Categorie: Reviews

Maus – Art Spiegelman – Een aanslag op mijn hart….

Maus

Titel: Maus verzameld
Auteur: 
Art Spiegelman
Uitgeverij: 
Penguin Books
Pagina’s: 
296
Uitgave : 
Hardcover
Links:
Goodreads

Synopsis

In Maus maakt de lezer kennis met Vladek Spiegelman, een joodse overlevende van de Tweede Wereldoorlog, en zijn zoon Art. Ze herbeleven een historie die te groot is om je mee te kunnen verzoenen. Met Maus verwierf Spiegelman wereldfaam, het boek werd vertaald in meer dan twaalf talen en het is de enige strip die ooit de Pulitzerprijs heeft gewonnen.

Review:

Normaal gezien schrijf ik geen reviews voor graphic novels, maar vandaag maak ik daar een uitzondering op. Maus is voor mij niet zomaar een graphic novel. Het is een meesterwerk dat bewijst dat strips een heel erg krachtig medium kunnen zijn. Zo krachtig dat dit verhaal me meer raakte dan sommige echte romans die ik reeds over dit onderwerp las. Ik blijf zeggen dat Maus niet zomaar een verhaal is dat je leest. In mijn ogen is het een beleving.

Maus verzameld is de gebundelde versie van de twee graphic novels die samen het levensverhaal van Art Spiegelmans ouders vertellen gedurende WOII. Maar terzelfdertijd verteld het ook Arts eigen leven en de problemen die hij ondervind met zijn vader.

Begin alsjeblieft niet aan Maus als je snel tussendoor een strip wil lezen. Het is een vreselijk verhaal, dat op bepaalde moment echt moeilijk is om te lezen. Het heeft me meer dan een week gekost om het ganse verhaal te lezen en echt te laten binnenkomen. Het is geen fijn verhaal, maar het zal zonder twijfel sporen op je ziel achterlaten. Zoals ik eerder al zei, er zijn bitterweinig verhaal die zoveel indruk op me maken. Maar Maus deed het zonder enige moeite. Maus is een echt gebeurt verhaal. De muizen, katten en varkens zouden je om de tuin kunnen leiden. Dit verhaal is zeker geen lichtere versie van de Joodse Holocaust. Het is een correcte historische weergave. Alle plekken waar het verhaal zich afspeelt hebben echt bestaan. Alle gebeurtenissen hebben echt plaatsgevonden en de emoties in het boek zijn behoorlijk rauw. Terwijl ik dit boek las vergat ik soms dat het in cartoonvorm getekend was. Ik begon de echte mensen achter de getekende figuren te zien.

Maus spaart niemand. Het toont perfect aan dat mensen fouten maken. En dan heb ik het niet alleen over de nazi’s en de collaborateurs. Neen, je ziet ook hoe vrienden een mes in elkaars rug steken. Hoe Joden andere Joden bestelen of uitleveren aan de vijand. Maar je ziet ook de schoonheid in de oorlog. De mensen die hun levens riskeerden om andere te helpen. Vijanden die toch vrienden worden. Al die menselijkheid raakte me bijna net zo erg als de wanhoop en de pijn in dit verhaal.

Je kan natuurlijk niet over een graphic novel spreken zonder het ook even over de tekeningen te hebben. En om heel eerlijk te zijn, daar was ik niet zo dol op. Maar de ruwheid van de tekeningen droeg wel bij aan het verhaal. Op sommige momenten vond ik de zwart witte prenten gewoon lelijk, maar het verhaal op zich is ook lelijk. Zwart wit, somber en uitzichtloos. Geen gekke uitspattingen, droge tekeningen. Een medium om een boodschap over te brengen en niets meer.

Ik vind persoonlijk dat iedereen Maus een keer in zijn leven gelezen zou moeten hebben. Voor mijn part mag het verplichte schoollectuur worden.

 

Into the dim

into the dim

Titel: Into the dim
Auteur: 
Janet B. Taylor U
itgever: 
HMH books for young readers
Pagina’s: 
432
Uitgave: 
Arc ontvangen van de uitgever in ruil voor een eerlijke review
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Wanneer zestien jaar oude Hope Walton haar moeder kwijt raakt door een aardbeving in India, stort haar ganse wereld in. Uiteindelijk stemt ze ermee in om de zomer door te brengen bij haar familie in Scotland. Een familie die ze nog nooit eerder zag. Daar ontdekt Hope echter dat haar moeder zoveel meer was dan de fantastische lerares aan de universiteit. Neen, haar moeder is lid van een geheim genootschap dat door de tijd reist. Al snel blijkt dat Hope’s moeder niet overleden is, maar vastzit in de twaalfde eeuw. Hope krijgt 72 uur de tijd om haar moeder te redden en terug te keren naar de 21ste eeuw. Tijdens haar aventuur komt ze echter een mysterieuze jongeman tegen. Een jongen die haar leven voorgoed zal veranderen….

Review:

Ik ga gewoon met de deur in huis vallen en meteen met jullie delen wat ik absoluut vreselijk vond aan dit boek.

Into the dim wordt aangeprezen als een boek dat “de reiziger is voor tieners.” Wat is dat toch met die slogans? Eerlijk waar, je kan dit boek zelf niet vergelijken met de reizigersserie. Laten we even heel eerlijk zijn, gaan we elk boek waar Schotland of tijdreizen in voorkomt onmiddellijk bestempelen als het nieuwe Outlander? Waarom zou je dat doen? Om mee te zijn met de hype? Dit boek heeft dat helemaal niet nodig. Het verhaal is sterk genoeg om een hype op zichzelf te creëren!

Je hebt waarschijnlijk al geraden dat ik erg veel van Into the dim houdt. En eerlijk ik kan amper zaken opnoemen die me niet bevielen. Maar laten we toch beginnen met even alle fantastische zaken in dit boek op te sommen. Daar dient een review tenslotte voor, niet?

Het boek gaat over tijdreizen. En dat is vandaag de dag niet het meest originele concept. Romans over tijdreizen schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar het concept tijdreizen is in dit boek echt erg gedetailleerd uitgewerkt. Het zoog me echt mee in het verhaal en het is zo goed onderbouwt dat ik bijna geloofde dat het echt zou kunnen gebeuren. Het tijdreizen wordt echt uitgebreid vertelt en wetenschappelijk onderbouwt. Geen magische trucjes, maar echt theorieën en wetenschap. Erg verfrissend vond ik! Natuurlijk blijft tijdreizen altijd omhult met een laagje mysterie en dat is prima. Maar hier wordt echt gespeeld met die twee kanten. Het rationele en het mysterieuze wandelen hand in hand en zorgen voor een fijne afwisseling. In het boek komt ook het gekende “butterfly effect” aanbod. Hoe kan tijdreizen je levensloop veranderen. Welke kleine aanpassingen hebben soms verstrekkende gevolgen? Iets wat je weinig tegenkomt in “tijdreis” verhalen. Drie keer hoera dus voor de auteur dat ze dit aspect ook even in de kijker stelt!

En hoewel het boek zich afspeelt in de VS en Schotland, blijft het verhaal daar niet hangen. We reizen door de tijd naar een periode die in YA literatuur niet erg vaak aanbod komt. Een beetje jammer volgens mij, want ik vind deze periode ontzettend interessant. Het verhaal speelt zich af in 12de eeuws Londen aan de vooravond van de troonsbestijging van Eleanore van Aquitanie. Ik was behoorlijk onder de indruk van de sfeerschepping in dit boek. Londen komt echt tot leven voor je ogen. Maar het wordt nooit historisch beladen. Misschien begrijp je wel wat ik wil zeggen. Soms hebben schrijvers de neiging om al hun kennis over een periode te willen delen. Hier gebeurt dit niet. Je krijgt een goede achtergrond, maar het wordt nooit een steekspel van weetjes. Het verhaal gaat over zoveel meer dan enkel de historische achtergrond. Er is avontuur, achtervolgingen, gevaar, verborgen schatten en natuurlijk heel veel liefde.

Liefde is zonder twijfel een van de grootste verhaallijnen. En dan heb ik het niet enkel over puur romantische liefde, hoewel die er natuurlijk ook is. Maar in de eerste plaats gaat dit natuurlijk over de sterke band tussen moeder en dochter. Daarnaast zijn er ook hele sterke vriendschapsbanden in dit boek. Ik heb echt met volle teugen genoten van de vrouwelijke vriendschappen in dit boek. En ik hoop dat deze in het tweede deel nog meer aanbod gaan komen!

Op bepaalde momenten voelt het verhaal een klein beetje cliché aan. De verhaallijn van Bran vond ik bijvoorbeeld erg voorspelbaar, maar dat beïnvloeden mijn plezier in het boek eigenlijk niet. En een heel groot pluspunt, er was voor een keer eens geen spraken van een liefdesdriehoek in dit boek. Toch wel een van de grootste clichés in young adult de laatste jaren. Ik kan alleen maar hopen dat het zo blijft. Want ik zie toch wel een potentiele derde person in de liefdesrelatie. Hopelijk heb ik het mis…..

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Voortgang:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een erg sterk verhaal, dat me naar meer deed verlangen. Wanneer komt dat tweede boek uit?

Looking for Alaska – John Green – Zoeken naar het echte verhaal

looking-for-alaska

Titel: Het grote misschien
Auteur: John Green
Uitgever: Lemniscaat
Pagina’s: 245
Gelezen: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Miles Halter is gefascineerd door ‘Beroemde Laatste Woorden’ én hij is zijn saaie leventje thuis meer dan zat. Hij schrijft zich in voor een kostschool in Alabama en gaat op zoek naar ‘Het Grote Misschien’, zoals ook de dichter Rabelais op zijn sterfbed deed. Eenmaal aangekomen op Culver Creed maakt Miles kennis met zijn kamergenoot Chip Martin – de kolonel – en met Alaska Young. Slimme, grappige, mooie, onvoorspelbare, sexy Alaska, voor wie Miles als een blok valt en die hem Het Grote Misschien in katapulteert – Miles ontredderd achterlatend.

Review:

John Green en ik… wij hebben een beetje een moeilijke relatie. Ik ben helemaal verliefd op zijn schrijfstijl en dat is ook meteen de reden waarom ik zijn boeken blijf lezen. Mijn allereerste John Green boek was een weeffout in de sterren en het is tot op de dag van vandaag nog steeds een van mijn lievelingsboeken. Daarna waagde ik me aan Paper Towns, een van de grootste teleurstellingen in 2015. Maar omdat ik nog altijd de handdoek niet in de ring wou gooien besloot ik me dit jaar te wagen aan looking for Alaska. Looking for Alaska is John Greens debuut en ik heb er erg gemengde gevoelens over.

Eerst en vooral is er natuurlijk Greens zijn schrijfstijl. Altijd grappig, altijd sarcastisch en op sommige momenten simpelweg briljant. Het is dan ook de reden dat ik door  het boek heen vloog. Ondertussen ben ik natuurlijk volwassen. (Tja, dat gebeurt eens je de dertig gepasseerd bent.) Maar ik lees nog altijd op tijd een stond een goed young adult book. Maar heel soms, zoals nu dus, stel ik me toch de vraag of ik hier allemaal niet een beetje te oud voor wordt. Dit boek is tot de nok gevuld met tiener clichés allerhande. En ik kan me voorstellen dat 13 jarige best onder de indruk zijn van dit verhaal, maar ikzelf kon er mij niet in vinden. Ik geloof niet in tieners die zonder problemen Marquez en Rabelais aanhalen te pas en te onpas. Ik ben niet onder de indruk als het vrouwelijke hoofdpersonage dingen zegt als: Ik rook om te kunnen steven. En ik vind het niet indrukwekkend dat je van ‘s morgens tot ‘s avonds met wodka gemengde melk zit te drinken. Ik rol dan eens met mijn ogen en probeer wat betekenis te vinden in het verhaal. Gelukkig is die er ook wel. Naast het constant dronken rondlopen van de personages en het kettingroken onder de douche gaat dit boek over verlies, rauw en woede. Over het zoeken van je weg en de weg soms kwijtraken.

En ligt het nu gewoon aan mij of valt John Green erg vaak in herhaling. Ik weet wel dat dit zijn debuut is, maar toch. Nerdy jongen ontmoet mysteries, ontspoort mooi meisje. En daar gaat het verhaal. Dus ja, wanneer ik dit vergelijk met Paper towns dan kan ik gewoon niet anders, dan alle gelijkenissen zien.

En dan heb ik het nog niet gehad over de karakters in dit verhaal. Ik ben een feministe, maar ik hield echt niet van Alaska. Ze is op geen enkel moment grappig, donker, mysterieus en life. Neen, ze is het andere absolute uiterste. Een humeurig, boos, egoïstisch meisje. Ja, ze heeft een zwaar verleden, maar dat geeft niemand het recht om zo een misbruik te maken van mensen, zoals Alaska doet. Ze was absoluut geen geode vriendin. Maar dat wil ik haar nog vergeven. Niemand in het verhaal was echt de titel “vriend” waard.

Als dit het beeld is waar onze kinderen naar moeten opkijken dan is het erg gesteld met de wereld. En ik ben me er pijnlijk van bewust dat ik klink als een oud zuur besje.

Personages:imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van John Green gaan hier zeker van smullen.

Een typisch John Green verhaal…. een beetje te cliché voor mij smaak.

Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld -Becky Albertalli – Vlinders en oreo’s in mijn maag

Simon-Dubbel

Titel: Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld
Auteur: Becky Albertalli
Uitgever: Blossom books
Pagina’s: 303
Gelezen: Eboek,
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Simon Spier is zestien jaar en valt op jongens, maar dat gaat eigenlijk niemand echt wat aan. Maar dan belandt een e-mail naar zijn online crush Blue bij de verkeerde persoon en is Simons geheim niet meer veilig. Plotseling is het leven van Simon behoorlijk ingewikkeld. Simon piekert over een manier om zijn ouders en vrienden te vertellen over zijn geaardheid, maar baalt er tegelijkertijd van dat dit niet op zijn eigen voorwaarden kan. En waarom moet je eigenlijk je seksualiteit uberhaupt verantwoorden?

Review:

Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld wordt erg vaak omschreven als een “schattig” verhaal. En dat is het zonder twijfel. Maar het is ook zoveel meer dan dat. Het enkel en alleen omschrijven als schattig doet het boek absoluut niet de eer aan die het verdient.

5 sterren wil bij mij zeggen dat ik het boek echt uitzonderlijk goed vind! Ik geef niet snel 5 sterren, maar dit… ow dit boek. Het heeft me luidop doen lachen, doen huilen en de vlinders in mijn buik vlogen alle kanten op! Dus zonder twijfel 5 sterren en het verdient elke ster die het kan krijgen.

Het verhaalt zuigt je vanaf de eerste letter op en laat je pas terug gaan wanneer je het, na de laatste letter, terug toeklapt. Simon veroverde vanaf het eerste hoofdstuk een plekje in mijn hart. Niet moeilijk, want wie kan er nu weerstaan aan een jongen die van Harry Potter en oreo’s houdt? Dit klinkt misschien een beetje raar, maar ik zou Simon zo als zoon willen. (Laten we eerlijk zijn. Ik ben veel te oud om hem als beste vriend te willen. Ik ben zelf een moeder.) Dus ja, Simon staat erg op mijn “personages die ik wel als zoon wil adopteren lijstje”.

Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen, weten dat ik mezelf al meermaals de vraag heb gesteld of ik nu niet te oud begin te worden voor YA boeken. Maar toen wandelde dit boek mijn leven binnen en kwam het besef dat ik gewoon de verkeerde YA boeken las. Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld is een prachtig “coming of age” verhaal. Terzelfdertijd is het ook een “kom uit de kast” verhaal. Maar dan zonder al het alcoholmisbruik, de slechte vrienden en alle andere clichés die jeugdboeken zo vaak bevatten.

Versta me niet verkeerd, het boek is niet gevuld met een onrealistisch beeld van tieners. Simon en zijn vrienden zijn erg realistisch. Ze worden ook dronken, ze maken fouten, de hormonen vliegen in het rond en ze zijn volop bezig om hun seksualiteit te ontdekken. Maar dat allemaal zonder die clichés en de tonnen tienerangst. Het is een verhaal over homoseksueel zijn en laten zien wie je echt bent. Maar het gaat ook over zoveel meer. Over vriendschap, familie, liefde, over anders zijn en tegelijkertijd hetzelfde zijn. Het behandelt diversiteit op zoveel verschillende niveaus, zonder dat je ooit het gevoel krijgt dat er te veel in een verhaal geduwd is.

En dan hebben we het nog niet gehad over dat kleine mysterie gehalte van het boek. Ik heb het nu over de vraag “wie is Blue?” Die vraag zorgde ervoor dat ik het boek in enkele uren uitlas. Ik kon het verhaal gewoon niet wegleggen. Ik moest weten wie Blue was. Ik bleef maar raden en telkens bleek ik verkeerd te zijn.

Ik wil gerust toegeven dat Simon vs een schattig boek is. En dat is prima! Er zijn genoeg goede boeken die een licht werpen op de donkere kant van homo zijn en niet geaccepteerd worden. Maar ik ben zo blij dat dit boek een lieve homo romance toont en dat het hoofdpersonage omringt wordt door vrienden en familie die hem gewoon aanvaarden zoals hij is.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

 

 

 

Het diner -Herman Koch – Mijn leeslust werd niet opgewekt…

het diner

Titel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgever: Anthos
Pagina’s: 300
Gelezen: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak, vakantieplannen, et cetera. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen.
De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons ­– wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.

Review:

Voor ik aan het boek begon scrolde ik kort even door enkele reviews, om me beter voor te bereiden op wat ik juist mocht verwachten. Vele reviews zeiden dat het diner een soort van “Nederlandstalige Gone Girl” is. Gone Girl is een van mijn favoriete psychologische thrillers, dus waren mijn verwachtingen erg hoog. Voor diegene die het diner nog niet gelezen hebben en nu interesse hebben…. Het lijkt in niets op Gone girl. Gone girl was een ontzettend intelligente, donkere thriller met hoeken en kanten die je niet zag aankomen. Allemaal zaken die het diner me niet te bieden had.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen. Mijn grootste probleem met het diner zijn de personages. Wat een hekel had ik aan elk personage in dit verhaal. Meestal heeft dit geen invloed op mijn leeservaring, maar deze keer geraakte ik gewoon niet over mijn ergernis. De arrogantie en kortzichtigheid droop gewoon van de pagina’s. Vooral het hoofdpersonage. Wat een zielige man die niets anders doet dat druipen van jaloezie over de levensstijl van zijn broer. Zijn enige doel lijkt te zijn om een ongemakkelijke avond, nog ondragelijker te maken. Hoe meer we over hem te weten kwamen aan de hand van flashbacks, hoe meer ik me aan hem begon te ergeren. Het ganse verhaal en de interactie tussen de personages voelt erg geknutseld aan. Net alsof de personages geen mensen, maar robots zijn. Niets verloopt natuurlijk en het enige personage dat een beetje “menselijk” overkomt is de zoon van het hoofdpersonage. Vreemd is dit, vermits het ganse boek draait over de criminele activiteiten van de zoon en zijn neef. En hoewel hij dus eigenlijk de “slechterik” is in het verhaal, is hij toch de enige waar ik me een beetje toe aangetrokken voelde.

Aan de andere kant vond ik de manier waarop Koch het verhaal opbouwde erg aangenaam. Hij besteed heel veel tijd aan het beschrijven van de maaltijden, de omgeving en wat dat allemaal niet zal gekost hebben. Maar over de dingen die echt belangrijk zijn blijft hij opzettelijk erg vaag. De psychologische afwijking, de leugens tussen man en vrouw en de achtergrond van de personages. Het lijkt allemaal niet te veel rol te spelen. Hierdoor creëert hij een erg gespannen feest die uiteindelijk opbouwt naar de vraag waar het allemaal om draait: hoever ga je om je kind te beschermen?

Zelf moeder zijn is die vraag net wat er voor zorgde dat ik bleef lezen en het boek zelf uitgebreid met mijn man besprak. Ben je als ouder verantwoordelijk voor de daden van je kind? Is een kind altijd het product van zijn omgeving of heeft zijn aangeboren natuur toch vaak de bovenhand? En wat is dat juist je kind beschermen? Een boek dat ervoor zorgde dat ik dieper ging nadenken over bepaalde zaken en net daarom wil ik het toch nog graag twee sterren toekennen!

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van Kluun en Wieringa

Een boek dat me echt aan het denken bracht….

Illuminae – Amie Kaufman & Jay Kristoff – Geen vuurwerk in de ruimte….

Illuminae

Titel: Illuminae
Auteur: Amie Kaufman & Jay Kristoff
Uitgever: Knopf books for young readers
Pagina’s: 599
Gelezen: paperback, engelstalig
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Deze morgen dacht Kady dat het uitmaken met Ezra het moeilijkste zou zijn, wat ze vandaag zou doen.  In de namiddag vond er echter een invasie van haar planeet plaats………
We zijn het jaar 2575 en twee grote, rivaliserende bedrijven voeren een verhitte oorlog over een kleine ijsplaneet. Jammer genoeg had niemand er rekening mee gehouden dat er ook mensen woonachtig waren op de planeet. Terwijl de oorlog rond hen lostbarst, proberen Kady en Ezra in veiligheid te geraken.
Maar dit is nog maar het begin van al hun problemen. Een dodelijk virus breekt uit onder de vluchtelingen en muteert zich razendsnel. De boordcomputer blijkt andere plannen met hen te hebben en dan is er natuurlijk ook nog de effectieve vijand die hen op de hielen zit.

Review:

Laten we het eens over illuminae hebben… dit is waarschijnlijk een van de grootste boekenhypes van 2015. Iedereen is helemaal lyrisch over dit boek, dus ik voel me een beetje eenzaam in mijn hoekje. Het boek liet me namelijk voor een groot stuk simpelweg koud. Laten we maar beginnen met wat ik echt geweldig vind aan dit boek en dat is de layout. Ook meteen de reden waarom ik illuminae zo graag wou lezen. Ik ben een grote fan van verhalen die vertelt worden aan de hand van dossiers en documenten. Illuminae is zeker niet alleen met dit concept, dus uniek is het niet. Maar ik hou wel van de manier waarop er met de dossierstijl wordt omgegaan in dit verhaal. De layout is simpelweg prachtig. De vormgevers zouden hier prijzen voor moeten winnen.

Maar dan komen we bij het verhaal en daar gaat het voor mij toch een beetje de mist in. Alle zaken die ik op voorhand las zijn zonder twijfel waar. Illuminae is een “space opera” met een oorlog, een computer die doldraait, een virus dat doden zaait en natuurlijk de obligate romance. En misschien was dat voor mij wel het struikblok. Zoveel verschillende zaken allemaal in één verhaal geduwd. Het verhaal voelde met momenten echt onsamenhangend, zoveel dingen gebeurden tegelijkertijd.

Ik had ook wel wat problemen met de schrijfstijl. Het dossier bestaat namelijk ook uit verslagen en prints van gesprekken tussen officieren, luitenants en dokters. Maar niemand praat en schrijft alsof ze volwassenen zijn. Vooral in de chat berichten tussen deze personages vond ik de schrijfstijl gewoon ridicuul. Waarom zouden deze mensen Cuz en Wut gebruiken?

Maar het grootste probleem dat ik heb met illuminae heb, is het compleet gebrek aan originaliteit. Het hele boek voelt als een mix tussen star trek en the walking death. En als dat aantrekkelijk voor jou klinkt, dan zou ik je aanraden om het boek onmiddellijk te lezen. Al bij al een boek waar ik doorvloog, maar waar het verhaal mij niet echt kon boeien. Zoals wij hier in het Antwerpse zeggen: “Schoon van ver, maar ver van schoon.”

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Aanrader: Als een mengeling van Star Trek en The walking death je aanspreekt dan moet je dit boek zeker een kans geven!

Prachtige vormgeving, maar teleurstellend verhaal.

The readers of broken wheel recommend – Katarina Bivald – Hoe een lief boek toch iets forceerd….

the readers.jpg

Titel: The readers of broken wheel recommend
Auteur: Katarina Bivald
Uitgever: Sourcebooks Landmark
Pagina’s: 400
Gelezen: Eboek, engelstalig via netgalley
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Eens je een boek toelaat in je leven, kunnen er onverwachte dingen gebeuren….
Broken Wheel, Iowa, heeft nog nooit een meisje zoals Sara ontmoet. Zij reisde alleen vanuit Zweden naar Iowa om haar penvriendin Amy te leren kennen. Wanneer ze aankomt ontdekt ze echter dat Amy die dag begraven wordt. Gelukkig willen de inwoners van het dorp zich wel over haar ontfermen. Afgesloten van de wereld opent Sara een boekenwinkeltje in het dorp. Dit ter nagedachtenis van haar vriendin Amy en in een poging om dit verloren dorp te redden. Haar enige doel is om de inwoners aan het lezen te krijgen en hen te laten ervaren dat boeken een groot plezier kunnen zijn.

Review:

Ik wil eigenlijk zeggen dat ik dit het liefste boek vond dat ik dit jaar gelezen hebben. Maar wie zegt nu over een boek dat het een lief boek is? En toch is dit het eerste woord dat me telkens te binnen schiet als ik aan dit boek denk.

Ik heb een beetje een haat – liefde verhouding met dit boek. Ik kan niet anders dan het een erg leuk boek te vinden, want het gaat over boeken. Hoe boeken ervoor zorgen dat een rotte dag toch een zilveren randje krijgt. Hoe je kan genieten van boeken. Hoe het mensen kan samenbrengen. En hoe boeken soms je leven kunnen veranderen. Als boekenwurm kan ik dus niet anders dan genieten van een boek over boeken. Ik genoot ook met volle teugen van de kleine weetjes over uitgeverijen, auteurs en boekenwinkels. Ik heb zonder twijfel enkele leerzame weetjes opgestoken.

Het hoofdpersonage Sara is een eenzaam meisje dat zich verbergt achter haar geliefde boeken. Haar enige echte vriendin is een oudere Amerikaanse vrouw, Amy. Amy en Sara zijn penvriendinnen en ze wisselen regelmatig boeken uit die een speciale betekenis voor hen hebben. Sara mag dan op het eerste gezicht een stil, teruggetrokken meisje lijken, maar volgens mij is ze best een durfal. Tenslotte stapt ze helemaal alleen op het vliegtuig richting Amerika om een vrouw te ontmoeten die ze enkel vanuit haar brieven kent. Dit klinkt misschien velen vreemd in de oren, maar ik heb al jaren zelf een penvriendin dus ik begreep Sara wel. Dus ja, ik vond Sara wel een sterk personage. Zij tast echt haar eigen grenzen af en ontwikkeld zich doorheen het verhaal tot een belangrijke spilfiguur in het dorp. Je ziet haar echt haar plekje vinden en langzaam openbloeien.

Ook de andere personages in het boek lagen me wel. Ze zijn allemaal een beetje stereotype, maar terzelfdertijd ook wel erg realistisch. Ze pasten een voor een zonder problemen in een dorpje als Broken wheel. We kregen van iedereen een duidelijk schets van hun geschiedenis en dat zorgde er ook voor dat ik de keuzes en beslissingen van de dorpeling beter kon plaatsen en begrijpen Jammer genoeg lieten de relaties tussen de personages een beetje te wensen over. Ik kon enkel een echte connectie vormen met Caroline en Joey. Ik genoot echt van hun verhaallijn en keek er echt naar uit om meer van hen te weten te komen. Maar de romance waar het hele boek werkelijk om draait voelde ontzettend geforceerd aan. Ik begrijp dat de auteur er misschien voor probeerde te zorgen dat we in spanning zaten te wachten op de grote ontknoping. “Komt het nu goed of niet?” Maar ze heeft de attractie tussen de twee personages zo minimaal gehouden dat ik gewoon geen seconde geloofde in hun relatie.

Nog iets waar ik me aan irriteerde waren de brieven van Amy die doorheen het boek geïmplementeerd zijn in het verhaal. Ik geef toe dat deze epistels wat meer inzicht geven in het dorp en zijn inwoners, maar ik kon gewoon niet begrijpen waarom Sara zo een klik voelde met Amy. Haar brieven waren vaak erg saai. Het verhaal draait zogezegd om twee vrouwen die elkaar hun ganse leven toevertrouwen in brieven, maar zo komt dit in de brieven zelf helemaal niet over. Amy heeft het altijd over zichzelf en het dorp waar ze woont. De brieven zijn als plot-werktuig gebruikt. Maar wil dat zeggen dat je hen compleet ongeloofwaardig moet maken? In brieven tussen penvrienden wordt er ook altijd gesproken over de andere persoon. Je reageert op wat hij of zij je in een vorige brief heeft vertelt. Waarom speelt Amy dan nooit in op wat Sara allemaal doormaakt? Het voelt allemaal erg geforceerd. En daarmee benoem ik meteen het tweede woord waar ik dit boek mee zou willen omschrijven. Lief en geforceerd. Het verhaal heeft zeker potentieel en ik genoot ook wel tijdens het lezen. Maar het sleepte erg lang aan en de verhaallijnen voelden echt aan alsof ze verwrongen waren. Het was een aangenaam boek, maar er ontbrak toch iets aan. Hierdoor beland het al snel in het rijtje van dertien in een dozijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van Sarah Winmann en Jen Campbell zullen dit verhaal zeker kunnen smaken.

Elke boekenwurm zou dit verhaal een kans moeten geven.

Invasion of the tearling – Erika Johansen – Een invasie van mijn hart…

23482781.jpg

Titel: The Invasion of the Tearling
Auteur: Erika Johansen
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 515
Gelezen: Hardback, Engelseversie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Met elke dag die voorbij gaat, groeit Kelsea Glynn een beetje meer in de rol als Koningin van de Tearling. Door het tegenhouden van de export in slaven naar het naburige rijk Mortmesne, heeft ze zich de woede van de Rode Koningin op de hals gehaald. De rode koningin, een gevreesde tiran die haar krachten haalt uit donkere magie, heeft haar leger nu richting de Tearling gestuurd. En ze zal niet stoppen voor het land in haar handen is.
Maar terwijl de Mort aan de grenzen van haar rijk staan, ontwikkeld Kelsea een mysterieuze connectie met een vrouw van voor de grote oversteek. Lily leeft in een wereld waar vrouw zijn op zich al een misdaad is. Het lot van de Tearling, en Kelsea’s ziel, hangen samen met Lily en haar levensverhaal. Maar zal Kelsea genoeg tijd hebben om de waarheid te ontdekken?

Review:

Ik ben me er nu (slechts enkele uren na het lezen) reeds van bewust dat dit boek me met een serieuze kater gaat achterlaten. Het gekende zwarte gat, nadat een boek je echt volledig in de ban heeft gehouden. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen, hier of op goodreads, herinneren zich misschien nog dat ik over De kroon van de Tearling zei dat ik het boek geen vijf sterren kon geven vanwege het dystopische aspect. Vandaag ga ik net het tegenovergestelde vertellen. Net vanwege dat dystopische aspect krijgt Invasion of the Tearling van mij 5 sterren!

In kroon van de Tearling werd er amper uitleg gegeven over het feit dat het een futuristisch verhaal is dat zich toch in een middeleeuwse setting afspeelt. In het tweede deel werden echter de meeste vragen voor mij opgelost. Gelukkig niet allemaal, wat mij erg enthousiast maakt over het laatste deel in de reeks. Ik heb er hoge verwachtingen bij, vooral omdat heel wat losse eindjes in dit boek perfect aan elkaar geknoopt werden. Het ganse verhaal over de grote oversteek en de middeleeuwse setting was ontzettend onverwacht, maar ook realistisch en beangstigend. Op een bepaald moment zat ik echt stukken luidop voor te lezen aan mijn man, net omdat ze zo levensecht zijn.

Invasion of the Tearling is een heel ander boek dan Kroon van de Tearling. Veel donkerder, angstaanjagender, meer gericht op mature lezers en vooral geen young adult. Het gaat moeilijke onderwerpen zoals verkrachting, geweldig, corruptie en mishandeling op geen enkel moment uit de weg. I

Deze keer werd het verhaal opgedeeld tussen twee hoofdpersonages. Het ene hoofdpersonage is Kelsea, die we ondertussen allemaal kennen. Ik was dol op haar in het eerst boek en de liefde is alleen maar sterker geworden. Kelsea is een erg geloofwaardig personage. Ze is zeker niet perfect en maakt fouten. Ze is ook niet bang om haar donkere kant onder ogen te komen en soms aan de verleiding toe te geven. Ze is nog altijd een beetje onzeker, maar laten we ook niet vergeten dat ze slechts 17 jaar oud is. Omdat het verhaal opgesplitst is in twee verhaallijnen, zien we Kelsea deze keer minder in de spotlight staan. En met momenten miste ik haar ontzetten. Gelukkig genoot ik net zo hard van het nieuwe personage in de reeks. Lily, is een pre-oversteek vrouw die in een futuristische versie van Amerika woont. Haar verhaal is erg donker, vol verdriet. Maar ook uitermate boeiend en ontzettend goed ontwikkeld. Haar verhaallijn beantwoord erg veel vragen uit het eerste deel, maar zorgt er ook voor dat er heel wat nieuwe vragen bijkomen die tot een erg interessant derde deel kunnen leiden.

En dan heb ik het nog niet gehad over de nieuwe slechterik in de reeks. Ik ben behoorlijk dol slechteriken en deze is tot nu toe echt perfect. Mysterieus, verleidelijk, maar zo fout! Ik kijk er echt naar uit om zijn achtergrond verder te ontdekken.

Dit is de eerste keer dat ik zo dol ben op een sequel.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van : Het eerste deel van de reeks, maar ook als je kroon van de Tearling niet graag hebt gelezen, moet je dit deel zeker een kans geven. Het werpt een gans nieuw licht op de reeks.
Algemene indruk: Spannend, orgineel, weldoordacht, meeslepend verhaal!

Hidden Bodies – Caroline Kepnes – Oh Joe…. wat doe je me aan.

hidden bodies

Titel: Hidden bodies
Auteur: Caroline Kepnes
Uitgeverij: Atria
Aantal pagina’s: 448
Gelezen als: Arc aangeboden door netgalley en de uitgeverij in ruil voor een eerlijke review
Links:
Goodreads
sterstersterster

Synopsis:

Charmante, maar moordlustige antiheld Joe zet zijn zoektocht naar de perfecte liefde verder in dit vervolg op “Jij”. Joe achtervolgt de vrouw waar hij van houdt naar de West kust, maar hij had zich nooit kunnen voorstellen in wat voor een wespennest hij terecht zou komen.

Review:

Caroline Kepnes heeft me echt geraakt met dit verhaal…ik heb tranen met tuiten gehuild, ontelbare keren gelachen en er waren momenten dat ik eigenlijk moest slapen, maar mijn boek gewoon niet kon sluiten.

Mensen die reeds geruime tijd mijn reviews volgen weten dat ik stiekem erg verliefd ben op Joe Goldberg. Ik hou zoveel van hem dat ik besloot Nieuwjaarsdag met hem door te brengen. Een prima idee volgens mij. Natuurlijk moet je er altijd rekening mee houden dat je iets tegen Joe’s wil doet en dat het je einde zou kunnen betekenen. Maar dat risico is hij absoluut waard.

Genoeg grapjes nu. Maar na het uitlezen van jij wou ik gewoon meer Joe. En dat was exact wat ik kreeg in Hidden Bodies. Een tweede deel maakt me altijd een beetje nerveus. Want gaat het wel zo goed zijn als het eerste deel. In dit geval was dit absoluut het geval. Maar het was ook vernieuwend. Hidden bodies gaat verder waar jij eindigde. Maar Joe maakt wel enkel drastische beslissingen. Hij verhuist naar Hollywood, maakt “vrienden” en hij heeft zelfs een Facebook account. Joe voelt zich niet helemaal op zijn gemak en die gevoelens weerspiegelen op de lezer. Waar is de vertrouwde boekenwinkel? Waar is de kooi? Wat doen we hier tussen al die neppe mensen? En net doordat je zo meeleeft met jou, slat het verhaal echt zijn klauwen in je en wordt het nog verslavender. Gelukkig blijft Joe wel dezelfde en vooral zijn duister gevoel voor humor heeft niet geleden onder zijn verhuis. Ik kan de keren dat ik luidop zat te lachen niet op een hand tellen.

En dan wordt Joe verliefd en belangrijker nog Love (ja dat is haar naam. En dat klinkt misschien een beetje flauw. Maar in het geheel van het verhaal is dit echt een briljante stap!) houdt ook van Joe. Waar “jij” duidelijk helemaal om “Jij” draait, gaat Hidden bodies vooral over “wij”.

Ik geef wel toe dat het verhaal op sommige punten zijn vaart een beetje verliest. Maar een goede schrijfster weet haar lezers toch nog aan de pagina’s te kluisteren, zelf op moment dat je denk “oké, dit duurt wel lang”. Maar Caroline Kepnes slaagt er zonder problemen in om mij geboeid te houden. Ze blijft echt trouw aan het karakter van Joe, zelfs als ze alle andere aspecten van het verhaal helemaal aanpast. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik verliefd ben geworden op een sociopaat en ondertussen toch wel seriemoordenaar.

Maar het einde van dit boek…. het heeft me echt zoveel tranen gekost. En ik was zo ontzettend boos om het einde. Maar dan nog slaagt Caroline Kepnes erin me geboeid te houden. En nu moet ik wachten op een derde deel dat er hopelijk snel aankomt. Want ik mis Joe nu al… vreselijk hard.

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Wereld: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van :
Jij, natuurlijk! Maar fans van Gillian Flynn zullen dit ook zeker kunnen smaken.  
Overall thoughts:  Orgineel, verslavend, grappig en met moment briljant. Ik ben een grote fan!

Sin and Sorrow – Marion Croslydon – Iemand nog op zoek naar een zwijmelende vampier?

 

sin and sorrow

Titel: Sin and sorrow
Auteur: Marion Croslydon
Uitgeverij: Carlux Publishing
Pagina’s: 290
Format: Arc aangeboden via  netgalley
Links:
Goodreads, Amazon
stersterster

Korte samenvatting:
O-negative is Marie Aberdein’s favoriete traktatie maar elke dag haat ze zichzelf er een beetje meer voor. De MacLeod vampieren jagers haat ze echter nog meer. Zij hebben alles wat haar lief was afgenomen. Tweemaal zelfs! De eerste keer tijdens de slag om Colludon. Toen doodde de jager haar echtgenoot en de vader van haar kind.  Twee eeuwen lang hield Marie zich verborgen, samen met de man die ze ziet als haar vader. Trouw hield ze zich aan haar belofte om nooit te jagen op mensen. Maar dan kruist de huidige jager haar pad en hij houdt geen rekening met hun goede bedoelingen. Tijdens de zomerzonnewende offert hij Marie’s vampierenfamilie op aan de zon. Voor haar ogen branden haar familie en vrienden op. De haat wakkert op in Marie en ze wil niets liever dan wraak nemen. Een vrouw gedreven door verdriet valt niet te onderschatten. Het doden van de jager is niet genoeg voor Marie. Ze wil hem laten lijden, zoals zij al die tijd geleden heeft. Daarom zal ze zijn zoon verleiden en hem doden voor zijn ogen. Maar dan leert ze Gabriël kennen…. 

Review:

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog eens een boek las met vampieren in de hoofdrol en de korte inhoud maakte me echt erg nieuwsgierig. Jammer genoeg heb ik met dit boek het “het ligt niet aan jou, maar aan mij gevoel.” En het probleem ligt echt compleet bij mij. Om de een of andere reden voelde ik niet de juiste klik met het verhaal. Zelfs nu kan ik er nog altijd mijn vinger niet opleggen waarom het verhaal me niet aansprak.

Het verhaal bevalt nogthans alle ingredienten van een spannend boek: Vampiers, wraak, moord en natuurlijk een sexy hoofdrolspeler. Al deze ingredienten worden gemengd tot een spannend verhaal, vol onverwachte plotwendingen.

Er was een deel van het verhaal waar ik echt ontzettend van genoten heb en dat was de ganse nieuwe mythologie die Marion Croslydon creeërt. Enerzijds is er de ganse hierachie binnen het vampierenras en de wijze waarop je vampier kan worden. Ik wou echt graag meer weten over de geschiedenis en de achtergrond van de turned ones en de stamos. Daarnaast was er ook de ziekte die de turned ones ziek maakt en uiteindelijk doet uitsterven. Een heel vernieuwend concept! En ik ben blij dat deze elementen erin zaten, want verder bracht het verhaal eigenlijk niets orgineel naar voren. het voelde allemaal een beetje “been there, done that”.

Het hoofdpersonage stelde me eigenlijk een beetje teleur. Marie is twee eeuwen oud en zint al jaren op wraak. Maar nergens voelde ik haar pijn en woede. Er werd wel gezegd dat ze boos was, maar de woede spatte niet van de pagina’s af. Ik geloofde niet echt in haar wraak. Ik hou er wel van als de heldin in een verhaal ballen aan haar lijf heeft en Marie… wel die is het brave buurmeisje dat nu toevallig ook een vampier is. Op een wip en een knip is ze haar hele wraakplan vergeten het ogenblik dat ze Gabriël in de ogen kijkt. Er wordt nogal veel gezwijmeld  in dit boek en het is liefde op het eerste gezicht. Ik ben niet zo een grote fan van instalove en dit neigde er iets te veel naar. Ik vind het eigenlijk gek om te zeggen maar voor mij was er iets te veel gezwijmel en steelse blikken aanwezig om het verhaal echt spannend te houden.

Daar ligt volgens mij mijn probleem met het hele verhaal. Te veel romantiek en te weinig achtergrond. Ik schaam me een beetje om dit te moeten zeggen. Want meestal ben ik diegene die echt ontzettend hard geniet van een romantisch verhaal. En het is echt een mooi romantisch verhaal. Maar ik wou gewoon een beetje meer dan enkel het klassieke “vampier wordt verliefd op sterveling” verhaal. Ik wou meer weten over de vampiers ten tijden van Culloden, meer over de mysterieuze ziekte en vooral meer over hoe Marie het leven in verschillende eeuwen heeft ervaren En eigenlijk wou ik ook wel wat meer weten en zien van Laurence en de raad der vampiers. Laurence is een ongelooflijk sterk personage dat niet genoeg ruimte krijgt in het verhaal. Laurence had verder uitgediept moeten worden en niet enkel gebruikt moeten zijn om het verhaal af en toe in een stroomversnelling te brengen.

Nog een frustratie van mij is het open einde. Versta me niet verkeerd, ik heb echt ontzettend genoten van het einde. Het was onverwachts en erg sterk geschreve. En ik vond het geweldig dat we Gabriels mening te zien kregen. Maar er waren nog zoveel losse verhaallijnen die niet afgewerkt werden. En daardoor bleef ik wat op mijn honger zitten.

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Setting: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid: