Categorie: Adult

A Year of New Adventures – Maddie Please

A year of new adventures

Title: A Year of New Adventures
Author: Maddie Please
Pages: 400
Edition: Arc by Netgalley
Genre: adultcontemporary
Links: Goodreads

Synopsis A Year of New Adventures:

t’s time for Billie Summers to have an adventure … but it might not be exactly what she expected. Billie Summers has always been quite content in her little cottage in the Cotswolds, sure half the house hasn’t been renovated, but what’s the point when it’s only her! Working part-time at her uncle’s bookshop and planning 3-4 writer retreats with her best friend allows her to pay the bills. What more could anyone want? That is until Oliver Forest, the bad boy of the book world, turns up to one of her retreats and points out that Billie hasn’t done anything very adventurous. Couple that with her best friend falling head over heels and beginning to drift away from their Friday night wine and dinner plans, Billie is starting to wonder if it isn’t time she take control of her life.So she starts a list: get fitted (properly) for a bra, fix up rest of house, find a ‘career’ and well, get a tattoo … Her life might just get the makeover it needs, too bad irritating and far-too-attractive for his own good, Oliver keeps showing up …

Review A Year of New Adventures:

When I started reading A Year of New Adventures I thought I was absolutely going to love this story. Lets be honest it is about a aspiring writer who loves to cook. That kind of sounds right up my alley when we speak about things I like in contemporary romance. But while I was reading I soon discovered that this book was giving me some very mixed feelings. Some parts were quite brilliant and could have landed this book very high on my favorite contemporary list, but other parts made me cringe while reading.


Lets star of with the main character Billie! She is a very enjoyable character, a little bit of a mother figure, trying to take care of everybody in her life and sometimes forgetting about herself altogether. She is a sweet, compassionate woman who is still searching for her place in the world. She had a very distinctive sense of humor, that sometimes is spot on, but sometimes made me roll my eyes while reading. I really disliked the inner dialogues she had with herself. I know they were added as a funny note to the story, but for me they made it a bit juvenile. And that’s quite a shame, because Billie had a brilliant sense of humor when she wasn’t talking to herself.

Then there is the romance… because well A Year of New Adventures has of course a romantic story. A romantic story that really got up to speed in the last 50 pages or so. I didn’t like the way the romance was handled in this story. There should have been more romance or not any at all. I understand that the focus of the story was about Billie finding herself and that only a sub-plot was about the romance. But now it just felt rushed, like she wanted to give the reader something at the very last part of her story. Really it is 350 pages of exploring who you are, cursing that bloody awful men with his dreamy body and than suddenly 50 pages of passion, attraction and emotions flying around. And don’t get me wrong, I absolutely loved those 50 pages. That’s why I think as a reader I was cheated out on some wonderful romance that could have enveloped the whole book. On the other hand I absolutely loved that Billie didn’t need a man to find her true happiness.

I loved the ending! I can’t say to much about it, because spoilers honey. But I could really appreciate that Maddie Please choose to make Billie an independent woman who chooses and works for her own happiness, without choosing the easy way out.  Another lovely asset to the story is Not-My-Cat, Billies pet. Well not her pet. I love it when animals start to feel like a character in a story all on their own. And Not-My-Cat really added a little extra spice to the story.

All in all A Year of New Adventures was a decent read. Nothing outstanding, but overall fun and enjoyable. Ideal to spend a rainy day with a light book full of small delightful adventures.


Beneath the Sugar Sky – Seanan Mcguire

beneath the sugar sky

Title: Beneath the Sugar Sky
AuthorSeanan Mcguire
Pages: 174
Edition: E-book
Genre: Fantasy,
Links: Goodreads

Synopsis Beneath the Sugar Sky:

Beneath the Sugar Sky returns to Eleanor West’s Home for Wayward Children. At this magical boarding school, children who have experienced fantasy adventures are reintroduced to the “real” world. 
Sumi died years before her prophesied daughter Rini could be born. Rini was born anyway, and now she’s trying to bring her mother back from a world without magic.

Review Beneath the Sugar Sky:

People who have been following my blog for some time now, know that I am absolutely in love with the Wayward Children series By Seanan Mcguire. I even counted the first two installments among my favorite reads of 2017. Beneath the Sugar Sky was very high on my most anticipated releases of 2018 and the moment it came out I dived straight in. Although I was a little unsure about the premise of the book, because part of the story-line is centered around Sumi’s daughter Rini and to accomplish that Mcguire would need to play with timelines.

“Children have always tumbled down rabbit holes, fallen through mirrors, been swept away by unseasonal floods or carried off by tornadoes. Children have always traveled, and because they are young and bright and full of contradictions, they haven’t always restricted their travel to the possible.”

But she did a wonderful job and I shouldn’t have been afraid. She clearly has a talented for writing and creating engaging stories. Although this book made it clear that I am certainly not a nonsense girl and no such world could ever draw me in. Although the story kicks of in Elenor West school for Wayward children, most of the story-line is set in Confection, a nonsense world made out of sugar, sweets and candy. Going from candy-corn fields over a strawberry lemonade sea. But all-though we enter this whole new world we talk familiar faces from the previous stories with us. Because Beneath the Sugar Sky is a quest story and so we get to see how children react when they enter a world that doesn’t belong to them.

“You were a mermaid, weren’t you? That’s what Nadya said.”
“I still am,” said Cora. “I just have my scales under my skin for now.” 

But we are also introduced to a new member of the wayward family: Cora. She is a plus size character that has lived in the Land beneath the Lake as a mermaid. I was so intrigued to read about her. Because as you might know I am plus size myself and I am always happy to see more plus girls in books. Although I struggled with Cora. She is incredibly insecure and relates everything to her obesity. And I completely understand this, because when you are obese you get judged all the time. People will take behind your back. Hateful things will be said. But for some reason I started to hate the pity party Cora threw for herself all the time. On the other hand I loved how McGuire handled an overweight person in a world full of candy. This could have gone wrong very quickly, but she handled it with so much grace, I could only applaud her.

“A cake’s a cake, whether or not it’s been frosted,” said the stranger primly. “You are not a cake, you are a human being, and I can see your vagina,” snapped Nadya. The stranger shrugged. “It’s a nice one. I’m not ashamed of it.” 

Another thing I must applaud is the depth in the overall story-line and then I mean the whole series. With every installment we learn a little more about the portal world and how they relate to each-other. Sometimes it feels like science, but wonderfully, interesting, I wish it was true science. So many possibilities, so many layers, such an amazing world-building.

Beneath the Sugar Sky was my least favorite installment so far. But that still makes it pretty amazing. I can’t wait to read more about the Wayward children and was beyond joy when Seanan Mcguire announced she was writing some more books in this series. And while I wait for the next part of the series, I will keep on recommending this series to everyone I know. Go read it! Go read it now!!!!

Nevernight – Jay Kristoff


Title: Nevernight
AuthorJay Kristoff
Pages: 429
Edition: Paperback
Genre: Fantasy, adult
Links: Goodreads


In a land where three suns almost never set, a fledgling killer joins a school of assassins, seeking vengeance against the powers who destroyed her family.
Daughter of an executed traitor, Mia Corvere is barely able to escape her father’s failed rebellion with her life. Alone and friendless, she hides in a city built from the bones of a dead god, hunted by the Senate and her father’s former comrades. But her gift for speaking with the shadows leads her to the door of a retired killer, and a future she never imagined.
Now, Mia is apprenticed to the deadliest flock of assassins in the entire Republic—the Red Church. If she bests her fellow students in contests of steel, poison and the subtle arts, she’ll be inducted among the Blades of the Lady of Blessed Murder, and one step closer to the vengeance she desires. But a killer is loose within the Church’s halls, the bloody secrets of Mia’s past return to haunt her, and a plot to bring down the entire congregation is unfolding in the shadows she so loves.
Will she even survive to initiation, let alone have her revenge?


I was a bit weary going into Nevernight. A couple of years ago I had high expectations of Illuminae, a book where Jay Kristoff is the (co) author of and I didn’t enjoy it one bit. So I didn’t quite know what to expect from another book by his hand. But hey, everybody deserves a second chance so I was willing to try again! The star rating above probably tells you that I fell madly, deeply in love with the book.

“If I were going to name my blade,” Mia said thoughtfully, “I’d call it ‘Fluffy’.”
Tric snorted with laughter. “Fluffy?”
“‘Byss, yes,” the girl nodded. “Think of the terror you’d instil. Being bested by a foe wielding a sword called Souldrinker…thatyou could live with. Imagine the shame of having the piss smacked out of you by a blade called Fluffy.”

When you surf around a bit and read different reviews, you might notice that Nevernight is a very polarizing book. The reviews are either very positive or very negative. And although I am definitely a fan, I can see why people struggle with this book and the way the story is told. Jay Kristoff has a very dense writing style. It is clear that Jay Kristoff likes to hear himself talk (or must I say likes to read his own words?). It all very poetic flowery prose. And the whole story is filled with footnotes giving you extra (sometimes completely needless) information about the world the story is set in. I absolutely loved the addition of the footnotes, but I can understand that some people found them completely annoying. They could become a bit tedious, but at the same time they have a sarcastic commentary going on. And I couldn’t count the times that I was laughing with the dark humor in them. Your enjoyment of the story will stand or fall with your love for Jay Kristoffs storytelling, it is as simple as that.

“The books we love, they love us back. And just as we mark our places in the pages, those pages leave their marks on us.

Because when you like the writing, you are in for a complete treat! Nevernight is one action-packed story! Let’s be honest the beginning is a little bit slow, but once Mia reaches the dessert and the Red Church this story feels like a roller-coaster ride. A wild one! It is filled to the brim with violence, blood, murder, cursing, sex, but also with magic. I absolutely loved the Old Roman Empire style world the story is set in. It felt somewhat familiar for a history nerd like myself, but at the same time it was completely new and refreshing within its genre.

“Sometimes weakness is a weapon. If you’re smart enough to use it.” 

And the characters… I haven’t talked about the characters. I think Mia will be high up in my lists of kick ass female characters I completely love. Mia is dangerous, sometimes selfish, but on the other hand always there for her friends. She makes stupid mistakes. She isn’t ‘the one’ or ‘the prettiest’. Never black and white, always grey. However it doesn’t end there, because the whole cast of characters is pretty awesome. Especially the teacher at the Red Church were very interesting and gave extra depth to the story. 

“… You just thrashed a horror of the Whisperwastes with a jar of chili powder?” Mia nodded. “Shame, really. It’s good stuff. I only stole the one jar.”

And the romance… there is very little romance involved. Something I actually missed a little bit. But for people who aren’t into sappy romance stories this will be an absolute joy to read. Don’t get me wrong, there is some romance. A very slow burning romance and some quite explicit sex. But it isn’t a huge plot-line and is always in the background. 

Nevernight is a book filled with sass and sarcasm. The worldbuilding is spot on and very detailed, sometimes so detailed it gets a bit absurd. I absolutly adored it. But I will repeat myself, your enjoyment of this story will greatly depend on your love for Jay Kristoffs writing.”

Tell me no secrets – Lynda Stacey

tell me no secrets

Titel: Tell me no secrets
Auteur: Lynda Stacey
Pagina’s: 282
Uitgave: E-book
Genre: adultcontemporary
Links: Goodreads


Can a secret be worse than a lie?
Every time Kate Duggan looks in a mirror she is confronted by her guilt; a long, red scar reminding her that she was ‘the one to walk away’ from the car accident. Not everyone was so lucky …
On the surface her fiancé Rob is supportive – but the reality is different. He’s controlling, manipulative and, if the phone call Kate overhears is anything to go by, he has a secret. But just how dangerous is that secret?
When Kate begins work at a firm of private investigators, she meets Ben Parker. His strong and silent persona is intriguing but it’s also a cover – because something devastating happened to Ben, something he can’t get over.
As Kate and Ben begin their first assignment, they become close. But, what they don’t realise is how close to home the investigation will bring them, or who will be hurt in the process.


Since the month of December I am proud member of the Choc Lit boekenfans group. With our little team we have the honor to read and review books by Choc Lit. Tell Me No Lies was my first book as a team-member and I wasn’t completely sure what to expect reading the synopsis. Was I diving into a thriller? A contemporary? And now even after reading I am not quite sure were to place Tell Me No Secrets.

I described it to a friend as contemporary with a little thriller twist. Because for me that is what it is. Calling it a thriller would be kind of unfair, because all-though you have a “mystery” and some “suspense” it never really felt like reading a thriller. There are to many “non-thriller” side lines about family, friendship, love and self acceptance that play an important part in the plot. Lucky for me, considering I am absolutely no big fan of real suspense novels, so this was perfect for me!

I really enjoyed reading Tell Me No Secrets and that was mainly because I liked all of the important characters in the story. I absolutely adored Kate, she is a very strong and independent woman, who knows how the world turns and deserves some happiness. I liked her sassiness and her sense of humor. You really saw her grow as a character throughout the story and I really felt for her. But I also loved her sister Eve! Another strong woman with a story to tell. I wasn’t expecting a disabled character in this story, but the way her disability was shown and used in the story, was very realistic and filled to the brim with humor. Absolutely lovely!

I also got the feeling that Linda Stacey did some research on the whole “private investigator” story-line. Because it never felt exaggerated. The little details about the van, the working of the panic button,… It felt real and that made the story so much more engaging and realistic.

The only point that bothered me in this story was the “big climax”. That felt exaggerated for me, a little bit overdone. That part of the story could have done with less drama and still have been quite compelling. Now it felt a little forced and to me it looked like Lynda Stacey wasn’t in her element while writing it. While the rest of the story really flows, this felt forced. It was harder to read and it couldn’t keep my attention. A real shame, because I absolutely loved the rest of the story!

Overal Tell Me No Secrets was a wonderful read. Filled to the brim with drama, secrets, suspense and a good portion of romance! I would recommend this story to all contemporary readers who want that little extra panache to the story. And of course for thriller readers who want to explore the contemporary genre! 

Stella’s Christmas Wish – Kate Blackadder

Stella's Christmas Wish

Titel: Stella’s Christmas Wish
Vertaling: /
AuteurKate Blackadder
Pagina’s: 180
Uitgave: E-book (Netgalley)
Genre: adultchicklitcontemporary
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Een telefoontje kan je ganse leven overhoop halen…
Zes dagen voor kerst, krijgt Stella een erg onverwacht telefoontje. Een telefoontje dat haar hele leven op zijn kop zet. Haar grootmoeder is gevallen en ligt in het ziekenhuis. Er zit voor Stella niets anders op dan terug te keren naar Schotland om er te zijn voor haar oma.
Maar terugkeren wil ook zeggen dat ze haar ex onder ogen moet komen.



Toen ik de woorden Schotland en kerst in de korte inhoud zag wist ik meteen dat ik Stella’s Christmas Wish moest lezen. Volgers van mijn blog weten dat ik een zwak heb voor alles wat ook maar een beetje met Schotland te maken heeft. En ja, kerst……….. dat spreekt voor zich.

Stella’s Christmas Wish is een erg kort verhaal. Slechts 180 pagina’s, maar Kate Blackadder slaagt er op die 180 pagina’s wel perfect in om een volwaardig, gedetailleerd verhaal te brengen. Je hebt niet het gevoel dat het verhaal lagner had moeten zijn; Alle puzzelstukken passen perfect in elkaar en het verhaal wordt mooi afgerond. Het is alleen jammer dat het even duurt voor je als lezer in het verhaal zit. De eerste 40 pagina’s moest ik erg wennen aan de schrijfstijl. Het verhaal vloeide niet mooi en het voelde allemaal wat geforceerd aan. Na 40 pagina’s kwam het verhaal echter echt op gang en voelde de zinsconstructies ook veel natuurlijker aan. Net alsof de schrijfster zelf even moest “settelen” in haar verhaal en er dan pas volledig voor kon gaan. Op zich helemaal geen probleem en zeker begrijpelijk voor een debuut, maar jammer genoeg heeft het op zo een dun boek een veel grotere impact. 

Kate Blackadder wisselt de hoofdstukken in het heden op regelmatige tijdstippen af met flashbacks vertelt vanuit het oogpunt van Stella’s oma. Ik kon deze toevoeging erg appreciëren in het verhaal. Vooral omdat je zo als lezer meer betrokken raakt en ook echt helemaal meegaat in de mysterieuze verhaallijn. Want ja, naast een romance is dit boek ook een verhaal over familie, familiegeheimen en banden na jaren terug aanhalen. 

Daarnaast wordt Stella’s Christmas Wish vertelt vanuit twee POV’s, namelijk dat van Stella en haar ex Ross. Heel goed gedaan van de schrijfster, want het verhaal  bleef heel fris doordat je regelmatig vanuit een ander oogpunt naar de situatie keek. Hoewel je soms ook gewoon in frustratie wou schreeuwen “spreek tegen elkaar!” Maar laten we eerlijk zijn dat is een veel voorkomende situatie bij het lezen van chick lit boeken. De personages durven al eens een totaal gebrek aan communicatieve skills te hebben. 

Er moet ook een eervolle vermelding gemaakt worden over de fantastische personages in dit boek, die naast Ross en Stella allemaal een glansrol spelen. Je volgt natuurlijk de verhaallijn van Stella, maar daarnaast zijn er nog allemaal kleine verhaallijnen die ook aandacht krijgen en mooi afgewerkt worden. Vooral de oudere generatie, Ross en Stella’s grootouders speelt echt een schitterende rol en zijn om van te smullen!

Stella’s Christmas Wish had voor mij wel enkele te makkelijke oplossingen. Zo vond ik de hele reden waarom Stella het ooit had uitgemaakt met Ross te vergezocht, vooral omdat hij zogezegd de enige man is die Stella ooit heeft lief gehad. Dit had origineler en vooral beter doordacht aangepakt kunnen worden is mijn bescheiden mening.

Stella’s Christmas Wish is een luchtig feel good kerstverhaal. Ideaal voor tijdens een winderige, koude dag om gezellig mee weg te duiken onder een warm dekentje bij de haard!

Christmas at Hope Cottage – Lily Graham

Christmas at hope cottage

Titel: Christmas at Hope Cottage
Vertaling: /
AuteurLily Graham
Pagina’s: 264
Uitgave: E-book (Arc via netgalley)
Genre: adultchicklit, contemporary
Links: Goodreads

Korte inhoud:

In het kleine, charmante dorpje Whistling begint het zachtjes te sneeuwen. Kerst staat voor de deur en Emma Halloway is op weg naar huis.
Vlak nadat haar vriend het uitmaakt wordt Emma aangereden. Niet enkel haar been is gebroken, maar haar zintuigen werken niet langer zoals het hoort. De enige oplossing is terugkeren naar haar families cottage in de Yorkshire Dales.
Emma’s oma is er van overtuigt dat ze met haar kookkunst Emma snel weer op de been zal hebben. Tenslotte staan de Halloways daarvoor bekend. Maar dan staat haar oude liefde Jack opeens terug voor de deur. En Emma herinnert zich weer waarom ze ooit als een blok voor hem viel. Maar ze herinnert zich ook waarom een Halloway nooit verliefd mag worden op een Allan.


Dit boek wist me echt compleet op het verkeerde been te zetten, met zijn zoete cover die kerstmis uitademt. Ik dacht dat ik me vol overgave in een kerstverhaal vol romantiek zou storten. En hoewel kerstmis en romantiek natuurlijk een grote rol spelen in Christmas at Hope Cottage is het toch niet echt de hoofdplotlijn. Neen, Christmas at Hope Cottage is het verhaal van generaties sterke vrouwen!

Christmas at Hope Cottage is een familiesaga, maar gebracht op een luchtige, plezierige manier. Het boek is tot de nok gevuld met excentrieke dames, humor, geweldige recepten, liefde, romantiek, maar vooral de belangrijke les om te herkennen wie je diep van binnen echt bent.

Het boek is geschreven op een plezierige toon met behoorlijk veel ‘lach maar hardop’ momenten. In het begin wordt Emma gedumpt en aangereden en toch slaagt Lily Graham erin dit met een vleugje humor te brengen. En dit zonder onmiddellijk te vervallen in het andere uiterste, namelijk slapstick. Neen, ze maakt de situatie luchtiger, maar dit doet niets af aan de ernst van de situatie. Heerlijk om te lezen!

Daarnaast schrijft Lily Graham ook erg herkenbaar. Emma, het hoofdpersonage, haar zintuigen zijn compleet door elkaar geschud en werken niet meer zoals het hoort. Emma als hoofdpersonage is in het begin ook een beetje “eentonig”. Wat perfect overkomt, want ze kan niet ruiken, niet proeven, niet voelen,…. Naarmate het verhaal vordert herstellen Emma’s zintuigen zich en zie je haar als mens ook meer openbloeien en kleurrijker worden. De manier waarop geuren, aanrakingen en smaken beschreven worden zijn ontzettend gedetailleerd en het voelt alsof jij diegene bent zonder zintuigen.

Daarnaast bevat Christmas at Hope Cottage toch ook wel een dosis magie. Maar subtiele magie, magisch realisme zoals ze dat noemen? Volksverhalen, dorpsroddels en dergelijken dragen allemaal bij tot dat mysterieuze sfeertje dat Hope Cottage zo een naam en faam geeft.

Christmas at Hope Cottage bleek een heel ander verhaal te zijn dan ik oorspronkelijk dacht. Maar wat ben ik daar dankbaar voor, want zo kreeg ik totaal onverwachts een pareltje over familie en vriendschap in mij schoot geworpen! Een absolute aanrader, zelfs voor wie niet van kerstverhalen houdt!

One Christmas Kiss in Nothing Hill – Mandy Baggot

one christmas kiss in nothing hill

Titel: One Christmas Kiss in Nothing Hill
Vertaling: /
Auteur: Mandy Baggot
Pagina’s: 384
Uitgave: E-book (Arc via netgalley)
Genre: adultchicklit, contemporary
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Stel je even de perfecte kerstkus voor? Zijn sterke armen rond haar middel, haar handen op zijn koude wangen, de sneeuw die zachtjes naar beneden dwarrelt…
Isla Winters krijgt de kriebels bij dit droombeeld. Haar zus daarintegen droomt van de perfecte kerstkus in de straten van Nothing Hill. Net zoals Hugh Grant en Julia Roberts in de gelijknamige film. Maar dat verandert allemaal wanneer de grote baas Chase Bryan vanuit New York een bezoek brengt aan de vestiging in Londen! Hij wil heel graag alles weten over Nothing Hill. Maar wat voert Chase echt in zijn schild? En heeft verliefd op hem worden een prijskaartje?


In de zomer van 2016 mocht ik Those Summer Nights van Mandy Baggot reviewen. En wat was ik verliefd op dat boek! Het betoverde me echt helemaal met zijn Griekse charme, levendige personages en heerlijk romantisch verhaal. Toen ik One Christmas Kiss in Nothing Hill voorbij zag komen, zat ik dus onmiddelijk op hete kolen om dit verhaal te ontdekken.

Ik moet echter bekennen dat ik een beetje gemengde gevoelens heb over dit boek. Vooral omdat ik de eerste 100 à 150 pagina’s echt worstelde om in het verhaal te komen. Ik kreeg maar geen band met de personages en het eigenlijke verhaal ademde voor mij te weinig kerstsfeer uit. Ik kon me ook maar niet losmaken van het idee dat alles zo ontzettend onrealistisch aanvoelde. En hoewel ik een gigantische fan ben van kerstverhalen en alle magie die daarbij hoort, moet het ook gewoon tot op zekere hoogte realistisch blijven. Dat deed One Christmas Kiss in Nothing Hill dus niet. De grote CEO van een miljoenenbedrijf komt voor een gigantisch nieuw project naar Londen, maar brengt zijn kinderen mee. Buiten de schoolvakanties dan nog? (Sorry, ik ben een moeder…. ik besteed aandacht aan zulke details.) Daarnaast is hij de CEO van een miljoenenbedrijf maar heeft geen enkele ervaring, diploma of wat dan ook. Ook het hele project dat Chase kwam uitwerken in Londen voelde geforceerd aan. En daar schuilt voor mij de grootste ergernis. Dit ganse verhaal lijkt opgebouwd uit makkelijke oplossingen en situaties om het verhaal toch maar “body” te geven.

Nadat ik me door het eerste stuk geworsteld had vielen alle puzzelstukjes echter wel opeens in elkaar. Misschien omdat ik me erbij neergelegd had dat bepaalde zaken gewoon onrealistisch waren en ik maar moest leren genieten van wat het verhaal wel te bieden had? En dat was uiteindelijk best wel wat! Zo is Mandy Baggot echt een ster in het plaatsen van haar verhalen.  Those Summer Nights gaf me echt het gevoel mee op Corfu te verblijven, maar nu had ik echt het idee dat ik met Isla door de straten van Nothing Hill liep. Daarnaast schrijft Mandy Baggot op betoverende wijze over eten. Ik ben naast een boekenwurm ook een gigantische foodie. One Christmas Kiss in Nothing Hill liet mijn maag meermaals knorren van de goesting naar een lekkere cupcake of een kruidige curry.

Daarnaast begonnen de personages zich steeds verder te ontplooien en raakte je als lezer echt betrokken bij de lotgevallen van Isla en haar zus. Beiden dames zijn heel verschillend, maar krachtige personages die je alleen maar het allerbeste toewenst. Je wil dat ze allebei hun happy ending krijgen. Gewoon omdat ze het verdienen!

En toch dat magische kerstgevoel dat ik zoek in een kerstboek bleef hier wat te veel op de achtergrond. Voor mij ontbrak het echte kerstgevoel in dit boek een beetje. Het verhaal was goed geschreven. Mandy Baggot heeft een erg vlotte schrijfstijl en ze zorgt ervoor dat je als lezer echt de pagina’s blijft omdraaien. Ik zal dus zeker nog verhalen van haar lezen in de toekomst, maar ik denk dat ik me ga beperken tot haar zomerboeken. 


Christmas at Mistletoe Cove – Holly Martin

Christmas at mistletoe cove

Titel: Christmas at Mistletoe Cove
Vertaling: /
Auteur: Holly Martin
Pagina’s: 270
Uitgave: E-book
Genre: adult, chicklit, contemporary
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Tijdens haar kindertijd geloofde Eden Lancaster altijd al in magie. Wanneer ze maar hard genoeg wenste, dan zouden haar dromen werkelijkheid worden. Maar Eden’s grootste wens is tevens haar grootste geheim. Ze is namelijk verliefd op haar beste vriend, de knappe en charmante Dougie Harrison. Eden kan zich niet meer herinneren wanneer ze voor het eerst gevoelens voor hem kreeg, maar Dougie is zich van geen kwaad bewust. Maar dan opeens keert Dougie terug uit New York en kan Eden haar gevoelens voor hem niet langer ontvluchten. Dit jaar zou kerstmis haar hele leven wel eens op zijn kop kunnen zetten. Want krijgt Eden eindelijk haar happy end waar ze al jaren van droomt?


Iedereen weet ondertussen denk ik wel dat ik een gigantische fan ben van Holly Martin! Niet alleen haar kerstboeken zijn steevast een schot in de roos maar ook haar andere feel good novels behoren tot mijn favoriete tussendoortjes doorheen het jaar.

Maar ik geef graag toe dat ik vooral rond de kerstperiode naar een boek van Holly grijp. Voor mij is en blijft ze de koningin van de kerstverhalen! Haar nieuwe boek Christmas at Mistletoe Cove stond dan ook al geruime tijd op mijn “Lezen tegen kerstmis lijstje” En het was weer een schot in de roos!

Christmas at Mistletoe Cove is het derde boek in The Hope Island serie, maar kan perfect als stand alone gelezen worden. Ikzelf moet de andere twee boeken in de serie nog lezen. (Een nadeel is dat je natuurlijk de happy endings van de andere personages al kent, doordat je niet de juiste volgorde hanteert. Maar eerlijk, dat mag de pret niet drukken!)

In dit deel volgen we jeugdvrienden Eden en Dougie , die na een lange tijd terug in hetzelfde dorp wonen. Eden is al jaren in stilte smoorverliefd op Dougie. En hoewel ze op hete kolen zit om hem terug te verwelkomen in haar leven, is ze ook ontzettend bang voor de gevolgen nu ze dagelijks met haar onbeantwoordelijke liefde geconfronteerd zal worden.

Christmas at Mistletoe Cove volgt het gekende recept voor Holly’s boeken. Een romantisch verhaal, met de nodige obstakels. Een heerlijk klein, Engels dorpje met opmerkelijke bewoners. Een flinke dosis humor, deze keer vooral aangeleverd door Edens vader die me meerdere keren hardop deed lachen. En natuurlijk een serieuze dosis kerstsfeer, met heerlijke gerechten, duizenden kerstlampjes en guirlandes overal.

Toch heb ik bij dit boek van Holly een klein beetje gemengde gevoelens. Dougie is tot hier toe mijn favoriete mannelijke hoofdpersonage uit haar boekenreeks. Ik werd meteen helemaal verliefd op hem en kon maar niet genoeg van hem krijgen. Eden daarin tegen is het andere uiterste. Waar ik de dames in Hollys boeken altijd ten zeerste kon appreciëren, had ik geen enkele band met Eden. Ze kwam zo ontzettend onzeker over en haar beslissingen en reacties leken soms compleet van de pot gerukt. Op bepaalde momenten was ik echt gefrustreerd met haar reacties naar Dougie toe. Ik vond het moeilijk om te geloven dat beste vrienden zo ontzettend wantrouwig naar elkaar toe zouden zijn.

Wat me deze keer opviel was het hoge ‘sexy time’ gehalte van dit boek. Het gaat er met momenten heel erg stomend aan. Iets wat ik tot hiertoe altijd een beetje miste in haar vorige boeken. Holly slaagt er ook in om de seksscenes heel geloofwaardig te brengen. Sexy, opwindend, maar tegelijkertijd ook heel liefdevol, grappig en zo realistisch. Heerlijk om te lezen en ik kijk er naar uit om ook in de volgende boeken meer van deze scenes terug te vinden!

Christmas at Mistletoe Cove is het ideale boek om de kerstperiode mee door te brengen. Liefst gezeten aan een knisperend haardvuur, met een mok warme chocolademelk en een lekker dekentje over je voeten. Maar uit eigen ervaring weet ik dat als je het leest in de gietende regen op een tram vol grumpy reizigers, je nog steeds zal overspoelt worden met dat magische gevoel van kerst.

Ik blijf erbij… Holly Martin is voor mij the queen of Christmas Stories!

The Long Way to a Small Angry Planet – Becky Chambers

the long way to a Small Angry Planet

Titel: The Long Way to a Small Angry Planet
Auteur: Becky Chambers
Pagina’s: 518
Uitgave: E-book
Genreadult, scifi
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Wanneer Rosemary Harper een job krijgt aanboord van the Wayfarer, zijn haar verwachtingen erg laag. The Wayfarer is een ruimteschip dat zijn beste dagen heeft gezien. Maar het geeft haar de kans om te ontspannen aan haar verleden. Eens aan  boord ontdekt Rosemary al snel dat het schip wel eens een echte thuis zou kunnen worden. Maar dan krijgt the Wayfarer de kans om een hyperspace tunnel naar een verre planeet te gaan bouwen. Het project zal hen veel geld opleveren, maar daarvoor dienen ze wel eerst te overleven in een onbekend sterrenstelsel waar men op de rand van oorlog leeft. Al snel ontdekt Rosemary dat ze niet een van de enige crewmembers is met geheimen.


Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik voorzichtig mijn eerste stapjes in het Science Fiction genre begin te zetten. Scifi is echt een genre dat tot enkele jaren geleden voor mij compleet onbekend en ook onbemind was. Maar het is ook een genre waar ik me ontzettend toe aangetrokken voel en waar ik de laatste maanden toch wel wat research naar heb verricht. The Long Way to a Small Angry Planet is een boek dat elke keer weer voorbijkwam en door iedereen werd aangeraden. En wat ben ik blij dat ik naar alle goede raad van scifi kenners heb geluisterd. The Long Way to a Small Angry Planet is zonder twijfel een van de beste boeken die ik in 2017 las!

Eerlijk waar ik weet niet zo goed hoe ik dit boek met reviewen. Ik wil niet te veel zeggen, maar langst de andere kant krijg ik geen deftig, samenhangend woord op papier. Daarom gooi ik het vandaag eens over een compleet andere boeg! Zes redenen waarom je the Long Way to a Small Angry Planet moet lezen!

  1. De wereld is ontzettend gedetailleerd en complex!
    Bij Fantasy boeken let ik altijd ontzettend op de wereld die gecreëerd wordt. Eigenlijk is dit in Science Fiction net hetzelfde. Ok, het heelal bestaat, maar elke auteur geeft er zijn eigen draai aan.
    Becky Chambers heeft een ontzettend gedetailleerd universum gecreëerd, gevuld met allerlei volkeren en rassen. Deze rassen hebben allemaal hun eigen geschiedenis, gebruiken, tradities, taal en ga zo maar door. Je merkt dat er goed is nagedacht over alle samenlevingen en ook hoe deze verschillende soorten in het verhaal met elkaar omgaan.
  2. Het boek is toegankelijk voor niet scifi lezers!
    The Long Way to a Small Angry Planet gaat in hoofdzaak over mensen (en aliens, maar voor het gemak heb ik het nu even over mensen) en hun onderlingen relaties. Toevallig speelt het zich allemaal af in de ruimte. Maar de kern van het verhaal is heel zuiver en vooral ontzettend toegankelijk voor alle lezers.
    Natuurlijk worden er al eens scifi terminologieën gebruikt zoals: zwart gat, nabula,… en dat is fijn als liefhebber van het genre. Maar als nieuwkomer kan je de eigenlijke verhaallijn toch perfect volgen zonder je helemaal te verdiepen in het technische woordjargon.
  3. Diversiteit troef!
    Lang geleden dat ik zo een divers boek heb gelezen. En dan bedoel ik divers in alle mogelijke opzichten. Je hebt natuurlijk de buitenaardse wezens in alle maten en vormen. (Reptielachtige, koudbloedige, geen stembanden, geen benen,….)
    Maar daarnaast is er een personage met dwerggroei, LGBTQ koppels, een geslachtloos personage en ga zo maar door. Er is ook een bepaalde relatie waar ik van dacht, hier ga ik me als lezer nooit mee kunnen identificeren. Zat ik er even naast!
    Maar het allerbelangrijkste voor mij was toch het feit dat het verhaal hier niet om draait. Het is niet de grote verhaallijn. Neen, het zijn gewoon aspecten die bij de personages horen en nooit een issues zijn. Heerlijk om te lezen!
  4. Ijzersterke personages!
    The Long Way to a Small Angry Planet is een verhaal dat vooral draait rond de personages. Er is ook wel wat actie op de achtergrond aanwezig, maar het gaat vooral om de crew van een schip en daar houdt het op. Dat klinkt nu even kort door de bocht en dat is het ook zeker. Want het is echt een prachtig, intens verhaal over mensen, relaties, vriendschappen en wat familie nu juist wil zeggen. Alle personages zijn sterk onderbouwt. Iedereen heeft zijn eigen rol te spelen en niemand is goed of slecht. Zelf de personages waar ik in het begin van dacht dat ze mij niet helemaal lagen, had ik tegen de laatste pagina in mijn hart gesloten. Het gebeurt niet heel vaak, maar ik heb zo een spijt dat de crew van de Wayfarer moest achterlaten na de laatste pagina.
  5. Het is grappig
    Wat kan ik daar eigenlijk meer over zeggen. Er zit echt een serieuze portie humor in dit boek. Het is echt een feel good boek!
  6. Het is een ontzettend menselijk boek
    Ik val waarschijnlijk in herhaling, maar het is een heel herkenbaar boek dat zich nu toevallig afspeelt in de ruimte. Het biedt ook heel interessante perspectieven op onze eigen hedendaagse wereld. Ikzelf, moeder zijnde, vond bijvoorbeeld een hoofdstuk waar veel over opvoeden aanbod kwam erg boeiend om te lezen. Becky Chambers verwerkt echt interessant oogpunten in haar verhaal. Zaken die je even doen stilstaan bij wat we allemaal aan het doen zijn en of dit wel de juiste manier is.

  Heerlijk boek! Ik ben helemaal verliefd worden op de wereld en de personages. Een absolute aanrader voor iedereen, scifi fan of niet!

Good Omens – Terry Pratchett & Neil Gaiman

Good Omens

Titel: Good Omens, The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch
Vertaling: Hoge Omens, de Oprechte en Secure voorspellingen van Agnes Nutter, heks
Auteur: Terry Pratchett & Neil Gaiman
Pagina’s: 412
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy,
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Volgens een voorspelling zal op een bepaalde dag de wereld ten onder gaan, maar zowel in de hemel als in de hel vinden sommigen dat maar niks, want hun rustige leventje komt in de knel. Ze besluiten het onheil met vereende krachten af te wenden. Zo beramen ze een moordaanslag op de Antichrist en proberen ze te verhinderen dat de Vier Apocalyptische Ruiters hun verwoestende werk doen. 


Ik ben getrouwd met een erg grote Neil Gaiman fan. Onze boekenkast heeft ondertussen een eigen Neil Gaiman afdeling en ook in mijn vriendenkring zitten er behoorlijk veel mensen die de schrijfsels van Meneer Gaiman wel kunnen smaken. Mijn ervaring met hem reikt niet verder dan Doctor Who afleveringen, waarvoor hij het script schreef en Stardust, de verfilming van zijn boek. De teergeliefde echtgenoot verwittigde me wel steeds dat de schrijfstijl van Gaiman ‘redelijk speciaal’ was. Ik wist dus wel dat het waarschijnlijk een ‘miss or hit’ situatie zou worden en besloot daarom op veilig te spelen en te beginnen met Good Omens. Een humoristisch boek, vol satire en niet zuiver Gaiman. Ow en het gaat ook nog eens over de apocalyps en de ruiters van de Apocalyps. Helemaal mijn ding, toch?

“Dont’ think of it as Dying, said Death. Just think of it as leaving early to avoid te rush.” 

Laten we het erop houden dat het boek inderdaad humoristisch is. Meermaals heb ik hardop zitten gniffelen en de keren dat ik echt voluit moest lachen zijn niet op een hand te tellen. Gedurende de eerste pakweg 50 pagina’s van Good Omens dacht ik echt ‘Wauw, dit wordt een van de beste boeken die ik in 2017 ga lezen!’ Zo grappig, zo speels en tegelijkertijd gevuld met heel interessante standpunten over geloof en samenleving. En toen…. tja toen ging het allemaal een beetje bergaf.

“You’re Hell’s Angels, then? What chapter are you from?’
‘Revelations, Chapter six.” 

Misschien ligt het aan mijn verwachtingen? Ik dacht dat we een engel en een demon gingen volgen in hun pogingen om het einde van de wereld tegen te houden. En ja, soms volg je Crowley en Aziraphale en bij die stukken leefde ik echt een op. Sterke personages, grappige situaties, boeiende verhaallijn. Meer van dat graag….. Jammer genoeg is er te weinig van. Het boek is gevuld met allerlei personages, die niet uitgediept worden en die geen duidelijke rol in het verhaal spelen. Op bepaalde momenten voelt Good Omens aan als een lappendeken dat met stukjes van andere verhalen in elkaar is gepast.

“Hell may have all the best composers, but heaven has all the best choreographers.” 

Misschien is dat wel de correcte omschrijving. Een lappendeken dat aan elkaar hangt met stukken die nooit hadden moeten samengevoegd worden. Je ziet dat het een heel mooi deken had kunnen worden. Zoals ik al zei de verhaallijn van Crowley en Airaphale is erg boeiend. En ook de lotgevallen van Agnes Nutter en haar nakomelingen zit geweldig in elkaar. Maar dan komen er ruimtewezens, een gigantische kraken, Atlantis en heel de rimram meespelen en voelt het gewoon als een allegaartje dat niet samen hoort.

Like: why make people inquisitive, and then put some forbidden fruit where they can see it with a big neon finger flashing on and off saying ‘THIS IS IT!’? … I mean, why do that if you really don’t want them to eat it, eh? 

Misschien was dat wel de bedoeling? Begrijp ik het hele concept van satires niet? Maar voor mij voelde het aan alsof een steengoed boek vernietigd werd door er altijd maar een schepje bovenop te willen doen. En dan hebben we het nog niet over het einde gehad. Het lijkt wel of de twee auteurs zoiets hadden: ‘Nu is het genoeg. We hebben lang genoeg aangemodderd. We zullen het hier is snel snel afwerken zie.’ Een kant en klare oplossing wordt naar voor geschoven en daardoor krijg je van het boek totaal geen voldoening. Zo ontzettend jammer… want het idee van het verhaal en de basisuitwerking is top. Jammer dat het met momenten met haken en ogen aan elkaar hangt en het structuur mist.

Hit en mis zei ik reeds aan het begin van deze review. Voor mij was het eventjes mis. Maar ik geef niet op! In 2018 geef ik Gaiman een nieuwe kans met American Gods, een topper volgens de kenners. *Fingers crossed*