Categorie: Adult

Summer at Rose Island – Holly Martin – Zwijmelfactor 100

summer at rose island

Titel: Summer at Rose Island
Auteur: Holly Martin
Uitgever: Bookuture
Pagina’s: 288
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:


Darcy Davenport is klaar voor een nieuwe start. Vastbesloten om al haar mislukte jobs en relaties achter zich te laten, begint ze aan een nieuw avontuur in White Cliff Bay. Ze zit op hete kolen om alle buurtbewoners te leren kennen!   Wanneer Darcy een duik neemt in de baai ontdekt ze het charmante Rose Island met zijn vuurturen. Maar het is niet enkel de vuurtoren die haar intrigeert….
Riley Eddison wil vooral geen verandering. Wanhopig op de vlucht voor zijn verleden, leeft hij in alle stilte in zijn vuurtoren. Maar toch kan hij niet anders dan de prachtige vrouw opmerken die op een dag naar zijn eiland zwemt.
Darcy voelt zich onweerstaanbaar aangetrokken tot de mysterieuze en aantrekkelijke Riley, zeker wanneer blijkt dat het dorp probeert de afbraak van zijn vuurtoren tegen te gaan!
Darcy is verliefd geworden op White Cliff Bay, maar is dat het enige waar ze haar hart heft aan verloren?

Review:

Ik ga deze review beginnen door enkele statusupdates aan te halen die ik op goodreads posten terwijl ik Summer at Rose Island aan het lezen was. Want om eerlijk te zijn, deze status updates vertellen je onmiddellijk wat ik van het boek vond!

“Ik ben verliefd! Ik ben verliefd! Ik ben verliefd! Holly, je bent een schrijvende godin!”(6%)
“k wil nu verhuizen!
White Cliff Bay, ik kom eraan!” (20%)
“Ik moet blijven lezen! Ik kan gewoon niet stoppen!.” (46%)
“Zwijmel, zwijmel, zwijmel!.”
(52%)
“Waarom? Waarom? Waarom?” (76%)
“You go Riley! *cheerleader dansje* (82%)

Ik denk dat het een beetje een understatement is dat ik behoorlijk gek was op Summer at Rose Island. Ik keek sowieso erg uit naar dit derde deel in de White Cliff Bay reeks. Tot nu toe waren het altijd kerstromances en hoewel ik echt kerstverslaafd ben, lees ik toch liever niet over sneeuw en koude tijdens de lente / zomer. Gelukkig moet Holly mijn gedachtegang gevolgd zijn, want ze keert terug naar het liefelijke, Engelse dorpje in de zomer! En wat werd ik weer verliefd. Mijn koffers staan klaar om me permanent te vestigen in White Cliff Bay.

Zoals ik al zei is Summer at Rose Island het derde deel in de reeks. Het kan ook gelezen worden als een alleenstaand boek, maar waar ik zoveel van hou bij Holly Martin is dat ze altijd een manier vind om haar vorige verhalen met elkaar te verweven. Als je mijn blog al een tijdje volgt dan weet je misschien dat ik het erg moeilijk heb om personages los te laten. Ik wil altijd weten hoe het weten gaat nadat het verhaal is afgerond. Zijn ze in orde? Zijn ze gelukkig? Sommige voelen echt aan als vrienden en ik wil dus ook af en toe terug met hun afspreken. Dus je kan je vast voorstellen hoe geweldig ik het vind dat we deze personages terug zien voorbijkomen. Ik maakte echt een vreugdedansje op het ogenblik dat Lily en George terug in het verhaal kwamen. Ik was zo gelukkig voor hen en het leven dat ze nu hebben.

Nog een sterk punt in Holly’s schrijfstijl is dat ze nooit hetzelfde verhaal vertelt. Het is erg makkelijk om altijd in hetzelfde stramien te vallen als je romantische verhalen schrijft. Maar zij geeft het toch elke keer een heel andere draai. Haar personages zijn een voor een erg aimabel en je zal zo voor ze vallen. Maar toch zijn ze allemaal heel eigen personages en lijken ze geen kopie van elkaar. Ook de romances zelf hebben telkens een andere invalshoek en verlopen erg verschillend. Hierdoor blijft elk boek fris en vernieuwend. Deze keer zat ik echt op het puntje van mijn stoel omdat ik het allemaal niet zag goedkomen. En dat is voor mij een teken dat Holly echt weet waar ze mee bezig is!

Ik ga nog even door met raaskallen over dit boek. (Ik ben een gigantische Holly Martin fan, dat valt niet te ontkennen.) Naast de romance in dit boek is er ook een deel “informatie”. Deze keer gaat dit specifiek over haaien. Erg interessant, want net zoals de meeste mensen ken ik wel de klassieke, bekende haaisoorten, maar dat er zoveel soorten waren had ik nooit durven dromen. We leren ook erg veel over het Britse eten. Gezien Riley, het mannelijke hoofdpersonage, door Darcy geïntroduceerd wordt in de Britse culinaire wereld. Erg leuk om over te lezen, zeker omdat ik zelf geen grondige kennis heb van de Britse snacks en snoepjes. Gelukkig wordt alles goed uitgelegd. Holly gaat er niet van uit dat haar lezers wel zullen weten waar ze het over heeft.

Dus neem dit boek mee naar het strand. Installeer je op een stoel bij de zee, bestel een ijsje of een koel glas wijn en laat je meeslepen! (Moest je het net als ik op een regenachtige dag lezen dan werkt je Eigen zetel en een kop thee net zo goed!)

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Summer at Rose Island is een heerlijk zomers boek, met een prachtige romance. Maar ook met sterke, geloofwaardige vriendschappen en een echt gemeenschapsgevoel, zoals je dat enkel in kleine dorpjes vind. .

 

The Chocolate Thief – Laura Florand – Warm en zacht als chocolade

the chocolate thief

Titel: The chocolate thief
Auteur: Laura Florand
Uitgever: Kensington
Pagina’s: 303
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Synopsis:

De knappe fransman Sylvain Marquis weet wat vrouwen willen – chocolade. Hij heeft zich dan ook jarenlang getrained om zich met chocolade een weg in een vrouws hart te veroveren.  De Amerikaanse Cade Corey is dan weer de erfgename van een groot fortuin. Maar toch kan ze niet kopen wat ze zo graag wil: De geheimen waar Sylvain mee speelt in zijn parijse laberatorium. De chocolade tovenaar wil kost wat kost zijn geheimen beschermen tegen de keizerin van de Amerikaanse chocoladereep. Maar geheimen die niet gekocht kunnen worden, kunnen natuurlijk wel gestolen worden. En wat met je hart?

Review:

Soms moet een boek mij hetzelfde gevoel geven als een grote mok warme thee en een stuk chocolade The chocolate thief voldoet perfect aan deze eis! Het is een zeemzoet, romantisch boek. Typische chicklit, maar af en toe heb ik daar nood aan. Een “guilty pleasure” net zoals een doos chocolaatjes van mijn favoriete chocolatier in de stad.

Het verhaal is zonder twijfel erg voorspelbaar en vol stereotypes. Een rijke Amerikaanse erfgename die naar Parijs reist om het familiefortuin te vergroten, maar daar ontdekt dat het leven meer te bieden heeft.

Terwijl ik dit boek aan het lezen was stelde ik regelmatig vast dat dit is hoe een romance voor volwassenen moet zijn. Want er zitten behoorlijk wat stomende scenes in dit boek. En dat kan ik zeker wel appreciëren. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen weten dat ik een dosis seks in een boek zeker kan plaatsen en er ook effectief van kan genieten. Niet dat ik een seks verslaafde ben. Maar wanneer een boek een relatie tussen twee volwassenen in beeld brengt, dan is het niet meer dan realistisch dat hier lichamelijk contact aan te pas komt. En dan heb ik het niet over handjes vasthouden en af en toe eens passioneel zoenen. Een realistische weergave van een relatie houdt seks in op een bepaald punt. Het hoeft zeker geen vijftig tinten grijs te zijn, maar wanneer twee mensen zich aangetrokken voelen tot elkaar dan volgt er al eens wat actie tussen de lakens. The chocolate thief lost deze verwachtingen zonder veel problemen in.

Natuurlijk is dit boek niet zonder fouten. Ikzelf ergerde mij bevoordeeld dood aan het willekeurig gebruik van Franse woorden of uitdrukkingen en dit bijna elke 5 zinnen. Ik begrijp dat dit gebruikt werd als sfeer creatie. Maar het zorgde er eerder voor dat je leeservaring onderbroken werd. Het werd ook erg willekeurig gebruikt. Ik had het misschien meer kunnen appreciëren als er een soort van consistentie in had gezeten?

Daarbovenop was ik geen grote fan van Sylvian. Ik weet dat ik waarschijnlijk een van de weinige lezers ben die niet smoorverliefd op hem werd. Maar eerlijk waar, hij kon me maar matig bekoren. Hij heeft zeker zijn goede kanten, maar de manier waarop hij neerkijkt op Cades familiebedrijf vond ik gewoon vreselijk en onrespectvol.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

The chocolate thief is voor mij de volwassen versie van Stephanie Perkins Anna & The French Kiss. Licht, luchtig en zonder angst of duistere momenten. Perfect om even weg te dromen en je hoofd helemaal leeg te maken.

Ontworteld – Naomi Novik – Wortels tot diep in mijn hart

ontworteld

Titel: Ontworteld
Auteur: Naomi Novik
Uitgever: Luitingh Sijthoff
Pagina’s: 512
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Ontworteld is het verhaal over een volk dat vertrouwt op een kille tovenaar als beschermer tegen het gevaarlijke Woud. Maar deze man vraagt een enorme prijs: een jonge vrouw die hem tien jaar moet dienen, een lot haast net zo verschrikkelijk als in het Woud terechtkomen. Het volgende keuzemoment nadert en de jonge Agnieszka is bang. Ze weet – iedereen weet – dat de tovenaar haar beste vriendin Kasia zal nemen: de mooie, sierlijke, dappere Kasia, die alles is wat zij niet is. Maar Agnieszka vreest de verkeerde dingen. Want het is niet Kasia die de tovenaar kiest…

Review:

Hier ben ik weer met een zwart gat boek. Jullie weten ondertussen wel waar ik het over heb, niet? Een boek dat je zo meezuigt en je niet loslaat. Zelfs niet als je de laatste pagina reeds hebt omgeslagen. Ontworteld is dat soort van boek. Het liet me echt achter met een serieuze boek-kater. Maar het was het zonder enige twijfel dubbel en dik waard!

Het heeft maar 10 pagina’s geduurd, voor ik halsoverkop verliefd werd op het verhaal. Liefde op het eerste gezicht dus en het is niet meer overgegaan. Ontworteld voelt aan als een oud, Slavisch sprookje. Het is magisch, grappig, maar bovenal is het ontzettend charmant. En dat is best indrukwekkend, gezien het ook erg eng en angstaanjagend is terzelfdertijd.

Voor mij persoonlijk was het hoofdpersonage in dit boek niet Agnieszka of de draak, maar eerder het woud. Dit doortrapte, archislechte bos dat mensen kan besmetten of zelfs bezit nemen van hun lichaam. Het is gevaarlijk, maar ook zo ontzettend intrigerend. Het doet echt vreselijke dingen, maar ik kon geen moment wegkijken. Ik moest het woud in al zijn gruwelijke glorie zien. En als je denkt dat het woud gewoon een kwade entiteit is, dan denk je maar opnieuw. Ik ga er niet al te veel woorden aan vuilmaken, want ik wil jullie leesplezier niet vergallen, maar ik vond het geweldig dat de auteur het woud een geloofwaardige, weldoordachte geschiedenis gaf. Alle puzzeldeeltjes kwamen samen en vormden een mooi geheel. En net daardoor werd het ganse verhaal nog net dat tikkeltje beter.

Dus ja, voor mij was het bos echt de sterspeler in het boek. Maar er zijn natuurlijk nog talloze andere personages. Naomi Novik is zonder twijfel een meesteres in het creeren van geloofwaardige, intressant personages. Personages die zeker niet perfect zijn, maar allemaal hun eigen fouten maken en slechte kantjes hebben. Iets wat ik ten zeerste kon appreciëren. Tenslotte is niemand ooit gewoon goed of slecht. Agnieszka, het vrouwelijke hoofdpersonage is zeker geen perfecte heldin. Ze voelt zelfs meer aan als je buurmeisje. Maar doorheen het verhaal zie je haar groeien en grenzen verlegen, waardoor ze toch nog die krachtige, sterke vrouwelijke heldin wordt. Ik ben echt dol op Agnieszka. Ze is slim, gevat, bezit een goede dosis sarcastische humor en ze bloeit gedurende het verhaal echt helemaal open. Op geen enkel moment is ze gewoon de “leerlinge” van de draak. Ze leren allebei van elkaar en Agnieszka krijgt echt de kans om haar eigen weg te zoeken.

Lezers van mijn reviews weten dat ik sterke vriendschappen in boeken erg kan appreciëren. En ook ontworteld biedt zo een sterke vriendschap, namelijk tussen Agnieska en Kasia. Hun vriendschap is zeker niet altijd mooi en gemakkelijk. Op sommige momenten in het boek is ze zelf erg moeilijk en hard. Maar dat zorgt er net voor dat ze geloofwaardig blijft. Ook in het dagelijkse leven botsen vrienden wel eens op tegen jaloezie, haat en nijd. Agnieszka en Kasia zijn hierop geen uitzondering en worden gedwongen deze “mindere” kanten van hun vriendschap onder ogen te zien. Erg fijn om zoveel aandacht besteed te zien aan een mooie, vrouwelijke vriendschap!

En dan moeten we het natuurlijk ook nog even over de romantiek in dit boek hebben. Je moet dit boek zeker niet lezen als je opzoek bent naar een alles verzengende romance. Maar de romantiek die in ontworteld aanbod komt is wel perfect. Het zorgde ervoor dat ik echt verlangde naar meer. De haat / liefde relatie tussen Agnieszka en de draak voelde voor mij heel natuurlijk aan. Ik ga niet ontkennen dat de draak een echte klootzak is. Maar toch kon ik niet anders dan samen met Agnieszka voor hem te vallen. Hij is zonder twijfel stoïcijns en koud aan het begin van het verhaal. Maar doorheen het boek zie je hem toch evolueren. De evolutie is niet zo uitgesproken als bij Agnieszka, maar dat houdt het net erg geloofwaardig. Tenslotte veranderen je een man na 150 jaar niet zomaar.

Ik smulde van de spanning tussen Agnieszka en de draak. Hun relatie ontwikkeld zich heel traag en de spanning tussen hen is als een smeulend vuurtje. Je kan je er aan warmen, maar het consumeert niet alles in de omgeving. En dan heb ik het niet alleen over de fysieke spanning die tussen hen in de lucht hangt. Ik genoot echt met volle teugen van hun magie, vooral op momenten dat ze gedwongen werden deze samen te voegen. Deze “magische” spanning droeg ook bij tot de seksuele spanning die je doorheen het verhaal langzaam voelde groeien. Misschien schuilt daar wel de sterkte van dit verhaal. De romantiek is echt een “ingrediënten” van het verhaal en niet de hoofdverhaal lijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ontworteld is een sprookje voor volwassen. Het zal je vanaf het prille begin betoveren en je zal heel even zelfs terug in magie beginnen geloven. Een goede raad voor je besluit dit boek op te nemen. Zorg dat je genoeg tijd vrijmaakt, want eens je erin begint zal je willen doorlezen tot de allerlaatste pagina!

Happy Mama – Erika Van Tielen – Nagel op de kop

happy mama.jpg

Titel: Happy Mama
Auteur: Erika Van Tielen
Uitgever: Borgerhoff & Lamberigts
Pagina’s: 224
Gelezen: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Jonge moeders hebben vaak de indruk dat ze aan zoveel verwachtingen moeten voldoen: moeder zijn met de glimlach, een zorgeloos huishouden runnen, carrière maken, mooi en slank zijn, een tof sociaal leven onderhouden en de ideale partner zijn. Maar hoe doe je dat, dat allemaal combineren? Lijkt het elders op wieltjes te lopen, maar ben je zelf vaak de wanhoop nabij? Moet je je schuldig voelen als je ook eens genieten en naar wie moet je eigenlijk luisteren? Erika Van Tielen werd zelf moeder van twee zoontjes, ging bloggen over haar wedervaren en vond veel gehoor bij andere jonge moeders. In dit boek biedt ze inspiratie en trots. Zo leer je dat andere moeders ook worstelen, dat je mag lachen en huilen, dat de buitenwereld het niet altijd beter weet en dat het oké is om – ondanks alles – een happy mama te zijn.

Review:

Zoals de meeste lezers van mijn blog weten ben ik de trotse mama van een 2 jarig jongetje waar mijn hele wereld ronddraait. Ik zou mezelf bijna dagelijks een happy mama noemen. Hoewel je mij dit na een slapeloze nacht door tandjes of een aanstormende verkoudheid waarschijnlijk iets minder van de daken zal horen schreeuwen.

Sinds ik mama ben geworden frequenter ik de blog van Erika Vanthielen wekelijks. Daarvoor vond ik Erika al een ongelooflijk toffe madame. Maar eens we het moederschap “deelde” kon ik nog meer genieten van haar vlot geschreven, levensechte stukjes. Ik was dan ook erg enthousiast toen bleek dat er een boek op de markt zou komen van haar. En wat voor een boek!

Laten we beginnen met stellen dat mijn echtgenoot iets minder enthousiast is over Erika’s boek. Hij werd namelijk regelmatig hardop voorgelezen door mij. Irritant, ik weet het. Maar dan had hij me niet meermaals moeten vragen waarom ik hardop zat te lachen!

Hardop gelachen inderdaad, vooral uit herkenning. Maar om heel eerlijk te zijn ook uit opluchting. Ik kan je niet uitleggen hoe fijn ik het vind om te merken dat er nog andere moeders op de wereld zijn die niet altijd alles volgens het boekje doen. Je zou misschien denken dat is toch normaal? Jammer genoeg is het dat niet. Er is geen strenger publiek voor een mama dan andere moeders. Daarom vind ik het zo een opluchting als ik lees dat andere mama’s de tv of de tablet ook al eens durven te hanteren om toch die aardappelen gekookt te krijgen, zonder dat er een klein mannetje heel je keukenkasten reorganiseert. Of dat het echt niet erg is om allebei een beetje te moe te zijn voor een evenwichtige, gekookte maaltijd en pannenkoeken uit de micro dan ook oké zijn. Je voelt je op slag niet meer zo alleen tussen de massa ogenschijnlijke perfecte mama’s die op de wereld rondlopen.

Dus dank u Erika, alleen al daarvoor! Maar haar boek was zoveel meer. Het is een erg realistisch naslagwerk over het moeder zijn. Licht en luchtig, maar dat vind ik net positief. Ik heb een beetje en hekel aan het bestempelen van moeder zijn als “zwaar werk”. Een tendens waar ik me echt aan kan doodergeren. Je kinderen zijn geen werk en natuurlijk hebben we allemaal dagen dat het allemaal wat minder gaat. Er zijn dagen dat ik mijn kleine prins het liefst van al zou veranderen in een kikker en in de vijver van het park zou dumpen om daar de rest van zijn leven gelukkig verder te kwaken met de andere omgetoverde kikkertjes. Maar dat zijn echt mijn absolute dieptepunten. Die Erika absoluut niet uit de weggaat. Ze geeft eerlijk toe dat zij ook wel eens momenten heeft dat ze haar twee prachtige zonen maar wat graag achter het behang zou plakken. Dus neen, happy mama is niet alleen maar een verheerlijking van het moederschap. Het is zoals ik al zei een erg realistische weergave van het “mama zijn”. Dat je bloed, zweet en tranen kost. Maar weet je, 90% van de tijd zijn dat tranen van geluk. Want er geeft niemand zo een fijne knuffels als je eigen vlees en bloed na een lange werkdag.

Nog zo een fantastisch pluspunt van dit boek. Het werd geschreven door een werkende mama. Dit klinkt nu misschien een beetje kortzinnig, maar het is voor mij een gevoelig punt. Zeker als mama omringd door vriendinnen die thuisblijfmama’s zijn. Ik lees ook wel eens graag dat andere moeders worstelen met het organiseren van werk en familieleven.

Ik ben en blijf dus fan van Erika. Voor mij sloeg ze met dit boek de nagel op de kop. En meteen een waarschuwing voor al mijn vriendinnen die in de toekomst plannen aan kinderen te beginnen. Dit boek krijgen jullie sowieso cadeau van mij!

 

Het diner -Herman Koch – Mijn leeslust werd niet opgewekt…

het diner

Titel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgever: Anthos
Pagina’s: 300
Gelezen: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak, vakantieplannen, et cetera. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen.
De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons ­– wie durft een beslissing te nemen over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.

Review:

Voor ik aan het boek begon scrolde ik kort even door enkele reviews, om me beter voor te bereiden op wat ik juist mocht verwachten. Vele reviews zeiden dat het diner een soort van “Nederlandstalige Gone Girl” is. Gone Girl is een van mijn favoriete psychologische thrillers, dus waren mijn verwachtingen erg hoog. Voor diegene die het diner nog niet gelezen hebben en nu interesse hebben…. Het lijkt in niets op Gone girl. Gone girl was een ontzettend intelligente, donkere thriller met hoeken en kanten die je niet zag aankomen. Allemaal zaken die het diner me niet te bieden had.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen. Mijn grootste probleem met het diner zijn de personages. Wat een hekel had ik aan elk personage in dit verhaal. Meestal heeft dit geen invloed op mijn leeservaring, maar deze keer geraakte ik gewoon niet over mijn ergernis. De arrogantie en kortzichtigheid droop gewoon van de pagina’s. Vooral het hoofdpersonage. Wat een zielige man die niets anders doet dat druipen van jaloezie over de levensstijl van zijn broer. Zijn enige doel lijkt te zijn om een ongemakkelijke avond, nog ondragelijker te maken. Hoe meer we over hem te weten kwamen aan de hand van flashbacks, hoe meer ik me aan hem begon te ergeren. Het ganse verhaal en de interactie tussen de personages voelt erg geknutseld aan. Net alsof de personages geen mensen, maar robots zijn. Niets verloopt natuurlijk en het enige personage dat een beetje “menselijk” overkomt is de zoon van het hoofdpersonage. Vreemd is dit, vermits het ganse boek draait over de criminele activiteiten van de zoon en zijn neef. En hoewel hij dus eigenlijk de “slechterik” is in het verhaal, is hij toch de enige waar ik me een beetje toe aangetrokken voelde.

Aan de andere kant vond ik de manier waarop Koch het verhaal opbouwde erg aangenaam. Hij besteed heel veel tijd aan het beschrijven van de maaltijden, de omgeving en wat dat allemaal niet zal gekost hebben. Maar over de dingen die echt belangrijk zijn blijft hij opzettelijk erg vaag. De psychologische afwijking, de leugens tussen man en vrouw en de achtergrond van de personages. Het lijkt allemaal niet te veel rol te spelen. Hierdoor creëert hij een erg gespannen feest die uiteindelijk opbouwt naar de vraag waar het allemaal om draait: hoever ga je om je kind te beschermen?

Zelf moeder zijn is die vraag net wat er voor zorgde dat ik bleef lezen en het boek zelf uitgebreid met mijn man besprak. Ben je als ouder verantwoordelijk voor de daden van je kind? Is een kind altijd het product van zijn omgeving of heeft zijn aangeboren natuur toch vaak de bovenhand? En wat is dat juist je kind beschermen? Een boek dat ervoor zorgde dat ik dieper ging nadenken over bepaalde zaken en net daarom wil ik het toch nog graag twee sterren toekennen!

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van Kluun en Wieringa

Een boek dat me echt aan het denken bracht….

The readers of broken wheel recommend – Katarina Bivald – Hoe een lief boek toch iets forceerd….

the readers.jpg

Titel: The readers of broken wheel recommend
Auteur: Katarina Bivald
Uitgever: Sourcebooks Landmark
Pagina’s: 400
Gelezen: Eboek, engelstalig via netgalley
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Eens je een boek toelaat in je leven, kunnen er onverwachte dingen gebeuren….
Broken Wheel, Iowa, heeft nog nooit een meisje zoals Sara ontmoet. Zij reisde alleen vanuit Zweden naar Iowa om haar penvriendin Amy te leren kennen. Wanneer ze aankomt ontdekt ze echter dat Amy die dag begraven wordt. Gelukkig willen de inwoners van het dorp zich wel over haar ontfermen. Afgesloten van de wereld opent Sara een boekenwinkeltje in het dorp. Dit ter nagedachtenis van haar vriendin Amy en in een poging om dit verloren dorp te redden. Haar enige doel is om de inwoners aan het lezen te krijgen en hen te laten ervaren dat boeken een groot plezier kunnen zijn.

Review:

Ik wil eigenlijk zeggen dat ik dit het liefste boek vond dat ik dit jaar gelezen hebben. Maar wie zegt nu over een boek dat het een lief boek is? En toch is dit het eerste woord dat me telkens te binnen schiet als ik aan dit boek denk.

Ik heb een beetje een haat – liefde verhouding met dit boek. Ik kan niet anders dan het een erg leuk boek te vinden, want het gaat over boeken. Hoe boeken ervoor zorgen dat een rotte dag toch een zilveren randje krijgt. Hoe je kan genieten van boeken. Hoe het mensen kan samenbrengen. En hoe boeken soms je leven kunnen veranderen. Als boekenwurm kan ik dus niet anders dan genieten van een boek over boeken. Ik genoot ook met volle teugen van de kleine weetjes over uitgeverijen, auteurs en boekenwinkels. Ik heb zonder twijfel enkele leerzame weetjes opgestoken.

Het hoofdpersonage Sara is een eenzaam meisje dat zich verbergt achter haar geliefde boeken. Haar enige echte vriendin is een oudere Amerikaanse vrouw, Amy. Amy en Sara zijn penvriendinnen en ze wisselen regelmatig boeken uit die een speciale betekenis voor hen hebben. Sara mag dan op het eerste gezicht een stil, teruggetrokken meisje lijken, maar volgens mij is ze best een durfal. Tenslotte stapt ze helemaal alleen op het vliegtuig richting Amerika om een vrouw te ontmoeten die ze enkel vanuit haar brieven kent. Dit klinkt misschien velen vreemd in de oren, maar ik heb al jaren zelf een penvriendin dus ik begreep Sara wel. Dus ja, ik vond Sara wel een sterk personage. Zij tast echt haar eigen grenzen af en ontwikkeld zich doorheen het verhaal tot een belangrijke spilfiguur in het dorp. Je ziet haar echt haar plekje vinden en langzaam openbloeien.

Ook de andere personages in het boek lagen me wel. Ze zijn allemaal een beetje stereotype, maar terzelfdertijd ook wel erg realistisch. Ze pasten een voor een zonder problemen in een dorpje als Broken wheel. We kregen van iedereen een duidelijk schets van hun geschiedenis en dat zorgde er ook voor dat ik de keuzes en beslissingen van de dorpeling beter kon plaatsen en begrijpen Jammer genoeg lieten de relaties tussen de personages een beetje te wensen over. Ik kon enkel een echte connectie vormen met Caroline en Joey. Ik genoot echt van hun verhaallijn en keek er echt naar uit om meer van hen te weten te komen. Maar de romance waar het hele boek werkelijk om draait voelde ontzettend geforceerd aan. Ik begrijp dat de auteur er misschien voor probeerde te zorgen dat we in spanning zaten te wachten op de grote ontknoping. “Komt het nu goed of niet?” Maar ze heeft de attractie tussen de twee personages zo minimaal gehouden dat ik gewoon geen seconde geloofde in hun relatie.

Nog iets waar ik me aan irriteerde waren de brieven van Amy die doorheen het boek geïmplementeerd zijn in het verhaal. Ik geef toe dat deze epistels wat meer inzicht geven in het dorp en zijn inwoners, maar ik kon gewoon niet begrijpen waarom Sara zo een klik voelde met Amy. Haar brieven waren vaak erg saai. Het verhaal draait zogezegd om twee vrouwen die elkaar hun ganse leven toevertrouwen in brieven, maar zo komt dit in de brieven zelf helemaal niet over. Amy heeft het altijd over zichzelf en het dorp waar ze woont. De brieven zijn als plot-werktuig gebruikt. Maar wil dat zeggen dat je hen compleet ongeloofwaardig moet maken? In brieven tussen penvrienden wordt er ook altijd gesproken over de andere persoon. Je reageert op wat hij of zij je in een vorige brief heeft vertelt. Waarom speelt Amy dan nooit in op wat Sara allemaal doormaakt? Het voelt allemaal erg geforceerd. En daarmee benoem ik meteen het tweede woord waar ik dit boek mee zou willen omschrijven. Lief en geforceerd. Het verhaal heeft zeker potentieel en ik genoot ook wel tijdens het lezen. Maar het sleepte erg lang aan en de verhaallijnen voelden echt aan alsof ze verwrongen waren. Het was een aangenaam boek, maar er ontbrak toch iets aan. Hierdoor beland het al snel in het rijtje van dertien in een dozijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van Sarah Winmann en Jen Campbell zullen dit verhaal zeker kunnen smaken.

Elke boekenwurm zou dit verhaal een kans moeten geven.

Invasion of the tearling – Erika Johansen – Een invasie van mijn hart…

23482781.jpg

Titel: The Invasion of the Tearling
Auteur: Erika Johansen
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 515
Gelezen: Hardback, Engelseversie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Met elke dag die voorbij gaat, groeit Kelsea Glynn een beetje meer in de rol als Koningin van de Tearling. Door het tegenhouden van de export in slaven naar het naburige rijk Mortmesne, heeft ze zich de woede van de Rode Koningin op de hals gehaald. De rode koningin, een gevreesde tiran die haar krachten haalt uit donkere magie, heeft haar leger nu richting de Tearling gestuurd. En ze zal niet stoppen voor het land in haar handen is.
Maar terwijl de Mort aan de grenzen van haar rijk staan, ontwikkeld Kelsea een mysterieuze connectie met een vrouw van voor de grote oversteek. Lily leeft in een wereld waar vrouw zijn op zich al een misdaad is. Het lot van de Tearling, en Kelsea’s ziel, hangen samen met Lily en haar levensverhaal. Maar zal Kelsea genoeg tijd hebben om de waarheid te ontdekken?

Review:

Ik ben me er nu (slechts enkele uren na het lezen) reeds van bewust dat dit boek me met een serieuze kater gaat achterlaten. Het gekende zwarte gat, nadat een boek je echt volledig in de ban heeft gehouden. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen, hier of op goodreads, herinneren zich misschien nog dat ik over De kroon van de Tearling zei dat ik het boek geen vijf sterren kon geven vanwege het dystopische aspect. Vandaag ga ik net het tegenovergestelde vertellen. Net vanwege dat dystopische aspect krijgt Invasion of the Tearling van mij 5 sterren!

In kroon van de Tearling werd er amper uitleg gegeven over het feit dat het een futuristisch verhaal is dat zich toch in een middeleeuwse setting afspeelt. In het tweede deel werden echter de meeste vragen voor mij opgelost. Gelukkig niet allemaal, wat mij erg enthousiast maakt over het laatste deel in de reeks. Ik heb er hoge verwachtingen bij, vooral omdat heel wat losse eindjes in dit boek perfect aan elkaar geknoopt werden. Het ganse verhaal over de grote oversteek en de middeleeuwse setting was ontzettend onverwacht, maar ook realistisch en beangstigend. Op een bepaald moment zat ik echt stukken luidop voor te lezen aan mijn man, net omdat ze zo levensecht zijn.

Invasion of the Tearling is een heel ander boek dan Kroon van de Tearling. Veel donkerder, angstaanjagender, meer gericht op mature lezers en vooral geen young adult. Het gaat moeilijke onderwerpen zoals verkrachting, geweldig, corruptie en mishandeling op geen enkel moment uit de weg. I

Deze keer werd het verhaal opgedeeld tussen twee hoofdpersonages. Het ene hoofdpersonage is Kelsea, die we ondertussen allemaal kennen. Ik was dol op haar in het eerst boek en de liefde is alleen maar sterker geworden. Kelsea is een erg geloofwaardig personage. Ze is zeker niet perfect en maakt fouten. Ze is ook niet bang om haar donkere kant onder ogen te komen en soms aan de verleiding toe te geven. Ze is nog altijd een beetje onzeker, maar laten we ook niet vergeten dat ze slechts 17 jaar oud is. Omdat het verhaal opgesplitst is in twee verhaallijnen, zien we Kelsea deze keer minder in de spotlight staan. En met momenten miste ik haar ontzetten. Gelukkig genoot ik net zo hard van het nieuwe personage in de reeks. Lily, is een pre-oversteek vrouw die in een futuristische versie van Amerika woont. Haar verhaal is erg donker, vol verdriet. Maar ook uitermate boeiend en ontzettend goed ontwikkeld. Haar verhaallijn beantwoord erg veel vragen uit het eerste deel, maar zorgt er ook voor dat er heel wat nieuwe vragen bijkomen die tot een erg interessant derde deel kunnen leiden.

En dan heb ik het nog niet gehad over de nieuwe slechterik in de reeks. Ik ben behoorlijk dol slechteriken en deze is tot nu toe echt perfect. Mysterieus, verleidelijk, maar zo fout! Ik kijk er echt naar uit om zijn achtergrond verder te ontdekken.

Dit is de eerste keer dat ik zo dol ben op een sequel.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van : Het eerste deel van de reeks, maar ook als je kroon van de Tearling niet graag hebt gelezen, moet je dit deel zeker een kans geven. Het werpt een gans nieuw licht op de reeks.
Algemene indruk: Spannend, orgineel, weldoordacht, meeslepend verhaal!

Hidden Bodies – Caroline Kepnes – Oh Joe…. wat doe je me aan.

hidden bodies

Titel: Hidden bodies
Auteur: Caroline Kepnes
Uitgeverij: Atria
Aantal pagina’s: 448
Gelezen als: Arc aangeboden door netgalley en de uitgeverij in ruil voor een eerlijke review
Links:
Goodreads
sterstersterster

Synopsis:

Charmante, maar moordlustige antiheld Joe zet zijn zoektocht naar de perfecte liefde verder in dit vervolg op “Jij”. Joe achtervolgt de vrouw waar hij van houdt naar de West kust, maar hij had zich nooit kunnen voorstellen in wat voor een wespennest hij terecht zou komen.

Review:

Caroline Kepnes heeft me echt geraakt met dit verhaal…ik heb tranen met tuiten gehuild, ontelbare keren gelachen en er waren momenten dat ik eigenlijk moest slapen, maar mijn boek gewoon niet kon sluiten.

Mensen die reeds geruime tijd mijn reviews volgen weten dat ik stiekem erg verliefd ben op Joe Goldberg. Ik hou zoveel van hem dat ik besloot Nieuwjaarsdag met hem door te brengen. Een prima idee volgens mij. Natuurlijk moet je er altijd rekening mee houden dat je iets tegen Joe’s wil doet en dat het je einde zou kunnen betekenen. Maar dat risico is hij absoluut waard.

Genoeg grapjes nu. Maar na het uitlezen van jij wou ik gewoon meer Joe. En dat was exact wat ik kreeg in Hidden Bodies. Een tweede deel maakt me altijd een beetje nerveus. Want gaat het wel zo goed zijn als het eerste deel. In dit geval was dit absoluut het geval. Maar het was ook vernieuwend. Hidden bodies gaat verder waar jij eindigde. Maar Joe maakt wel enkel drastische beslissingen. Hij verhuist naar Hollywood, maakt “vrienden” en hij heeft zelfs een Facebook account. Joe voelt zich niet helemaal op zijn gemak en die gevoelens weerspiegelen op de lezer. Waar is de vertrouwde boekenwinkel? Waar is de kooi? Wat doen we hier tussen al die neppe mensen? En net doordat je zo meeleeft met jou, slat het verhaal echt zijn klauwen in je en wordt het nog verslavender. Gelukkig blijft Joe wel dezelfde en vooral zijn duister gevoel voor humor heeft niet geleden onder zijn verhuis. Ik kan de keren dat ik luidop zat te lachen niet op een hand tellen.

En dan wordt Joe verliefd en belangrijker nog Love (ja dat is haar naam. En dat klinkt misschien een beetje flauw. Maar in het geheel van het verhaal is dit echt een briljante stap!) houdt ook van Joe. Waar “jij” duidelijk helemaal om “Jij” draait, gaat Hidden bodies vooral over “wij”.

Ik geef wel toe dat het verhaal op sommige punten zijn vaart een beetje verliest. Maar een goede schrijfster weet haar lezers toch nog aan de pagina’s te kluisteren, zelf op moment dat je denk “oké, dit duurt wel lang”. Maar Caroline Kepnes slaagt er zonder problemen in om mij geboeid te houden. Ze blijft echt trouw aan het karakter van Joe, zelfs als ze alle andere aspecten van het verhaal helemaal aanpast. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik verliefd ben geworden op een sociopaat en ondertussen toch wel seriemoordenaar.

Maar het einde van dit boek…. het heeft me echt zoveel tranen gekost. En ik was zo ontzettend boos om het einde. Maar dan nog slaagt Caroline Kepnes erin me geboeid te houden. En nu moet ik wachten op een derde deel dat er hopelijk snel aankomt. Want ik mis Joe nu al… vreselijk hard.

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Wereld: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van :
Jij, natuurlijk! Maar fans van Gillian Flynn zullen dit ook zeker kunnen smaken.  
Overall thoughts:  Orgineel, verslavend, grappig en met moment briljant. Ik ben een grote fan!

KW: Make a christmas wish – Julia Williams – Hou de zakdoeken maar al klaar

make a christmas wish

Titel: Make a christmas wish
Auteur: Julia Williams
Uitgever: Avon
Pagina’s: 400
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Vorig jaar werd Livvy op de parking van Lidl aangereden door een auto. Door de knal kwam ze tussen de winkelwagentjes terecht en overleed ze even later in het ziekenhuis. Livvy was er absoluut niet klaar voor om al te sterven! Maandenlang zweeft ze over de parking van de supermarkt. Woedend omdat haar man een nieuwe vrouw in zijn leven heeft en bezorgt om hun zoon. Dit jaar met Kerst wil Livvy haar gezin terug! Ongeacht de prijs die ze daar voor betaald. Maar zal Livvy erin slagen haar gezin het perfecte kerstfeest te bezorgen?

Review:
Julia Williams is een van mijn favoriete “kerstboek” auteurs. Vorig jaar verslond ik haar christmas – reeks. Dus toen ik dit jaar zag dat ze een nieuw boek uit had kon ik niet wachten om eraan te beginnen. Het moet gezegd Make a christmas wish is een totaal ander boek dan de vorige verhalen die ik van haar las. De christmas reeks is erg humoristisch en realistisch. Make a christmas wish is totaal het andere einde van het spectrum.

Laten we deze review maar beginnen met mijn enige puntje van kritiek. De bijtitel van het boek is “A heartwarming, witty and magical festive treat”. Wel…. laten we zeggen dat ik me daar niet echt in kan vinden. Hartverwarmend wordt het boek pas als je reeds 90% gelezen hebt. Witty is het op sommige punten inderdaad, maar het is vooral erg zwarte humor. Het is vooral een erg aangrijpend, droevig verhaal dat zich afspeelt met kerstmis.

Het concept van make a christmas wish is erg orgineel. Het hoofdpersonage Livvy is namelijk dood. Zoals je al kan raden is een van de POV’s die je volgt dus datgene van een geest. Livvy heeft namelijk nog enkele “onafgewerkte zaken” die ze moet afhandelen voor ze kan verder gaan met haar… tja…. hiernamaalse. Naast Livvy volgen we nog drie andere personages. Adam, Livvy’s echtgenoot. Joe, hun zoon. En Emily, Adams minnares.

Livvy is een erg gecompliceerd personage met heel veel verschillende lagen en een flinke dosis groei doorheen het boek. Julia Williams spint het verhaal zo dat ik constant van mening over haar veranderde. Aan het begin van het boek vond ik Livvy echt een toffe dame. Ik zou zo een warme chocolademelk met haar willen drinken. Tijdens de eerste paar hoofdstukken dacht ik echt: “Ha, een klassiek Julia Williams personage”. Maar dan geraak je dieper in verhaal en krijg je ook de indrukken van Joe, Adam, Emily en zelfs Livvy’s eigen moeder en dat veranderde toch wel mijn mening over haar. Op een bepaald moment vond ik haar een van de vreselijkste personages die ik in een boek ooit tegen het lijf gelopen was.

A christmas wish voor mij was vooral het pijnlijke relaas van een gezin dat langzaam in een neerwaardse spiraal is geraakt en waar iedereen fouten heeft gemaakt, maar slechts enkele hun fouten willen aanvaarden.

Zeer regelmatig heb ik tranen moeten wegslikken. Zelf moeder zijnde kon ik me echt inleven in Livvy, terwijl ze kijkt hoe haar echtgenoot verder gaat met zijn leven. Hoe haar zoon een nieuwe moeder kiest en opgroeit zonder haar. Ik kon bijna haar woede en verdriet proeven. En ja, tegen het einde van het boek zat ik echt met een tissue mijn tranen weg te vegen.

Make a christmas wish was absoluut niet wat ik er van verwacht had, maar het was exact what ik nodig had! Weer een schot in de roos dus! Misschien moet ik toch ook maar eens werk maken van Julia Williams haar gewone boeken.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagessw7htj08-e1447671354827
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08
Aanrader: Fans van Jenny Hale, Katie Fforde en Carole Matthews  zullen zich zeker kunnen vinden in dit verhaal!

Make a christmas wish  is een magisch verhaal met een donker randje. De traantjes zullen vloeien

Dashing through the snow – Debbie Macomber -Een sneeuwstorm die je wel kan missen

dashing through the snow

Titel: Dashing through the snow
Auteur: Debbie Macomber
Uitgever: Random House
Pagina’s: 228
Gelezen als: Ebook – Arc toegekend door netgalley
Links:
Goodreads, Amazon
sterster

Korte inhoud:

Ashley Davison, een laatstejaars studente aan de universiteit in Californie wil niets liever dan haar mama verrassen. Daarvoor moet ze echter naar Seattle. Dashiell Sutherland, een voormalige legerofficieer heeft een belangrijk gesprek voor een neiuwe baan gepland staan in Seatlle. Hij kan niet anders dan op 24 december ter plekken zijn. Allebei proberen ze last minute een ticket vast te krijgen om naar Seatlle te vliegen. Jammer genoeg zitten alle vluchten vol en er is nog maar een huurwagen beschikbaar op de luchthaven. Met de nodige tegenzin besluiten ze samen de auto te huren en richting Seatlle te vertrekken. Geen van beiden weet echter wat voor een rit hen te wachten staat!

Review:

Ik ga meteen met de deur in huis vallen, volgens mij is dit het meest belachelijke verhaal dat ik dit jaar heb gelezen. En ik weet dat dit ontzettend hard klinkt, maar geloof me vrij, het doet mij echt pijn om dit te moeten zeggen. Zeker omdat ik dol ben op verhalen die zich rond de kerstperiode afspelen. Vallende sneeuw en een opbloeiende romance bezorgen mij altijd vlinders in mijn buik . Nog een reden waarom ik zo ontzettend teleurgesteld ben is omdat ik er echt naar uitkeek om eindelijk eens een boek van Debbie Macomber te lezen. Want laten we eerlijk zijn, Debbie is toch een beetje een van de leading ladies in dit genre. Dus ja mijn verwachtingen waren best wel hoog. Jammer genoeg werden ze niet ingelost.

Hoe begin ik eigenlijk het beste aan deze review….. ik heb tijdens het lezen constant luidop mijn frustraties liggen uiten. (Tegen mijn echtgenoot, tegen onze zoon en vooral tegen mezelf.) Laten we maar beginnen met de schrijfstijl. Die lag namelijk mijlenver verwijdert van wat ik hier eigenlijk van verwacht had. Alles is zo simpel dat het soms een beetje lijkt geschreven te zijn voor kinderen. Tot in het absurde wordt alles uitgelegd. Ik was opgelucht dat we niet stap voor stap kregen uitgelegd hoe je een tas koffie zet. (Ja, zo erg was het met momenten.)

Dan zijn er alle cliches die elke paar zinnen naar je hoofd gegooit worden. Begrijp me niet verkeerd, wanneer je dit soort boeken leest dan weet je dat je vroeg of laat op een aantal cliches zal botsen. En dat is prima, maar er komt een punt waarop al die cliches en “toevallige” omstandigheden een beetje de spuigaten beginnen uit te lopen. Ik had vooral een hekel aan het feit dat het verhaal echt een draai van 180 graden neemt. Waarom schrijf je een heel hoofdstuk waarin je uitvoerig aan de lezer uitlegt waarom de twee hoofdpersonages niet opzoek zijn naar een relatie. Waarom ze absoluut geen intresse hebben en dat ze zich totaal niet aangetrokken voelen tot elkaar. Om 5 zinnen later door een keer te knipperen met de wimpers iedereen te laten veranderen in een ijsje dat smelt van verlangen? Het spijt me, maar dat zorgt er echt niet voor dat je romance geloofwaardiger overkomt. Het zorgt er niet voor dat de klik tussen de twee personages ineens magisch en krachtig wordt. Neen, dat zorgt ervoor dat het hele verhaal gewoon ongeloofwaardig overkomt.

Nu we het toch over die twee hoofdpersonages hebben. Ik vond hen allebei niet aardig. Ze voelden erg een dimensionaal met een compleet gebrek aan dieptegang. Voorspelbaar, saai en ontzettend cliche. En dan heb ik het nog niet over de FBI binnen dit verhaal. Ik begrijp ook wel dat een romantisch kerstverhaal niet de juiste plek is om heel technisch en correct met de FBI om te springen. Maar om er nu zo een groteske karikatuur van te maken was toch ook niet nodig?  En dan zwijg ik nog over hoe de FBI verhaallijn eindigt. Ik trok  bijna al mijn haar uit van pure frustratie.

Waarom dan toch nog twee sterren? Wel, ik vond de cover echt zo mooi, dus daar krijgt het boek sowieso al een ster voor. En ik was ook wel een beetje verliefd op Little Blade. En dat zegt eigenlijk al genoeg over het boek. Hoe goed kan een verhaal zijn als je lievelingspersonage de hond is?

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Setting: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Als je ook houdt van: 
Als je al bekend bent met eerder werk van de auteur, dan vind je dit verhaal misschien niet slecht?
Algemene indruk:  Een erg voorspelbaar verhaal met een nogal idiote verhaallijn. Het geheel voelt alsof het verhaal in amper een week tijd in elkaar werd gestoken.