdstuk wisselt de verteller. Ik hou van boeken die in eerste persoon geschreven zijn, vooral omdat het je de kans geeft het personage echt te leren kennen. Jammer genoeg was dit niet zo bij salt to the sea. De hoofdstukken waren hiervoor veel te kort. En hoewel dit zeker bijdroeg bij de vlotte leesstijl van het boek, zorgde het er ook voor dat ik geen connectie maakte met de vier hoofdpersonages. Bij momenten speelde het verhaal zich ver van mij af en voelde ik me een echte toeschouwer. Hoewel korte hoofdstukken en meerdere perspectieven soms bijdragen aan een verhaal, zorgde het hier net voor het omgekeerde. Er werd te weinig aandacht besteed aan de relatie tussen lezer en personage. Emoties en gebeurtenissen gingen aan sneltreinvaart voorbij, want het verhaal moest tot zijn ontknoping komen. Ik had persoonlijk liever minder perspectieven gehad, maar meer dieptegang. Dit wil echter niet zeggen dat ik niet genoten heb van de personages. Elk personage had een eigen verhaal te vertellen en een hele uitgesproken eigen stem. Zelfs zonder naar de naam aan het begin van het hoofdstuk te kijken, wist je nog onmiddellijk wie je op dat ogenblik toesprak.

Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat oorlogsverhalen verslonden en ik moet zeggen dat ik vooral hou van diegene die zich afspelen in het kamp van de vijand. Ik hou er wel van om meer te leren over het dagelijkse leven van de Duitsers en hun bondgenoten. En dit boek gaf me de perfecte mix. Joana is een Litouwse vrouw die moet kiezen tussen Stalin en Hitler. Ze opteert uiteindelijk voor Hitler en emigreert naar Duitsland omdat het daar “veilig” is. Dan is er Florian, een Pruis, die op zijn eigen, unieke manier tegen het regime van Hitler vecht. En dan is er Emilia, een Pools meisje dat natuurlijk een vijand van “Het Reich” is. Dus ja, een ideale mix waarin alle grote spelers in de oorlog vertegenwoordigd zijn. Zeker geen klassieke combinatie in literatuur, want tot hiertoe had ik nog nooit een verhaal gelezen vanuit het oogpunt van een Litouwse.

Mensen die het boek reeds gelezen hebben zullen opmerken dat ik Alfred nog niet vermeld heb. Alfred is een van de vier hoofdpersonages en verdient volgens mij een eigen plekje in mijn review. Ik haat hem hartsgrondig, maar langst de andere kant vind ik dat Ruta Sepetys hem zo heerlijk slecht heeft neergeschreven. Hoewel ik ook mijn twijfels heb bij zijn geloofwaardigheid. Tenslotte is het wel erg makkelijk om een fervent aanhanger van Hitler af te schilderen als een complete gek. Maar als we dit even buiten beschouwing laten hield ik echt ontzettend van Alfred en zijn complete fascinatie met Hitler. Hij bleef zichzelf zien als een held en vond zichzelf echt het einde van de wereld. Jammer genoeg zijn er erg veel Alfreds op de wereld en dat maakt hem net zo een triest personage. Op bepaalde momenten was ik zo razend kwaad op Alfred dat ik het boek gewoon uit pure frustratie uit de raam wou gooien. Toch voelde Alfred soms net iets te veel als een “plot hulpstuk” aan. Ik ben duidelijk erg in de war als het aankomt op Alfred.

Dus ja, ik was een beetje teleurgesteld in dit verhaal, maar terzelfdertijd was ik ook erg verrast. Ik weet dat dit erg verwarrend overkomt, maar voor mij is het glashelder. Salt tot he sea slaagt erin om de vreselijke gebeurtenissen uit deze periode haarfijn op papier vast te leggen en dat is de reden waarom ik het boek zou aanraden. WWII en de vele slachtoffers zouden nooit vergeten mogen worden. En dat is exact wat er met 9.000 doden en de Wilhelm Gustloff gebeurt is. Ze zijn vergeten…. Dus ja, hol naar de boekenwinkel en neem dit boek mee naar huis. Je zal er geen spijt van hebben!

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Voortgang:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een verhaal dat moet vertelt worden!