Categorie: Reviews

Cress – Marissa Meyer – Rapunzel hoog in de toren? Ruimte zal je bedoelen!

cress

Titel: Cress
Auteur: Marissa Meyer
Uitgeverij: Penguin books
Pages: 560
Format: Paperback

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Opgesloten in een sateliet die rond de maan en de aarde tolt, probeert een hackster de wereld te redden. Cress is niet de het typische voorbeeld van een jongedame in nood.  Cress heeft haar hele leven lang niets anders gekend dan gevonden zijn. Opgesloten in haar sateliet helpt ze onder dwang koningin Levana met haar duistere plan.
Maar dan beginnen de paden van Cress en Cinder te kruisen. En opeens lijkt een goedde afloop mijlenver weg.

Review:

Nog maar eens een review van de Lunar Chronicles. Ik weet het, ze worden een beetje afgezaagd. Maar de boeken worden wel beter en beter, naarmate de serie vordert. Dus ik blijf er gewoon reviews over posten. Wie weet is er wel iemand op de wereld die de reeks nog niet gelezen heeft?

Ik keek er echt naar uit om in Cress te beginnen. Na Scarlet was ik echt geïntrigeerd door de serie en laat Rapunzel nu net een van mijn favoriete sprookjes zijn. Marissa Meyer heeft me zeker niet teleurgesteld met dit deel van de reeks. Alle klassieke elementen van Rapunzel bleven behouden, maar ze slaagde er toch in ze op een futuristische wijze te gebruiken.

Cress is voor mij ook het best geschreven deel van de reeks op dit moment. Waar Cinder op sommige momenten gewoon saai en langdradig was, is Cress een fantastische puzzel vol spannende plotwendingen die op onverwachte momenten allemaal samenkwamen als een geheel. Zoals jullie weten heb ik ontzettend genoten van Scarlet, maar daar zat bij momenten de snelheid van het verhaal toch nog wel verkeerd. In Cress lijkt dat probleem helemaal van de baan te zijn. Met elk deel wordt er een tandje bij gestoken en nu lijkt the lunar chronicles echt op kruissnelheid te zijn.

Cress is een nieuw personage in de reeks en ik ben eigenlijk best verbaasd dat ik zo dol op haar ben. Ze is absoluut niet de vurige, gepassioneerde heldin waar ik normaal mee dweep. Neen, Cress is erg aardig, onzeker en een beetje aan e stille kant. En toch slaagde ze erin om mijn hart te veroveren. Misschien omdat ze in de loop van het verhaal echt open bloeide of omdat ze in perfecte harmonie is met haar tegenspeler Thorne? Ik heb echt genoten van alle scenes die zij samen hadden. De grapjes, de aantrekkingskracht, de gevatte opmerkingen. Ik bleef qua romantiek een beetje op mijn honger zitten, dus zit ik op hete kolen voor Winter. Hopelijk krijgen Thorne en Cress daar een kans op hun sprookjeseinde?

In mijn review van Scarlet liet ik reeds vallen dat ik Cinder steeds sympathieker vond worden. Ze zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete personage worden, maar ik lees haar hoofdstukken toch al met meer plezier dan voorheen. Ik hou ervan dat zij niet zwart wit is en heel erg met zichzelf in de knoop ligt. Ze niet enkel de heldin die de wereld wil redden, maar ze is ook erg onzeker. En misschien herinneren jullie je misschien wel dat ik totaal geen fan was van Kai? Wel, hij heeft mijn sympathie eindelijk kunnen winnen. Ik kan eindelijk respect voor zijn keuzes opbrengen en vooral de manier waarop hij met bepaalde zaken omgaat. Ik ben nog steeds geen voorstander van de relatie tussen Cinder en Kai. Maar wie weet, wijzigt Winter nog wel mijn gedachten?

Ik miste Scarlet wel in dit deel. Ik keek er zo naar uit om haar relatie met Wolf te zien ontwikkelen. Maar we krijgen haar amper te zien. De scenes die ze wel heeft zijn hartverscheurend en vreselijk. Marissa Meyer weet hoe ze haar personages moet laten lijden.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik moet toegeven dat de boeken steeds beter en beter worden. Dus ik kan eerlijk toegeven dat ik echt uitkijk naar Winter!

Sterrenregen – Colleen Hoover

sterrenregen

Titel: Sterrenregen
Auteur: Colleen Hoover
Uitgeverij: Zk
Pages: 320
Format: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Sterrenregen van Colleen Hoover: Holders kant van het verhaal. Dean Holder heeft twee mensen ontzettend in de steek gelaten: zijn zus, Lesslie, en zijn vroegere buurmeisje, Hope. Er flakkert voor het eerst in tijden weer iets van hoop in hem op als hij bij de supermarkt een meisje tegenkomt dat sprekend lijkt op het buurmeisje dat hij jaren geleden voor het laatst heeft gezien. Maar ze stelt zich voor als Sky. En hoe hij ook zijn best doet, ze lijkt zich hem of hun verleden niet te herinneren. Is dit wel de echte Hope? Op een gegeven moment wordt hij zo verliefd op haar dat hij niet meer weet of hij dat nou wil of niet.

Review:

Het is niet echt een geheim dat ik een grote fan ben van Colleen Hoover. Recent postte ik nog een erg positieve review over haar boek sterrenhemel. Sterrenhemel was een boek dat echt zijn klauwen in mij sloeg en me niet meer liet gaan. Zelfs nadat ik het boek uit had bleef ik in mijn gedachten bezig met Sky en Holder. Toen ik zag dat er een companion boek was kon ik niet wachten om hem te lezen. Jammer genoeg dacht de postbode daar anders over en moest ik drie dagen op mijn boek wachten.

Maar het was zonder twijfel het wachten waard. Ik denk zelf dat ik sterrenregen nog net een tikkeltje beter vond dan sterrenhemel. Maar het zou ook kunnen omdat ik deze erg recent las en hij dus nog vers in mijn geheugen zit. Sterrenregen is het verhaal uit sterrenhemel, maar deze keer vertelt vanuit Holder zijn standpunt. Een hervertelling, maar langst de andere kant ook weer niet. De twee boeken vormen samen eigenlijk een groot verhaal. Je kan ze allebei losstaande van elkaar lezen en toch een afgerond verhaal krijgen. Maar samen vormen ze pas echt het totaalplaatje en krijg je echt de totale puzzel te zien.

Natuurlijk is de verhaallijn van sterrenregen erg gelijkaardig met sterrenhemel. De grote plottwist ken je als lezer natuurlijk al en zal je dus niet meer zo overvallen als de eerste keer. Je bent als lezer een beetje voorbereid op de emotionele impact, maar terzelfdertijd ook weer niet. Met Colleen Hoover weet je eigenlijk nooit wat je mag verwachten en ook in dit boek zorgt ze weer voor een hele onverwachte wending in het verhaal. Iets totaal nieuws wat er weer voor zorgt dat je even met je ogen moet knipperen en dat je denkt “wat?”. En eerlijk, dat zorgt er alleen maar voor dat ik nog meer van Colleen Hoover ga houden. Want dit had net zo goed gewoon Holders verhaal kunnen zijn. Hetzelfde verhaal, maar ze maakt er een compleet nieuwe ervaring van. Ze gaat dieper in op de broer – zus relatie en wat er effectief gebeurt is op die noodlottige avond.

Sterrenhemel was een erg emotioneel verhaal, sterrenregen deed me effectief naar de tissues grijpen. Voornamelijk omdat de brieven die Holder schrijft aan zijn zus erg aangrijpend zijn. Hij stort echt zijn hart bij haar uit en dat is rauw en echt. En dan is er die ene brief die er echt voor zorgde dat mijn hart in duizend stukken brak. Een erg emotioneel verhaal.

En dan is er nog Daniel, een heel nieuw personage in het verhaal. Hij zorgt ervoor dat dit verhaal nog meer echt Holder wordt. Daniel is namelijk Holders beste vriend en ik heb echt genoten van hun relatie. De grapjes, het sarcasme dat jongens onder elkaar gevoel… echt heerlijk.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Dus, als je net als ik dol was op sterrenhemel dan moet je zonder twijfel ook sterrenregen een kans geven. En als je sterrenhemel nog geen kans hebt gegeven, dan wordt het hoog tijd dat je nu naar de boekhandel rent!

 

Scarlet – Marissa Meyer – Upgrade!

scarlet

Titel: Scarlet
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Manteau
Pagina’s: 380
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Terwijl Cinder verwoed pogingen onderneemt om te ontsnappen uit de gevangenis, is aan de andere kant van de wereld, in Frankrijk, Scarlet Benoit op zoek naar haar verdwenen grootmoeder. Tijdens haar tocht ontdekt ze dat haar grootmoeder veel geheimen had. Wanneer ze Wolf, een rebel, ontmoet, lijkt hij de enige die haar kan helpen, ook al zegt haar instinct dat ze hem niet kan vertrouwen. Ondanks zijn duistere verleden, voelt Scarlet zich toch aangetrokken tot hem Het speurwerk van Scarlet en Wolf brengt hen op het pad van Cinder, en hun verhaal blijkt veel meer verbonden dan ze konden vermoeden. Samen moeten ze alles op alles zetten om uit de handen te blijven van de geslepen Lunar koningin Selena, die bereid is tot alles om van prins Kai haar man, haar koning maar vooral haar gevangene te maken.

Review:

Wat is het toch met reeksen die een vreselijk eerste deel hebben, maar mij dan toch kunnen overtuigen in het tweede deel? Ik had het reeds voor met de Grisha trilogie en nu weer met de Lunar Chronicles.

Cinder was een grote teleurstelling en dat is dan eigenlijk nog redelijk “zacht” uitgedrukt. Dus ja, ik had zo mijn twijfels over Scarlet. Vooral omdat ik eigenlijk totaal geen band heb met het originele verhaal. Roodkapje is een sprookje dat iedereen kent, maar het sprak mij nooit ontzettend aan. Maar Scarlet bracht daar verandering in!

Scarlet heft er echt voor gezorgd dat ik met andere ogen naar Marissa Meyer en haar schrijfstijl kijk. Deze keer werd ik echt meegesleurd in het verhaal en ik begon Cinder zelf een aangenaam personage te vinden. In het eerste boek vond ik haar erg saai en een beetje stereotiep, maar deze keer kwam ze voor mij echt tot leven. Ze voelde als een echt meisje en ik kon haar keuzes begrijpen en respecteren. Ik ben nog altijd geen grote fan van keizer Kai. Zijn hoofdstukken waren echter erg beperkt. Gelukkig maar, want ik vind hem nog altijd erg saai en onrealistisch. Maar wie weet, misschien kan ik hem in een volgend boek wel erg appreciëren?

Een groot deel van mijn leesplezier heb ik denk ik te danken aan een ganse nieuwe cast personages. En vooral de manier waarop hun verhaal in aanraking kwam met Cinder. Ze vloeien echt zonder problemen in elkaar over. Ook het feit dat het boek vanuit verschillende punten verteld werd zorgde ervoor dat ik meer wou lezen. Wanneer Cinder aan het woord was, wou ik weten hoe het met Scarlet ging. En omgekeerd. Erg verfrissend!

Zoals ik reeds zei, de nieuwe personages zijn echt een meerwaarde in dit boek! Scarlet sprak mij vanaf het begin erg aan. Misschien omdat ze een heel ander personage is dan Cinder? Ze heeft een erg boeiende achtergrond en ik hou ontzettend van haar loyaliteit. Scarlets “love” interest is Wolf en ik kan begrijpen waarom een dame als Scarlet zich aangetrokken tot hem zou voelen. Het verhaal rond Wolf en zijn achtergrond was erg boeiend en volgens mij heeft Marissa Meyer me hier overtuigt van haar kunnen. De puzzelstukjes van Wolf paste zo perfect in elkaar met de rest van het verhaal! Ontzettend goed gedaan!

En dan is er natuurlijk Carswell Thorne. Ik ga onmiddellijk toegeven dat ik behoorlijk dol ben op hem. Zijn sarcastisch gevoel voor humor zorgde echt voor een vrolijk nooit in een toch wel donker verhaal. Ik ben echt benieuwd hoe zijn verdere rol in de serie zich zal ontvouwen.

Dus wat dit allemaal rozengeur en maneschijn? Neen, dat zeker niet. Ik ben nog altijd niet van mijn sokken geblazen door deze reeks. Het verhaal blijft te simplistisch voor mij en ik zou graag meer uitdieping zien in de personages en de relaties. Iedereen speelt zijn rol, maar niets meer of minder.

Ik heb echt genoten van Scarlet, maar ik ben nog altijd niet mee met de hype. Wie weet brengt Cress daar verandering in?

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een heel pak beter dan Cinder!

Blue Lily, Lily Blue – Maggie Stiefvater – Wat las ik net?

blue lily lily blue

Titel: Blue Lily, Lily Blue
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic
Pagina’s: 464
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Er is altijd een gevaar als je droomt.  Maar er is nog meer gevaar als je wakker wordt.
Blue Sargent heeft eindelijk haar plek gevonden. Voor het eerst in haar leven heeft ze vrienden die ze kan vertrouwen, een groep waar ze bijhoort. De Raven jongens hebben haar als een van hun opgenomen in hun groep. Hun problemen zijn de hare en haar problemen behoren hen toe.
Maar het problem met je plek vinden, is dat je het ook kan terug verliezen.
Vrienden kunnen je verraden.
Moeders kunnen verdwijnen.
Beelden kunnen misleiden.
Zekerheiden kunnen vervallen.

Review:

Als je al een tijdje mijn reviews volgt, dan weet je waarschijnlijk dat ik helemaal verliefd ben op de Raven cyclus. Ook Blue Lily, Lily blue kon mij bekoren, maar toch was ik er niet zo dol op als op de andere delen. Deze keer sloeg ik de laatste pagina om en kon ik niet anders dan even gedesoriënteerd rondkijken. Wat had ik nu net gelezen? En zelf nu, meer dan een week later heb ik nog altijd het gevoel dat het niet helemaal is doorgedrongen.

Lily Blue, Blue Lily brengt ons als lezer terug bij de essentie van de zaak. We keren terug naar Cabeswater en de zoektocht naar Glendower. Ik ben waarschijnlijk een van de enige mensen die niet smoorverliefd is op Ronan. Dus voor mij was dit boek een hele opluchting gezien de focus terug op de ganse groep komt te liggen en niet meer voornamelijk op Ronan. Ik weet dat de meeste lezers hem net geweldig vinden, maar ik zal denk ik altijd een Gansey meisje zijn.

De ganse serie is vooral erg gericht op de personages en hun ontwikkeling. De effectieve plotlijn is daar altijd een beetje ondergeschikt aan naar mijn gevoel. Ook in dit deel ligt de focus weer erg op personage ontwikkeling en emoties. Vooral Blue vind ik in dit deel ontzettend groeien en openbloeien. Ze is niet langer het aanhangsel van de jongens, maar staat echt op zichzelf en durft initiatief te nemen. De schrijfstijl blijft mysterie ademen en dat zorgt ervoor dat het kippenvel met momenten zo op mijn armen stond. Ik was ook telkens erg op mijn hoede, want bij deze reeks durven er al eens onverwachte gebeurtenissen de kop op te steken.

Maar…. Ja, deze keer is er een maar. Dit deel van de reeks stelde me een beetje teleur. Het eerste deel van het boek en dan heb ik het zeker over 70%, is erg langdradig en eentonig. Het verhaal gaat op dat moment nergens heen. Het voelt een beetje alsof we blijven trappelen op een plek. Alle actie speelt zich af in het laatste deel van het verhaal. Daar voelt het alsof je door een mijnenveld wandelt. De ene explosive na de andere volgt elkaar op in de laatste 100 pagina’s. Het verhaal wordt ook steeds vreemder en vreemder en deze keer kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat het voor mij allemaal een beetje te veel was.

Ik ben nog altijd helemaal verliefd op de schrijfstijl, de sfeer van het verhaal, de sterke personages en het onderzoek dat zonder twijfel in dit boek gekropen is. Maar ik was een beetje teleurgesteld in dit deel. Het verhaal kwam uitermate traag op gang en het laatste gedeelte was te druk. Ik ben in elk geval klaar voor het laatste deel van de reeks. Ik begin alvast af te tellen naar de release datum van The Raven King.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Sfeervol geschreven, maar jammer genoeg niet zo spannend als de vorige twee delen.

Cinder – Marissa Meyer

Cinder

Titel: Cinder
Auteur: 
Marissa Meyer
Uitgever:
Manteau
Pages: 
380
Format: 
Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yStar-Half-Full

Korte inhoud:

Mensen en androïds leven samen in de grauwe straten van Nieuw Peking. Een dodelijke plaag houdt lelijk huis onder de bevolking. Vanuit de ruimte kijken de meedogenloze maanmensen toe, hun kans afwachtend. Niemand weet dat het lot van de aarde afhangt van één meisje Cinder, een getalenteerde monteur, is een cyborg. Ze is een tweederangsburger met een mysterieus verleden, beschimpt door haar stiefmoeder en beschuldigd van de ziekte van haar stiefzus. Maar als prins Kai in haar leven verschijnt, bevindt ze zich plots in het midden van een intergalactische strijd. Verscheurd door de keuze tussen plicht en vrijheid, loyaliteit en verraad, moet Cinder eerst de geheimen uit haar verleden achterhalen om de toekomst van haar wereld te kunnen beschermen.

Review:

Wel… hier is een boek dat ik je waarschijnlijk niet moet voorstellen. een boek dat in de boekenwereld zo populair is dat ik nog niemand ben tegengekomen die het niet gelezen heeft. En weet je wat er met zo een boeken gebeurt? Daar verwacht ik ontzettend veel van. En dat maakt het natuurlijk moeilijker voor een boek om zijn verwachtingen in te lassen. Waarschijnlijk mijn eigen fout dus dat ik zo ontzettend teleurgesteld was in Cinder. Ergens had ik verwacht dat ik helemaal holderdebolder zou zijn van dit boek. Weggeblazen door hoe briljant ik het wel niet vond. Jammer genoeg, is het tegenovergestelde waar.

Dus waarom was ik nu zo ontzettend teleurgesteld? Allereerst omdat ik het zo een ontzettend voorspelbaar boek vond. Op pagina 140 zei ik reeds tegen mijn echtgenoot dat ik wist hoe de vork aan de steel zat en ik sloeg de nagel op de kop. Toen ik de laatste pagina omsloeg was mijn ganse voorspelling voor het verhaal tot in het detail uitgekomen. Weinig origineel verhaal dus.

Het had nogthans zo goed kunnen zijn, want Marissa Meyer denkt echt compleet buiten de lijntjes. Cinder is een cyborg en een mechanieker. Ik ben er nog altijd niet uit welk van de twee ik nu eigenlijk het leukste en origineelste vind. En dan de wereld waarin ze leven. Er is zoveel aan de hand, een dodelijke plaag, mensen die op de maan wonen en helemaal niet de wereld zoals wij hem nu kennen. Dus genoeg om een boeiend verhaal te vormen, niet?

Jammer genoeg niet. Het lijkt wel of de schrijfster al deze dingen verzon en er dan niets meer mee wou doen.
Het verhaal speelt zich af in Nieuw Peking, gelegen in het nieuwe Oosterse Common Wealth. We zijn ons ervan bewust dat er een wereldoorlog is geweest en dat de wereld behoorlijk gewijzigd is. Maar waarom voel ik dan helemaal niets Aziatisch in het verhaal. Er wordt gewoon helemaal niets gedaan met de rijke geschiedenis en tradities van dit werelddeel. Waarom zou je in hemelsnaam een verhaal plaatsen in Peking en daar dan niets mee doen?

Oke, laten we dit even vergeten en het even hebben over de mensen op de maan. Er zit toch behoorlijk veel info over de maanmensen in of niet? Buiten dat er dus mensen op de maand leven en dat ze een oorlog plannen tegen de aarde. Weten we bitter weinig over hen. Ze kunnen niet tegen spiegels en beheersen een zeker vorm van magie. Maar hoe ze op de maan beland zijn en wat hun magie juist inhoud, daar wordt met geen woord over gerept.

Misschien moeten ik me hier maar bij neerleggen en denken dat het logisch is bij een eerste deel in een reeks. Misschien komt het allemaal wel goed verder in de serie? Laten we dat maar hopen, want nu voelt het ganse verhaal aan als pagina opvulling. En ik wil heel graag het geweldige verhaal achter de pagina opvulling.

Zo ontzettend jammer dat er niet meer geïnvesteerd is in het verhaal. Ik ergerde me niet alleen het compleet gebrek aan verhaal, maar ook aan de vreselijk slecht uitgewerkte pagina’s. Keizer Kai en Cinder voelen zo vlak aan. Ik had geen enkele band met hen en tegen het einde van het boek was ik blij niets meer met hen te maken te moeten hebben.

Ik ga verder met de reeks, omdat ik moet. Dat komt ervan als je ineens een ganse reeks aankoopt. Hopelijk wordt het beter en snel een beetje…

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een sprookje met veel potentieel, jammer genoeg wordt er niets ingelost. 

Ontworteld – Naomi Novik – Wortels tot diep in mijn hart

ontworteld

Titel: Ontworteld
Auteur: Naomi Novik
Uitgever: Luitingh Sijthoff
Pagina’s: 512
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Ontworteld is het verhaal over een volk dat vertrouwt op een kille tovenaar als beschermer tegen het gevaarlijke Woud. Maar deze man vraagt een enorme prijs: een jonge vrouw die hem tien jaar moet dienen, een lot haast net zo verschrikkelijk als in het Woud terechtkomen. Het volgende keuzemoment nadert en de jonge Agnieszka is bang. Ze weet – iedereen weet – dat de tovenaar haar beste vriendin Kasia zal nemen: de mooie, sierlijke, dappere Kasia, die alles is wat zij niet is. Maar Agnieszka vreest de verkeerde dingen. Want het is niet Kasia die de tovenaar kiest…

Review:

Hier ben ik weer met een zwart gat boek. Jullie weten ondertussen wel waar ik het over heb, niet? Een boek dat je zo meezuigt en je niet loslaat. Zelfs niet als je de laatste pagina reeds hebt omgeslagen. Ontworteld is dat soort van boek. Het liet me echt achter met een serieuze boek-kater. Maar het was het zonder enige twijfel dubbel en dik waard!

Het heeft maar 10 pagina’s geduurd, voor ik halsoverkop verliefd werd op het verhaal. Liefde op het eerste gezicht dus en het is niet meer overgegaan. Ontworteld voelt aan als een oud, Slavisch sprookje. Het is magisch, grappig, maar bovenal is het ontzettend charmant. En dat is best indrukwekkend, gezien het ook erg eng en angstaanjagend is terzelfdertijd.

Voor mij persoonlijk was het hoofdpersonage in dit boek niet Agnieszka of de draak, maar eerder het woud. Dit doortrapte, archislechte bos dat mensen kan besmetten of zelfs bezit nemen van hun lichaam. Het is gevaarlijk, maar ook zo ontzettend intrigerend. Het doet echt vreselijke dingen, maar ik kon geen moment wegkijken. Ik moest het woud in al zijn gruwelijke glorie zien. En als je denkt dat het woud gewoon een kwade entiteit is, dan denk je maar opnieuw. Ik ga er niet al te veel woorden aan vuilmaken, want ik wil jullie leesplezier niet vergallen, maar ik vond het geweldig dat de auteur het woud een geloofwaardige, weldoordachte geschiedenis gaf. Alle puzzeldeeltjes kwamen samen en vormden een mooi geheel. En net daardoor werd het ganse verhaal nog net dat tikkeltje beter.

Dus ja, voor mij was het bos echt de sterspeler in het boek. Maar er zijn natuurlijk nog talloze andere personages. Naomi Novik is zonder twijfel een meesteres in het creeren van geloofwaardige, intressant personages. Personages die zeker niet perfect zijn, maar allemaal hun eigen fouten maken en slechte kantjes hebben. Iets wat ik ten zeerste kon appreciëren. Tenslotte is niemand ooit gewoon goed of slecht. Agnieszka, het vrouwelijke hoofdpersonage is zeker geen perfecte heldin. Ze voelt zelfs meer aan als je buurmeisje. Maar doorheen het verhaal zie je haar groeien en grenzen verlegen, waardoor ze toch nog die krachtige, sterke vrouwelijke heldin wordt. Ik ben echt dol op Agnieszka. Ze is slim, gevat, bezit een goede dosis sarcastische humor en ze bloeit gedurende het verhaal echt helemaal open. Op geen enkel moment is ze gewoon de “leerlinge” van de draak. Ze leren allebei van elkaar en Agnieszka krijgt echt de kans om haar eigen weg te zoeken.

Lezers van mijn reviews weten dat ik sterke vriendschappen in boeken erg kan appreciëren. En ook ontworteld biedt zo een sterke vriendschap, namelijk tussen Agnieska en Kasia. Hun vriendschap is zeker niet altijd mooi en gemakkelijk. Op sommige momenten in het boek is ze zelf erg moeilijk en hard. Maar dat zorgt er net voor dat ze geloofwaardig blijft. Ook in het dagelijkse leven botsen vrienden wel eens op tegen jaloezie, haat en nijd. Agnieszka en Kasia zijn hierop geen uitzondering en worden gedwongen deze “mindere” kanten van hun vriendschap onder ogen te zien. Erg fijn om zoveel aandacht besteed te zien aan een mooie, vrouwelijke vriendschap!

En dan moeten we het natuurlijk ook nog even over de romantiek in dit boek hebben. Je moet dit boek zeker niet lezen als je opzoek bent naar een alles verzengende romance. Maar de romantiek die in ontworteld aanbod komt is wel perfect. Het zorgde ervoor dat ik echt verlangde naar meer. De haat / liefde relatie tussen Agnieszka en de draak voelde voor mij heel natuurlijk aan. Ik ga niet ontkennen dat de draak een echte klootzak is. Maar toch kon ik niet anders dan samen met Agnieszka voor hem te vallen. Hij is zonder twijfel stoïcijns en koud aan het begin van het verhaal. Maar doorheen het boek zie je hem toch evolueren. De evolutie is niet zo uitgesproken als bij Agnieszka, maar dat houdt het net erg geloofwaardig. Tenslotte veranderen je een man na 150 jaar niet zomaar.

Ik smulde van de spanning tussen Agnieszka en de draak. Hun relatie ontwikkeld zich heel traag en de spanning tussen hen is als een smeulend vuurtje. Je kan je er aan warmen, maar het consumeert niet alles in de omgeving. En dan heb ik het niet alleen over de fysieke spanning die tussen hen in de lucht hangt. Ik genoot echt met volle teugen van hun magie, vooral op momenten dat ze gedwongen werden deze samen te voegen. Deze “magische” spanning droeg ook bij tot de seksuele spanning die je doorheen het verhaal langzaam voelde groeien. Misschien schuilt daar wel de sterkte van dit verhaal. De romantiek is echt een “ingrediënten” van het verhaal en niet de hoofdverhaal lijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ontworteld is een sprookje voor volwassen. Het zal je vanaf het prille begin betoveren en je zal heel even zelfs terug in magie beginnen geloven. Een goede raad voor je besluit dit boek op te nemen. Zorg dat je genoeg tijd vrijmaakt, want eens je erin begint zal je willen doorlezen tot de allerlaatste pagina!

Salt to the sea – Ruta Sepetys – Een zee van tranen

salt to the sea.jpg

Titel: Salt to the sea
Auteur: Ruta Sepetys
Uitgever: Penguin Random House
Pagina’s: 391
Uitgave: Arc verkregen door de uitgever en netgalley in ruil voor een review
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Winter, 1945. Vier tieners. Vier geheimen. Alle vier geboren in een ander land. Alle vier opgejaagd en achternagezeten voor tragedies, leugens en vooral oorlog. Wanneer duizenden wanhopige vluchtelingen zich naar de kust begeven tijdens een aanval van de Sovjet unie, komen hun paden samen. Alle vier proberen ze tickets te bemachtigen voor Wilhelm Gostloff, het schip dat beloofd hen in veiligheid te brengen. Maar beloftes worden niet altijd ingelost….
Review:

Ik begrijp waarom dit boek erg veel 5 sterren reviews ontvangt, maar ik persoonlijk vind het een beetje overroepen. Misschien komt het wel door al die besprekingen die het de hemel in prijzen. Dan verwacht ik een briljant verhaal. Neen, ik vind salt to the sea niet briljant geschreven en ook niet zo meeslepend als ik verwacht had. En toch blijft het boek echt hangen in mijn hoofd. Salt to the sea is een goed onderzocht verhaal over een tragedie die niemand kent of zich herinnert. Het verhaal is rauw en hard en zorgde er voor dat ik tranen moest wegpinken. Ik voelde zo mee met de echte mensen achter dit verhaal. Diegene die effectief gestorven zijn tijdens die koude winternacht. De mama’s, de kinderen, de ouderen, de gewonden,….. Ruta Sepetys brengt dit vergeten verhaal echt tot leven en ze brengt eindelijk hulde aan die talloze slachtoffers die alles kwijtraakte de dag dat de Wilhelm Gustloff zonk. Ik kon maar niet begrijpen hoe zoveel duizenden slachtoffers verdwenen zijn in de geschiedenis. Na het uitlezen ben ik gaan surfen op het internet om bevestiging te krijgen. En ja hoor, daar was het schip en zijn vreselijke eindbestemming.

Maar laten we het even over het boek zelf hebben, niet enkel over de boodschap die het tracht te bezorgen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van vier tieners, tijdens de laatste dagen van de tweede wereldoorlog. Het hele verhaal wordt telkens vanuit de eerste persoon vertelt, maar elk hoofdstuk wisselt de verteller. Ik hou van boeken die in eerste persoon geschreven zijn, vooral omdat het je de kans geeft het personage echt te leren kennen. Jammer genoeg was dit niet zo bij salt to the sea. De hoofdstukken waren hiervoor veel te kort. En hoewel dit zeker bijdroeg bij de vlotte leesstijl van het boek, zorgde het er ook voor dat ik geen connectie maakte met de vier hoofdpersonages. Bij momenten speelde het verhaal zich ver van mij af en voelde ik me een echte toeschouwer. Hoewel korte hoofdstukken en meerdere perspectieven soms bijdragen aan een verhaal, zorgde het hier net voor het omgekeerde. Er werd te weinig aandacht besteed aan de relatie tussen lezer en personage. Emoties en gebeurtenissen gingen aan sneltreinvaart voorbij, want het verhaal moest tot zijn ontknoping komen. Ik had persoonlijk liever minder perspectieven gehad, maar meer dieptegang. Dit wil echter niet zeggen dat ik niet genoten heb van de personages. Elk personage had een eigen verhaal te vertellen en een hele uitgesproken eigen stem. Zelfs zonder naar de naam aan het begin van het hoofdstuk te kijken, wist je nog onmiddellijk wie je op dat ogenblik toesprak.

Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat oorlogsverhalen verslonden en ik moet zeggen dat ik vooral hou van diegene die zich afspelen in het kamp van de vijand. Ik hou er wel van om meer te leren over het dagelijkse leven van de Duitsers en hun bondgenoten. En dit boek gaf me de perfecte mix. Joana is een Litouwse vrouw die moet kiezen tussen Stalin en Hitler. Ze opteert uiteindelijk voor Hitler en emigreert naar Duitsland omdat het daar “veilig” is. Dan is er Florian, een Pruis, die op zijn eigen, unieke manier tegen het regime van Hitler vecht. En dan is er Emilia, een Pools meisje dat natuurlijk een vijand van “Het Reich” is. Dus ja, een ideale mix waarin alle grote spelers in de oorlog vertegenwoordigd zijn. Zeker geen klassieke combinatie in literatuur, want tot hiertoe had ik nog nooit een verhaal gelezen vanuit het oogpunt van een Litouwse.

Mensen die het boek reeds gelezen hebben zullen opmerken dat ik Alfred nog niet vermeld heb. Alfred is een van de vier hoofdpersonages en verdient volgens mij een eigen plekje in mijn review. Ik haat hem hartsgrondig, maar langst de andere kant vind ik dat Ruta Sepetys hem zo heerlijk slecht heeft neergeschreven. Hoewel ik ook mijn twijfels heb bij zijn geloofwaardigheid. Tenslotte is het wel erg makkelijk om een fervent aanhanger van Hitler af te schilderen als een complete gek. Maar als we dit even buiten beschouwing laten hield ik echt ontzettend van Alfred en zijn complete fascinatie met Hitler. Hij bleef zichzelf zien als een held en vond zichzelf echt het einde van de wereld. Jammer genoeg zijn er erg veel Alfreds op de wereld en dat maakt hem net zo een triest personage. Op bepaalde momenten was ik zo razend kwaad op Alfred dat ik het boek gewoon uit pure frustratie uit de raam wou gooien. Toch voelde Alfred soms net iets te veel als een “plot hulpstuk” aan. Ik ben duidelijk erg in de war als het aankomt op Alfred.

Dus ja, ik was een beetje teleurgesteld in dit verhaal, maar terzelfdertijd was ik ook erg verrast. Ik weet dat dit erg verwarrend overkomt, maar voor mij is het glashelder. Salt tot he sea slaagt erin om de vreselijke gebeurtenissen uit deze periode haarfijn op papier vast te leggen en dat is de reden waarom ik het boek zou aanraden. WWII en de vele slachtoffers zouden nooit vergeten mogen worden. En dat is exact wat er met 9.000 doden en de Wilhelm Gustloff gebeurt is. Ze zijn vergeten…. Dus ja, hol naar de boekenwinkel en neem dit boek mee naar huis. Je zal er geen spijt van hebben!

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Voortgang:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een verhaal dat moet vertelt worden!

The forbidden wish – Jessica Khoury

the forbidden wish.jpg

Titel: The forbidden wish
Auteur: Jessica Khoury
Uitgeverij: Razorbill
Pagina’s: 352
Versie: E-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

 

Korte inhoud:

Wanneer Aladdin een magische lamp terugvind wordt Zahra teruggeroepen naar een wereld die ze al 500 jaar niet meer heeft mogen aanschouwen.  Ondertussen is magie verboden en Zahra’s volk de Jin worden opgejaagd en uitgeroeid. Ze moet zichzelf voordoen als een gewone mens om in leven te kunnen blijven en Aladdin zijn drie wensen te gunnen.
Maar wanneer de koning van de Jinn Zahra een aanbod doet waarbij ze voor eeuwig bevrijd kan zijn van haar lamp dient ze een moeilijke keuze te maken. Haar gevoelens voor Aladdin beginnen hun tol te eisen. Maar wat is er belangrijker? Haar vrijheid of de man waar ze van houdt? 

Review:

Nadat ik Cinder had uitgelezen, had ik toch wel mijn twijfels of ik terug een ya sprookjes hervertelling wou lezen. Maar gezien ik deelnam aan een read-along, kon ik niet anders dan er toch maar in beginnen.  En wat ben ik ontzettend blij dat ik de sprong gewaagd heb. Dit boek…. oh gut, dit boek…. zeg het genoeg dat ik precies geen deftige zin op papier krijg? Laten we zeggen dat het mijn geloof in sprookjeshervertellingen helemaal heeft hersteld. Zo ontzettend goed is het!

Als ik het daarbij zou houden dan werd dit natuurlijk de kortste review ooit en trouwe volgers weten dat ik geen korte reviews schrijf. Dus ja, ik ga jullie nog even om de oren slaan met alle redenen waarom ik dit boek zo ontzettend goed vond! Als je daar geen zin in hebt, dan stel ik voor dat je nu stopt met lezen, je naar de boekenwinkel haast en dit boek nu koopt. Ja, het is zo goed geloof me nu maar!

Je bent hier nog? Goed, dan ga ik nog even verder door over alle redenen waarom je het boek moet lezen!

Eerst en vooral is het een Aladdin hervertelling en dat vond ik best origineel. Het kan aan mij liggen, maar ik ken geen andere Aladdin hervertellingen. Moesten jullie er wel kennen aarzel dan niet om ze even met mij te delen! Ik ben erg nieuwsgierig! Sowieso vind ik deze hervertelling erg verfrissend omdat het verhaal vertelt wordt vanuit het standpunt van de geest in de lamp, namelijk Zahra. Het verhaal is dus eigenlijk niet dat van Aladdin, maar het verhaal van Zahra.
Misschien herinneren jullie je nog wel die grote, vrolijke blauwe geest uit de lamp in de Disney film? Wel, die lijkt in niets op Zahra. Ten eerste is Zahra een meisje en niet zomaar een katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze is een van de krachtigste jinni’s die ooit geleefd heeft. Ze is slim, sarcastisch, vurig en sterk. Maar ze heeft ook haar fouten, is eenzaam en erg teleurgesteld in zichzelf. Ze is ontzettend bang om nogmaals 500 jaar opgesloten te zitten in haar lamp. Ze is bang om opnieuw lief te hebben en ze is vooral bang om nogmaals iets kostbaar kwijt te geraken.

Dit boek is zonder twijfel een liefdesverhaal. Zelfs de korte inhoud vertelt je al dat er behoorlijk wat aantrekkingskracht tussen Aladdin en Zahra over een weer vliegt. Gezien ik ontzettend houdt van een goede romance is dit natuurlijk helemaal mijn ding. Maar ik was eerlijk gezegd erg aangenaam verrast dat het niet alleen maar een romantisch verhaal was. Het is zoveel meer dan enkel die verliefdheid tussen de twee hoofdpersonages. Je hebt een tweede verhaallijn over de magie van Jinni, over wensen die nooit uitgesproken mogen worden en wat er gebeurt als een geest toch een band vormt met een mens. Stapje voor stapje leren we meer over Zahra, haar verleden en haar volk en vooral hoe ze het meisje is geworden dat Aladdin nu leert kennen. Een derde verhaallijn volgt dan weer een prinses die moet vechten om haar troon en alles waar ze in gelooft op het spel moet zetten om haar volk te redden. Deze drie verschillende verhaallijnen passen perfect in elkaar en vormen een groot, episch verhaal.

Nog een groot pluspunt van The forbidden wish is dat het overloopt van de girl power. Ja, de geest in de lamp is een kick ass meisje. Zij heeft Aladdin niet nodig om haar te redden. Ze lijkt in niets op Jasmin die in haar paleis zit te wachten tot er een man langskomt die haar de wereld gaat tonen. Neen, Zahra toont Aladdin de wereld. Ze vullen elkaar op alle vlakken perfect aan, zoals het hoort in een gezonde relatie. Dus hoera hiervoor! Gezonde relaties in tienerboeken, ik moedig dat aan!  Maar ik had het dus over girl power. En los van Zahra is dit boek gevuld met fantastische, vrouwelijke personages! Machtige, wijze koninginnen, warrior maagden die vechten met zwaarden en slangen voor datgene waar ze in geloven. En niet enkel dat, maar al deze vrouwen vormen ook nog eens intense vriendschappen. In dit boek is geen spraken van slut-shaming, achterbaks geroddel of concurrentiestrijden. Neen, deze vrouwen zijn sterk op zichzelf, maar zijn onverwoestbaar samen. Ze zorgen voor elkaar en beschermen elkaar. Prachtig om te zien! Hier zouden veel YA schrijvers nog een lesje van kunnen leren!

En dan is er de schrijfstijl…. die is gewoon adembenemend mooi. Zelfs als je niet van sprookjeshervertellingen houdt of je bent geen fan van romantische verhalen, dan nog zou je dit boek moeten lezen. Al was het enkel en alleen om te genieten van de prachtige schrijfstijl die gehanteerd wordt. Ik was verliefd vanaf de allereerste pagina. Je voelt de magie gewoon in de lucht hangen, de warme woestijnwind raakt je wangen echt aan. Adembenemend…..

En nu ga ik zwijgen. Als ik je nu nog niet overtuigd heb, dan ga ik het waarschijnlijk nooit kunnen.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Adembenemend mooi sprookje! 

Happy Mama – Erika Van Tielen – Nagel op de kop

happy mama.jpg

Titel: Happy Mama
Auteur: Erika Van Tielen
Uitgever: Borgerhoff & Lamberigts
Pagina’s: 224
Gelezen: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Jonge moeders hebben vaak de indruk dat ze aan zoveel verwachtingen moeten voldoen: moeder zijn met de glimlach, een zorgeloos huishouden runnen, carrière maken, mooi en slank zijn, een tof sociaal leven onderhouden en de ideale partner zijn. Maar hoe doe je dat, dat allemaal combineren? Lijkt het elders op wieltjes te lopen, maar ben je zelf vaak de wanhoop nabij? Moet je je schuldig voelen als je ook eens genieten en naar wie moet je eigenlijk luisteren? Erika Van Tielen werd zelf moeder van twee zoontjes, ging bloggen over haar wedervaren en vond veel gehoor bij andere jonge moeders. In dit boek biedt ze inspiratie en trots. Zo leer je dat andere moeders ook worstelen, dat je mag lachen en huilen, dat de buitenwereld het niet altijd beter weet en dat het oké is om – ondanks alles – een happy mama te zijn.

Review:

Zoals de meeste lezers van mijn blog weten ben ik de trotse mama van een 2 jarig jongetje waar mijn hele wereld ronddraait. Ik zou mezelf bijna dagelijks een happy mama noemen. Hoewel je mij dit na een slapeloze nacht door tandjes of een aanstormende verkoudheid waarschijnlijk iets minder van de daken zal horen schreeuwen.

Sinds ik mama ben geworden frequenter ik de blog van Erika Vanthielen wekelijks. Daarvoor vond ik Erika al een ongelooflijk toffe madame. Maar eens we het moederschap “deelde” kon ik nog meer genieten van haar vlot geschreven, levensechte stukjes. Ik was dan ook erg enthousiast toen bleek dat er een boek op de markt zou komen van haar. En wat voor een boek!

Laten we beginnen met stellen dat mijn echtgenoot iets minder enthousiast is over Erika’s boek. Hij werd namelijk regelmatig hardop voorgelezen door mij. Irritant, ik weet het. Maar dan had hij me niet meermaals moeten vragen waarom ik hardop zat te lachen!

Hardop gelachen inderdaad, vooral uit herkenning. Maar om heel eerlijk te zijn ook uit opluchting. Ik kan je niet uitleggen hoe fijn ik het vind om te merken dat er nog andere moeders op de wereld zijn die niet altijd alles volgens het boekje doen. Je zou misschien denken dat is toch normaal? Jammer genoeg is het dat niet. Er is geen strenger publiek voor een mama dan andere moeders. Daarom vind ik het zo een opluchting als ik lees dat andere mama’s de tv of de tablet ook al eens durven te hanteren om toch die aardappelen gekookt te krijgen, zonder dat er een klein mannetje heel je keukenkasten reorganiseert. Of dat het echt niet erg is om allebei een beetje te moe te zijn voor een evenwichtige, gekookte maaltijd en pannenkoeken uit de micro dan ook oké zijn. Je voelt je op slag niet meer zo alleen tussen de massa ogenschijnlijke perfecte mama’s die op de wereld rondlopen.

Dus dank u Erika, alleen al daarvoor! Maar haar boek was zoveel meer. Het is een erg realistisch naslagwerk over het moeder zijn. Licht en luchtig, maar dat vind ik net positief. Ik heb een beetje en hekel aan het bestempelen van moeder zijn als “zwaar werk”. Een tendens waar ik me echt aan kan doodergeren. Je kinderen zijn geen werk en natuurlijk hebben we allemaal dagen dat het allemaal wat minder gaat. Er zijn dagen dat ik mijn kleine prins het liefst van al zou veranderen in een kikker en in de vijver van het park zou dumpen om daar de rest van zijn leven gelukkig verder te kwaken met de andere omgetoverde kikkertjes. Maar dat zijn echt mijn absolute dieptepunten. Die Erika absoluut niet uit de weggaat. Ze geeft eerlijk toe dat zij ook wel eens momenten heeft dat ze haar twee prachtige zonen maar wat graag achter het behang zou plakken. Dus neen, happy mama is niet alleen maar een verheerlijking van het moederschap. Het is zoals ik al zei een erg realistische weergave van het “mama zijn”. Dat je bloed, zweet en tranen kost. Maar weet je, 90% van de tijd zijn dat tranen van geluk. Want er geeft niemand zo een fijne knuffels als je eigen vlees en bloed na een lange werkdag.

Nog zo een fantastisch pluspunt van dit boek. Het werd geschreven door een werkende mama. Dit klinkt nu misschien een beetje kortzinnig, maar het is voor mij een gevoelig punt. Zeker als mama omringd door vriendinnen die thuisblijfmama’s zijn. Ik lees ook wel eens graag dat andere moeders worstelen met het organiseren van werk en familieleven.

Ik ben en blijf dus fan van Erika. Voor mij sloeg ze met dit boek de nagel op de kop. En meteen een waarschuwing voor al mijn vriendinnen die in de toekomst plannen aan kinderen te beginnen. Dit boek krijgen jullie sowieso cadeau van mij!

 

The girl from everywhere – Heidi Heilig -Een boek dat me niet vastgreep….

 

the girl from everywhere

Titel: The girl from everywhere
Auteur: Heidi Heilig
Uitgever: Hot Key Books
Pagina’s: 464
Gelezen: Arc aangeboden door de uitgeverij
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Zestien jaar oude Nix is een tijdreiziger. Zij, haar vader en hun crew reizen door tijd en ruimte aan boord van het piratenship “The temptation”. Het schip is tot de nok vol gevuld met mythische schatten. Oude kaarten zorgen ervoor dat Nix en haar vader kunnen navigeren naar verre landen en ver vervlogen tijden. Maar elke map kan je maar een keer gebruiken. En Nix’s vader wil maar naar een plek terugkeren: Honolulu 1868. Naar een tijd voordat Nix werd geboren en haar moeder nog leefde.  Nix is ondertussen gewend geraakt aan de obsessie van haar vader. Maar dan valt de juiste map toch in zijn schoot en komt hun hele leven op de helling te staan. En wanneer Nix weigert haar vader te helpen bedreigt hij haar enige vriend (en enige liefde) Kashmir met de dood. En als Nix iets geleerd heeft van haar vader dan is het wel dat een verloren liefde je gebroken achterlaat.

Review:
Ik was ervan overtuigt dat ik dit boek compleet geweldig ging vinden en ik bleek er gigantisch naast te zitten. Zo simpel is het, maar dit zou natuurlijk de kortste review ooit worden als ik het daarop hield. Dus hier gaan we met de lange versie!

Ik wou dit boek echt zo ontzettend graag goed vinden. Het hele concept sprak me zo aan. De cover is ontzettend mooi! En het verhaal gaat over een meisje genaamd Nix, dat in 1868 geboren wordt op het eiland Hawaii. Ze groeit echter op aan boord van een piratenschip met haar vader achter het stuur. Nix haar moeder kwam echter om het leven tijdens de bevalling en haar vader heeft deze klap nooit helemaal verwerkt. Zijn enige doel in het leven is om een map te vinden die hem zal toelaten om terug te keren naar Hawaii in 1868 en het leven van Lin, zijn grote liefde te redden. Maar wat als haar vader hierin slaagt? Wat gebeurt er dan met Nix? Tenslotte is hij van plan de geschiedenis te veranderen. Geef toe, dit klinkt toch als een ongelooflijk straf verhaal?

En het ergste is dat ik je zo kan zeggen waarom het verhaal me teleurstelde. Het verhaal werd aan mij verteld. Ik beleefde het niet echt. Een goed boek moet me vastgrijpen en meesleuren. Ik moet vergeten dat ik eigenlijk in mijn woonkamer zit te lezen. Ik wil mee over het strand van Hawaii lopen of de wind in mijn haren voelen terwijl ik uitkijk over de zee. Jammer genoeg kon dit boek me niet genoeg meezuigen in het verhaal. Ik vergat bij momenten zelf dat we ons op een tropisch eiland bevonden. Daarbovenop komt dat het verhaal heel traag op gang en de erg gedetailleerde beschrijvingen zorgen voor een erg lijvig verhaal met weinig effectieve inhoud. Wat op zich zeker een pluspunt is, maar niet als ze ontelbare malen herhaalt worden. Moeten we om de tien pagina’s lezen hoe geweldig mooi de oceaan blinkt in het zonlicht? Is dat echt noodzakelijk? Wanneer je halverwege een boek bent beland en je kan nog altijd niet vertellen waar het verhaal echt over gaat, dan is er te veel tijd besteed aan sfeer scheppen en te weinig aan het effectieve verhaal. Het is zo ontzettend jammer dat er niet meer aandacht gegeven wordt aan belangrijke aspecten voor het plot. Ik denk dan onder meer aan een beetje meer uitleg over verschillende aspecten in het verhaal. Laten we het even over het tijdreizen hebben. Slecht een heel klein stukje informatie krijgen we hierover. Een klein korreltje waarin summier gezegd wordt hoe het tijdreizen eigenlijk werkt. Maar de uitleg is niet dekkend en elke weldenkende mens kan zo een stuk of vijf fouten in de uitleg opmerken. Voor mij hoeft tijdreizen niet altijd een uitleg te krijgen. Ik vind het fijn als een auteur hier aandacht aan besteed, maar is het niet zo dan is dat ook prima. Tijdreizen mag gerust magisch en mysterieus zijn. Maar als je toch beslist om het uit te leggen dan moet je zorgen dat het verstaanbaar is voor de lezer. En dat is het op dit moment niet. Hoe werken die mappen? Kan iedereen het met de juiste map? En dit zijn zeker niet de enige dingen waarbij de lezer in het ongewisse gelaten wordt. Welke taal spreken de crewleden? Tenslotte komen ze allemaal van andere wereldleden. Waar komen ze trouwens vandaan? Eentje komt uit een mythische wereld, hoe werkt dat dan juist? Het boek is doorspekt met mythologie, maar er wordt nergens dieper op ingegaan. Op sommige momenten lijkt het wel of al deze weetjes in het verhaal zijn gestopt om te tonen hoeveel research er gebeurt is.

Mijn grootste probleem met dit boek is zonder twijfel de personages. Er zitten enkele fantastische personages in het boek en deze worden aangevuld met kartonnen figuren. Jammer genoeg zijn de interessante, goed uitgewerkte personages niet de hoofdrolspelers. Laten we even stilstaan bij het hoofdpersonage Nix. Ik begrijp dat Nix een erg gecompliceerd meisje is. Ze heeft het gevoel dat de dood van haar moeder haar schuld is en elke dag moet ze toekijken hoe haar vader afziet van zijn verdriet. Dat moet ontzettend moeilijk zijn, zeker omdat haar vader “misbruik” van haar maakt om zijn geliefde Lin terug te vinden. Nix is constant op zoek naar goedkeuring, wat normaal is gezien haar leeftijd. Maar gedurende het hele verhaal maakt Nix geen enkele groei door. Ze blijft dat angstige, onzekere meisje dat hengelt naar papa’s liefde gedurende de bijna 500 pagina’s. Als het enkel aan Nix had gelegen, dan denk ik dat ik het boek niet had uitgelezen. Gelukkig krijgt ze ondersteuning van een groep fantastische bijrollen. Een van die personages is Kashmir. Wat een fantastische jongen is die Kashmir. Grappig, met een goede dosis sarcasme, avontuurlijk en vooral een erg loyale vriend. Het is duidelijk vanaf de eerste pagina’s dat Kashmir erg veel van Nix houdt. Een beetje te veel om goed voor hem te zijn. Nix heeft hem echter duidelijk ondergebracht als goede vriend. En toch bleef ik het hele verhaal lang hopen dat ze eindelijk zou inzien wat een fantastische kerel Kashmir wel niet is! Maar dan kwam er zomaar uit het niets ineens een “love triangle” op de proppen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen waarom iemand in hemelsnaam een compleet onnodige liefdesdriehoek in het verhaal zou introduceren. Deze relaties voelden zo geforceerd aan. Net of de schrijfster had expres een driehoek gecreëerd. Waarom zou je dat in hemelsnaam willen doen? En is het eigenlijk wel een driehoek? Nix heeft amper interesse in een van de twee jongens. Onnodig dus.

En hiermee ga ik ook meteen mijn review afsluiten omdat het eigenlijk mijn gevoel van het ganse boek perfect omschrijft. Onnodig, lange omschrijvingen, onnodige personages en een onnodige liefdesdriehoek. Maar laat je dit vooral niet afschrikken! Het boek is ontzettend mooi geschreven en er zijn echt geweldige personages te vinden in het verhaal. Enkel en alleen daarom gaf ik het boek 3 sterren!

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal: imagesSW7HTJ08

Maar laat je dit vooral niet afschrikken! Het boek is ontzettend mooi geschreven en er zijn echt geweldige personages te vinden in het verhaal. Enkel en alleen daarom gaf ik het boek 2,5 sterren!