Categorie: Reviews

KW: Make a christmas wish – Julia Williams – Hou de zakdoeken maar al klaar

make a christmas wish

Titel: Make a christmas wish
Auteur: Julia Williams
Uitgever: Avon
Pagina’s: 400
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Vorig jaar werd Livvy op de parking van Lidl aangereden door een auto. Door de knal kwam ze tussen de winkelwagentjes terecht en overleed ze even later in het ziekenhuis. Livvy was er absoluut niet klaar voor om al te sterven! Maandenlang zweeft ze over de parking van de supermarkt. Woedend omdat haar man een nieuwe vrouw in zijn leven heeft en bezorgt om hun zoon. Dit jaar met Kerst wil Livvy haar gezin terug! Ongeacht de prijs die ze daar voor betaald. Maar zal Livvy erin slagen haar gezin het perfecte kerstfeest te bezorgen?

Review:
Julia Williams is een van mijn favoriete “kerstboek” auteurs. Vorig jaar verslond ik haar christmas – reeks. Dus toen ik dit jaar zag dat ze een nieuw boek uit had kon ik niet wachten om eraan te beginnen. Het moet gezegd Make a christmas wish is een totaal ander boek dan de vorige verhalen die ik van haar las. De christmas reeks is erg humoristisch en realistisch. Make a christmas wish is totaal het andere einde van het spectrum.

Laten we deze review maar beginnen met mijn enige puntje van kritiek. De bijtitel van het boek is “A heartwarming, witty and magical festive treat”. Wel…. laten we zeggen dat ik me daar niet echt in kan vinden. Hartverwarmend wordt het boek pas als je reeds 90% gelezen hebt. Witty is het op sommige punten inderdaad, maar het is vooral erg zwarte humor. Het is vooral een erg aangrijpend, droevig verhaal dat zich afspeelt met kerstmis.

Het concept van make a christmas wish is erg orgineel. Het hoofdpersonage Livvy is namelijk dood. Zoals je al kan raden is een van de POV’s die je volgt dus datgene van een geest. Livvy heeft namelijk nog enkele “onafgewerkte zaken” die ze moet afhandelen voor ze kan verder gaan met haar… tja…. hiernamaalse. Naast Livvy volgen we nog drie andere personages. Adam, Livvy’s echtgenoot. Joe, hun zoon. En Emily, Adams minnares.

Livvy is een erg gecompliceerd personage met heel veel verschillende lagen en een flinke dosis groei doorheen het boek. Julia Williams spint het verhaal zo dat ik constant van mening over haar veranderde. Aan het begin van het boek vond ik Livvy echt een toffe dame. Ik zou zo een warme chocolademelk met haar willen drinken. Tijdens de eerste paar hoofdstukken dacht ik echt: “Ha, een klassiek Julia Williams personage”. Maar dan geraak je dieper in verhaal en krijg je ook de indrukken van Joe, Adam, Emily en zelfs Livvy’s eigen moeder en dat veranderde toch wel mijn mening over haar. Op een bepaald moment vond ik haar een van de vreselijkste personages die ik in een boek ooit tegen het lijf gelopen was.

A christmas wish voor mij was vooral het pijnlijke relaas van een gezin dat langzaam in een neerwaardse spiraal is geraakt en waar iedereen fouten heeft gemaakt, maar slechts enkele hun fouten willen aanvaarden.

Zeer regelmatig heb ik tranen moeten wegslikken. Zelf moeder zijnde kon ik me echt inleven in Livvy, terwijl ze kijkt hoe haar echtgenoot verder gaat met zijn leven. Hoe haar zoon een nieuwe moeder kiest en opgroeit zonder haar. Ik kon bijna haar woede en verdriet proeven. En ja, tegen het einde van het boek zat ik echt met een tissue mijn tranen weg te vegen.

Make a christmas wish was absoluut niet wat ik er van verwacht had, maar het was exact what ik nodig had! Weer een schot in de roos dus! Misschien moet ik toch ook maar eens werk maken van Julia Williams haar gewone boeken.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagessw7htj08-e1447671354827
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08
Aanrader: Fans van Jenny Hale, Katie Fforde en Carole Matthews  zullen zich zeker kunnen vinden in dit verhaal!

Make a christmas wish  is een magisch verhaal met een donker randje. De traantjes zullen vloeien

Dashing through the snow – Debbie Macomber -Een sneeuwstorm die je wel kan missen

dashing through the snow

Titel: Dashing through the snow
Auteur: Debbie Macomber
Uitgever: Random House
Pagina’s: 228
Gelezen als: Ebook – Arc toegekend door netgalley
Links:
Goodreads, Amazon
sterster

Korte inhoud:

Ashley Davison, een laatstejaars studente aan de universiteit in Californie wil niets liever dan haar mama verrassen. Daarvoor moet ze echter naar Seattle. Dashiell Sutherland, een voormalige legerofficieer heeft een belangrijk gesprek voor een neiuwe baan gepland staan in Seatlle. Hij kan niet anders dan op 24 december ter plekken zijn. Allebei proberen ze last minute een ticket vast te krijgen om naar Seatlle te vliegen. Jammer genoeg zitten alle vluchten vol en er is nog maar een huurwagen beschikbaar op de luchthaven. Met de nodige tegenzin besluiten ze samen de auto te huren en richting Seatlle te vertrekken. Geen van beiden weet echter wat voor een rit hen te wachten staat!

Review:

Ik ga meteen met de deur in huis vallen, volgens mij is dit het meest belachelijke verhaal dat ik dit jaar heb gelezen. En ik weet dat dit ontzettend hard klinkt, maar geloof me vrij, het doet mij echt pijn om dit te moeten zeggen. Zeker omdat ik dol ben op verhalen die zich rond de kerstperiode afspelen. Vallende sneeuw en een opbloeiende romance bezorgen mij altijd vlinders in mijn buik . Nog een reden waarom ik zo ontzettend teleurgesteld ben is omdat ik er echt naar uitkeek om eindelijk eens een boek van Debbie Macomber te lezen. Want laten we eerlijk zijn, Debbie is toch een beetje een van de leading ladies in dit genre. Dus ja mijn verwachtingen waren best wel hoog. Jammer genoeg werden ze niet ingelost.

Hoe begin ik eigenlijk het beste aan deze review….. ik heb tijdens het lezen constant luidop mijn frustraties liggen uiten. (Tegen mijn echtgenoot, tegen onze zoon en vooral tegen mezelf.) Laten we maar beginnen met de schrijfstijl. Die lag namelijk mijlenver verwijdert van wat ik hier eigenlijk van verwacht had. Alles is zo simpel dat het soms een beetje lijkt geschreven te zijn voor kinderen. Tot in het absurde wordt alles uitgelegd. Ik was opgelucht dat we niet stap voor stap kregen uitgelegd hoe je een tas koffie zet. (Ja, zo erg was het met momenten.)

Dan zijn er alle cliches die elke paar zinnen naar je hoofd gegooit worden. Begrijp me niet verkeerd, wanneer je dit soort boeken leest dan weet je dat je vroeg of laat op een aantal cliches zal botsen. En dat is prima, maar er komt een punt waarop al die cliches en “toevallige” omstandigheden een beetje de spuigaten beginnen uit te lopen. Ik had vooral een hekel aan het feit dat het verhaal echt een draai van 180 graden neemt. Waarom schrijf je een heel hoofdstuk waarin je uitvoerig aan de lezer uitlegt waarom de twee hoofdpersonages niet opzoek zijn naar een relatie. Waarom ze absoluut geen intresse hebben en dat ze zich totaal niet aangetrokken voelen tot elkaar. Om 5 zinnen later door een keer te knipperen met de wimpers iedereen te laten veranderen in een ijsje dat smelt van verlangen? Het spijt me, maar dat zorgt er echt niet voor dat je romance geloofwaardiger overkomt. Het zorgt er niet voor dat de klik tussen de twee personages ineens magisch en krachtig wordt. Neen, dat zorgt ervoor dat het hele verhaal gewoon ongeloofwaardig overkomt.

Nu we het toch over die twee hoofdpersonages hebben. Ik vond hen allebei niet aardig. Ze voelden erg een dimensionaal met een compleet gebrek aan dieptegang. Voorspelbaar, saai en ontzettend cliche. En dan heb ik het nog niet over de FBI binnen dit verhaal. Ik begrijp ook wel dat een romantisch kerstverhaal niet de juiste plek is om heel technisch en correct met de FBI om te springen. Maar om er nu zo een groteske karikatuur van te maken was toch ook niet nodig?  En dan zwijg ik nog over hoe de FBI verhaallijn eindigt. Ik trok  bijna al mijn haar uit van pure frustratie.

Waarom dan toch nog twee sterren? Wel, ik vond de cover echt zo mooi, dus daar krijgt het boek sowieso al een ster voor. En ik was ook wel een beetje verliefd op Little Blade. En dat zegt eigenlijk al genoeg over het boek. Hoe goed kan een verhaal zijn als je lievelingspersonage de hond is?

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Setting: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Als je ook houdt van: 
Als je al bekend bent met eerder werk van de auteur, dan vind je dit verhaal misschien niet slecht?
Algemene indruk:  Een erg voorspelbaar verhaal met een nogal idiote verhaallijn. Het geheel voelt alsof het verhaal in amper een week tijd in elkaar werd gestoken.

KW: my true love gave to me – 12 hartverwarmende kerstverhalen

my true love gave to me

Titel: My true love gave to me
Auteur: Verschillende auteurs, samengesteld door Stephanie Perkins
Uitgever: St. Martins Press
Pagina’s: 321
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

On the first day of Christmas, my true love gave to me …Deze prachtige collectie romantische kortverhalen speelt zich af tijdens de feestdagen en werden geschreven voor populaire young adult auteurs. De verhalen zijn een voor een gevuld met kerstmagie en die heerlijke vlinders in de buik die bij een eerste liefde horen. 

Review:

Ik kan het eigenlijk zelf niet geloven, maar my true love gave to me is het eerste boek gevuld met kortverhalen dat ik lees. Meestal blijf ik er ver van weg omdat ik altijd bang ben dat de lengte van de verhalen in kwestie me niet genoeg tijd en ruimte gaan geven om volledig op te gaan in de personages. Tijdens het lezen van dit verzamelwerk ontdekte ik echter een aantal dingen. Een getalenteerd auteur slaagt er zonder problemen in om je mee te slepen met het verhaal. Ongeachte hoe kort het is of hoeveel pagina’s het beslaagt. En wanneer de schrijver niet getalenteerd is en je echt worstelt met het verhaal is het best handig dat het verhaal zich beperkt tot enkele pagina’s. Geen geworstel door een dik boek, dik tegen mijn zin!

Gezien My true love gave to me een verzameling kortverhalen is zal ik de verhalen een voor een apart beoordelen:

  • Midnights door Rainbow Rowell – images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y Sowieso ben ik een grote Rainbow Rowell fan en met dit kortverhaal bewijst ze weer eens wat een getalenteerd schrijfster ze is. Het verhaal is typisch Rainbow Rowell; hartverwarmend, schattig en grappig.
  • The lady and the fox door Kelly Link – images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yEen klassiek geval van: it’s me not you. En in dit geval is het echt zo. Ik ben nooit echt goed met magisch realisme en dit verhaal is wel heel erg magisch. Ik hield niet zo van de schrijfstijl van Kelly Link en vond het daarom erg moeilijk om in het verhaal te komen.
  • Angels in the snow door Matt de la pena – images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Het verhaal op zich was zeker niet slecht, maar ik had een hekel aan het mannelijke hoofdpersonage. Sowieso hou ik niet van het standaardtype “bad boy” met veel tattoos en veel vloeken. Dus neen, eerder een middelmatig verhaal voor mij.
  • Polaris is where you’ll find me door Jenny Han – images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Het hadden vijf sterren kunnen zijn, maar het verhaal was te kort. Nu ja, niet te kort. Het eindigde te plotseling. 5 à 10 bladzijden meer hadden ervoor gezorgd dat het verhaal perfect geweest was. Het is trouwens mijn eerste kennismaking met Jenny Han en ik kan niet wachten om meer van haar te lezen!
  • It’s a Yule Tide miracle, Charlie Brown door Stefanie Perkins images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Het is duidelijk dat ik dit verhaal super vond. Vijf sterren! De personages werden goed beschreven, het verhaal was realistisch en ik kreeg er echt de kriebels van in mijn buik.
  • Your temporary Santa door David Levithan images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Ik keek echt uit naar mijn eerste kennismaking met David Levithan, maar deze viel een beetje tegen. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen waarom het verhaal me niet echt raakte. Misschien was het dat wel. Het verhaal riep geen gevoelens bij mij op.
  • Krampuslauf door Holly Black images9cxhej2y
    Dit was mijn eerste kennismaking met Holly Black en voorlopig plaats ik maar geen boeken van haar op mijn te lezen lijstje. Dit was voor mij een beetje ene geval van vertical lezen en vooral niet te veel nadenken.
  • What the hell have you done Sophie Roth by Gayle Formanimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Gayle Forman en ik zijn ooit compleet op de verkeerde voet met elkaa begonnen. If I stay was zo een ontzettende tegenvaller voor mij. Maar ondertussen genoot ik van een van haar andere boeken en ook dit kort verhaal raakte me en zorgde voor vlinders in mijn buik
  • Beer Buckets and baby Jesus by Myra McEntireimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Dit verhaal is zeker niet slecht, maar het is ook niet echt goed in mijn ogen. Zoals ik daarnet al zei raakte het me niet en ik heb graag dat melige kerstverhalen me toch de nodige kriebels in de buik geven Beer buckets liet me echter compleet koud.
  • Welcome to Christmas, CA by Kiersten Whiteimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Ik had nog nooit van Kiersten White gehoord, maar nu zit ik echt op hete kolen om meer van haar hand te ontdekken. Welcome to Christmas, CA gaat natuurlijk over de liefde, maar ook over familie en datgene waar het leven echt om draait. En ja.. het verhaal gaat over koken en de magie die in het bereiden van gerechten zit, dus hoe kon ik dit verhaal nu niet goed vinden?
  • Star of Bethlehem by Ally Carter images9cxhej2yimages9cxhej2y
    Dit verhaal was zeker goed geschreven, het las vlot en het vertelde best een mooi verhaal. Maar… voor mij voelde het erg onrealistisch en geforceerd aan. De personages kwamen niet tot leven en alles was een beetje een “toevallige” samenloop van omstandigheden.
  • The girl who woke the dreamer by Laini Taylorimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y
    Wel, als laatste verhaal in dit boek kan dit zeker tellen. Volgers van mijn blog weten dat ik grote fan ben van Laini Taylor en haar poetische schrijfstijl. Ook in dit kortverhaal slaagt ze erin om een prachtige wereld te creeren, vol mythes en sages. Het verhaal is erg orgineel en prachtig op zijn eigen manier. Maar voor mij hoorde het niet in het rijtje thuis. Het paste niet in het rijtje zoete, romantische kerstverhalen.

My true love gave to me is een aanrader voor iedereen die van romantische kerstverhalen houdt. Het gaat natuurlijk over een collectie verhalen. Er zit dus een paar echte pareltjes tussen, die je bijna doen vergeten dat er ook enkele hele teleurstellende verhalen te doorworstelen zijn. Verder is het een aangename kennismaking met enkele, erg actuele YA auteurs! 

KW: Snowflakes on Silver Cove – Holly Martin – Een hartverwarmende kerstromance

26214821

Titel: Snowflakes on Silver Cove
Auteur: Holly Martin
Uitgever: Bookouture
Pagina’s: 294
Gelezen: E-boek via netgalley
Het boek is jammer genoeg nog niet vertaald. Dus enkel in het Engels verkrijgbaar.
Links: Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Libby Joseph is een beroemde schrijfster die zich specialiseert in kerstverhalen. Elk jaar in december verslinden lezers haar romantische verhalen, die zich steeds afspelen tijdens de feestdagen. Maar Libby zelf gelooft niet meer in magie….
Terwijl ze probeert haar nieuwe roman af te werken, zoek Libby steun bij haar beste vriend en buurman George Donaldson. Maar George heeft zijn eigen problemen en kan de steun van Libby best gebreuken. Na de scheiding van zijn vreemdgaande echtgenote is George niet meer uitgeweest met een andere vrouw. Alleen de gedachten om zich open te stellen bezorgen hem kippenvel. En dan sluiten de twee vrienden een deal. Libby zal George helpen om het daten terug onder de knie te krijgen en George zal Libby inspiratie bezorgen voor haar nieuwe roman.

Review:

Rond Kerstmis lees ik ontzettend graag chicklits die ondergedompeld zijn in een kerstbadje. Het is een beetje een guilty pleasure voor mij en ik kan niet anders dan er ontzettend van genieten. Vergelijk het een beetje met een grote reep chocolade. Je weet best dat het niet supergezond is, maar toch vind je het heerlijk. Snowflakes in Silver Cove is precies wat ik in deze tijd van het jaar wil lezen. Ik omschreef het voor mijn echtgenoot als: een heerlijk, lang warm bad wanneer je thuiskomt van een vreselijke dag op het werk.

Een van de grootste clichés in chicklits vind ik toch wel dat het koppel meestal start als vijanden. Nu ja, misschien is vijanden wel een groot woord. Maar in de meeste gevallen vinden ze elkaar onuitstaanbaar en worden ze dan pas smoorverliefd op elkaar. Gelukkig wijkt Snowflakes in Silver Cove volledig af van dit cliché en dat vond ik eerlijk waar best verfrissend. De twee hoofdpersonages zijn beste vrienden. Terwijl je de twee eerste hoofdstukken leest besef je al dat George en Libby perfect zijn voor elkaar. Wat zeg ik, het hele dorp beseft het. Behalve de twee mensen waar het om draait natuurlijk. Het einde van het boek is een beetje voorspelbaar, dat geef ik toe. Maar laten we eerlijk zijn, dit soort boeken lees je niet voor de onverwachte eindes. Je weet wat je krijgt, een romantisch verhaal met een happy ending.

Ik heb echt intens genoten van de twee hoofdpersonages. Het komt weinig voor dat ik bijna alle personages in een boek echt leuk vind en graag met hen aan de toog zou zitten. Libby, het vrouwelijk hoofdpersonage is schrijfster. Haar specialiteit is het schrijven van chicklits met een kersttintje. Holly Martin zorgt voor subtiele grapjes naar het genre toe, dat ze natuurlijk zelf maar al te goed kent. En dit kan ik wel appreciëren. Een auteur met humor, die zichzelf niet te serieus neemt! Libby reist al jaren de wereld rond. Op de vlucht voor haar verleden, maar ook altijd opzoek naar nieuwe inspiratie voor haar romantische verhalen. Het verhaal begint twee weken voor Libby het kleine dorpje White Cliff zal verlaten om zich te settelen in New York. Op dat ogenblik verloopt het schrijven van haar nieuwe roman erg stroef en ze twijfelt ook of het wel zo een goed idee is om White Cliff te verlaten. Maar wat kan ze anders doen? Ze heeft nooit iets anders gekend dan haar nomadenbestaan.

Om heel eerlijk te zijn zou ik er geen seconden over denken om het dorp te verlaten. White Cliff is echt een prachtig, fictief dorpje. Typisch Engels en gevuld met zoveel warme, lieve mensen. En natuurlijk woont ook George in White Cliff. Vanaf de eerste kennismaking met George werd ik stapelverliefd op hem. Vooral omdat hij niet het typische mannelijke personage is dat vaak in romans naar voren wordt gebracht. George is niet adembenemend mooi. Hij heeft geen sixpack en hij is niet het meest avontuurlijke type. Maar George heeft een ongelooflijk gevoel voor humor. Hij houdt van koken. Hij wil niet de gekste seksstandjes eerst uitvoeren, maar houdt van klassieke dingen. Hij is romantisch en zijn huis is van kop tot teen versiert voor kerst. Als een man mij gekleed in een trui met een gigantisch rendier op me een kerst pudding onsie cadeau doet, dan mag je zeker zijn dat ik door de knieën ga en hem smeek met mij te trouwen. Om maar te zeggen… ik was nogal dol op George als personage.

Ik hield er ook wel van dat we naast het verhaal van Libby en George ook nog een andere, hoewel kleiner liefdesverhaal te zien krijgen. Ik begrijp dat er mensen zijn die niet graag hebben dat verhaallijnen door elkaar lopen. Maar ik kan er echt van genieten dat je een ruimer beeld krijgt van de mensen in het dorp. Naast Libby en George volgen we ook Seb en Amy. Hun romance is echt van een heel andere kaliber en heeft een meer tragische verhaallijn. Seb is de eigenaar van de lokale pub en verloor 5 jaar geleden zijn echtgenote in een ongeval. Sindsdien is er geen nieuwe vrouw meer in zijn leven geweest en hij heeft zijn schoonmoeder beloofd nooit meer iemand anders lief te hebben dan zijn vrouw Marie. Maar dan wandelt Amy hun dorpje binnen en zet Sebs leven compleet op zijn kop. Amy is een beetje een wildebras die het ongeluk wel lijkt aan te trekken. Ze beland in de meest hilarische en soms echt beschamende situaties en is vaak op de verkeerde tijd op de verkeerde plek. Amy is luidruchtig, erg extravert, maar ze heeft een goed hart en wil voor iedereen goed doen. Hoewel hun verhaallijn een beetje aan de zijlijn staat in dit boek is ze toch genoeg uitgewerkt om het geloofwaardig en boeiend te maken. Nog een advies als je dit boek graag wil lezen! Christmas at Lilac cottage is eigenlijk het eerste boek in de White Cliff series. De verhalen kunnen ook op zichzelf gelezen worden, maar de personages van de twee boeken maken wel een verschijning in de andere verhaallijnen. Hierdoor wist ik eigenlijk het einde van Christmas at Lilac cottage al voordat ik hem effectief begon te lezen. De twee boeken lopen parallel aan elkaar en delen een aantal gebeurtenissen en evenementen in het dorp.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08
Aanrader: Fans van Jenny Hale, Katie Fforde en Julia Williams zullen smullen van dit boek!

Snowflakes in Silver Cove is een magisch verhaal met een flinke dosis kerstsfeer. Dus neem er een dekentje bij, installeer je met een kopje warme chocolademelk en geniet van dit grappige, romantische verhaal!

Girl of nightmares – Kendare Blake – toch geen complete nachtmerrie

12507214

Titel: Girl of nightmares
Auteur: Kendare Blake
Uitgever: Manteau
Pagina’s: 324
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Maanden zijn voorbijgegaan sinds de geest van Anna Korlov in haar kelder de deur naar de hel opende en erin verdween, maar Cas kan haar niet vergeten. Zijn vrienden herinneren er hem constant aan dat Anna zich opgeofferd heeft opdat hij kan leven, niet halfdood ronddwalen. Cas weet dat ze gelijk hebben, maar voor hem kan geen levend meisje tippen aan het dode meisje waarop hij halsoverkop verliefd is geworden. Hij ziet Anna overal: in zijn slaap, maar evengoed overdag, in visioenen die op nachtmerries lijken. Maar er is iets mis, grondig mis… Dit zijn geen gewone dromen. Anna wordt gekweld, en elke keer dat hij haar ziet lijkt ze op nieuwe en nog gruwelijkere manieren gefolterd te worden. Cas weet niet wat er met Anna gebeurd is toen ze in de hel verdween, maar hij weet wel dat ze niet verdient wat er nu met haar gebeurt. Anna heeft hem meer dan eens gered, nu is de tijd gekomen dat hij hetzelfde voor haar doet

Review:

Ik lig een beetje in strijd met mezelf over dit boek. Sommige delen van het verhaal waren beter geschreven dan Anna dressed in blood, maar er waren ook stukken die helemaal niets voorstelden en die ik het liefst van al wou overslaan. Anna dressed in blood is verre van een perfect boek. Maar ik heb er wel ontzettend van genoten, vooral omdat het tjokvol actie zat. En ik was dol op Anna. Ze was een duistere figuur die er terzelfdertijd in sloeg om toch ook schattig en lief te zijn. Een godin zoals Cas haar noemt. Anna was de reden dat het boek voor mij toch een fijne leeservaring was. Jammer genoeg verdwijnt Anna praktisch volledig uit dit boek. Pas in het allerlaatste deel krijgt Anna terug een belangrijke rol. Het verhaal bevat weinig vaart en kent weinig actie.

Een van mijn grootste klachten bij Anna dressed in blood was dat er weinig tot geen achtergrond gegeven werd. In dit boek komt dit echter allemaal op zijn pootjes terecht. Alle vragen die ik had bij het vorige boek worden uitgebreid beantwoord. Het grootste deel van het boek draait rond de oorsprong van de athame en het geheime broederschap van de zwarte dolk. Het idee van de orde stond mij wel aan, maar de uitwerking liet wat te wensen over. Een mysterieuze groep die de bewakers zijn van een duister geheim en die zich terzelfdertijd gedragen als een groep kleine kinderen. Een orde van die omvang en met zo eenmachtpositie zou volgens mij heel anders te werk gaan. Sterker, gewelddadiger, maar ook eensgezinder. Doorheen het verhaal wordt Cas verschillende keren gewaarschuwd voor de orde, maar nooit wordt je als lezer echt bang van hen. Angstaanjagend waren ze in mijn ogen zeker niet.

Gelukkig is er ook goed nieuws over de orde. Een van hun leden is namelijk een belangrijk nieuw personage, namelijk Jestine. Zij is grappig, makkelijk in de omgang en bezit een gezonde dosis sarcasme. Ze is vastberaden en speelt het spel volgens haar eigen regels. Ik dacht op een bepaald moment dat er een liefdesdriehoek zou plaatsvinden tussen Cas, Anna en Jestine, maar Blake wist kennelijk beter dan dat. Ik ben er wel van overtuigd dat Jestine het perfecte meisje is voor Cas eens zijn gebroken hart een beetje herstelt is.

Ik heb het ondertussen al een aantal keer over Cas gehad en in het eerste boek had ik behoorlijk wat problemen met zijn karakter. Cas is echter wat ouder en ook wat wijzer geworden. Hij heeft opeens een droog gevoel voor humor en hij is erg vastberaden. Cas is nog steeds erg beschermend voor zijn vrienden, familie en Anna, maar op een bezorgde, aandoenlijke manier. Niet meer op de machowijze vanuit het eerste boek. Ik denk dat Cas zonder twijfel het personage met de meeste groei is in de reeks.

Ik ben een hopeloze romantische ziel en misschien geloofde ik daarom wel in de vonkjes tussen Anna en Cas in het eerste boek. Jammer genoeg verdwijnt de geloofwaardigheid van hun relatie in dit boek voor mij compleet. Ik begreep dat Cas vlinders in zijn buik voelde voor die mysterieuze Anna. Ik vond hun kusscene zelf aandoenlijk. Maar nu ben ik niet meer zo overtuigd van hun relatie. Vooral omdat Cas ineens voorspelt dat hij van Anna houdt. Echt houdt, niet meer een tienerverliefdheid. Maar houden van. Cas houdt van het meisje dat hem ‘s nachts opzoekt met bloed dat van haar lippen druipt en een hoofd dat half is verdwenen. Dan moet ik even mijn hoofd schudden. Want hoe hou je in hemelsnaam van iemand die je amper kent? Ik begrijp dat ze Cas leven heeft gered. Maar houden van is toch meer dan wat in dit boek naar voren komt.

Het einde van deze review nadert, dus laten we het even hebben over het einde van het verhaal. Ik weet dat er in de boekcommunity heel wat te doen is geweest rond het einde. Maar ik denk dat het einde perfect is. Heel realistisch, hartverwarmend en toch een beetje droevig. Het einde zorgde er zelfs voor dat ik girl of nightmares toch geen totale flop vond.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor: Als je het eerste deel van de reeks gelezen hebt, dan zou ik zeker het tweede deel ook aanraden!

Hoewel girl of nightmares lang niet zo goed is Anna dressed in blood. Ik ben erg blij dat ik de twee boeken in de reeks gelezen heb. Het verhaal is mooi afgerond en de boeken zijn snel en makkelijk te lezen.

Dreiging en duisternis – Leigh Bardugo – Of hoe ik mijn mening over de Grisha compleet herzag…

dreiging en duisternis

Titel: Dreiging en duisternis
Auteur: Leigh Bardugo
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 415
Gelezen: Hardback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Opgejaagd door het Eerste en Tweede Leger en achtervolgd door nare herinneringen, probeert Alina samen met Mal een nieuw leven op te bouwen in een onbekend land. Ze moet haar identiteit als Lichtheerseres verborgen houden om niet gevonden te worden door haar tegenstander, de Duisterling.
Alina kan haar verleden en toekomst helaas niet lang blijven ontvluchten. Met behulp van een beruchte vrijbuiter, weet Alina veilig terug te keren naar Ravka. Ze is vastberaden om te vechten tegen de duistere krachten die zich in het land verzamelen. Maar terwijl haar magische krachten groeien, glijdt Alina verder en verder af in het gevaarlijke spel van de Duisterling –en verder weg van Mal.
Alina moet kiezen tussen haar land, haar macht en de liefde waarvan ze altijd dacht dat hij haar op het juiste pad zou houden.

Review:

Lezers die al langer mijn blog volgen of mijn reviews lezen op goodreads, weten dat ik niet erg onder de indruk was van schim en schaduw. Ik had behoorlijk wat bedenkingen bij dat boek. Maar dreiging en duisternis zorgde ervoor dat ik de trilogie door compleet andere ogen kon bekijken en ook ineens begreep waarom het boek zo gehyped wordt. Deze keer was het wel liefde op het eerste gezicht!

Heel vaak is het tweede deel van een trilogie een beetje “het opvul boek”. Er is net te veel verhaal om het samen te bundelen in twee boeken. Maar er is eigenlijk te weinig actie om drie boeken te vullen. Het tweede boek is daarom vaak een boek zonder veel plotwendingen en weinig actie. Dit is echter helemaal niet het geval met dreiging en duisternis. Net het tegenovergestelde! Het boek komt pas echt op gang in het tweede deel. Je merkt dat Leigh Bardugo echt gegroeid is als schrijfster. Dat ze talent had zal ik nooit ontkennen, maar pas nu komt echt naar boven wat een fantastische verhalenvertelsters zij is. De woorden vloeien echt van de pagina’s. De spanning is soms te snijden en ook de verschillende gevoelens van de personages komen uitgebreid aanbod.

Een van mijn grootste problemen met het eerste boek was het gebrek aan dieptegang en ontwikkeling in het verhaal. De opbouw van de wereld was te weinig gedetailleerd naar mijn smaak. Dit wordt echter helemaal goedgemaakt in dit deel van de reeks. Het boek is echt doorspekt met folklore, mythes en legendes. Er wordt aandacht besteed aan de geschiedenis van Ravka, de politiek in deze wereld en het geloofssysteem. Volgens mij is er nu echt nagedacht en aandacht besteed aan de kleinste details in het verhaal. De wereld komt echt voor je ogen tot leven en zo hoort het ook te zijn!

In mijn vorige review haalde ik ook aan dat ik wat problemen had met het karakter van Alina. En hoewel ik vrij zeker ben dat we nooit beste vriendinnen zullen worden, begin ik me toch een beetje open te stellen naar haar toe. In dit deel lijkt ze sterker te zijn. Ze is vastberaden en heeft een donkere kant. De verleiding van absolute macht is steeds op de achtergrond aanwezig en zorgt ervoor dat ze soms echt met zichzelf in de knoop ligt. Aline beseft ook steeds beter dat, ongeachte haar keuze, haar leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Op het einde van dit boek overtuigde ze mij echt. Ze bleek sterker en slimmer te zijn dan ik altijd gedacht had. Dus ik begin me echt aan haar te hechten. Hopelijk stelt ze me in het laatste deel niet te teleur! Ik hoop dat ze de kans krijgt om verder te groeien en zich te ontwikkelen tot de leider die ze diep vanbinnen kan zijn.

Het sterkste punt in dreiging en duisternis zijn de nieuwe personages. Natuurlijk is mijn grote favoriet Sturmhond. Hij is echt alles wat de overige mannelijke personages in deze reeks niet zijn. En dat is zijn sterkte en maakt hem zo een mateloos interessant personage. Maar het stopt niet bij hem. Tolya en Tamar waren echt goed onderbouwde, boeiende personages. Doordat zij niet altijd zijn wat ze op het eerste gezicht lijken blijven ze een beetje mysterieus en zorgden ze voor de nodige spanning in het verhaal.

Een personage dat echter geforceerd en leeg aanvoelt voor mij blijft Mal. Ik was al geen al te grote fan van hem in het eerste deel, maar hij ontwikkeld zich niet verder. Ik geloof de relatie tussen hem en Alina niet. De vonken en vuur die er zouden moeten zijn ontbreken compleet. Ik geloof dat ze gevoelens voor elkaar hebben, maar naar mijn mening zijn deze volledig gebaseerd op hun gezamenlijke verleden. Het feit dat ze lange tijd enkel elkaar gehad hebben zal zeker een ijzersterke band gesmeed hebben. Maar of dit ook effectief moet uitmonden in een liefdesrelatie laat ik graag in het midden. In dreiging en duisternis hadden de twee ook wel wat relatieproblemen. Op sommige momenten wou ik echt gewoon naar hen roepen dat ze moesten stoppen met kinderachtig doen en zich moesten concentreren op de oorlog in plaats van op hun relatie.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader of afrader?
Aanrader!
Kopen of lenen? Kopen!

Verder dan die paar ergernisjes door Alina en Mal heb ik echt intens genoten van dreiging en duisternis. Ik zit echt op hete kolen om het laatste deel van de reeks te starten en te kijken waar het verhaal naartoe gaat. Want om heel eerlijk te zijn heb ik echt geen idee. Als er een ding is wat ik geleerd heb uit dreiging en duisternis, dan is het zeker wel dat Leigh Bardugo een grote trukendoos heeft die tot de nok gevuld is met plottwists en verrassingen!

 

 

 

De stem van de zee – Mara Li

de stem van de zee

Titel: De stem van de zee
Auteur: Mara Li
Uitgever: Storm Publishers
Pagina’s: 308
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

‘Ik ben in de zee geboren. In de nacht dat mama moest bevallen, rolden de golven als reuzen naar het strand en krijste mijn moeder als de meeuwen. Ze riep net zo lang om de zee tot mijn vader er gehoor aan gaf en haar zwoegende lichaam in zijn armen naar buiten droeg. Daar lag ze in een witte jurk op haar rug in de modder, haar benen wijd in de branding. De golven trokken me naar buiten. Voordat mijn vader me vast kon grijpen, had ik al kennis gemaakt met het zilte water.’
Nimue kent haar moeder slechts uit verhalen. Na een allesverwoestende storm besluit ze om samen met haar broertje Arthur naar haar op zoek te gaan. Tijdens hun reis ontdekken ze dat hun familiegeschiedenis heeft geleid tot een gevecht tegen een ziekte die de mensheid lijkt uit te roeien. Zullen ze hun moeder vinden? Kunnen ze het opnemen tegen hun nietsontziende oom? En welke rol geeft hun afstamming aan Arthur en Nimue zelf?’

Review:

Dankzij de facebook groep Boekenfans mocht ik deelnemen aan de kerstleesclub die georganiseerd werd met uitgeverij Storm Publishers. Samen met enkele andere boekenwurmen mochten we De stem van de zee lezen en bespraken we deze tijdens een aantal vragenuurtjes. Vandaag deel ik graag mijn mening over het boek met jullie.

Het grootste probleem dat ik heb met De stem van de zee is het feit dat dit boek bestempelt wordt als young adult. Jammer genoeg, kan ik hier niet helemaal mee akkoord gaan. De Stem van zee is eerder gericht op een jonger publiek. Jonge tieners tussen de 10 en de 14 jaar zijn het ideale publiek voor deze reeks. En daar is helemaal niets mis mee! Een goed middle grade boek kan mij zeker bekoren, maar dan dient het wel zo geadverteerd te worden. Nu begon ik in het boek met hele andere verwachtingen en was ik dus tijdens de eerste helft behoorlijk teleurgesteld. Gelukkig kon ik op tijd mijn gedachtegang aanpassen en het boek beginnen te waarderen voor wat het effectief was.

Op de stem van de zee kan erg moeilijk een stempel gedrukt worden. Het boek is een beetje vis nog vlees en wil heel veel genres in een boek samenvoegen. Dystopian, fantasy en dan wil het er heel graag nog een laagje mythische legendes bijgooien. Voor mij levert het boek hierdoor in op kwaliteit. Het verhaal springt van de hak op de tak en hier had denk ik verder aan gewerkt moeten worden. Misschien klinkt dit wel net zo verwarrend als het boek zelf is? Maar laat ik het even proberen te verduidelijken. Het boek begint met de hele mysterieuze geboorte van Nimue. Ik wreef al in mijn handen want hier hadden we de eerste stapjes naar een mythologisch geïnspireerd verhaal. Maar dan ineens zitten we met lemen hutjes, jeansbroeken en auto’s. Is er giftige regen, trekt er een nieuw soort pest door het land en is er een mysterieuze organisatie die kinderen ontvoerd. Dan flikkeren we opeens weer terug naar mysterieuze geestesverschijning, legendes over silkies en bovennatuurlijke krachten. Wat wil dit boek nu eigenlijk zijn vroeg ik me constant af.

Voor mij lag het sterkste aspect van het verhaal verrassend genoeg, want ik ben totaal geen fan van het genre bij het dystopische aspect. Ik was echt geboeid door de verhaallijn met de inslag, de herschepping van de wereld en de manier waarop mensen hierop reageren. De asklepios organisatie intrigeerde mij en ik vond de ontwikkeling van deze nieuwe wereld erg realistisch gedaan. Ik was zelf bereid het fantasy aspect erbij te nemen. De mysterieuze kracht van Nimue paste wel in het verhaal. Echter het inweven van de Arthur legendes had voor mij echt niet gehoeven. Dit aspect deed op dit moment afbreuk aan het verhaal. Ik zeg heel duidelijk op dit moment, gezien de stem van de zee het eerste deel is in een trilogie zou het goed kunnen dat dit deel van het verhaal nog verder uitgewerkt dient te worden. Dit zou een opbouw kunnen zijn naar een diepere verhaallijn. Op het einde van dit boek werd er namelijk reeds een tipje van de sluier opgelicht. Maar puur met betrekking op dit boek vind het de hele Arthur legende eerder een storende factor. (En het doet me echt pijn om dit te zeggen, gezien ik een grote liefhebber ben van boeken met betrekking tot de Arthur legendes.)

Ik miste in dit verhaal ook wat standvastigheid, zowel bij de personages als in de verhaallijn. Zoals ik eerder al zei kan dit allemaal liggen aan het feit dat dit het eerste boek in een serie is, maar voor mij waren er nog te veel gaten in het verhaal. Neem nu als voorbeeld de ketting die Nimue aan het begin van het boek krijgt. Hier wordt erg veel nadruk op gelegd en dan verdwijnt het volledig naar de achtergrond en blijkt het geen enkele rol te spelen in dit verhaal. Ik heb er geen enkel probleem mee dat de ketting nu reeds gegeven wordt en misschien pas later in het verhaal belangrijk wordt, maar focus er nu dan niet zoveel op. Laat haar de ketting vinden, aandoen en zwijg erover.

Ook bij de personages miste ik wat standvastigheid, maar dit stoorde mij minder eens ik het boek kon onderbrengen in het middle grade genre. Ik vind in dit genre karakterontwikkeling net iets minder van belang dan in YA of volwassen verhalen. Op zich vond ik Nimue wel een aangename personage en houdt ze zichzelf goed recht gezien de omstandigheden. Ze maakt ook verstandige keuzes en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Nimue vecht voor datgene waarin ze gelooft. Gezien het verhaal vanuit haar oogpunt vertelt wordt, had ik ook het gevoel dat ze een betrouwbaar verslag gaf van de gebeurtenissen.

Al bij al vond ik het boek best te pruimen, maar ik was er ook niet wild van. Er zit zeker potentieel in en dat was duidelijk te zien. De schrijfstijl van Mara Li is vlot leesbaar en het verhaal vloeit echt voort, zonder storende onderbrekingen. Ik ben eigenlijk best nieuwsgierig om te weten hoe het verhaal verder gaat. Al was het maar om te zien dat mijn frustraties met dit verhaal volledig onder terecht zijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van kroon of the tearling zullen zich zeker kunnen vinden in de mix van dystopian met fantasy. Het is enkel belangrijk om te weten dat dit een echt jeugdboek is.

 

 

 

Jij – Caroline Kepnes

Jij

Titel: Jij
Auteur: Caroline Kepnes
Uitgever: Xander Uitgevers
Pagina’s: 384
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads,  Bol

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Als Joe de adembenemende Guinevere Beck zijn boekhandel ziet binnenlopen, weet hij het zeker. Dit is de vrouw die hij wil. Guinevere is perfect: mooi, stoer, slim en supersexy. En ze hebben meteen een verrassend leuk gesprek over De Da Vinci Code.
Joe is totaal geobsedeerd door zijn droomvrouw, hij wil haar bezitten en gaat tot het uiterste om zijn verlangens werkelijkheid te maken. Hij hackt haar smartphone en leest haar intiemste chat- en smsberichten, en de geheimen die schuilgaan achter haar perfecte uiterlijk. Als hij alles over haar weet, lukt het hem haar te verleiden. Met gruwelijke gevolgen. 

Review:

Tijdens het lezen heb ik reeds enkele tweets over dit boek de wereld ingezonden en ik noemde het toen het engste boek dat ik ooit heb gelezen. Ondertussen is het boek uit en ik ben er rotsvast van overtuigd dat mijn tweet de waarheid is. Jij van Caroline Kepnes is zonder twijfel het engste boek dat ik ooit in mijn leven heb gelezen. Ik wou er zelf spontaan mijn facebookaccount voor annuleren. (Dit heb ik uiteindelijk toch maar niet gedaan. Facebook verslaafde als ik ben.) Maar het verhaal zorgt er wel voor dat je sociale media en het feit dat we ons erg openbaar opstellen in een ander daglicht gaat bekijken. I

Maar laten we het vooral niet meer hebben over mijn internet angst. Neen laten we het hebben over boeken. Meer specifiek over dit boek! Want wat een geweldig verhaal is Jij! Ik ben sowieso dol op psychologische thrillers die met je gedachten spelen en jij beantwoorde aan alle eisen die ik heb op dat vlak.

Jij van Caroline Kepnes is een fucked up verhaal vertelt vanuit het standpunt van Joe, een stalker die compleet geobsedeerd is met Beck, een jonge vrouw die in zijn boekenwinkel een boek komt kopen en op dat moment onmogelijk kan weten hoe haar leven zal veranderen. Stap voor stap zorgt Joe ervoor dat hij een plaatsje bemachtigd in Becks leven. En hij doet dit op zo een subtiele manier, geholpen door haar facebook en twitter account, een gestolen GSM en toegang tot haar mailbox. Het feit dat dit zo realistisch werd gebracht zorgde ervoor dat ik echt kippenvel kreeg over gans mijn lichaam. Want hoe je het ook keert of draai, er lopen daarbuiten echt van die zieke mensen rond!

Voilà, daarmee heb ik meteen gezegd dat ik Joe een zieke mens vind. En eerlijk waar, hij is volgens mij een van de ziekste boekpersonages die ik ooit ben tegengekomen. Maar net daarom vind ik het verhaal zo geweldig. Het ene moment ben je echt voor Joe aan het supporteren en wil je tegen Beck roepen omdat je niet begrijpt waarom ze niet smoorverliefd wordt op Joe. Maar dan besef je plots weer dat hij een krankzinnige stalker is met een kooi in zijn kelder en een gat in zijn muur. En dat is volgens mij net het angstaanjagendste stuk van dit boek. Dat iedereen Joe als een hele toffe, normale man ziet. Zelf ik als lezer zag wie hij was onder die dikke lagen krankzinnigheid. Ik hield zelf nog een tikkeltje meer van Joe, omdat hij in een boekenwinkel werkte en echt dol was op boeken. Briljant om je krankzinnige hoofdpersonage zo verdomd sympathiek te maken. Vooral omdat alle andere personages in het boek vreselijke mensen zijn. Beck is echt een vreselijke vrouw. Ik snap amper waarom Joe zo vol van haar is. Ze behandelde hem al seen hond en ik had echt een hardgrondige hekel aan haar. (Ja, ik had een hekel aan het arme meisje dat opgejaagd wordt door een psychopatische stalker. Ik weet er… dat is verkeerd op zoveel verschillende niveaus.)

Jij wordt vertelt vanuit het POV van Joe. Je bent dus constant mee in Joes denkwijze en volgt zijn gedachten stap voor stap. Dat zorgde er net voor dat ik echt aan het boek gekluisterd was. Want Joe slaagt er telkens in om al zijn acties goed te praten en net dat vond ik ontzettend fascinerend. Ik wou echt weten hoe het kwam dat hij niet zag hoe fout zijn gedrag was. Hij was echt overtuigd van Becks liefde voor hem en dat zorgde er net voor dat het verhaal zo ontzettend angstaanjagend was.

Deze review is doorspekt met het woord eng, maar dat beschrijft het boek zo goed. En toch zijn er nog een paar andere woorden die zeker ook kunnen toegepast worden op jij: namelijk: verslavend en uniek. Ik kan amper wachten om aan het tweede deel van de reeks te beginnen.

Aanrader voor liefhebbers van:

Fans van Gillian Flynn gaan hun hartje ophalen aan Jij!

De belevenissen van een muurbloem – Stephen Chbosky

9200000005806116

Titel: De belevenissen van een muurbloem
Auteur: Stephen Chbosky
Uitgever: Uitgeverij Prometheus
Pagina’s: 240
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Find the English review
here!

images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Charlie gaat naar de bovenbouw. Hij is zeker geen sukkel, maar populair is hij ook niet. Zijn verlegen, hyperintelligente en sociaal onaangepaste karakter zorgt ervoor dat hij een muurbloempje blijft. Charlie probeert op zijn eigen manier vat te krijgen op de wereld van dates, familiedrama’s, seks en drugs. Gelukkig heeft hij vrienden die hem hier af en toe bij helpen. Op zijn eigen unieke, aandoenlijke en aangrijpende manier vertelt Charlie zijn verhaal aan de enige persoon die hij vertrouwt.

Review:

Ik ben er mij van bewust dat ….. zich aan het opwerken is tot een modern klassieker. Het wordt de perfecte “coming of ago” roman genoemd en het zou een goed beeld geven op het leven van een tiener en de weg naar volwassenheid. Ik heb het boek ondertussen twee keer gelezen en ik kan u overtuigd zeggen dat ik het boek jammer genoeg een beetje teleurstellend vond. Net daarom las ik het een tweede keer. Want misschien had ik de eerste keer wel iets gemist? Of was ik te jong om het verhaal te begrijpen? Maar nu, jaren later ben ik nog altijd teleurgesteld in dit verhaal en snap ik niet waarom het zo een cult status heeft bereikt. Het is zeer zeker geen slecht boek. Maar ik persoonlijk vind het ook geen geweldig boek. Ik had zelf te veel problemen met de verhaallijn om het boek een klassiek literair werk te noemen. Wat niet wegneemt dat ik begrijp waarom het bij de eerste publicatie baanbrekend was. Maar ondertussen zijn we 2015 en de manier waarop we jongeren zien en benaderen is al lang niet meer te vergelijken met 1999. We zijn ondertussen ook al wel wat meer gewoon in jongerenliteratuur. Dus baanbrekend is het boek op dit moment zeker niet meer. Maar het biedt wel een interessant beeld op de Amerikaanse jaren 90.

Ik persoonlijk vind dat er te veel onderwerpen aanbod komen om het boek geloofwaardig te houden. Zelfmoord, verminking, verkrachting, aanranding, drugs, seks, alcohol, abortus, homoseksualiteit,…. Noem maar iets op, het komt waarschijnlijk in dit verhaal voor. (Hoewel ik moet zeggen dat er geen spraken was van Aids en ook kanker nergens vernoemd werd.) Het boek is doorspekt met moeilijke onderwerpen, maar ze worden nooit echt behandeld. Op bepaalde momenten kreeg ik spontaan het gevoel dat dit gewoon een lijst was van allerlei problemen waar een tiener misschien mee geconfronteerd kan worden. Ikzelf hou wel van jongerenliteratuur, waar grote onderwerpen bespreekbaar gemaakt worden. Maar ik hou vooral van wat uitdieping en niet gewoon een opsommigen.Net doordat er zoveel problemen waren verloor het boek zijn kracht. Het werd allemaal een beetje onwaarschijnlijk en ik kreeg een: “tuurlijk heb je dat ook nog voor gevoel

Daarbovenop komt het feit dat ik geen enkele voeling had met Charlie. Op geen enkel moment klonk hij als een 15 jaar oude tiener. Ik schatte hem eerder 10 jaar oud. En ik ben me ervan bewust dat Charlie een psychisch probleem had, maar zelf dat kon er niet voor zorgen dat ik hem een warm hart kon toedragen. Ik vond het vooral erg dat er niet verder werd ingegaan op zijn mentale problemen. Waarom creëer je een personage met deze problematiek zonder er verder mee aan de slag te gaan? Alle personages voelde aan als papieren mannetjes die op het toneel werden uitgestald.

En voor mij is dit eigenlijk mijn algemeen gevoel over dit boek. Het voelt als een geforceerd verhaal, waarbij alles in scene wordt gezet.

 Aanrader voor liefhebbers van:

Ik denk dat fans van John Green misschien ook wel zullen genieten van dit boek. Hoewel ik de romans van Green veel krachtiger vind.

Dromendochter – Laini Taylor

Dromendochter

Titel: Dromendochter
Auteur: Laini Taylor
Uitgever: De Boekerij
Pagina’s: 368
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Karou studeert kunstgeschiedenis in Praag en vult haar schetsboeken met monsters die al dan niet bestaan. Ze verdwijnt regelmatig voor mysterieuze ‘klusjes’ en spreekt een heleboel talen, waaronder een aantal niet-menselijke. En haar helderblauwe haar is niet afkomstig uit een flesje.
‘Wie ben ik?’ Dat is de vraag die Karou dag en nacht achtervolgt. En ze staat op het punt om erachter te komen…

Review:

Deze trilogie is erg gehypet en nu ikzelf het eerste boek gelezen heb begrijp ik beter waarom. Dromendochter wijkt erg af van het klassieke YA boek en daarom vond ik het net zo verfrissend om te lezen. Sowieso lees ik erg graag fantasie verhalen die geïnspireerd worden door engelen en demonen. Maar wat Laini Taylor met die mythologie heeft gedaan is echt uniek.

Het boek begint als volgt: Er waren eens een engel en een duivel die verliefd op elkaar warden. Het liep niet goed af. Deze zin greep me onmiddellijk vast en liet me niet meer los tot ik de laatste pagina had omgeslagen. Nu denk je misschien: “Weer een engelen verhaal? Dat hebben we toch al gezien bij Fallen en Halo?” Neen, dit boek is echt iets totaal anders en uniek in zijn genre.

De wereld die in dit boek gecreëerd wordt is ongelooflijk sterk en gedetailleerd. Gevuld met mythologie, sages en geschiedenis die perfect bij de schepsels in deze wereld horen. Laini Taylor hanteert het concept van engelen en demonen (Serafijnen en Chimaeren in dit geval) en een verboden liefde, maar ze slaagt erin nooit in clichés te hervallen. Nochtans zou dit makkelijk kunnen gebeuren. Vooral omdat Dromendochter een liefdesverhaal is. De romance zou makkelijk  het ganse plot kunnen beïnvloeden. (Zoals bijvoorbeeld bij Fallen het geval is.) Maar dat doet het niet. De liefde is subtiel en pas op het ogenblik dat het er echt toe doet wordt ze passioneel en verzengend. Het verhaal van dromendochter gaat veel verder dan enkel maar de liefde tussen Karou en Akiva.

Het verhaal is ook geen klassiek geval van goed tegen kwaad. Niemand is zuiver boosaardig en niemand is alleen maar goed. Omdat je het verhaal door de ogen van Karou volgt ben je in het begin zelfs eerder geneigd om de engelen als de vijand te bekijken. Later in het verhaal wordt echter duidelijk dat iedereen verliest in een oorlog en dat geweld heel vaak geweld in de hand werkt. Ik vond dit specifieke aspect van het verhaal erg goed uitgewerkt. Sowieso vind ik het een positief gegeven dat moeilijke onderwerpen in jeugdliteratuur naar boven komen. In dromendochter is de oorlog tussen de Serafijnen en de Chimaeren niet vast te pinnen met een duidelijke begindatum. Je kan niet zeggen “hier en nu” is het begonnen. De oorlog wordt veroorzaakt door actie en reacties. Het is een complexe samenloop van omstandigheden en alle partijen denken het gelijk aan hun kant te hebben. Briljant en tegelijkertijd erg realistisch uitgewerkt vond ik persoonlijk.

Nog een sterk punt in dit boek is de poëtische schrijfstijl. Ik vermelde hierboven al dat ik het verhaal op zich uniek vond, maar ook de schrijfstijl kan je als uniek bestempelen. De omschrijvingen van de personages en de omgeving zijn zo gedetailleerd, dat ze voor je ogen tot leven komen.

Ondertussen heb ik nog geen woord gezegd over de karakters. Eerst en vooral is er Karou. En ik weet dat ik dit al een aantal keer gezegd heb dit jaar. Maar zij is een ongelooflijk, sterk vrouwelijk personage. (Misschien lees ik eindelijk de juiste boeken? Of misschien hebben jeugdauteurs eindelijk ontdekt dat vrouwen best voor zichzelf kunnen zorgen?) Er was niets aan Karou dat mij stoorde of waar ik mij aan ergerde. Bij haar klikte gewoon alle puzzelstukjes perfect in elkaar. Ze was kunstzinnig met een mysterieuze geschiedenis, maar ze was tegelijkertijd ook heel trouw aan haar toch wat niet – traditionele familie. Wat voor mij vooral belangrijk was, is het feit dat Karou verre van perfect is. Ze maakt fouten, hele menselijke fouten. Ze is niet immuun aan boosheid of jaloezie bijvoorbeeld. Ze is niet bestemd om de wereld te redden en ze heeft ook geen bovenmenselijke krachten. Ze is gewoon een sterke dame, die haar mannetje kan staan en waar je gerust een kopje koffie mee zou willen gaan drinken.

En dan is er Akiva…. Wat kan ik zeggen over Akiva. Zo veel jeugdauteurs hebben reeds geprobeerd om een jongen/man te creëren die melancholisch is, die diep nadenkt en een duister verleden heeft. En hier is eindelijk iemand die erin geslaagd is om dat personage geloofwaardig neer te zetten. Akiva is een ongelooflijk sterk mannelijk karakter. Op geen enkel moment een complete klootzak en ook geen enge stalker. Neen, een man met eergevoel, met een gevoel voor humor, maar er is toch altijd die donkere kant van hem aanwezig.

De hoofdpersonages zijn ontzettend gedetailleerd en realistisch neergezet. Maar daar houdt het niet op. Ook de zij-personages hebben elk hun eigen verhaallijn. En door hun eigen karakterstrekken voegen ze allemaal een beetje eigenheid toe aan het verhaal. Vooral Zusanna, die zorgt voor een beetje “normaal gedrag” tussen al die rondvliegende engelen en magie. Ik kan niet wachten om haar terug te ontmoeten in het tweede deel van de reeks.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader of afrader?
Aanrader!
Kopen of lenen? Nu onmiddelijk naar de winkel rennen zou ik zeggen!
If you liked: Ik wou fallen zeggen, maar aan de andere kant zou ik dat toch niet helemaal menen. Dromendochter is zo uniek, dat ik het eigenlijk met niets kan vergelijken.

Dromendochter is een fantastisch, mythisch verhaal over engelen en duivels, over liefde en oorlog, over vrienden en familie. Maar terzelfdertijd is het zoveel meer dan dat!