Categorie: YA

Anna dressed in blood – Kendare Blake

Anna dressed in blood

Titel: Anna dressed in blood
Auteur: 
Kendare Blake
Uitgever: 
WPG uitgevers
Pagina’s: 
320
Genre: horror, ya
Gelezen: 
E-book, engelse versie
Links:
Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Cas Lowood heeft een ongewone roeping: hij doodt de doden. Dat deed zijn vader al voor hem, tot hij op gruwelijke wijze vermoord werd door een geest. Nu reist hij samen met zijn kruidendokter-moeder en gewapend met zijn vaders dodelijke mes het land rond. Hij gaat op zoek naar een geest die door de lokale bevolking Anna Dressed in Blood genoemd wordt, en vindt een geest zoals hij nog nooit gezien heeft. Ze draagt nog steeds de jurk waarin ze vermoord werd in 1958: toen maagdelijk wit, nu rood gevlekt en druipend van het bloed. Sinds haar dood heeft Anna iedereen die ook maar een voet in haar verlaten Victoriaanse thuis heeft gezet gedood. En dan spaart ze het leven van Cas.

Synopsis: 

We zijn ondertussen al een eindje gevorderd in de halloween-week op boek in wonderland en ik heb al behoorlijk wat “enge” boeken achter de kiezen. Een beetje vreemd, want enge boeken staan dus nooit heel hoog op mijn to read lijstje. Daarom stond Anna dressed in blood ook al meer dan een jaar klaar op mijn ereader, maar ik scrolde er altijd voorbij. Maar nu, tijdens mijn Halloween leesronde, leek het me de geschikte moment om Anna dressed in blood toch een kans te geven. En sowieso is het geen echt horrorboek wanneer het gaat over een liefdesverhaal, toch? Het is zeker niet het normaalste liefdesverhaal van de eeuw. Het begint als een klassieke jongen ontmoet meisje en jongen wordt verliefd op meisje. Maar het meisje in kwestie staat erom bekend mensen in twee te rukken met haar handen en de jongens vader is opgegeten door een op wraak belust spook. Ik zei je al dat het niet het meest traditionele liefdesverhaal was!

“You make me want things I can’t have.”

En toch bestempel ik het nog altijd als een liefdesverhaal. Misschien omdat ik gewoon een heel romantisch hart heb? En ja, ik weet het. Cas en Anna is een klassiek gevalletje van liefde op het eerste gezicht. Nu ja, gezicht. Cas staat al bijna te kwijlen wanneer hij Anna’s naam ,geschreven in bloed of wat dacht je, ziet staan in een brief. Hij voelt een “onmiddelijke” klik met haar. Ik ben er mij van bewust dat ik dit vreselijk vervelend zou moeten vinden, maar langst de andere kant vind ik het niet meer dan logisch dat een spokenjager verliefd wordt op een geest. Wat niet wegneemt dat ik een aantal keren serieus mijn wenkbrauwen heb opgetrokken, want de dingen die Cas leuk vind aan Anna zijn niet bepaald voor gevoelige lezers. Haar ogen die volledig zwart worden, de zwarte aders die dik op haar huid liggen, dat zijn de dingen die Cas aantrekken in Anna. Tja… spokenjagers hebben een afwijkende smaak zullen we maar zeggen? Maar toch… hun liefdesverhaal werkte wel voor mij. Ik ben gewoon hopeloos romantisch. Zelf als een levende jongen verliefd wordt op een meisje dat al 50 jaar dood is, dan nog supporter ik kennelijk voor hen.

“But hey, at least we’ll have this strange story to tell, love and death and blood and daddy-issues. And holy crap, I’m a psychiatrist’s wet dream.”

Of misschien kwam het wel doordat ik Anna zo een geweldig personage vond. Ze is zeker niet de typische heldin die je tegenwoordig veel in jongerenliteratuur tegenkomt. Ze is absoluut niet mooi. Maar zou jij er schitterend uitzien als je al 50 jaar dood was? Ze is ook niet echt fijngevoelig en ja, af en toe vermoord ze mensen. Maar ze is grappig en moedig op haar eigen manier. Ze is een van de enige personages in het boek met een beetje diepte.  En zo belanden we bij een van de teleurstellendste aspecten van dit verhaal. De personages zijn heel vlak en missen enige dieptegang. Met uitzondering van Anna en Cas zijn moeder. Wie wil er nu geen stoere, wicca mama? Het is ongelooflijk dat zo een indrukkende vrouw zo een zelfingenomen, eenzaam mannetje heeft opgevoed. Althans dat was mijn gevoel doorheen het eerste deel van het boek. De eerste 150 pagina’s zorgden ervoor dat Cas en ik niet onmiddellijk klikte. Een beetje te zelfingenomen, te vol van zichzelf, maar Cas wordt na een tijdje mooi mijn zijn beiden voeten op de grond gezet en dat zorgt ervoor dat hij tegen het einde van het boek toch een iets aangenamer personage is geworden. (Of misschien komt het wel door Anna?)
Ik stoorde me dus aan de vlakke personages, maar ook aan de gaten in het verhaal. Waar bleef het achtergrondverhaal over Cas zijn mes? De hele tijd wordt je eraan herinnert dat zijn mes erg bijzonder is en dat er een heel mythisch verhaal achter zit, maar dan gebeurt daar niets mee? En waarom vermelden ze in het begin van het boek dat Anna zich anders gedraagt, maar wordt daar dan niet verder op ingegaan?

“Land of the Dead? Is that what you dream about?” she asks. “Boy who kills ghosts for a living?”
“No. I dream about penguins doing bridge construction. Don’t ask why.”

Nog een klein beetje advies voor je aan dit verhaal begint… Anna dressed in blood is geen eng boek. Zoals ik aan het begin van deze review reeds zei: ik ben een angsthaasje. Dus als ik het niet eng vind, dan is het niet eng. Oké, soms vliegen de lichaamsdelen en het bloed je rond de oren en dat is een beetje wansmakelijk, maar zeker niet eng. Om heel eerlijk te zijn is het op bepaalde momenten vooral een heel schattig verhaal. (En ja, ik besef dat ik een boek vol lijken en geesten net een schattig verhaal heb genoemd.)

Al bij al was het een aangenaam verhaal om te lezen en ik kan niet wachten om meer te weten te komen over Anna. Ben je benieuwd naar wat ik vond van het tweede deel? Daar lees je hier alles over! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Doctor, you don’t know what it is to doubt everything, even yourself. No, you don’t; you couldn’t with eyebrows like yours.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Between the devil and the deep blue sea – April Genevieve Tucholke

between the devil and the deep blue see

between the devil and the deep blue see

Titel: Between the devil and the deep blue sea
Auteur: April Genevieve Tulchoke
Pagina’s: 360
Uitgave: Paperback
Genre: horror, paranormaal, ya
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Violet White woon in een slaperig kuststadje dat brutaal wordt wakker geschud wanneer River West zijn intrek neemt in haar gastenwoning.  Is river gewoon een leugenaar met mooie ogen en een mysterieus verleden of zou het kunnen dat hij meer is dan dat? Violets oma waarschuwde haar al dat ze ver weg moest blijven van de duivel. Maar zouden de duivel en die mooie jongen die ligt te zonnen, koffie drinkt en haar zacht kust op het kerkhof, een en dezelfde persoon kunnen zijn?

Review:

Between the devil and the deep blue sea is een van die boeken waar je op goodreads de meest uiteenlopende reviews over kan terugvinden. De reviews gaan van 5 sterren tot 1 ster. Volgens mij hou je ervan of totaal niet. En ik begrijp beiden kampen eigenlijk wel. Ikzelf kon het verhaal wel smaken!

Between the devil and the deep blue sea is een verwarrend boek. Het heeft een hele ouderwetse “feel”, terwijl het zich in hedendaags setting afspeelt. En toch voelde het alsof ik me in het diepe zuiden van de VS bevond in de 19de eeuw. De espressomachines en mobiele telefoons even buiten beschouwing gelaten.

“Hence? My habit of reading more than I socialized made me use odd, awkward words without thinking.”  

Eigenlijk gebeurt er in heel het boek niet echt iets angstaanjagends. En toch druipen de pagina’s met onheilspellendheid en doem. De schrijfstijl van April Genevieve Tucholke draagt daar een groot stuk in bij. Ze zorgt ervoor dat de omgeving echt tot leven komt. De oude vervallen statige woning met het omliggende bos, de onheilspellende kliffen met daaronder de schuimende zee. Het wordt beschreven alsof je er zelf bent. 90% van het onbehaaglijke gevoel dat dit boek je geeft is puur gebaseerd op de betoverende schrijfstijl. Het deed me met momenten zelf een beetje denken aan de sfeer die gecreëerd wordt in True Blood.

“River’s kiss tasted like coffee and storms and secrets.”

Gelukkig want op zich valt het plot een beetje tegen. Zoals ik eerder al zei eigenlijk gebeurt er niet echt iets angstaanjagends. En als je dan eindelijk lijkt af te stevenen op een moment dat je haren recht omhoog zouden komt, valt het allemaal in duigen. Het lijkt wel of de schrijfster niet voor full-on horror durfde gaan en daarom een afgezwakte versie op papier heeft gezet.

“Some people don’t deserve to live. And, to go a step further, some people need to die.”  

Between the devil and the deep blue sea is simpelweg een liefdesverhaal met jammer genoeg een klassiek geval van insta-love. Iets waar ik meestal geen problemen mee heb, maar om de en of andere manier voelde ik met deze romance geen echte klik. De aantrekkingskracht tussen Violet en River ging een beetje aan mij verloren. Misschien omdat er niet genoeg opbouw was of omdat er geen echte connectie tussen de twee personages leek te zijn? Buiten dat ze allebei op de juiste plaats op het juiste moment waren.

“Their faces were white. And grim. They glared at me, streaks of pale moonlight sweeping across their cheeks. They looked somber and gruesome and not like kids at all.”

Of misschien komt het wel omdat River een personage is waarvan je bij de start van het boek weet dat er iets niet helemaal koosjer is. Je weet van in het begin dat River niet is wie hij laat uitschijnen. Maar hoe slecht is hij echt? Want het is wel duidelijk dat er duivelse krachten aan het werk zijn in het dorp.

Het plot van between the devil and the deep blue sea is eigenlijk redelijk “doorzichtig” en verschilt niet zoveel van andere YA-paranormale romances. Maar het boek onderscheid zich door de prachtige, donkere, gothic schrijfstijl. Het tweede deel in de reeks staat zeker op mijn to read lijstje!


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Wendy? Darling? Light, of my life. I’m not gonna hurt ya. I’m just going to bash your brains in.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

The gentleman’s guide to vice and virtue – Mackenzi Lee

the gentleman's guide to vice and virtue

Titel: The gentleman’s guide to vice and virtue
Auteur: Mackenzi Lee
Pagina’s: 513
Genre: Avontuur, Historische fictie, LGBTQ, YA
Uitgave: hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Henry “Monty” Montague is opgevoed om later een echte “gentleman te worden. Hij laat zich echter niet zomaar aan banden leggen! De beste scholen in Engeland en de constante afwijzing van zijn vader ten spijt…. Monty houdt van gokken, drinken en wakker worden in de armen van een vreemde man of vrouw. Monty is helemaal klaar om op zijn Grand Tour te vertrekken, maar daar denkt zijn vader anders over. Die vind het hoog tijd dat Monty begint te leren hoe hij zich moet gedragen als Lord van een landgoed en stuurt daarom een strenge chaperon mee. Maar Monty is erop gebrand van deze reis een laatste groot feest te maken en vooral eindelijk zijn kans te wagen bij Percy, zijn geheime grote liefde. Wanneer Monty’s roekeloze beslissingen ervoor zorgen dat hun hele toekomst in gevaar komt, moet hij zijn keuzes onder ogen zien.

Review:

The gentleman’s guide of vice and virtue is een van de meest gehypte  boeken op dit ogenblik in de book-community volgens mij. Overal werd ik er met rond mijn oren geslagen en de korte inhoud deed mijn hartje al zingen. Dit verhaal klonk echt als een ongelooflijk avontuur. Historische fictie dan nog, dus helemaal iets voor mij. Maar jammer genoeg moet ik vaststellen dat the gentleman’s guide ook het meest overhypte boek op het moment is. Misschien zou ik wel minder teleurgesteld zijn geweest moest iedereen niet zo ongelooflijk enthousiast zijn geweest?

“It’s beginning to feel like he’s shuffling his way through the seven deadly sins, in ascending order of my favourites.” 

Het begon nog thans allemaal heel veelbelovend. Ik plaatste zelfs op facebook dat ik helemaal weg was van de humor en de schrijfstijl. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit plaatste toen ik ongeveer 50 pagina’s in het verhaal zat. De humor blijft trouwens het sterkste punt van het hele verhaal. Heerlijk licht en luchtig overgoten met een grote dosis sarcasme. En eerlijk had het verhaal verder gegaan op hetzelfde elan als de eerste 150 pagina’s, dan was ik ontzettend gelukkig geweest. Dan had ik het waarschijnlijk zonder enige twijfel vijf sterren gegeven. Maar dan ging het allemaal een beetje mis……

“We’re not courting trouble,” I say. “Flirting with it, at most.” 

Laten we maar beginnen met het feit dat er  niet genoeg vaart in the gentleman’s guide zit om mij altijd even geboeid te houden. Dit voelt voor mij zeker als een gemiste kans, want laat ons eerlijk zijn, het boek is gevuld met overvallen, piraten en allerlei andere doldwaze avonturen. Die dus niet doldwaas zijn omdat ze eindeloos uitgesponnen worden. En als ze niet eindeloos uitgesponnen zijn, dan voelen ze te geforceerd aan. Je voelt de twists in het verhaal al van mijlenver aankomen. Er waren echt momenten dat ik tegen Monty wou schreeuwen over zijn dwaze, ondoordachte keuzes.

“I swear, you would play the coquette with a well-upholstered sofa.”
“First, I would not. And second, how handsome is this sofa?” 

Monty, laten we het daar eens over hebben. Ik denk dat hij zowat mijn minst favoriete personage van 2017 gaat worden. Hemeltje, wat een vreselijk zelfingenomen, oliedom, narcistisch personage was Monty. En ik heb daar op zich geen enkel probleem mee als hij een soort van groei zou doormaken doorheen het boek. Maar neen, de egoïstische, egocentrische Monty is nog steeds de jongen waar we vaarwel tegen zeggen op pagina 513. (Terwijl hij hoogstwaarschijnlijk in een spiegel staart om nog maar eens te zeggen hoe vreselijk knap hij is.) Als het aan Monty had gelezen had ik denk ik het boek zelf niet uitgelezen. Gelukkig bestaat de cast van het boek ook nog uit de uiterst intelligente zus Felicity en de vriendelijke, realistische, zachtaardige Percy.

“I am somehow stuck with an obstinate mount that resembles less a horse and more a leggy sausage, and seems fond of ingesting my commands and then ignoring them in their entirety.” 

Daarnaast heb ik ook echt genoten van het LGBTQ aspect in het boek. Hoewel de swoony gedachten van Monty soms echt wel over the top waren, hield ik wel van de verschillende geaardheden in het boek. Ik ben vooral heel nieuwsgierig of er in de companion roman meer aandacht zal besteed worden aan de aseksualiteit van Felicity.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik kijk gewoon erg uit naar het boek over Felicity. Oh, wat een heerlijk personage was zij! Zo een vrouw met ballen aan haar lijf! Hopelijk krijgt dat verhaal wel meer vaart en een logischere verhaallijn dan the gentelmans guide.

The gentleman’s guide to vice and virtue is een aanrader voor iedereen die een lichte, avontuurlijke historische roman wil proberen. Sowieso zijn er te weinig historische romans binnen het YA genre volgens mij, dus alleen daarom moet je dit boek al lezen. Probeer je verwachtingen alleen niet torenhoog te leggen, zo kom je vast niet bedrogen uit. 

Eliza and her monsters – Francesca Zappia

Eliza and her monsters
Eliza and her monsters

Titel: Eliza and her monsters
Auteur: Francesca Zappia
Pagina’s: 385
Genres: Contemporary, Young adult
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

In het echte leven is Eliza Mirk een buitenbeentje. Verlegen, een tikkeltje raar en zonder echte vrienden. Online is zij echter Lady Constellation, de anonieme ontwerpster van de immens populaire webcomic Monstrous Sea. Eliza kan zich niet voorstellen dat ze in het echte leven ooit zo gelukkig kan worden, als in haar online wereldje.
Wallence Warland is de grootste fanfiction schrijven van Monstrous Sea en wordt in de loop van het schooljaar overgeplaatst naar Eliza’s school. Wallence denkt dat Eliza net als hij een erg grote fan is en begint langzaam haar opgebouwde muur af te breken. Maar wat als Eliza’s geheim door de buitenwereld ontdekt zou worden? Wat als Eliza beseft dat het echt leven ook mooi kan zijn?

Review:

Mensen die mij al langer volgen weten dat ik een hekel heb aan het boek fangirl. Na die fiasco bleef ik ver weg van alle boeken die met fanfictie te maken hadden, want nog zo een teleurstelling kon mijn boekenhart echt niet aan. Eliza and her monsters bleef echter voorbij komen en ik werd stiekem ook wel een beetje verliefd op de prachtige cover.

“Broken people don’t hide from their monsters. Broken people let themselves be eaten.” 

En wat ben ik ontzettend blij dat ik dit boek een kans heb gegeven! Eliza and her monsters is alles wat fangirl probeerde te zijn. Hoewel het misschien niet helemaal eerlijk is om de twee te vergelijken. Dit verhaal draait namelijk niet alleen over fan fictie, maar gaat ook over psychische problemen, eerste liefdes, familiebanden en zoveel meer. Maar laten we eerlijk zijn het is ook gewoon een grote lofzang over fandoms en geeky stuff, alles waar mijn hartje dus een beetje sneller van gaat kloppen.

“I’m not normally one to take advice from my fictional characters, but there comes a point in every girl’s life where she reaches a crossroads: a night alone with her sweatpants and her favorite television show, or a party with real, live, breathing people.”

Het boek is veel donkerder dan ik vermoeden. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het oppikte als licht tussendoortje en dat viel toch eigenlijk een beetje tegen. Of moet ik zeggen, viel juist erg goed mee. Eliza and her monsters is een donker boek. Het hoofdpersonage Eliza heeft last van een sociale fobie en daardoor heeft ze erg slechte persoonlijke relaties met de mensen rondom haar. Het gaat zelf zover dat ze ook zelfmoordgedachten heeft. Hierdoor krijgt het boek een diepere inhoud en is het niet zomaar een romannetje over webcomics en internetfame.

“Disappearing is an art form, and I am its queen.” 

Daarnaast gaat een deel van Eliza’s angst ook over haar fans. Wat ooit begon als een hobby voor Eliza wordt wereldwijd populair en begint een eigen leven te leiden. Een heel interessant concept, dat ik ook bijna dagelijks zie bij populaire booktubers die ikzelf volg. Trolls, opdringerige fans, vragen waar blijft de volgende blog / vlog,…. Als kleine blogger wordt je daar niet mee geconfronteerd, maar de grote onder ons hebben vast al de “keerzijde van de medaille” mogen ervaren. En net dit aspect in het verhaal vond ik ontzettend goed belicht en boeiend gebracht.

“I made Monstrous Sea because it’s the story I wanted. I wanted a story like it, and I couldn’t find one, so I created it myself.” 

En ja, ik kan het niet laten om nog een keer de vergelijking met fangirl te maken. Daar werden de hoofdstukken afgewisseld met stukken fanfiction. Ook in Eliza and her monsters kom je regelmatig stukken verhaal en webcomic tegen, maar ze zijn perfect geïnfiltreerd in het verhaal en ze dragen effectief iets bij. Ik verslond ze een voor een en bleef zelf een beetje op mijn honger zitten. (Van mij mag er gerust een echt boek over komen!) Naast de stukken webcomic, wordt er ook veel gebruik gemaakt van social media in het boek. Forumberichten, chats en dergelijken zijn helemaal geïntegreerd in het verhaal, heerlijk om te lezen!

Heb je zin in een iets zwaardere contemporary die tegelijkertijd een lofzang is voor fandoms en het internet? Dan moet je Eliza and her monsters zeker een kans geven!

 

 

History is all you left me – Adam Silvera

History is all you left me

Titel: History is all you left me
Auteur: Adam Silvera
Pagina’s: 320
Genre: Contemporary, LGBTQ, Young adult
Uitgave: Paperback
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wanneer Griffins eerste liefde en ex-vriendje verdrinkt tijdens een zwempartijtje stort zijn hele wereld in. Ondanks het feit dat Theo al een tijdje in Californië woonde en daar een nieuwe partner had, twijfelde Griffin er nooit aan dat hij ooit bij hem zou terugkeren. Maar nu valt zijn hele toekomst in duigen.
En de enige persoon die Griffins verdriet een beetje begrijpt is Jackson, de huidige partner van Theo. Kan Jackson Griffin helpen terwijl hij in een neerwaartse spiraal terecht komt?

Review:

Adam Silvera, een naam waar ik al jaren mee rond mijn oren wordt geslagen, maar waar ik heel voorzichtig omheen danste.  Iedereen is zo razend enthousiast over zijn boeken en dat legt de verwachtingen toch wel erg hoog. Begin dit jaar verscheen History is all you left me en de korte inhoud van dit verhaal sprak me onmiddellijk aan. Wat zeg ik? Eigenlijk schreeuwde de korte inhoud gewoon mijn naam. Na een kort verhaal van Adam gelezen te hebben begon het echt te kriebelen om een volledig boek van hem te verslinden. En ja hoor, history is all you left me heb ik effectief verslonden.

History is al you left me haalt zijn sterkte vooral uit de personages. Griffin, Theo, Jackson en Wade dragen het ganse verhaal op hun schouders. Elk hoofdstuk wisselt af tussen het heden, waarin Theo is overleden en het verleden, waarin je als lezer ontdekt hoe alle personages met elkaar in verbinding staan.

“I’ll never understand how time can make a moment feel as close as yesterday and as far as years.” 

Het verhaal op zichzelf is erg puur. Geen grote schokkende onthullingen, maar eerlijke observaties over vriendschap, liefde en verdriet. En net daarom raakte dit verhaal me zo, denk ik. Adam Silvera probeert er geen bombastisch geheel van te maken, maar vertelt een heel realistisch verhaal vanuit Griffins oogpunt. Tijdens het lezen werd het me enkele keren pijnlijk duidelijk dat je enkel Griffins standpunt te horen krijgt. En zoals we allemaal wel weten heeft een verhaal meestal meerdere standpunten. Maar net doordat je 320 pagina’s in Griffins hoofd doorbrengt, raak je heel emotioneel betrokken bij alles wat er gebeurt.

“One night we argued for a solid hour over who would win in a duel between Lord Voldemort and Darth Vader. I’m surprised we’re still friends.” 

Zoals ik daarnet al zei haalt het verhaal zijn sterkte vooral uit de boeiende personages. Doorheen het verhaal leer je hen ook steeds beter kennen en begin je hen ook vanuit een andere ooghoek te zien. Het gebeurt niet vaak dat een van mijn lievelingspersonages tegen de laatste bladzijde opeens mijn minst geliefde speler wordt.

“Alternate universe idea: Theo and I are living together in a huge house overflowing with hats because I bought him a new one every day to get him to stay.” 

Mijn grootste angst was toch wel dat het verhaal cliché zou worden. En even dacht ik dat het ook effectief die richting uit zou gaan. “Neen, doe dit nu niet. Zo voorspelbaar!” Wou ik bijna schreeuwen naar mijn boek. Maar…. dan neem het verhaal een heel andere wending en is plots niets meer wat het lijkt of wat ik dacht dat het was. Eerlijk, van zo een wendingen kan ik echt met volle teugen genieten!

“But hey, if there’s one bright side to your dying, it’s that you aren’t around to tell me things I don’t like hearing. I’m sorry. That was a dickhead thing to say. I need a condom for my mouth.” 

History is all you left me is trouwens een van die LGBTQ boeken die ik graag lees. Niet gevuld met donkere, duistere verhalen en homofobie. Neen, het hele verhaal is tot de nok gevuld met ouders en vrienden die respectvol en ondersteunend zijn. Maar de hoofdpersonages zijn ook zelfverzekerd en genieten echt van het leven als homo. Heerlijk om ook zo een boeken te lezen!

Daarnaast is ook de psychische aandoening van Griffin een belangrijke plotlijnen binnen het verhaal. Een goed uitgewerkte plotlijn moet ik zeggen. Ook hier weer is het verhaal erg realistisch gehouden, met ondersteunende ouders en effectief professionele hulp. Driemaal hoera voor professionele hulp in een YA verhaal!

Eigenlijk gewoon driemaal hoera voor dit prachtige, aangrijpende verhaal. Ik kan amper wachten om nog een boek van Adam Silvera in mijn handen te krijgen.

Daughter of the pirate king – Patricia Levenseller

daughter

Titel: Daughter of the pirate king
Auteur: Tricia Levenseller
Pagina’s: 320
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wat je zelf doet, doe je beter….. Wanneer haar vader, de koning der piraten, ontdekt een legendarische schatkaart zich aan boord van een vijandelijk schip bevind weet zijn dochter Alosa reeds hoe laat het is. Er is maar een piraat die geschikt is voor deze klus en dat is zijzelf. Daarom neemt ze afscheid van haar eigen schip en haar gelieve, exotische crew, om zich te vermommen als een onschuldig, gekidnapped meisje. Want wie gaat nu een meisje dat opgesloten zit benedendeks verdenken van een diefstal? 

Review:

Piratenboeken en ik…. we zijn geen schitterende match. Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik met de nodige twijfels aan Daughter of the pirate king begon. Maar die tag lijn op de cover “meet the female Jack Sparrow.” Daar kan toch niemand aan weerstaan of wel?

Laten we maar meteen verder gaan over die taglijn, want ik ben vrij zeker dat jullie interesse nu zonder twijfel gewekt is. Alosa, is zij een vrouwelijke Jack Sparrow? Zonder twijfel! Alosa en eigenlijk het ganse verhaal is heerlijk licht en luchtig met een flinke dosis humor. Maar tegelijkertijd is Alosa behoorlijk “bad ass”, zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. En dat vond ik nu net zo heerlijk aan Alosa haar personage. Ze heeft weinig scrupules en ze snijdt toch wel een paar kelen over in het verhaal. Heerlijk om te lezen, want piraten zijn nu eenmaal niet het type mens dat houdt van theekransjes en lange gesprekken. Alosa, kapitein op haar eigen schip hoeft niet onder te doen voor andere beruchte piraten. En toch blijft ze een ontzettend aangenaam personage waar je als lezer echt van gaat houden. Doordat ze net als Jack Sparrow een heel speciaal gevoel voor humor heeft, dat ze op de meest onwaarschijnlijke momenten hanteert. Daarnaast heeft ze het hart ook op de juiste plaats. Een perfect uitgebalanceerd personage dus!

It should not be this difficult to stay prisoner on a pirate ship. This is the second time I’ve had to stage my own capture. Ridiculous.

Een groot deel van het verhaal speelt zich ook effectief op een boot af. Dat klinkt misschien logisch, maar de ervaring leert me dat weinig piratenverhalen zich ook effectief op een schip afspelen. Daughter of the pirate king wel en dat zorgt toch voor een speciale sfeer. De ruimte waarbinnen het verhaal zich afspeelt is klein en er dient creatief mee omgesprongen te worden. Wat hier zeker gebeurde. Ook de blauwdruk van het schip vooraan in het boek zorgde ervoor dat je als lezer effectief het gevoel had de lay out van het schip te kennen als je broekzak. De weinige momenten dat er van boord werd gegaan, zag je glimpen van een wereld die hopelijk in het tweede deel verder wordt ontwikkeld.

“Oh, the ridiculous things one has to do when one is a pirate.” 

Enige min puntje van het hele verhaal is voor mij de romantiek. Deze voelde erg geforceerd aan. Er was geen opbouw naar de aantrekkingskracht en ik vond de dynamiek tussen de twee personages ook niet altijd even geloofwaardig. Laat dit je vooral niet afschrikken. Daughter of the pirate king is redelijk “mild”. Enerzijds omdat het hele romantische aspect een zij-lijn is in het verhaal. Maar ook de effectieve relatie is erg mild. Verwacht hier geen rondvliegende kledingstukken en passionele kussen.

Daughter of the pirate king is een echt avonturen boek. Het leest lekker weg en samen met Alosa val je van het ene avontuur in het andere. Geen ingewikkeld plot. Zeker geen zware lectuur. Maar wel Jack Sparrow in boek vorm!

 

When dimple met Rishi – Sandhya Menon

when dimple

Titel: When Dimple met Rishi
Auteur: Sandhya Menon
Pagina’s: 380
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Ontmoet Dimple.
Haar doel in het leven is om te ontspannen aan haar zeer traditionele ouders. Ze wil naar de universiteit, haar diploma halen en dan de computer wereld veroveren.

Ontmoet Rishi.
Hij is knap, rijk en vooral hopeloos romantisch. Zijn ouders hebben besloten dat Dimple de perfecte bruid voor hem is. Alleen weet zij dat nog niet….

Review:

When Dimple met Rishi is een van de meest gehypte contemprary boeken op booktube op dit moment. Maar is dat ook terecht?

Er zijn weinig YA boeken op de markt die zich situeren binnen de Indiaanse gemeenschap. Alleen daarvoor is dit boek eigenlijk een must read. Op een zeer ontspannen manier worden er allerlei wetenswaardigheden over de cultuur en de bijhorende gewoontes in het verhaal geweven. Nooit op belerende, schoolmeester toon, maar perfect geïntegreerd in het verhaal. Er wordt ook af en toe gegoocheld om Hindi uitspraken. Deze creëren een authentiek gevoel, maar vertragen voor een deel ook het verhaal. Voornamelijk omdat er nergens een vertaling of verklaring kan opgezocht worden. (En dan moet je natuurlijk gaan googelen, want je wil wel weten wat je leest. En zo geraak je een beetje uit de “leesflow.”) Dit had dus zeker beter gekund.

“But that was Rishi… he was like a pop song you thought you couldn’t stand, but found yourself humming in the shower anyway.” 

Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van Dimple en Rishi. Hierdoor krijg je als lezer inzage in allebei hun gedachten. De twee verschillende oogpunten wisselen elkaar af en houden de vaart in het verhaal. Dimple liet echter als vrouwelijk hoofdpersonage te wensen over. Sandhya Menon wou haar kennelijk graag afschilderen als een sterke vrouw, maar gaat daar jammer genoeg sterk de mist in. En dat is een van de grootste minpunten aan dit verhaal.

“Seriously? That’s what you think I should be relegating my brain space to? Looking nice? Like, if I don’t make the effort to look beautiful, my entire existence is nullified? Nothing else matters-not my intellect, not my personality or my accomplishments; my hopes and dreams mean nothing if I’m not wearing eyeliner?”

Het eigenlijke plot is flinterdun. Een gevalletje van dertien in een dozijn. Maar dit hoeft helemaal niet slecht te zijn. When Dimple met Rishi is een schattige, voorspelbare YA romance en soms moet het niet meer zijn dat dan of wel?

Verwacht geen hoogstaande literatuur, maar een vlot lezend verhaal met een heel hoge aaibaarheidsfactor en veel glimlach-momentjes. Ideale zomerlectuur dus.

Eleanor & Park – Rainbow Rowell

eleanor

Titel: Eleanor & Park
Auteur: Rainbow Rowell
Pagina’s: 328
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Eleanor en Park zijn slim genoeg om te weten dat een eerste liefde bijna nooit voor eeuwig duurt, maar moedig en wanhopig genoeg om het een kans te geven. 

Review:

Na de teleurstelling die fangirl voor mij was bleef ik een tijdje ver uit de buurt van Rainbow Rowell boeken. Maar na het lezen van Eleanor & Park heb ik daar dik spijt van. Want opeens staat het me weer kristalhelder voor de geest waarom ik zoveel van haar verhalen houdt.

De twee hoofdpersonages hebben allebei hun gebreken. Zo is Eleanor een zwaar meisje met een zeer excentrieke kledingstijl. Park is half Koreaans in een overwegend blanke school, maar heeft net genoeg respect van zijn medeleerlingen verdient om gerust gelaten te worden. En dan komt Eleanor op de proppen en die zet zijn hele wereld op zijn kop. En net de ontluikende romance tussen de twee personages is voor mij de kracht van deze YA roman.

“You can be Han Solo,” he said, kissing her throat. “And I’ll be Boba Fett. I’ll cross the sky for you.” 

Langst de ene kant heb je Eleanor, die langst alle kanten gepast wordt en nergens rust lijkt te vinden. Op school is ze het ultieme doelwit en ook haar thuissituatie is verre van ideaal. Haar zien twijfelen aan de oprechtheid van Park en wat hij juist in haar ziet, voelde ontzettend realistisch aan.
Aan de andere kant heb je Park, die zich steeds meer en meer aangetrokken voelt tot het buitenbeentje, maar ook beseft dat hier gevolgen zullen aan vast hangen binnen de “highschool hiërarchie.” De interne strijd die dit met zich meebrengt is herkenbaar voor iedereen die ooit op de middelbare school zat.

“Bono met his wife in high school,” Park says.
“So did Jerry Lee Lewis,” Eleanor answers.
“I’m not kidding,” he says.
“You should be,” she says, “we’re sixteen.”
“What about Romeo and Juliet?”
“Shallow, confused,” then dead.

Eleanor & Park is zonder twijfel een van de donkerste verhalen die ik reeds las van Rainbow Rowell. Vooral Eleanors thuissituatie is vreselijk om over te lezen en zorgt ervoor dat de fuzzy feelings die je meestal krijgt van een Rowell boek toch wat op de achtergrond gedrukt worden.

“Maybe Park had paralyzed her with his ninja magic, his Vulcan handhold, and now he was going to eat her. 
That would be awesome.” 

Vijf sterren dus, hoewel er zeker fouten in dit boek zitten. Maar om de een of andere reden verlies ik die fouten uit het oog.

Ben je opzoek naar een grappige romance gevuld met nerdy onderwerpen en toch een duister kantje, dan is Eleanor en Park zonder twijfel het boek voor jou!

Hof van mist en woede- Sarah J Maas

 

Titel: Hof van mist en woede
 Auteur: Sarah J Maas
Uitgever: Bloomsbury
Pagina’s: 640
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:


Feyre heeft de vloek van Amarantha verbroken en is teruggekeerd naar het Lentehof, maar daarvoor moest ze een hoge prijs betalen. De vreselijke dingen die ze heeft gedaan om Tamlin te redden kan niet ze vergeten en ook haar afspraak met Rhysand, Edelheer van het gevreesde Nachthof, heeft ze maar al te goed onthouden. Terwijl Feyre haar weg zoekt door een doolhof van politiek, passie en duizelingwekkende macht, doemt er een veel groter kwaad op. Feyre zou het kunnen tegenhouden, maar alleen als het haar lukt om haar angstaanjagende krachten te beheersen en haar gekwelde ziel te Helen.

Review:

Toen ik dit boek na de laatste pagina dichtklapte, keek ik naar mijn man en zei: “Dit is het beste boek dat ik ooit gelezen heb.” En ik blijf bij dat standpunt. Ik ben zelf aan het overwegen om alle andere boeken die ik ooit vijf sterren heb gegeven, een punt af te nemen. Want naast dit boek valt alles een beetje in het niets.

En eigenlijk heb ik nu mijn volledige review geschreven. De rest van deze review ga ik gewoon fangirlen, zoals ik nog nooit eerder gefangirled heb. (Neen, zelf niet over outlander en dat zegt denk ik genoeg.) Dus als je daar niet tegen kunt, kijk dan alstublieft weg. Want ik ga jullie nu in geuren en kleuren vertellen hoe geweldig ik dit boek vond en hoe ik absoluut niets aan te merken heb. Mijn liefde is zelf zo groot dat ik een bookreview heb opgenomen. Ik zei het al fangirl… Jullie vinden de review hierboven. Maar opgelet, in de video ga ik uitgebreid in op het plot. Dus spoilers ahead!

Volgers van mijn blog weten dat ik een gigantische fan was van een hof van doorns en rozen. Het was een van mijn favoriete boeken van 2015 en het heeft zich ondertussen ook een plekje verovert in mijn favorieten allertijden. De verwachtingen waren dus torenhoog voor A court of mist and fury.

Hof van mist en woede is een boek dat geen spaander van mij heel heeft gelaten. Dat klinkt misschien erg negatief, maar dat is het absoluut niet. Net het tegenovergestelde om eerlijk te zijn. Ik heb gelachen, gehuild en ik droomde constant weg. Ik ben zelf met momenten boos geweest. Zo woedend dat ik mijn boek in pure frustratie door de woonkamer wou gooien. Als er een mogelijkheid was geweest om mij in het boek te verplaatsten, dan had ik die met twee handen gegrepen. Een welbepaalde high lord zou mijn toorn zeker over zijn nek krijgen!

Ik heb uiteindelijk iets langer dan een week over dit boek gedaan. En dat is ontzettend lang voor mijn doen. Maar ik heb dit dan ook heel bewust gedaan. Hof van mist en woede is zo goed dat je het makkelijk op een avond zou kunnen uitlezen. Maar ik wou niet dat we een kort avontuurtje van een nacht waren. Neen, ik wou een echte relatie aangaan. Dus las ik het traag en zorgde ik er echt voor dat elk detail goed in mij opgenomen werd. Ik wou echt zo lang mogelijk genieten van dit verhaal. En het is echt ontzettend genieten, ondanks de toch wel pijnlijke, emotionele stukken en de bloedvergieten. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat ik me zelf misselijk voelde toen ik aan de laatste 100 pagina’s begon. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik wou uitroepen “ik kan het niet meer aan.” Echt te veel emoties, die me gebroken en tegelijkertijd smoorverliefd achterlieten. Ik was zo niet klaar om dit boek uit te lezen. Ik ben nog altijd niet klaar met het boek. Wat waarschijnlijk verklaart waarom ik elke vrije minuut op het internet doorbreng opzoek naar fan theorieën voor het derde boek. Dat derde boek… ik heb dat nu nodig in mijn leven!

Hof van mist en woede is een heel ander boek dan hof van doorns en rozen. Niet alleen is de schrijfstijl van een heel ander niveau. Ook de personages en de wereld krijgen meer dieptegang. Ik ben altijd een grote fan van Feyre geweest. Ik zou haar ten allen tijden verdedigt hebben tegen diegene die haar durfden omschrijven als “zwak” en “onzeker”. Maar ik denk dat ze mijn hulp niet langer nodig heeft. Sarah J Maas heeft haar in dit deel omgevormd tot een wraakzuchtige, krachtige, vurige Valkyrie achtige dame die niet bang is om haar mannetje te staan. Amarantha en alles wat er onder de berg gebeurt is heeft Feyre gebroken. Hof van mist en woede is in dat opzicht een verhaal over genezing, in het reine komen met jezelf en vooral ontdekken wie je echt bent. Niet alleen voor Feyre, maar ook voor de personages rondom haar. De karakters worden echt uitgediept en we krijgen ook meer uitleg over het verleden. De soms moeilijke onderlinge relaties komen hierdoor in een ander daglicht te staan.

In mijn review over een hof van doorns en rozen hoopte ik dat er geen driehoeksverhouding zou ontstaan. En om heel eerlijk te zijn… het is geen driehoeksverhouding. Het had heel makkelijk anders kunnen lopen. Maar Sarah J Maas veegt een driehoeksverhouding van tafel en geeft ons er iets veel mooiers en krachtiger voor in de plaats. Ik wil niet te diep ingaan op het verhaal, want dat moeten jullie natuurlijk zelf ontdekken, maar er wordt echt heel erg met je gevoelens gespeeld in dit boek. Vlak voor ik begon te lezen zei ik nog dat ik absoluut A dacht en dat ik niet begreep hoe Sarah J Maas mij ooit van gedachten kon doen veranderen. Nu ik het boek heb uitgelezen denk ik Z. Ik zal een hof van doorns en rozen nooit meer op dezelfde manier kunnen lezen. (Dus ik ben eigenlijk best blij dat ik hem nog even herlas voor hof van mist en woede.)

Wat voor mij erg uniek is aan dit verhaal is hoe het eigenlijk een beetje aanvoelt als een ui. Laagje voor laagje pel je weg en telkens ontdek je iets nieuw. En dat nieuwe gegeven werpt een totaal ander licht op alles wat er reeds gebeurt is. Om je een voorbeeld te geven de scene met de wever. Je weet pas op het einde van het boek hoe belangrijk deze scene eigenlijk is. Wat ze concreet betekend. Meermaals zat ik met open mond naar het boek te staren omdat er weer wat puzzelstukjes in elkaar klikte en het groter geheel zichtbaar werd. En het is niet zo dat je eerste gedachte fout waren. Neen, de scene is wat ze is op het ogenblik dat je ze leest. Maar dan, meestal veel later in het verhaal, laat Sarah J Maas er een licht op schijnen en wordt het zoveel meer dan je oorspronkelijk dacht. Ongelooflijk hoe de twee boeken elkaar op deze manier zo perfect aanvullen en steeds beter maken. Sarah J Maas is echt de koningin van twists en plotwendingen! En dit klinkt nu misschien erg vaag, maar ik ben zeker dat diegene die het boek effectief gelezen hebben onmiddellijk gaan begrijpen wat ik wil zeggen.

Voor mij valt dit boek niet in het young adult genre. Dit is zonder twijfel new adult met behoorlijk pittige seksscenes. Volgers van mijn blog weten al dat ik een goede seksscene in een verhaal zeker kan smaken. En Sarah J Maas bezorgde me een van de beste seksscènes die ik ooit gelezen heb. Mooie, krachtige scenes, die terzelfdertijd erotisch en stomend zijn. De romantiek en erotiek wordt ook gebruikt als genezingsproces voor de personages en de intimiteit die daarbij komt kijken is prachtig om te zien. Sowieso juich ik een boek met een duidelijke boodschap wat betreft seks toe. En hof van mist en woede heeft duidelijk een boodschap voor alle jonge vrouwen die dit lezen. Seks is fijn en intiem! Het moet ten alle tijden leuk zijn en iets bijzonders. En geniet ervan met volle teugen! Driewerf hoera dus voor Sarah J Maas!

Ik ben smoorverliefd op dit boek. Ik wil eigenlijk niets liever dan het boek gewoon terug beginnen lezen vanaf het begin. Ik kan het verhaal en de personages gewoon nog niet loslaten. Ik wil weten hoe alle puzzelstukken in elkaar gaan passen. Zeker na dat specifieke einde. Ik zou het geen cliffhanger durven noemen. Neen, het was een gemeen einde. Een slang die je bijt en het gif langzaam laat inwerken. Ik heb dat boek nu nodig! Nu!

images9cxhej2y Personages met veel dieptegang
images9cxhej2y Prachtige wereld
images9cxhej2y Romantiek en erotiek ten top!
images9cxhej2y Briljante plottwists
images9cxhej2y Ontzettend sterke vrouwelijke personages!

Als ik ooit de rest van mijn leven op een onbewoond eiland moet doorbrengen is dit het enige boek dat ik zal meenemen!