Categorie: Reviews

Wij – David Nicholls

9200000030134982

Titel: Wij
Auteur: David Nicholls
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 416
Gelezen: E-book, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol, Amazon

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Douglas Peterson wordt midden in de nacht door zijn vrouw Connie gewekt met het bericht dat ze hem wil verlaten. Hun zoon Albie gaat na de zomer het huis uit om te studeren en zij vindt dat het de hoogste tijd is om te scheiden, nu hun ouderlijke taak erop zit. Douglas houdt van zijn vrouw en het vooruitzicht van een leven alleen jaagt hem angst aan. Maar hij heeft nog een kans. Er staat nog een familievakantie gepland, een Europese rondreis langs steden als Parijs, Barcelona en Amsterdam. Hij besluit dat dit de trip van hun leven moet worden: de vakantie die hen weer nader tot elkaar zal brengen, waarin hij het respect van zijn zoon en de liefde van zijn vrouw terugwint. De hotels zijn geboekt, de tickets gekocht, de route uitgestippeld. Wat kan er nu in hemelsnaam nog misgaan? Wij is zowel groots als intiem, zowel grappig als hartverscheurend. Het is een liefdesverhaal en een onvergetelijke road trip in één, met alle hilarische situaties, genoegens en uitdagingen van een grote reis – letterlijk en figuurlijk.

Review:

Ik ga waarschijnlijk een hoop mensen tegen mij in het harnas jagen, maar ik ga deze bespreking met een erg onpopulaire mening beginnen. Ik hield echt niet van One Day. Dus toen ik zag dat David Nicholls een nieuwe roman uit had twijfelde ik echt of ik hem wel wou lezen. En toen las ik de korte inhoud van Wij en kon ik toch echt niet weerstaan. En wat ben ik blij dat ik David Nicholls een tweede kans heb gegeven!

Douglas Peterson wordt in het midden van de nacht wakker gemaakt door zijn echtgenote die hem doodleuk vertelt dat ze na 20 jaar huwelijk van hem wil scheiden. Dit vertelt ze hem op de vooravond van hun lang geplande reis door Europa. Douglas overtuigt zijn vrouw echter om toch te vertrekken. Voor hem is deze vakantie het moment om te bewijzen dat Connie verkeerd is en dat ze hun huwelijk een tweede kans moet geven.

Waarschijnlijk zou ik dit boek 4 jaar geleden vreselijk hebben gevonden. Ik moest zelf moeder worden om dit verhaal te kunnen apprecieren. Wat niet wil zeggen dat ik altijd op een lijn zat met het gezin Peterson. Je wilt niet weten hoe vaak ik hoofdschuddend zat te lezen en bij mezelf dacht “dit kan nu toch echt niet.” Douglas is een personage waar alles zwart wit vor is. Er is geen ruimte voor grijs in zijn denkwereld. Hij is een wetenschapper, een stabiele, voorspelbare man, die de touwtjes graag in handen houdt. Een man die een afkeer heeft voor alles wat niet binnen zijn standaard denkpatroon valt. Er waren momenten dat ik hem echt wou toeschreeuwen dat hij zijn mond moest houden en moest kijken naar wat hij allemaal aan het kwijtraken was door zijn gedrag. Het boek springt continu over en weer tussen het heden en het verleden. In het heden volgen we de Europese reis van het gezin en alle obstakels die ze dienen te overwinnen. Op bepaalde momenten lijkt het een beetje op een slapstick komedie, maar dan met een erg duister randje. In het verleden kijken we naar de begindagen van Douglas en Connies relatie. En daar knelt voor mij al een beetje het schoentje. Wij is voor mij vooral een boek over twee mensen die nooit hadden mogen trouwen. Douglas en Connie voelen nooit aan als een goede match. Hun relatie heeft vanaf het begin voor mij geen slaagkansen. Maar de echte boodschap in dit verhaal is voor mij toch wel dat je altijd fouten kan maken, het is gewoon belangrijk er lessen uit te leren.

Het meisje met alle gaven – M.R. Carey

het meisje met alle gaven

Titel: Het meisje met alle gaven
Auteur: M.R. Carey
Uitgever: Bruna uitgevers
Pagina’s: 448
Gelezen: E-book, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Elke ochtend wacht Melanie in haar cel tot ze wordt opgehaald en naar het klaslokaal wordt gebracht. Als ze aan de beurt is, houdt Sergeant haar onder schot terwijl twee van zijn mannen haar in de rolstoel vastgespen. Ze vinden haar niet aardig, denkt ze. Ze grapt dat ze niet zal bijten. Maar niemand lacht.

Review:

Het meisje met alle gaven start in het midden van de actie. Melanie, een klein meisje, wacht elke dag in haar cel tot de bewakers komen om haar mee te nemen naar haar klaslokaal. Dit doet ze elke dag, voor zolang ze zich kan herinneren. Maar laat je niet in de luren leggen, Melanie is geen gewoon meisje.

Ik keek zo uit naar dit boek en ik wou het zo graag goed vinden. Zombies in een klaslokaal klonk mij als muziek in de oren. Dat moest toch gewoon een goed verhaal vormen? En dat doet het ook, zolang het verhaal zich afspeelt op de militaire basis. De ethische dilemma’s en en mysterieuze omstandigheden stapelen zich op. Wat is er buiten de basis? Waar komen de hongerigen vandaan? En wie zijn die hongeringen? Maar dan heeft er een belangrijke gebeurtenis plaats en de vijf personages die je volgt worden gedwongen de basis te verlaten en de wijde wereld in te trekken. Die wijde wereld, dat is onze wereld. Alleen 20 jaar na een grote ramp. En dan belanden we op het punt, waar de auteur mijn interesse in het verhaal kwijt speelt. De vaart ging uit het verhaal, de mysteries verdwenen en het verhaal verviel in torenhogen clichés. Je hebt het monster dat graag mens wil zijn. Je hebt de lerares die alles zou opgeven voor haar studenten en dan is er nog de doorgedraaide wetenschapper. Het verhaal mist dieptegang eens ze de militaire basis verlaten.

Ik was ook absoluut geen fan van de wereld die M.R Carey ontwikkeld. Ik hou van beeldende taal. Een beschrijving moet een wereld voor mij tot leven brengen. Maar hier waren de woorden gewoon woorden. De beelden bleven achterwege. Ontzettend jammer, want ik wou echt graag post apocalyptisch Engeland ontdekken.

Maar het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. Het verhaal wordt vertelt vanuit verschillende personages. Een voor een belichten ze hun eigen kant van het verhaal. Erg fijn om zo verschillende interpretaties te krijgen, die ook echt bijdragen aan het verhaal. Dokter Caldwell vertelt haar verhaal als een echte wetenschapper. Droog, doorregen met academische taal. Het zorgt voor een zeker afstand tussen de lezer en Dokter Caldwell.  Wanneer echter Melanie aan het woord komt, wijzigt de verhaalstijl. Melanie spreekt als een jong meisje dat honderdduizenden vragen heeft over haar wereld.

Het meisje met alle gaven is zeker een slecht boek. Ik denk dat het gewoon een beetje overhyped is, waardoor mijn verwachtingen erg hogen lagen. Die verwachtingen werden niet ingelost. Het boek bevestigde nog maar eens dat zombies toch echt niet mijn ding zijn.