Categorie: Reviews

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

De bewaarder van gevonden voorwerpen – Ruth Hogan

de bewaarder van gevonden voorwerpen

de bewaarder van gevonden voorwerpen

Titel: De bewaarder van gevonden voorwerpen
Auteur: Ruth Hogan
Pagina’s: 288
Genre: Contemporary, Adult
Uitgave: E-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Anthony Peardew is de bewaarder van gevonden voorwerpen. Veertig jaar geleden verloor hij een kleinood van zijn geliefde Therese. Op dezelfde dag stierf ze.

Sindsdien redt Anthony verloren voorwerpen en schrijft er verhalen over. Nu, in de nadagen van zijn leven, betreurt hij het dat hij die voorwerpen niet heeft kunnen teruggeven aan de eigenaars.
Hij laat deze taak als erfenis na aan zijn nietsvermoedende assistente, Laura, tezamen met zijn sfeervolle huis, zijn tuinman Freddy en de ongelukkige geest van Therese.
Met de hulp van Freddy en het bijzondere buurmeisje, Sunshine, moet Laura afmaken wat Anthony is begonnen, door de enige persoon te vinden die hem kan verenigen met zijn verloren geliefde.

Review:

Ik had nog nooit over de bewaarder van de gevonden voorwerpen gehoord tot mijn beste vriendin me zei “Je moet dat boek lezen.” Wat doe je dan als trouwe vriendin? Je koopt binnen de 5 minuten het genoemde boek en je begint te lezen. Om na ongeveer 30 pagina’s te besluiten dat ze absoluut gelijk had! De bewaarder van de gevonden voorwerpen kan je nog het beste vergelijken met het doorbrengen van een koude winteravond aan een knisperende haardvuur met een dekentje over je benen en een kop warme chocolademelk in je handen. Dat of een grote kom macaroni met kaassaus.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen bestaat uit twee verhaallijnen die op het einde perfect in elkaar passen. En dit zonder dat je van ver al ziet komen waar het verhaal naartoe wil.

“Common decency, good manners, kindness and hard work were treated as peculiarities”  

In hedendaags Londen volg je Laura, assistente van de auteur Anthony Peardew. Laura is zijn manusje van alles in zijn prachtige, statige herenhuis. Ze zorgt voor Anthony, draagt zorg voor het huis, maar helpt hem ook met zijn administratie. Daarnaast ontvlucht ze haar mislukte huwelijk en de verkeerde keuzes die ze als jong meisje heeft gemaakt. Wanneer Anthony komt te overlijden erft Laura zijn huis en zijn ganse collectie gevonden voorwerpen. Laura krijgt van Anthony echter een opdracht mee of ze alstublieft de gevonden voorwerpen wil herenigen met hun eigenaars.

“Time for the lovely cup of tea”  

In flashbacks volgen we dan weer de verhaallijn van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Bomber en Eunice. Twee mensen die echt voor op hun tijd waren qua levenshouding en doelen. In de verhaallijn van Bomber en Eunice spelen ook honden een grote rol. Ruth Hogan behandelt de honden echt als volwaardige personages en geeft hen echte karaktertrekken. Als hondenliefhebber genoot ik echt van dit kleine detail.

“Her grandmother had once told her that one could blame ugliness on one’s genes and ignorance on one’s education, but there was absolutely no excuse whatsoever for being dull.”  

Sowieso voelde ik me meer aangetrokken tot het verhaal van Bomber en Eunice. Deels doordat hun karakters beter aansloten bij mezelf. Ze droegen een bepaalde joie de vivre mee, die ik bij Laura miste. De verhaallijn rond Laura en Anthony is zonder twijfel donkerder. Deels door Laura die als personage moeilijker in het leven staat dan Eunice. Maar net het contrast tussen deze twee vrouwelijke hoofdpersonages maakte het boek zo ontzettend realistisch. Alle personages leken zo uit het leven gegrepen. Een speciale vermelding mag toch ook wel gaan naar het buurmeisje Sunshine. De manier waarop Ruth Hogan een personage met down syndroom in het verhaal verwerkte is echt het vermelden waard. Voor mij was Sunshine een van de belangrijkste personages in het verhaal en werd haar karakter heel realistisch neergezet.

“It was too early for gin and lime, and too hot for tea.”  

Zoals de titel reeds doet vermoeden draait de bewaarder van de verloren dingen niet enkel rond de personages. Ook de effectieve verloren voorwerpen hebben een eigen verhaal te vertellen. En om heel eerlijk te zijn genoot ik van hun verhaal nog het meeste. De gevonden voorwerpen krijgen op regelmatige tijdstippen in het verhaal hun eigen hoofdstukjes om hun oorsprong te vertellen. Ik heb echt ontzettend genoten van deze kleine stukjes die het hoofdverhaal onderbroken, maar zo duidelijk de menselijkheid van het ganse verhaal toonde.

Ik zou eigenlijk durven zeggen dat de bewaarder van de gevonden voorwerpen een modern sprookje is voor volwassenen. Hoewel het een heel realistisch verhaal is met personages die uit het dagelijkse leven gegrepen lijken, is er een heel sterk fantasie element aanwezig. Maar dit vloeit zo mooi mee in het verhaal dat het helemaal op zijn plaats is en ik me het verhaal niet anders zou kunnen voorstellen.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen is echt een feel good boek, maar zonder dat het vervalt in nodeloze fluf. Het boek brengt een prachtig verhaal met heel wat wijze levenslessen. Zeker een aanrader voor de aankomende herfstige dagen en winterse avonden!

 

The gentleman’s guide to vice and virtue – Mackenzi Lee

the gentleman's guide to vice and virtue

Titel: The gentleman’s guide to vice and virtue
Auteur: Mackenzi Lee
Pagina’s: 513
Genre: Avontuur, Historische fictie, LGBTQ, YA
Uitgave: hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Henry “Monty” Montague is opgevoed om later een echte “gentleman te worden. Hij laat zich echter niet zomaar aan banden leggen! De beste scholen in Engeland en de constante afwijzing van zijn vader ten spijt…. Monty houdt van gokken, drinken en wakker worden in de armen van een vreemde man of vrouw. Monty is helemaal klaar om op zijn Grand Tour te vertrekken, maar daar denkt zijn vader anders over. Die vind het hoog tijd dat Monty begint te leren hoe hij zich moet gedragen als Lord van een landgoed en stuurt daarom een strenge chaperon mee. Maar Monty is erop gebrand van deze reis een laatste groot feest te maken en vooral eindelijk zijn kans te wagen bij Percy, zijn geheime grote liefde. Wanneer Monty’s roekeloze beslissingen ervoor zorgen dat hun hele toekomst in gevaar komt, moet hij zijn keuzes onder ogen zien.

Review:

The gentleman’s guide of vice and virtue is een van de meest gehypte  boeken op dit ogenblik in de book-community volgens mij. Overal werd ik er met rond mijn oren geslagen en de korte inhoud deed mijn hartje al zingen. Dit verhaal klonk echt als een ongelooflijk avontuur. Historische fictie dan nog, dus helemaal iets voor mij. Maar jammer genoeg moet ik vaststellen dat the gentleman’s guide ook het meest overhypte boek op het moment is. Misschien zou ik wel minder teleurgesteld zijn geweest moest iedereen niet zo ongelooflijk enthousiast zijn geweest?

“It’s beginning to feel like he’s shuffling his way through the seven deadly sins, in ascending order of my favourites.” 

Het begon nog thans allemaal heel veelbelovend. Ik plaatste zelfs op facebook dat ik helemaal weg was van de humor en de schrijfstijl. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit plaatste toen ik ongeveer 50 pagina’s in het verhaal zat. De humor blijft trouwens het sterkste punt van het hele verhaal. Heerlijk licht en luchtig overgoten met een grote dosis sarcasme. En eerlijk had het verhaal verder gegaan op hetzelfde elan als de eerste 150 pagina’s, dan was ik ontzettend gelukkig geweest. Dan had ik het waarschijnlijk zonder enige twijfel vijf sterren gegeven. Maar dan ging het allemaal een beetje mis……

“We’re not courting trouble,” I say. “Flirting with it, at most.” 

Laten we maar beginnen met het feit dat er  niet genoeg vaart in the gentleman’s guide zit om mij altijd even geboeid te houden. Dit voelt voor mij zeker als een gemiste kans, want laat ons eerlijk zijn, het boek is gevuld met overvallen, piraten en allerlei andere doldwaze avonturen. Die dus niet doldwaas zijn omdat ze eindeloos uitgesponnen worden. En als ze niet eindeloos uitgesponnen zijn, dan voelen ze te geforceerd aan. Je voelt de twists in het verhaal al van mijlenver aankomen. Er waren echt momenten dat ik tegen Monty wou schreeuwen over zijn dwaze, ondoordachte keuzes.

“I swear, you would play the coquette with a well-upholstered sofa.”
“First, I would not. And second, how handsome is this sofa?” 

Monty, laten we het daar eens over hebben. Ik denk dat hij zowat mijn minst favoriete personage van 2017 gaat worden. Hemeltje, wat een vreselijk zelfingenomen, oliedom, narcistisch personage was Monty. En ik heb daar op zich geen enkel probleem mee als hij een soort van groei zou doormaken doorheen het boek. Maar neen, de egoïstische, egocentrische Monty is nog steeds de jongen waar we vaarwel tegen zeggen op pagina 513. (Terwijl hij hoogstwaarschijnlijk in een spiegel staart om nog maar eens te zeggen hoe vreselijk knap hij is.) Als het aan Monty had gelezen had ik denk ik het boek zelf niet uitgelezen. Gelukkig bestaat de cast van het boek ook nog uit de uiterst intelligente zus Felicity en de vriendelijke, realistische, zachtaardige Percy.

“I am somehow stuck with an obstinate mount that resembles less a horse and more a leggy sausage, and seems fond of ingesting my commands and then ignoring them in their entirety.” 

Daarnaast heb ik ook echt genoten van het LGBTQ aspect in het boek. Hoewel de swoony gedachten van Monty soms echt wel over the top waren, hield ik wel van de verschillende geaardheden in het boek. Ik ben vooral heel nieuwsgierig of er in de companion roman meer aandacht zal besteed worden aan de aseksualiteit van Felicity.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik kijk gewoon erg uit naar het boek over Felicity. Oh, wat een heerlijk personage was zij! Zo een vrouw met ballen aan haar lijf! Hopelijk krijgt dat verhaal wel meer vaart en een logischere verhaallijn dan the gentelmans guide.

The gentleman’s guide to vice and virtue is een aanrader voor iedereen die een lichte, avontuurlijke historische roman wil proberen. Sowieso zijn er te weinig historische romans binnen het YA genre volgens mij, dus alleen daarom moet je dit boek al lezen. Probeer je verwachtingen alleen niet torenhoog te leggen, zo kom je vast niet bedrogen uit. 

Eliza and her monsters – Francesca Zappia

Eliza and her monsters
Eliza and her monsters

Titel: Eliza and her monsters
Auteur: Francesca Zappia
Pagina’s: 385
Genres: Contemporary, Young adult
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

In het echte leven is Eliza Mirk een buitenbeentje. Verlegen, een tikkeltje raar en zonder echte vrienden. Online is zij echter Lady Constellation, de anonieme ontwerpster van de immens populaire webcomic Monstrous Sea. Eliza kan zich niet voorstellen dat ze in het echte leven ooit zo gelukkig kan worden, als in haar online wereldje.
Wallence Warland is de grootste fanfiction schrijven van Monstrous Sea en wordt in de loop van het schooljaar overgeplaatst naar Eliza’s school. Wallence denkt dat Eliza net als hij een erg grote fan is en begint langzaam haar opgebouwde muur af te breken. Maar wat als Eliza’s geheim door de buitenwereld ontdekt zou worden? Wat als Eliza beseft dat het echt leven ook mooi kan zijn?

Review:

Mensen die mij al langer volgen weten dat ik een hekel heb aan het boek fangirl. Na die fiasco bleef ik ver weg van alle boeken die met fanfictie te maken hadden, want nog zo een teleurstelling kon mijn boekenhart echt niet aan. Eliza and her monsters bleef echter voorbij komen en ik werd stiekem ook wel een beetje verliefd op de prachtige cover.

“Broken people don’t hide from their monsters. Broken people let themselves be eaten.” 

En wat ben ik ontzettend blij dat ik dit boek een kans heb gegeven! Eliza and her monsters is alles wat fangirl probeerde te zijn. Hoewel het misschien niet helemaal eerlijk is om de twee te vergelijken. Dit verhaal draait namelijk niet alleen over fan fictie, maar gaat ook over psychische problemen, eerste liefdes, familiebanden en zoveel meer. Maar laten we eerlijk zijn het is ook gewoon een grote lofzang over fandoms en geeky stuff, alles waar mijn hartje dus een beetje sneller van gaat kloppen.

“I’m not normally one to take advice from my fictional characters, but there comes a point in every girl’s life where she reaches a crossroads: a night alone with her sweatpants and her favorite television show, or a party with real, live, breathing people.”

Het boek is veel donkerder dan ik vermoeden. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het oppikte als licht tussendoortje en dat viel toch eigenlijk een beetje tegen. Of moet ik zeggen, viel juist erg goed mee. Eliza and her monsters is een donker boek. Het hoofdpersonage Eliza heeft last van een sociale fobie en daardoor heeft ze erg slechte persoonlijke relaties met de mensen rondom haar. Het gaat zelf zover dat ze ook zelfmoordgedachten heeft. Hierdoor krijgt het boek een diepere inhoud en is het niet zomaar een romannetje over webcomics en internetfame.

“Disappearing is an art form, and I am its queen.” 

Daarnaast gaat een deel van Eliza’s angst ook over haar fans. Wat ooit begon als een hobby voor Eliza wordt wereldwijd populair en begint een eigen leven te leiden. Een heel interessant concept, dat ik ook bijna dagelijks zie bij populaire booktubers die ikzelf volg. Trolls, opdringerige fans, vragen waar blijft de volgende blog / vlog,…. Als kleine blogger wordt je daar niet mee geconfronteerd, maar de grote onder ons hebben vast al de “keerzijde van de medaille” mogen ervaren. En net dit aspect in het verhaal vond ik ontzettend goed belicht en boeiend gebracht.

“I made Monstrous Sea because it’s the story I wanted. I wanted a story like it, and I couldn’t find one, so I created it myself.” 

En ja, ik kan het niet laten om nog een keer de vergelijking met fangirl te maken. Daar werden de hoofdstukken afgewisseld met stukken fanfiction. Ook in Eliza and her monsters kom je regelmatig stukken verhaal en webcomic tegen, maar ze zijn perfect geïnfiltreerd in het verhaal en ze dragen effectief iets bij. Ik verslond ze een voor een en bleef zelf een beetje op mijn honger zitten. (Van mij mag er gerust een echt boek over komen!) Naast de stukken webcomic, wordt er ook veel gebruik gemaakt van social media in het boek. Forumberichten, chats en dergelijken zijn helemaal geïntegreerd in het verhaal, heerlijk om te lezen!

Heb je zin in een iets zwaardere contemporary die tegelijkertijd een lofzang is voor fandoms en het internet? Dan moet je Eliza and her monsters zeker een kans geven!

 

 

History is all you left me – Adam Silvera

History is all you left me

Titel: History is all you left me
Auteur: Adam Silvera
Pagina’s: 320
Genre: Contemporary, LGBTQ, Young adult
Uitgave: Paperback
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wanneer Griffins eerste liefde en ex-vriendje verdrinkt tijdens een zwempartijtje stort zijn hele wereld in. Ondanks het feit dat Theo al een tijdje in Californië woonde en daar een nieuwe partner had, twijfelde Griffin er nooit aan dat hij ooit bij hem zou terugkeren. Maar nu valt zijn hele toekomst in duigen.
En de enige persoon die Griffins verdriet een beetje begrijpt is Jackson, de huidige partner van Theo. Kan Jackson Griffin helpen terwijl hij in een neerwaartse spiraal terecht komt?

Review:

Adam Silvera, een naam waar ik al jaren mee rond mijn oren wordt geslagen, maar waar ik heel voorzichtig omheen danste.  Iedereen is zo razend enthousiast over zijn boeken en dat legt de verwachtingen toch wel erg hoog. Begin dit jaar verscheen History is all you left me en de korte inhoud van dit verhaal sprak me onmiddellijk aan. Wat zeg ik? Eigenlijk schreeuwde de korte inhoud gewoon mijn naam. Na een kort verhaal van Adam gelezen te hebben begon het echt te kriebelen om een volledig boek van hem te verslinden. En ja hoor, history is all you left me heb ik effectief verslonden.

History is al you left me haalt zijn sterkte vooral uit de personages. Griffin, Theo, Jackson en Wade dragen het ganse verhaal op hun schouders. Elk hoofdstuk wisselt af tussen het heden, waarin Theo is overleden en het verleden, waarin je als lezer ontdekt hoe alle personages met elkaar in verbinding staan.

“I’ll never understand how time can make a moment feel as close as yesterday and as far as years.” 

Het verhaal op zichzelf is erg puur. Geen grote schokkende onthullingen, maar eerlijke observaties over vriendschap, liefde en verdriet. En net daarom raakte dit verhaal me zo, denk ik. Adam Silvera probeert er geen bombastisch geheel van te maken, maar vertelt een heel realistisch verhaal vanuit Griffins oogpunt. Tijdens het lezen werd het me enkele keren pijnlijk duidelijk dat je enkel Griffins standpunt te horen krijgt. En zoals we allemaal wel weten heeft een verhaal meestal meerdere standpunten. Maar net doordat je 320 pagina’s in Griffins hoofd doorbrengt, raak je heel emotioneel betrokken bij alles wat er gebeurt.

“One night we argued for a solid hour over who would win in a duel between Lord Voldemort and Darth Vader. I’m surprised we’re still friends.” 

Zoals ik daarnet al zei haalt het verhaal zijn sterkte vooral uit de boeiende personages. Doorheen het verhaal leer je hen ook steeds beter kennen en begin je hen ook vanuit een andere ooghoek te zien. Het gebeurt niet vaak dat een van mijn lievelingspersonages tegen de laatste bladzijde opeens mijn minst geliefde speler wordt.

“Alternate universe idea: Theo and I are living together in a huge house overflowing with hats because I bought him a new one every day to get him to stay.” 

Mijn grootste angst was toch wel dat het verhaal cliché zou worden. En even dacht ik dat het ook effectief die richting uit zou gaan. “Neen, doe dit nu niet. Zo voorspelbaar!” Wou ik bijna schreeuwen naar mijn boek. Maar…. dan neem het verhaal een heel andere wending en is plots niets meer wat het lijkt of wat ik dacht dat het was. Eerlijk, van zo een wendingen kan ik echt met volle teugen genieten!

“But hey, if there’s one bright side to your dying, it’s that you aren’t around to tell me things I don’t like hearing. I’m sorry. That was a dickhead thing to say. I need a condom for my mouth.” 

History is all you left me is trouwens een van die LGBTQ boeken die ik graag lees. Niet gevuld met donkere, duistere verhalen en homofobie. Neen, het hele verhaal is tot de nok gevuld met ouders en vrienden die respectvol en ondersteunend zijn. Maar de hoofdpersonages zijn ook zelfverzekerd en genieten echt van het leven als homo. Heerlijk om ook zo een boeken te lezen!

Daarnaast is ook de psychische aandoening van Griffin een belangrijke plotlijnen binnen het verhaal. Een goed uitgewerkte plotlijn moet ik zeggen. Ook hier weer is het verhaal erg realistisch gehouden, met ondersteunende ouders en effectief professionele hulp. Driemaal hoera voor professionele hulp in een YA verhaal!

Eigenlijk gewoon driemaal hoera voor dit prachtige, aangrijpende verhaal. Ik kan amper wachten om nog een boek van Adam Silvera in mijn handen te krijgen.

Een lied voor Achilles – Madeleine Miller

achilles

Titel: Een lied voor Achilles
Auteur: Madeleine Miller
Pagina’s: 352
Uitgave: E-boek
Genre: historische fictie, adult, mythes en sages
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Patroclus is een jonge prins, verbannen naar het koninkrijk van Phthia om daar op te groeien met godenzoon Achilles. Achilles is sterk, mooi, een gouden kind: alles wat Patroclus niet is. Maar ondanks hun verschillen raken de jongens innig bevriend, en hun band wordt sterker naarmate ze ouder worden. Dit tot verdriet en woede van Achilles’ moeder Thetis, een wrede zeegodin die een hekel heeft aan stervelingen.Als duidelijk wordt dat Helena van Sparta is ontvoerd en alle Griekse mannen verplicht zijn om haar eer te wreken en Troje te belegeren, sluit Achilles zich aan bij het leger, verblind door de belofte van roem. Patroclus, verscheurd door liefde voor en angst om zijn vriend, gaat met hem mee. Zij weten niet dat het lot hen tot het uiterste zal testen en hun zal vragen om een verschrikkelijk offer.

Review:

Iedereen kent het verhaal van Achilles en de val van Troje. Ze worden niets voor niets al honderden jaren vertelt. En als je ze daar niet van kent, dan heb je waarschijnlijk de blockbuster Troy wel gezien! Ikzelf ben lichtelijk geobsedeerd door de Griekse mythes en legendes, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het mijn opinie over dit boek gekleurd heeft. Net het omgekeerde, ik denk dat ik boeken over mijn favoriete onderwerp net strenger beoordeel en sneller afknap op “foutieve” informatie of “auteursrechtelijke vrijheid”.

Ik verwachte een hervertelling, maar kreeg zoveel meer. Een lied voor Achilles wist mij echter te betoveren en tegelijkertijd sloeg het mijn hart in duizend stukken. Zelf al weet je vanaf de eerste pagina hoe het zal aflopen met Achilles,toch bleef er in mijn hoofd een stemmetje de hele tijd roepen: “Neen, laat het anders aflopen.” (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het absoluut niet zou geapprecieerd hebben moest het anders zijn afgelopen.)

“Name one hero who was happy.”
I considered. Heracles went mad and killed his family; Theseus lost his bride and father; Jason’s children and new wife were murdered by his old; Bellerophon killed the Chimera but was crippled by the fall from Pegasus’ back.
“You can’t.” He was sitting up now, leaning forward.
“I can’t.”
“I know. They never let you be famous AND happy.”

Een lied voor Achilles spitst zich niet enkel toe op de val van Troje, maar begint in de jeugdjaren van Patroclus en zijn eerste ontmoeting met Achilles. Het ganse verhaal wordt vertelt door de ogen van Patroclus en je groeit als lezer echt mee in hun relatie. Dat gebeurt zo geleidelijk en onopvallend, dat je pas te laat beseft dat je zo betrokken bent, dan tranen tegen de laatste pagina bijna onvermijdelijk worden.

“He is a weapon, a killer. Do not forget it. You can use a spear as a walking stick, but that will not change its nature.” 

Het verhaal van Achilles en Patroclus mag dan een mythe zijn, maar Madeleine Miller mixed dit met een heel eerlijk beeld van de Griekse samenleving. Ze gaat niets uit de weg. Hierdoor is het boek gevuld met geweld, verkrachting, bedrog, oorlog en verraad. Dit zorgt ervoor dat het boek tot de nok gevuld is met vrij onaangename personages. Zelf Achilles is eigenlijk te zelfingenomen voor zijn eigen goed en te overtuigd van zijn goddelijke bestemming. En hoewel dit ontzettend negatief klinkt, voelt het tijdens het lezen zo niet aan. Het verhaal is zo meeslepend en fascinerend en de karakters van de personages spelen hier een heel belangrijke rol in.

Madeline Miller heeft een mythe genomen en hier een levensecht verhaal van gemaakt dat je echt opzuigt. Prachtig literair verhaal, dat zeker niet alleen bedoelt is voor liefhebbers van Griekse mythologie. Een lied voor Achilles is het soort boek waar ik al mijn vrienden wekenlang mee lastig val en mezelf moet inhouden om niet iedereen een exemplaar te kopen.

 

De schreeuwende wenteltrap – Jonathan Stroud

lockwood

Titel: De schreeuwende wenteltrap
Auteur: Jonathan Stroud
Pagina’s: 440
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Overdag is er niets aan de hand. ’s Nachts komen kwade geesten tevoorschijn… 
Het kleinste, meest ongeorganiseerde, maar zonder twijfel allerbeste bureau dat op geesten jaagt is Lockwood & Co. Medewerkers: de charismatische eigenaar Anthony Lockwood, boekenwurm George Cubbins en nieuwkomer Lucy Carlyle. 
De drie staan voor hun moeilijkste klus tot nu toe. Het beruchte landgoed Combe Carey Hall moet geestvrij worden gemaakt. Geen van de vorige geestenjagers is ooit teruggekeerd. Anthony, Lucy en George moeten al hun talenten inzetten om te strijden tegen de geest van de Schreeuwende Wenteltrap en… om in leven te blijven. 

Review:

Waar moet ik beginnen met mijn review voor Lockwood & Co. Laten we maar zeggen dat dit een boek is dat ik ontelbare keren heb vastgehad in de winkel en telkens teruggeplaatste. Nu was het echter binnen in de bibliotheek en ik besloot het toch maar eens een kans te geven. Ondertussen zou ik beter moeten weten, want boeken die ik lang aan de kant schuif zijn meestal diegene die me erg weten te verbazen. de schreeuwende wenteltrap is dus zo een geval. Waarom heb ik dit boek al die jaren genegeerd?


Voor we verder gaan met mijn review van dit boek moeten jullie weten dat ik een gigantische angsthaas ben. Films over geesten kan ik echt niet bekijken en in het donker ’s nachts naar het toilet gaan is een echte opgave voor mij. Dus ja, the screaming staircase zorgde dus wel voor een aantal spannende momentjes. (Op klaarlichte dag in de zomerzon…. Ja, zo een grote angsthaas dus.) 

“Really?”
“No. I’m being ironic. Or is it sarcastic? I can never remember.”
“Irony’s cleverer, so you’re probably being sarcastic.” 

De cover van het boek zetten me wel een beetje op het verkeerde been. Om de een of andere reden was ik ervan uit gegaan dat het boek zich in het Victoriaanse tijdperk afspeelde. Even een kleine aanpassing dus toen tijdens het lezen bleek dat het zich in het hedendaagse Londen afspeelt.

En toch kon ik tijdens het lezen een zeker Sherlock Holmes gevoel niet van me afzetten. Om de een of andere reden roept Lockwood & Co bij mij dezelfde sfeer en gevoelens op als Sherlock Holmes.

“There was a profound silence, abruptly broken by an enormously loud rumble from George’s stomach. Plaster didn’t actually fall from the ceiling, but it was close.” 


De schreeuwende wenteltrap is het eerste deel in de Lockwood & Co reeks en legt een stevige basis voor de rest van de reeks. Er zijn genoeg verhaallijnen die duidelijk over de verschillende boeken zullen lopen en waar je als lezer dus niet onmiddellijk een sluitend antwoord op hoeft te verwachten. Maar het basisplot wordt wel mooi afgewerkt en laat je als lezer met een voldaan gevoel achter. 


De schreeuwende wenteltrap is een vlot verhaal dat je vastgrijpt vanaf de eerste pagina. Het is tot de nok gevuld met paranormale activiteit, humor, spanning en vriendschap! Ik kan amper wachten om de avonturen van Lucy, Anthony en George verder te zetten!
 

Daughter of the pirate king – Patricia Levenseller

daughter

Titel: Daughter of the pirate king
Auteur: Tricia Levenseller
Pagina’s: 320
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wat je zelf doet, doe je beter….. Wanneer haar vader, de koning der piraten, ontdekt een legendarische schatkaart zich aan boord van een vijandelijk schip bevind weet zijn dochter Alosa reeds hoe laat het is. Er is maar een piraat die geschikt is voor deze klus en dat is zijzelf. Daarom neemt ze afscheid van haar eigen schip en haar gelieve, exotische crew, om zich te vermommen als een onschuldig, gekidnapped meisje. Want wie gaat nu een meisje dat opgesloten zit benedendeks verdenken van een diefstal? 

Review:

Piratenboeken en ik…. we zijn geen schitterende match. Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik met de nodige twijfels aan Daughter of the pirate king begon. Maar die tag lijn op de cover “meet the female Jack Sparrow.” Daar kan toch niemand aan weerstaan of wel?

Laten we maar meteen verder gaan over die taglijn, want ik ben vrij zeker dat jullie interesse nu zonder twijfel gewekt is. Alosa, is zij een vrouwelijke Jack Sparrow? Zonder twijfel! Alosa en eigenlijk het ganse verhaal is heerlijk licht en luchtig met een flinke dosis humor. Maar tegelijkertijd is Alosa behoorlijk “bad ass”, zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. En dat vond ik nu net zo heerlijk aan Alosa haar personage. Ze heeft weinig scrupules en ze snijdt toch wel een paar kelen over in het verhaal. Heerlijk om te lezen, want piraten zijn nu eenmaal niet het type mens dat houdt van theekransjes en lange gesprekken. Alosa, kapitein op haar eigen schip hoeft niet onder te doen voor andere beruchte piraten. En toch blijft ze een ontzettend aangenaam personage waar je als lezer echt van gaat houden. Doordat ze net als Jack Sparrow een heel speciaal gevoel voor humor heeft, dat ze op de meest onwaarschijnlijke momenten hanteert. Daarnaast heeft ze het hart ook op de juiste plaats. Een perfect uitgebalanceerd personage dus!

It should not be this difficult to stay prisoner on a pirate ship. This is the second time I’ve had to stage my own capture. Ridiculous.

Een groot deel van het verhaal speelt zich ook effectief op een boot af. Dat klinkt misschien logisch, maar de ervaring leert me dat weinig piratenverhalen zich ook effectief op een schip afspelen. Daughter of the pirate king wel en dat zorgt toch voor een speciale sfeer. De ruimte waarbinnen het verhaal zich afspeelt is klein en er dient creatief mee omgesprongen te worden. Wat hier zeker gebeurde. Ook de blauwdruk van het schip vooraan in het boek zorgde ervoor dat je als lezer effectief het gevoel had de lay out van het schip te kennen als je broekzak. De weinige momenten dat er van boord werd gegaan, zag je glimpen van een wereld die hopelijk in het tweede deel verder wordt ontwikkeld.

“Oh, the ridiculous things one has to do when one is a pirate.” 

Enige min puntje van het hele verhaal is voor mij de romantiek. Deze voelde erg geforceerd aan. Er was geen opbouw naar de aantrekkingskracht en ik vond de dynamiek tussen de twee personages ook niet altijd even geloofwaardig. Laat dit je vooral niet afschrikken. Daughter of the pirate king is redelijk “mild”. Enerzijds omdat het hele romantische aspect een zij-lijn is in het verhaal. Maar ook de effectieve relatie is erg mild. Verwacht hier geen rondvliegende kledingstukken en passionele kussen.

Daughter of the pirate king is een echt avonturen boek. Het leest lekker weg en samen met Alosa val je van het ene avontuur in het andere. Geen ingewikkeld plot. Zeker geen zware lectuur. Maar wel Jack Sparrow in boek vorm!

 

When dimple met Rishi – Sandhya Menon

when dimple

Titel: When Dimple met Rishi
Auteur: Sandhya Menon
Pagina’s: 380
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Ontmoet Dimple.
Haar doel in het leven is om te ontspannen aan haar zeer traditionele ouders. Ze wil naar de universiteit, haar diploma halen en dan de computer wereld veroveren.

Ontmoet Rishi.
Hij is knap, rijk en vooral hopeloos romantisch. Zijn ouders hebben besloten dat Dimple de perfecte bruid voor hem is. Alleen weet zij dat nog niet….

Review:

When Dimple met Rishi is een van de meest gehypte contemprary boeken op booktube op dit moment. Maar is dat ook terecht?

Er zijn weinig YA boeken op de markt die zich situeren binnen de Indiaanse gemeenschap. Alleen daarvoor is dit boek eigenlijk een must read. Op een zeer ontspannen manier worden er allerlei wetenswaardigheden over de cultuur en de bijhorende gewoontes in het verhaal geweven. Nooit op belerende, schoolmeester toon, maar perfect geïntegreerd in het verhaal. Er wordt ook af en toe gegoocheld om Hindi uitspraken. Deze creëren een authentiek gevoel, maar vertragen voor een deel ook het verhaal. Voornamelijk omdat er nergens een vertaling of verklaring kan opgezocht worden. (En dan moet je natuurlijk gaan googelen, want je wil wel weten wat je leest. En zo geraak je een beetje uit de “leesflow.”) Dit had dus zeker beter gekund.

“But that was Rishi… he was like a pop song you thought you couldn’t stand, but found yourself humming in the shower anyway.” 

Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van Dimple en Rishi. Hierdoor krijg je als lezer inzage in allebei hun gedachten. De twee verschillende oogpunten wisselen elkaar af en houden de vaart in het verhaal. Dimple liet echter als vrouwelijk hoofdpersonage te wensen over. Sandhya Menon wou haar kennelijk graag afschilderen als een sterke vrouw, maar gaat daar jammer genoeg sterk de mist in. En dat is een van de grootste minpunten aan dit verhaal.

“Seriously? That’s what you think I should be relegating my brain space to? Looking nice? Like, if I don’t make the effort to look beautiful, my entire existence is nullified? Nothing else matters-not my intellect, not my personality or my accomplishments; my hopes and dreams mean nothing if I’m not wearing eyeliner?”

Het eigenlijke plot is flinterdun. Een gevalletje van dertien in een dozijn. Maar dit hoeft helemaal niet slecht te zijn. When Dimple met Rishi is een schattige, voorspelbare YA romance en soms moet het niet meer zijn dat dan of wel?

Verwacht geen hoogstaande literatuur, maar een vlot lezend verhaal met een heel hoge aaibaarheidsfactor en veel glimlach-momentjes. Ideale zomerlectuur dus.

Eleanor & Park – Rainbow Rowell

eleanor

Titel: Eleanor & Park
Auteur: Rainbow Rowell
Pagina’s: 328
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Eleanor en Park zijn slim genoeg om te weten dat een eerste liefde bijna nooit voor eeuwig duurt, maar moedig en wanhopig genoeg om het een kans te geven. 

Review:

Na de teleurstelling die fangirl voor mij was bleef ik een tijdje ver uit de buurt van Rainbow Rowell boeken. Maar na het lezen van Eleanor & Park heb ik daar dik spijt van. Want opeens staat het me weer kristalhelder voor de geest waarom ik zoveel van haar verhalen houdt.

De twee hoofdpersonages hebben allebei hun gebreken. Zo is Eleanor een zwaar meisje met een zeer excentrieke kledingstijl. Park is half Koreaans in een overwegend blanke school, maar heeft net genoeg respect van zijn medeleerlingen verdient om gerust gelaten te worden. En dan komt Eleanor op de proppen en die zet zijn hele wereld op zijn kop. En net de ontluikende romance tussen de twee personages is voor mij de kracht van deze YA roman.

“You can be Han Solo,” he said, kissing her throat. “And I’ll be Boba Fett. I’ll cross the sky for you.” 

Langst de ene kant heb je Eleanor, die langst alle kanten gepast wordt en nergens rust lijkt te vinden. Op school is ze het ultieme doelwit en ook haar thuissituatie is verre van ideaal. Haar zien twijfelen aan de oprechtheid van Park en wat hij juist in haar ziet, voelde ontzettend realistisch aan.
Aan de andere kant heb je Park, die zich steeds meer en meer aangetrokken voelt tot het buitenbeentje, maar ook beseft dat hier gevolgen zullen aan vast hangen binnen de “highschool hiërarchie.” De interne strijd die dit met zich meebrengt is herkenbaar voor iedereen die ooit op de middelbare school zat.

“Bono met his wife in high school,” Park says.
“So did Jerry Lee Lewis,” Eleanor answers.
“I’m not kidding,” he says.
“You should be,” she says, “we’re sixteen.”
“What about Romeo and Juliet?”
“Shallow, confused,” then dead.

Eleanor & Park is zonder twijfel een van de donkerste verhalen die ik reeds las van Rainbow Rowell. Vooral Eleanors thuissituatie is vreselijk om over te lezen en zorgt ervoor dat de fuzzy feelings die je meestal krijgt van een Rowell boek toch wat op de achtergrond gedrukt worden.

“Maybe Park had paralyzed her with his ninja magic, his Vulcan handhold, and now he was going to eat her. 
That would be awesome.” 

Vijf sterren dus, hoewel er zeker fouten in dit boek zitten. Maar om de een of andere reden verlies ik die fouten uit het oog.

Ben je opzoek naar een grappige romance gevuld met nerdy onderwerpen en toch een duister kantje, dan is Eleanor en Park zonder twijfel het boek voor jou!