Categorie: Adult

The Long Way to a Small Angry Planet – Becky Chambers

the long way to a Small Angry Planet

Titel: The Long Way to a Small Angry Planet
Vertaling/
Auteur: Becky Chambers
Pagina’s: 518
Uitgave: E-book
Genreadult, scifi
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wanneer Rosemary Harper een job krijgt aanboord van the Wayfarer, zijn haar verwachtingen erg laag. The Wayfarer is een ruimteschip dat zijn beste dagen heeft gezien. Maar het geeft haar de kans om te ontspannen aan haar verleden. Eens aan  boord ontdekt Rosemary al snel dat het schip wel eens een echte thuis zou kunnen worden. Maar dan krijgt the Wayfarer de kans om een hyperspace tunnel naar een verre planeet te gaan bouwen. Het project zal hen veel geld opleveren, maar daarvoor dienen ze wel eerst te overleven in een onbekend sterrenstelsel waar men op de rand van oorlog leeft. Al snel ontdekt Rosemary dat ze niet een van de enige crewmembers is met geheimen.

Review:

Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik voorzichtig mijn eerste stapjes in het Science Fiction genre begin te zetten. Scifi is echt een genre dat tot enkele jaren geleden voor mij compleet onbekend en ook onbemind was. Maar het is ook een genre waar ik me ontzettend toe aangetrokken voel en waar ik de laatste maanden toch wel wat research naar heb verricht. The Long Way to a Small Angry Planet is een boek dat elke keer weer voorbijkwam en door iedereen werd aangeraden. En wat ben ik blij dat ik naar alle goede raad van scifi kenners heb geluisterd. The Long Way to a Small Angry Planet is zonder twijfel een van de beste boeken die ik in 2017 las!

Eerlijk waar ik weet niet zo goed hoe ik dit boek met reviewen. Ik wil niet te veel zeggen, maar langst de andere kant krijg ik geen deftig, samenhangend woord op papier. Daarom gooi ik het vandaag eens over een compleet andere boeg! Zes redenen waarom je the Long Way to a Small Angry Planet moet lezen!

  1. De wereld is ontzettend gedetailleerd en complex!
    Bij Fantasy boeken let ik altijd ontzettend op de wereld die gecreëerd wordt. Eigenlijk is dit in Science Fiction net hetzelfde. Ok, het heelal bestaat, maar elke auteur geeft er zijn eigen draai aan.
    Becky Chambers heeft een ontzettend gedetailleerd universum gecreëerd, gevuld met allerlei volkeren en rassen. Deze rassen hebben allemaal hun eigen geschiedenis, gebruiken, tradities, taal en ga zo maar door. Je merkt dat er goed is nagedacht over alle samenlevingen en ook hoe deze verschillende soorten in het verhaal met elkaar omgaan.
  2. Het boek is toegankelijk voor niet scifi lezers!
    The Long Way to a Small Angry Planet gaat in hoofdzaak over mensen (en aliens, maar voor het gemak heb ik het nu even over mensen) en hun onderlingen relaties. Toevallig speelt het zich allemaal af in de ruimte. Maar de kern van het verhaal is heel zuiver en vooral ontzettend toegankelijk voor alle lezers.
    Natuurlijk worden er al eens scifi terminologieën gebruikt zoals: zwart gat, nabula,… en dat is fijn als liefhebber van het genre. Maar als nieuwkomer kan je de eigenlijke verhaallijn toch perfect volgen zonder je helemaal te verdiepen in het technische woordjargon.
  3. Diversiteit troef!
    Lang geleden dat ik zo een divers boek heb gelezen. En dan bedoel ik divers in alle mogelijke opzichten. Je hebt natuurlijk de buitenaardse wezens in alle maten en vormen. (Reptielachtige, koudbloedige, geen stembanden, geen benen,….)
    Maar daarnaast is er een personage met dwerggroei, LGBTQ koppels, een geslachtloos personage en ga zo maar door. Er is ook een bepaalde relatie waar ik van dacht, hier ga ik me als lezer nooit mee kunnen identificeren. Zat ik er even naast!
    Maar het allerbelangrijkste voor mij was toch het feit dat het verhaal hier niet om draait. Het is niet de grote verhaallijn. Neen, het zijn gewoon aspecten die bij de personages horen en nooit een issues zijn. Heerlijk om te lezen!
  4. Ijzersterke personages!
    The Long Way to a Small Angry Planet is een verhaal dat vooral draait rond de personages. Er is ook wel wat actie op de achtergrond aanwezig, maar het gaat vooral om de crew van een schip en daar houdt het op. Dat klinkt nu even kort door de bocht en dat is het ook zeker. Want het is echt een prachtig, intens verhaal over mensen, relaties, vriendschappen en wat familie nu juist wil zeggen. Alle personages zijn sterk onderbouwt. Iedereen heeft zijn eigen rol te spelen en niemand is goed of slecht. Zelf de personages waar ik in het begin van dacht dat ze mij niet helemaal lagen, had ik tegen de laatste pagina in mijn hart gesloten. Het gebeurt niet heel vaak, maar ik heb zo een spijt dat de crew van de Wayfarer moest achterlaten na de laatste pagina.
  5. Het is grappig
    Wat kan ik daar eigenlijk meer over zeggen. Er zit echt een serieuze portie humor in dit boek. Het is echt een feel good boek!
  6. Het is een ontzettend menselijk boek
    Ik val waarschijnlijk in herhaling, maar het is een heel herkenbaar boek dat zich nu toevallig afspeelt in de ruimte. Het biedt ook heel interessante perspectieven op onze eigen hedendaagse wereld. Ikzelf, moeder zijnde, vond bijvoorbeeld een hoofdstuk waar veel over opvoeden aanbod kwam erg boeiend om te lezen. Becky Chambers verwerkt echt interessant oogpunten in haar verhaal. Zaken die je even doen stilstaan bij wat we allemaal aan het doen zijn en of dit wel de juiste manier is.

  Heerlijk boek! Ik ben helemaal verliefd worden op de wereld en de personages. Een absolute aanrader voor iedereen, scifi fan of niet!

Good Omens – Terry Pratchett & Neil Gaiman

Good Omens

Titel: Good Omens, The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch
Vertaling: Hoge Omens, de Oprechte en Secure voorspellingen van Agnes Nutter, heks
Auteur: Terry Pratchett & Neil Gaiman
Pagina’s: 412
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy,
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Volgens een voorspelling zal op een bepaalde dag de wereld ten onder gaan, maar zowel in de hemel als in de hel vinden sommigen dat maar niks, want hun rustige leventje komt in de knel. Ze besluiten het onheil met vereende krachten af te wenden. Zo beramen ze een moordaanslag op de Antichrist en proberen ze te verhinderen dat de Vier Apocalyptische Ruiters hun verwoestende werk doen. 

Review:

Ik ben getrouwd met een erg grote Neil Gaiman fan. Onze boekenkast heeft ondertussen een eigen Neil Gaiman afdeling en ook in mijn vriendenkring zitten er behoorlijk veel mensen die de schrijfsels van Meneer Gaiman wel kunnen smaken. Mijn ervaring met hem reikt niet verder dan Doctor Who afleveringen, waarvoor hij het script schreef en Stardust, de verfilming van zijn boek. De teergeliefde echtgenoot verwittigde me wel steeds dat de schrijfstijl van Gaiman ‘redelijk speciaal’ was. Ik wist dus wel dat het waarschijnlijk een ‘miss or hit’ situatie zou worden en besloot daarom op veilig te spelen en te beginnen met Good Omens. Een humoristisch boek, vol satire en niet zuiver Gaiman. Ow en het gaat ook nog eens over de apocalyps en de ruiters van de Apocalyps. Helemaal mijn ding, toch?

“Dont’ think of it as Dying, said Death. Just think of it as leaving early to avoid te rush.” 

Laten we het erop houden dat het boek inderdaad humoristisch is. Meermaals heb ik hardop zitten gniffelen en de keren dat ik echt voluit moest lachen zijn niet op een hand te tellen. Gedurende de eerste pakweg 50 pagina’s van Good Omens dacht ik echt ‘Wauw, dit wordt een van de beste boeken die ik in 2017 ga lezen!’ Zo grappig, zo speels en tegelijkertijd gevuld met heel interessante standpunten over geloof en samenleving. En toen…. tja toen ging het allemaal een beetje bergaf.

“You’re Hell’s Angels, then? What chapter are you from?’
‘Revelations, Chapter six.” 

Misschien ligt het aan mijn verwachtingen? Ik dacht dat we een engel en een demon gingen volgen in hun pogingen om het einde van de wereld tegen te houden. En ja, soms volg je Crowley en Aziraphale en bij die stukken leefde ik echt een op. Sterke personages, grappige situaties, boeiende verhaallijn. Meer van dat graag….. Jammer genoeg is er te weinig van. Het boek is gevuld met allerlei personages, die niet uitgediept worden en die geen duidelijke rol in het verhaal spelen. Op bepaalde momenten voelt Good Omens aan als een lappendeken dat met stukjes van andere verhalen in elkaar is gepast.

“Hell may have all the best composers, but heaven has all the best choreographers.” 

Misschien is dat wel de correcte omschrijving. Een lappendeken dat aan elkaar hangt met stukken die nooit hadden moeten samengevoegd worden. Je ziet dat het een heel mooi deken had kunnen worden. Zoals ik al zei de verhaallijn van Crowley en Airaphale is erg boeiend. En ook de lotgevallen van Agnes Nutter en haar nakomelingen zit geweldig in elkaar. Maar dan komen er ruimtewezens, een gigantische kraken, Atlantis en heel de rimram meespelen en voelt het gewoon als een allegaartje dat niet samen hoort.

Like: why make people inquisitive, and then put some forbidden fruit where they can see it with a big neon finger flashing on and off saying ‘THIS IS IT!’? … I mean, why do that if you really don’t want them to eat it, eh? 

Misschien was dat wel de bedoeling? Begrijp ik het hele concept van satires niet? Maar voor mij voelde het aan alsof een steengoed boek vernietigd werd door er altijd maar een schepje bovenop te willen doen. En dan hebben we het nog niet over het einde gehad. Het lijkt wel of de twee auteurs zoiets hadden: ‘Nu is het genoeg. We hebben lang genoeg aangemodderd. We zullen het hier is snel snel afwerken zie.’ Een kant en klare oplossing wordt naar voor geschoven en daardoor krijg je van het boek totaal geen voldoening. Zo ontzettend jammer… want het idee van het verhaal en de basisuitwerking is top. Jammer dat het met momenten met haken en ogen aan elkaar hangt en het structuur mist.

Hit en mis zei ik reeds aan het begin van deze review. Voor mij was het eventjes mis. Maar ik geef niet op! In 2018 geef ik Gaiman een nieuwe kans met American Gods, een topper volgens de kenners. *Fingers crossed*

Eternal Rider

Eternal Rider

Titel: Eternal Rider
AuteurLarissa Ione
Pagina’s: 402
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy, paranormaal
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Zijn naam is Ares en het lot van de wereld rust op zijn gespierde schouders. Als hij ten prooien valt aan het kwaad is het einde van de wereld nabij. Alls een van de vier ruiters van de Apocalyps is hij sterker dan enge sterveling. Maar zelf hij kan niet eeuwig tegen zijn lot blijven vechten. Zeker niet wanneer zijn broer hem probeert te strikken voor de kant van de hel.
Alle hoop is echter nog niet verloren. Cara Thornhart is de sleutel tot Ares zijn veiligheid, maar Cara betrekken bij zijn plannen al erg moeilijk worden. En de fatale aantrekkingskracht tussen hen brengt Ares pas echt aan het wankelen.

Review:

Er was ooit een tijd dat ik heel graag erotische boeken las. Als de schrijver het combineerde met paranormale wezens dan was ik helemaal ready to roll. Die tijd was denk ik nog geen vier maanden geleden. Ik kocht toen een hele grote stapel paranormal romances, want zo heet dat dan in het vakjargon. (Waarschijnlijk om niet te moeten zeggen “hot and steamy sexytimes met hier en daar een vampier of weerwolf in de mix.”) En wat dan vooral opviel aan die gigantische stapel boeken is dat op elke cover een gespierde, halfnaakte man met enkel een kin en zonder ogen poseert. Want ja, paranormal romance voor volwassenen dat kan natuurlijk niet zonder een tenen krullende cover met een deels onthoofd mannelijk specimen.

“Piss me off again and I’ll rip you a new asshole and then fuck it. And that’s just the foreplay.” 

Anyway, Eternal Rider was dus een van die boeken. En eerlijk waar, ik keek er echt ontzettend naar uit! Want de ruiters van de Apocalyps! Ik ben een grote fan van alles wat met de Apocalyps te maken heeft. (Behalve de Apocalyps zelf, want laten we eerlijk zijn, wie is er nu fan van het einde der tijden live meemaken.) Dus ruiters van de Apocalyps gecombineerd met stomende scenes en demonen. Wat kan een meisje nog meer willen?

Wel, ik ben niet zeker waar ik moet beginnen. Maar ik wou in elk geval een heel pak meer… Of moet ik zeggen: een heel pak minder. Ik wou meer spannende seksscènes, meer passie die van de pagina’s spat, meer ontwikkeling in de personages, meer spannende actiescenes! Minder kwijlende hondenzoenen, minder laten we maagd blijven om de wereld te redden en minder gepraat over hoe geweldig de doucheknoppen wel niet zijn.

“This is needle-in-haystack shit. And the haystack is made of needles. On a needle planet.” 

Ikzelf las de Demonica serie van dezelfde auteur (nog) niet, dus de wereld was helemaal nieuw voor mij. En eerlijk, die is echt wel heel sterk en uitgebreid. Het verhaal staat bol van de mythologie uit verschillende pantheons. Alleen daarvoor krijgt Eternal Rider van mij al een ster. Het verhaal stond ook genoeg op zichzelf om als lezer onmiddellijk in deze spin-off te kunnen duiken, zonder echt het gevoel te hebben belangrijke zaken te missen. Hoewel ik moet bekennen dat ik waarschijnlijk enkele onderliggende relaties en blije weerziens niet goed kon vatten omdat alle personages nieuw voor mij waren.

“No bra,” he said against her mouth. “Thank you. I hate those things. Dumbest human invention. Ever.” 

Nieuw en tegelijkertijd zo cliché als ze komen. Ares, het mannelijke hoofdpersonages is een gevalletje van dertien in een dozijn. Weer maar eens een man met littekens op zijn ziel en een donker geheim dat als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Nog maar eens een alfa mannetje dat zijn stempel wil drukken, maar in verwarring wordt gebracht door de jonkvrouw in nood. En natuurlijk is hij een seks-god. (Bring on 8 orgasms in a row, ladies…)

“Still amazes me that people spend more time researching a new vehicle than they do the religion they entrust their souls to.” 

Hoewel het moet gezegd, deze keer was de jonkvrouw in nood wel te pruimen. Cara is een heel realistisch personage. Niet het tere meisje dat zit te wachten om gered te worden, maar ook niet een vrouw met serieuze ballen aan haar lijf. Neen, ze is gewoon het meisje van naast de deur. Vol onzekerheden, gezond verstand en vooral eentje dat niet onmiddellijk bezwijkt onder de “smeulend” blik van een man. (Wel onder de smeulende blik van een hond. Maar gezien ikzelf een grote hondenliefhebber ben, kon ik haar dat wel vergeven.)

“Let a woman too close, and while she sucked your cock, she sucked your brains and manhood right out of you, too.” 

Het grootste probleem met Eternal Rider is echter hoe onevenwichtig het boek is opgebouwd. En dat merkte ik erg aan mijn interesse in het verhaal. Het ene moment zat ik echt helemaal in het verhaal en wou ik doorlezen. Maar een goede dertig pagina’s later kon het mij allemaal niet meer geboeid houden en verloor ik mijn interesse. Dit patroon bleef zich gedurende het ganse boek herhalen. En bereikte echt een climax bij het einde.

Dat einde, wat kan ik daar over zeggen? Dat het vergezocht was is zonder twijfel een understatement. (Het moest dan ook tot in de details uitgelegd worden in het volgende hoofdstuk.) Dat het eigenlijk een beetje belachelijk overkwam? Of dat het wel een heel kant en klare oplossing was?

Eternal Rider heeft zonder twijfel potentieel, maar mij kon het niet geboeid houden. Te cliché, te vergezocht en de seks was dan ook nog eens lauwtjes. De rest van de serie laat ik maar beter aan me voorbij gaan.

De laatste meisjes – Riley Sager

Titel: De laatste meisjes
Auteur: Riley Sager
Pagina’s: 342
Uitgave: Paperback
Genre: thriller, adult
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

De pers noemt ze ‘The Final Girls’: Quincy, Sam en Lisa, een berucht groepje waar niemand bij wil horen. De enige overlevenden van drie verschillende massamoorden. Ze zijn voor altijd met elkaar verbonden, vanwege hun verleden. Maar wanneer Lisa onder verdachte omstandigheden overlijdt en Sam plotseling bij Quincy op de stoep staat, moet Quincy toegeven dat ze Sam en Lisa eigenlijk nauwelijks kent. Moet ze Sam vertrouwen? Of kan er maar één Final Girl zijn?

Review:

De laatste meisjes is een boek dat met heel veel lovende “blurbs” en een sterk media-plan uitgebracht werd op de markt. Persoonlijk gaan mijn verwachtingen serieus de hoogte in als een boek aangekondigd wordt als “de beste thriller van 2017”.  En laten we eerlijk, de laatste meisjes heeft een zeer beloftevol verhaal te vertellen. Want we kennen toch allemaal dat ene meisje uit een horrorfilm die de massale slachtpartij overleeft? Neem drie van deze meisjes samen, meng er een mysterie doorheen en je hebt een knaller van een boek zou je denken. Jammer genoeg, lost de laatste meisjes zijn beloften niet in.

“But somehow we screamed louder, ran faster, fought harder. We survived. I” 

Een thriller moet me eigenlijk vanaf de eerste paar hoofdstukken bij de kraag grijpen en meesleuren in het verhaal. Jammer genoeg kwam de laatste meisjes erg traag op gang en zorgde dat ervoor dat het een hele tijd duurde alvorens ik helemaal in het verhaal zat. De eerst helft van het verhaal draait vooral rond suikerzoete gebakjes maken, werken aan haar blog en ruzie maken met het vriendje. Deze stukken worden afgewisseld met flashbacks naar de massamoord die Quincy, het hoofdpersonage overleefde. Maar ook dat blijft allemaal een beetje op de achtergrond. Veel dronken tieners, discussies over het al dan niet gebruiken van een joint. Op een bepaald moment begon ik stilletjes te hopen dat er iemand wild met een mes in het rond zou beginnen steken. Dan gebeurde er tenminste iets.

“I’m a fucking final girl” 

In de tweede helft van het boek kwam het verhaal pas echt goed op gang en begon ik echt helemaal op te gaan in de gebeurtenissen. Jammer genoeg werd het boek snel te “Amerikaans”. Te ongeloofwaardig, te slordig, te onsamenhangend,…. een hele hoop te. Persoonlijk hou ik van thrillers die intelligent zijn opgebouwd. Dat is de laatste meisjes niet. Het legt heel veel nadruk op een “schokkend einde”, dat eigenlijk kant nog wal raak en helemaal niet geloofwaardig overkomt. Pluspunt is wel dat ik het einde helemaal niet zag aankomen.

“Final Girl is film-geek speak for the last woman standing at the end of a horror movie.” 

Het boek is zonder twijfel vlot geschreven, maar het plezier bij het lezen wordt sterk beïnvloed door de ellenlange zinnen zonder enig leesteken. Misschien een foutje in de vertaling? Of misschien zo overgenomen in het algemeen. Maar laat ons zeggen dat een zin die je tijdens het hardop voorlezen naar adem doet happen, best wat leestekens had mogen bevatten.

De laatste meisjes is voor mij zeker niet de beste thriller van 2017, maar het is ook zeker niet de slechtste thriller die ik ooit las. Het is vlot geschreven en heeft een heel hoog popcorn gehalte. Niet voor diegene die opzoek zijn naar een volgende Jo Nesbo, maar wel een aardig tussendoortje.

Down Among the Sticks and Bones – Seanan McGuire

down among the sticks and bones

Titel: Down Among the Sticks and Bones
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 189
Uitgave: E-book
Genre: adult, fantasy
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Tweelingzussen Jack en Jill waren zeventien toen ze hun weg terug naar huis vonden en terecht kwamen in Eleanor West’s huis voor Wayward children.  Dit is het verhaal over wat er eerste gebeurde…..
Jacqueline was haar mama’s perfecte dochtertje. Beleefd en stil, altijd opgekleed als een kleine prinses. Als haar moeder soms wat streng was, dan was dat met een reden. Je kweekt niet zomaar een perfecte dochter.

Jillian was haar vaders perfecte dochtertje. Avontuurlijk en altijd opzoek naar een nieuwe uitdaging. Een echte kwajongen. Papa wou liever een zoon, maar je moet het doen met wat de natuur je geeft.
Op hun vijfde verjaardag leren de meisjes dat volwassenen niet te vertrouwen zijn.
Wanneer ze twaalf zijn vinden ze een trap die hen naar een wereld vol magie, mysterie en dood zal brengen.

Review:

TWee weken geleden plaatste ik een enthousiaste review over Every Heart a Doorway van Seanan McGuire. Ik vertelde toen al dat ik op hete kolen zat om in het tweede deel van de reeks te beginnen. Ik kon niet wachten om terug in de donkere, fantasiewereld van de Wayward Children te verdwijnen. Maar wat ik niet verwacht had, gebeurde toch… Down Among the Sticks and Bones blies me helemaal van mijn sokken.

“Some adventures begin easily. It is not hard, after all, to be sucked up by a tornado or pushed through a particularly porrous mirror; there is no skill involved in being swept away by a great wave or pulled down a rabbit hole. Some adventures require nothing more than a willing heart and the ability to trip over the cracks in the world.
Other adventures must be committed to before they have even properly begun. How else will they know the worthy from the unworthy, if they do not require a certain amount of effort on the part of the ones who would undertake them? Some adventures are cruel, because it is the only way they know to be kind.” 

Down Among the Sticks and Bones is een heel nieuw verhaal in de Wayward Children reeks. Het kan perfect als stand-alone gelezen worden, maar sluit terzelfdertijd perfect aan bij de sfeer en het algemene gevoel van Every Heart a Doorway. In dit verhaal volgen we Jack en Jill tijdens hun leven voor Eleanor Wests school. We zien ze opgroeien, hun weg vinden naar the moors en uiteindelijk ook terugkeren naar de “echte” wereld.

“The Moors were beautiful in their own way, and if their beauty was the quiet sort that required time and introspection to be seen, well, there was nothing wrong with that. The best beauty was the sort that took some seeking.” 

Het verhaal van Jack en Jill is zonder twijfel nog donkerder dan het eerste deel uit de reeks. Het bevat ook veel minder humor, maar daarvoor krijg je in ruil een ontzettend atmosferisch verhaal vol dilemma’s en keuzes. Tussen alle vampiers, weerwolven, gekke wetenschappers en zeemonsters door is de rode draad van het verhaal eigenlijk wat het inhoud om een meisje te zijn. Hoe ben je nu het perfecte meisje? Wat als blijkt dat je plaatje niet klopt? Of wat als je niet aan de eisen van de maatschappij waarin je leeft voldoet?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ontzettend jaloers ben op de schrijfstijl van Seanan McGuire. Ik las Down Among eigenlijk vooral vanwege het verhaal in the moors, maar daar komen we eigenlijk pas na 30% van het verhaal. En toch was ik betovert vanaf het eerste moment. McGuire weet perfect hoe ze mensen in haar verhaal moet meezuigen, ook al is het geen mooi verhaal om te vertellen.Het stuk van de The Moors is echt betoverend. Want hoewel dit een duistere plek is vol monsters, schrijft ze het zo dromerig en warm. Jack en Jill vinden in dit duistere land echt hun plek in de wereld en aanvaarden zichzelf in al hun facetten.

“I am what I am, and there’s much about me that won’t be changed with any amount of wishing or wanting.”

Als moeder las ik Down Among ook met hele andere ogen. Opvoeding en vooral gender-gerichte opvoeding is een heel belangrijk thema in het boek. Als mama van een jongen en een meisje heb ik daar natuurlijk mijn eigen ideeën over. De manier waarop het opdringen van gender-kenmerken gehanteerd wordt in het verhaal is erg interessant om te lezen en om soms misschien zelf je eigen ideeën tegen te reflecteren.

Net als in Every Heart a Doorway is Down Among weer tot de nok gevuld met diversiteit. Homoseksualiteit, maar ook een personage met een fobie voor bacteriën spelen een belangrijke rol in het verhaal. McGuire verwerkt deze belangrijke zaken op een subtiele manier in haar verhaal. Ze zijn altijd bijkomstig, nooit een hoofdverhaallijn, maar “aanwezig”. En net daarom wordt hun gebruik voor mij net belangrijker.

Down Among the Sticks and Bones blies me echt om ver. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks volgend jaar te verslinden.

Hoorns – Joe Hill

hoorns

hoorns

Titel: Hoorns
Auteur: Joe Hill
Pagina’s: 370
Uitgave: E-boek
Genre: adult, horror
Links: Goodreads
Gruwelfactor: images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Merrin Williams is dood, vermoord onder bizarre omstandigheden, en haar geliefde Ignatius Perrish is de enige verdachte. Een jaar na haar dood wordt Ig na een wilde, verwarrende nacht wakker met een enorme kater en groeien er hoorns uit zijn hoofd. Eerst schrikt hij daar erg van, maar dan blijkt hij bepaalde gaven te hebben: iedereen vertelt hem de waarheid en hij kan mensen ertoe brengen hun meest immorele impulsen te volgen.
Zal Ig zijn nieuwe gaven kunnen gebruiken om te ontdekken wie Merrin in het bos heeft verkracht en vermoord?

Review:

Volgers zullen wel weten dat ik zelden of nooit horrorboeken lees. Maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde verwachtingen heb bij horror. Onder meer dat ik op een bepaald moment in het boek bang ga zijn. Misschien het boek zelf niet durf te lezen in het donker en een extra lichtje ga aanknippen. Of dat ik wat dieper wegkruip tegen de echtgenoot tijdens het lezen? Wel, al deze zaken vond ik niet terug in hoorns.

Wil ik daarmee zeggen dat het een slecht boek was? Absoluut niet. Maar het was absoluut niet het boek dat ik dacht te gaan lezen. Joe Hill dan dacht ik aan horror. Het haar recht op mijn armen soort van horror. Wat ik kreeg was een soort van psychologische thriller waarbij het hoofdpersonage nu toevallig horens had. Dat of een romance waar het hoofdpersonage toevallig horens heeft. Want laten we eerlijk zijn eigenlijk is hoorns een beetje een liefdesverhaal toch? Over een jongen die beschuldigt wordt van een passiemoord op zijn vriendin, maar zelf opzoek gaat naar de dader. En ja oké, dat doet hij met horens op zijn hoofd die mensen de vreselijkste dingen doen bekennen.

“The people you love should be allowed to keep their worst to themselves.”  

Ik had eigenlijk niet verwacht zoveel te lachen met een horror boek. Maar het was lang geleden dat ik zo vaak luidop heb zitten grinniken. Meestal uit puur medelijden met het hoofdpersonage Ig, want die arme jongen mag de hele dag luisteren naar mensen die hem toestemming vragen om vreselijke dingen te doen. Zelf in zijn eigen gezin is Ig niet veilig voor de bekentenissen van zijn familieleden. Ik had dus echt ontzettend medelijden met Ig. Wordt je niet alleen wakker met horens op je kop, hoor je op je nuchtere maag ook nog dat twee politieagenten elkaar willen pijpen. Tja…..

“There’s only room for one hero in this story-and everyone knows the devil doesn’t get to be the good guy.”  

Op zich kon ik het verhaal van hoorns wel smaken. Het zoemt heel erg in op de duistere kanten van mensen en werpt ook een zeer kritische blik op religie. Joe Hill’s verhaal draait vooral rond de personages en hun persoonlijkheden. Het verhaal bulkt niet van de actie en kabbelt op sommige momenten net iets rustig voort. De onderliggende relaties, achtergronden van de personages en vooral hun verborgen frustraties vormen een rode draad doorheen het boek. Hill slaagt erin om zeer donkere personages te creëren. Iets wat ik absoluut kan appreciëren. Vooral omdat een echt “slecht” personage, zonder onmiddellijk te vervallen in stereotypes best moeilijk is. Maar hier slaagt hij de nagel op de kop. Bepaalde personages (Ach, bijna alle personages) zullen je echt een onaangenaam, ongemakkelijk gevoel geven.

“Him and God are supposed to be at war with each other. But if God hates sin and Satan punishes the sinners, aren’t they working the same side of the street? Aren’t the judge and the executioner on the same team?”  

Ik moet echter bekennen dat een deel van het verhaal volgens mij volledig aan me voorbij ging. Op het einde van het boek bleef ik toch wel wat verdwaasd achter met een “Wat was dat-gevoel?” Ik heb zelf speciaal de film gekeken, omdat ik dacht iets gemist te hebben in het boek. Geen aanrader, want de magische realisme elementen die ik niet helemaal meehad uit het boek, werden gewoon verwijdert uit de film. Vreselijke film…… hoewel ik moet zeggen dat ik Daniël in de hoofdrol wel echt kon appreciëren. En nu terug naar het boek, want dit natuurlijk geen film review.

“The language of sin was universal, the original Esperanto.”  

Ik bleef ook een beetje op mijn honger zitten. Er werd namelijk geen antwoord geformuleerd op de vragen die ik had. Hoe is Ig aan zijn hoorns geraakt? Wat is er die bewuste nacht juist gebeurt? Wat, hoe, waarom… Daar geeft het boek jammer genoeg geen antwoord op.

Ik ben zeker geen fan van het boek, maar het was ook niet slecht. Eens iets anders. Volgens mij was het een klassiek gevalletje van “het ligt niet aan het boek, maar eerder aan mij.”


Halloween wedstrijd quote van de dag: “By the pricking of my thumbs, something wicked this way comes.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Hex – Thomas Olde Heuvelt

hex

Titel: Hex
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Pagina’s: 352
Genre: Horror, adult
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wie er wordt geboren is gedoemd er tot zijn dood te blijven. Wie er zich vestigt komt er nooit meer weg. Het ogenschijnlijk pittoreske dorpje Beek is in de greep van de Wylerheks, een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze de huizen binnen, nachtenlang staat ze aan je bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend. 
Er wordt alles aan gedaan om haar aanwezigheid geheim te houden. Maar als een groep jongeren besluit viral te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen…

Review:

Hex is een boek dat me reeds sinds de release datum in 2013 achtervolgt. Toen kreeg onze boekenclub een aantal review exemplaren en ik liet deze aan me voorbij gaan. Waarom? Omdat de cover en de korte inhoud me de stuipen op het lijf joeg. Maar het concept bleef me achtervolgen, want hoewel ik een echte angsthaas ben, moet ik toegeven dat het concept echt steengoed is. En het gaat over heksen…. ik lees alles over heksen! Het moest er dus vroeg of laat van komen dat ik Hex effectief een kans ging geven.

De eerste paar hoofdstukken van Hex joegen me effectief de stuipen op het lijf. Dat ik het boek las op een donkere, regenachtige herfstavond in een vakantiehuisje in het midden van het bos maakte het natuurlijk ook niet veel beter. Mijn haren stonden echt recht op mij armen en hoewel ik dus compleet over mijn toeren was van angst, dacht ik onmiddellijk “ha dit is het! Ik heb hier een pareltje binnen het horror genre in mijn handen.” Ik wreef eigenlijk al in mijn handen om de verwachte hoeveelheid angst de me zou overvallen in de komende leesuren.

En toen…. las ik verder. En het allerengste aan dit hele verhaal is toch wel hoe een steengoed boek na enkele hoofdstukken kan veranderen in het slechtste boek dat ik in 2016 las. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen om uit te drukken wat er met dit verhaal gebeurt. Ik blijf bij mijn idee dat het concept van Hex echt steengoed is. En volgens mij had een andere schrijver er echt een prachtige, jaag me de stuipen op het lijf verhaal van kunnen maken. Maar dat is dus niet wat Hex is geworden….. Hex is vooral… tja hoe moet ik het eigenlijk zeggen…. een walgelijk boek? Een grotesk boek?

Hex maakte me vanaf pagina 100 of zo niet echt bang meer. Het deed me wel walgen en ik ben niet 100% zeker of dat de bedoeling van het boek was. Een berg kinderen met daarboven op de slagersvrouw die paté uit haar vagina laat spuiten is niet echt wat ik noem horror. Dat is iemands walgelijke fantasie op papier. Met momenten lijkt het wel of de auteur een obsessie heeft met borsten. Elke 30 zinnen wordt er iets wel vergeleken met een borst of wordt er commentaar gegeven op een ander personage haar borsten.

Daarnaast hou ik absoluut niet van de schrijfstijl. Het komt allemaal een beetje “te” over. Het taalgebruik is erg vulgair en het lijkt wel of de auteur hiermee wil laten zien wat hij wel niet durft. Jammer, want dit brengt het niveau van het effectieve verhaal nog verder naar beneden. En ik zeg het nog eens het had zo verdomd griezelig en eng kunnen zijn. Het concept is zo origineel en sterk, maar de uitwerking is ondermaats.

Hex kan je volgens mij het allerbeste vergelijken met een rollercoaster. Zo eentje waar je aan het begin van denkt, wauw cool, dit wordt geweldig. Maar waar je op het einde van de rit compleet misselijk uit het karretje stapt. Zo ontzettend jammer! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: ““If I cannot inspire love, I will cause fear!”.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Every Heart a Doorway – Seanan McGuire

every heart a doorway

Titel: Every Heart a Doorway
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 173
Genre: Fantasy
Uitgave: e-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Als aan de juiste voorwaarden wordt voldaan dan verdwijnen er altijd kinderen: sommigen worden opgeslokt door de schaduwen onder hun bed. Anderen vinden een trap in hun kast, nog anderen vallen door een konijnenpijp of een oude waterput. Maar allemaal komen ze ergens anders terecht….
Ooit was Nancy een van die kinderen, maar nu is ze terug. De dingen die ze heeft meegemaakt, hebben haar voorgoed verandert. Iets wat alle kinderen in Miss West’s school maar al te goed verstaan. Allemaal proberen ze wanhopig hun weg terug te vinden naar hun eigen fantasy wereld.
Met de komst van Nancy verandert er echter heel wat in het opvangtehuis. Opeens ligt duisternis op de loer….

Review:

Every Heart a Doorway is een boek dat al maanden op mijn radar verschijnt. Mijn favoriete bloggers/booktubers zijn er enthousiast over en het won verschillende prijzen. Echter, laten we gewoon eerlijk zijn, het boek is in aankoop best prijzig te noemen. Tot er een aantrekkelijke actie was, het E-book voor 8,99 euro. En hoewel dat best nog aan de dure kant is voor een digitaal boek van amper 200 bladzijden, was het wel bij de beste aankopen die ik in 2017 maakte!

“Their love wanted to fix her, and refused to see that she wasn’t broken.” 

Ik vind het altijd een beetje moeilijk om Every heart a doorway uit te leggen aan iemand anders. Gewoon omdat het verhaal zoveel verschillende zaken bevat. Het voelt een beetje als een donker sprookjes over kinderen die een magische opening naar een andere wereld hebben gevonden, maar nu terug zijn in de “echte” wereld. Langst de ene kant is het een vrij donker verhaal met zware thema’s, maar het is ook doorspekt met humor, die ervoor zorgt dat je tijdens het lezen hardop zit te lachen.

“For us, the places we went were home. We didn’t care if they were good or evil or neutral or what. We cared about the fact that for the first time, we didn’t have to pretend to be something we weren’t. We just got to be. That made all the difference in the world.”

De leerlingen van Eleanor West zijn allemaal naar een magische wereld gereisd, maar al deze werelden verschillen heel erg van elkaar. De ene leerling bracht haar tijd door in een wereld waar je kon wandelen over regenbogen; maar iemand anders ging naar een wereld vol dansende skeletten, snoepjes of elfenkoningen. De cast van personages is echt heel divers, net zoals de werelden waar ze naartoe zijn getransporteerd. Hierdoor kent de school ook wel enkele typische middelbare school problemen, zoals pesterijen en kliekjes en daarboven komt dan ook nog eens een heel moordmysterie.

“This world is unforgiving and cruel to those it judges as even the slightest bit outside the norm.” 

Every Heart a Doorway is echt een mengelmoes van heel veel verschillende zaken. Een who-done-it, gemengd met fantasy elementen, maar ook een coming of age verhaal. Daarnaast verwerkt Mcguire op subtiele wijze ook nog homoseksualiteit , aseksualiteit en een transgender personage in het verhaal. En toch passen alle puzzelstukjes in elkaar en is het van begin tot einde genieten met een grote G. Nooit voelt het als “te veel” of “overdone”. Net het tegendeel, je blijft een beetje op je honger zitten, want je wil als lezer graag meer van deze wereld.

“That’s because Narnia was a Christian allegory pretending to be a fantasy series, you asshole,” said one of the other boys. “C.S. Lewis never went through any doors. He didn’t know how it worked. He wanted to tell a story, and he’d probably heard about kids like us, and he made shit up.” 

Seanan Mcguire zorgt ervoor dat het verhaal werkt. Niet enkel door haar betoverende, sfeervolle schrijfstijl, maar ook door het gevoel voor humor dat zij door dit toch wel donkere verhaal weeft. Met momenten staat de humor in scherp contrast met het verhaal dat zich afspeelt en dat maakt het allemaal wat lichter verteerbaar. Het boek is maar 197 pagina’s lang, maar vertelt een zeer intens, complex verhaal in zijn geheel. Ik zei net wel dat ik meer wou en dat klopt ook. Maar langst de andere kant is het verhaal in dit deel van de serie ook compleet.

Every heart a doorway is een donker, sprookje voor volwassenen. Maar kan ook perfect gelezen worden door iets oudere YA-lezers. Een ideale cross-over naar mijn mening! Ik kon er alvast niet genoeg van krijgen en dook onmiddellijk in het tweede deel van de reeks!

 

De bewaarder van gevonden voorwerpen – Ruth Hogan

de bewaarder van gevonden voorwerpen

de bewaarder van gevonden voorwerpen

Titel: De bewaarder van gevonden voorwerpen
Auteur: Ruth Hogan
Pagina’s: 288
Genre: Contemporary, Adult
Uitgave: E-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Anthony Peardew is de bewaarder van gevonden voorwerpen. Veertig jaar geleden verloor hij een kleinood van zijn geliefde Therese. Op dezelfde dag stierf ze.

Sindsdien redt Anthony verloren voorwerpen en schrijft er verhalen over. Nu, in de nadagen van zijn leven, betreurt hij het dat hij die voorwerpen niet heeft kunnen teruggeven aan de eigenaars.
Hij laat deze taak als erfenis na aan zijn nietsvermoedende assistente, Laura, tezamen met zijn sfeervolle huis, zijn tuinman Freddy en de ongelukkige geest van Therese.
Met de hulp van Freddy en het bijzondere buurmeisje, Sunshine, moet Laura afmaken wat Anthony is begonnen, door de enige persoon te vinden die hem kan verenigen met zijn verloren geliefde.

Review:

Ik had nog nooit over de bewaarder van de gevonden voorwerpen gehoord tot mijn beste vriendin me zei “Je moet dat boek lezen.” Wat doe je dan als trouwe vriendin? Je koopt binnen de 5 minuten het genoemde boek en je begint te lezen. Om na ongeveer 30 pagina’s te besluiten dat ze absoluut gelijk had! De bewaarder van de gevonden voorwerpen kan je nog het beste vergelijken met het doorbrengen van een koude winteravond aan een knisperende haardvuur met een dekentje over je benen en een kop warme chocolademelk in je handen. Dat of een grote kom macaroni met kaassaus.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen bestaat uit twee verhaallijnen die op het einde perfect in elkaar passen. En dit zonder dat je van ver al ziet komen waar het verhaal naartoe wil.

“Common decency, good manners, kindness and hard work were treated as peculiarities”  

In hedendaags Londen volg je Laura, assistente van de auteur Anthony Peardew. Laura is zijn manusje van alles in zijn prachtige, statige herenhuis. Ze zorgt voor Anthony, draagt zorg voor het huis, maar helpt hem ook met zijn administratie. Daarnaast ontvlucht ze haar mislukte huwelijk en de verkeerde keuzes die ze als jong meisje heeft gemaakt. Wanneer Anthony komt te overlijden erft Laura zijn huis en zijn ganse collectie gevonden voorwerpen. Laura krijgt van Anthony echter een opdracht mee of ze alstublieft de gevonden voorwerpen wil herenigen met hun eigenaars.

“Time for the lovely cup of tea”  

In flashbacks volgen we dan weer de verhaallijn van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Bomber en Eunice. Twee mensen die echt voor op hun tijd waren qua levenshouding en doelen. In de verhaallijn van Bomber en Eunice spelen ook honden een grote rol. Ruth Hogan behandelt de honden echt als volwaardige personages en geeft hen echte karaktertrekken. Als hondenliefhebber genoot ik echt van dit kleine detail.

“Her grandmother had once told her that one could blame ugliness on one’s genes and ignorance on one’s education, but there was absolutely no excuse whatsoever for being dull.”  

Sowieso voelde ik me meer aangetrokken tot het verhaal van Bomber en Eunice. Deels doordat hun karakters beter aansloten bij mezelf. Ze droegen een bepaalde joie de vivre mee, die ik bij Laura miste. De verhaallijn rond Laura en Anthony is zonder twijfel donkerder. Deels door Laura die als personage moeilijker in het leven staat dan Eunice. Maar net het contrast tussen deze twee vrouwelijke hoofdpersonages maakte het boek zo ontzettend realistisch. Alle personages leken zo uit het leven gegrepen. Een speciale vermelding mag toch ook wel gaan naar het buurmeisje Sunshine. De manier waarop Ruth Hogan een personage met down syndroom in het verhaal verwerkte is echt het vermelden waard. Voor mij was Sunshine een van de belangrijkste personages in het verhaal en werd haar karakter heel realistisch neergezet.

“It was too early for gin and lime, and too hot for tea.”  

Zoals de titel reeds doet vermoeden draait de bewaarder van de verloren dingen niet enkel rond de personages. Ook de effectieve verloren voorwerpen hebben een eigen verhaal te vertellen. En om heel eerlijk te zijn genoot ik van hun verhaal nog het meeste. De gevonden voorwerpen krijgen op regelmatige tijdstippen in het verhaal hun eigen hoofdstukjes om hun oorsprong te vertellen. Ik heb echt ontzettend genoten van deze kleine stukjes die het hoofdverhaal onderbroken, maar zo duidelijk de menselijkheid van het ganse verhaal toonde.

Ik zou eigenlijk durven zeggen dat de bewaarder van de gevonden voorwerpen een modern sprookje is voor volwassenen. Hoewel het een heel realistisch verhaal is met personages die uit het dagelijkse leven gegrepen lijken, is er een heel sterk fantasie element aanwezig. Maar dit vloeit zo mooi mee in het verhaal dat het helemaal op zijn plaats is en ik me het verhaal niet anders zou kunnen voorstellen.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen is echt een feel good boek, maar zonder dat het vervalt in nodeloze fluf. Het boek brengt een prachtig verhaal met heel wat wijze levenslessen. Zeker een aanrader voor de aankomende herfstige dagen en winterse avonden!

 

Een lied voor Achilles – Madeleine Miller

achilles

Titel: Een lied voor Achilles
Auteur: Madeleine Miller
Pagina’s: 352
Uitgave: E-boek
Genre: historische fictie, adult, mythes en sages
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Patroclus is een jonge prins, verbannen naar het koninkrijk van Phthia om daar op te groeien met godenzoon Achilles. Achilles is sterk, mooi, een gouden kind: alles wat Patroclus niet is. Maar ondanks hun verschillen raken de jongens innig bevriend, en hun band wordt sterker naarmate ze ouder worden. Dit tot verdriet en woede van Achilles’ moeder Thetis, een wrede zeegodin die een hekel heeft aan stervelingen.Als duidelijk wordt dat Helena van Sparta is ontvoerd en alle Griekse mannen verplicht zijn om haar eer te wreken en Troje te belegeren, sluit Achilles zich aan bij het leger, verblind door de belofte van roem. Patroclus, verscheurd door liefde voor en angst om zijn vriend, gaat met hem mee. Zij weten niet dat het lot hen tot het uiterste zal testen en hun zal vragen om een verschrikkelijk offer.

Review:

Iedereen kent het verhaal van Achilles en de val van Troje. Ze worden niets voor niets al honderden jaren vertelt. En als je ze daar niet van kent, dan heb je waarschijnlijk de blockbuster Troy wel gezien! Ikzelf ben lichtelijk geobsedeerd door de Griekse mythes en legendes, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het mijn opinie over dit boek gekleurd heeft. Net het omgekeerde, ik denk dat ik boeken over mijn favoriete onderwerp net strenger beoordeel en sneller afknap op “foutieve” informatie of “auteursrechtelijke vrijheid”.

Ik verwachte een hervertelling, maar kreeg zoveel meer. Een lied voor Achilles wist mij echter te betoveren en tegelijkertijd sloeg het mijn hart in duizend stukken. Zelf al weet je vanaf de eerste pagina hoe het zal aflopen met Achilles,toch bleef er in mijn hoofd een stemmetje de hele tijd roepen: “Neen, laat het anders aflopen.” (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het absoluut niet zou geapprecieerd hebben moest het anders zijn afgelopen.)

“Name one hero who was happy.”
I considered. Heracles went mad and killed his family; Theseus lost his bride and father; Jason’s children and new wife were murdered by his old; Bellerophon killed the Chimera but was crippled by the fall from Pegasus’ back.
“You can’t.” He was sitting up now, leaning forward.
“I can’t.”
“I know. They never let you be famous AND happy.”

Een lied voor Achilles spitst zich niet enkel toe op de val van Troje, maar begint in de jeugdjaren van Patroclus en zijn eerste ontmoeting met Achilles. Het ganse verhaal wordt vertelt door de ogen van Patroclus en je groeit als lezer echt mee in hun relatie. Dat gebeurt zo geleidelijk en onopvallend, dat je pas te laat beseft dat je zo betrokken bent, dan tranen tegen de laatste pagina bijna onvermijdelijk worden.

“He is a weapon, a killer. Do not forget it. You can use a spear as a walking stick, but that will not change its nature.” 

Het verhaal van Achilles en Patroclus mag dan een mythe zijn, maar Madeleine Miller mixed dit met een heel eerlijk beeld van de Griekse samenleving. Ze gaat niets uit de weg. Hierdoor is het boek gevuld met geweld, verkrachting, bedrog, oorlog en verraad. Dit zorgt ervoor dat het boek tot de nok gevuld is met vrij onaangename personages. Zelf Achilles is eigenlijk te zelfingenomen voor zijn eigen goed en te overtuigd van zijn goddelijke bestemming. En hoewel dit ontzettend negatief klinkt, voelt het tijdens het lezen zo niet aan. Het verhaal is zo meeslepend en fascinerend en de karakters van de personages spelen hier een heel belangrijke rol in.

Madeline Miller heeft een mythe genomen en hier een levensecht verhaal van gemaakt dat je echt opzuigt. Prachtig literair verhaal, dat zeker niet alleen bedoelt is voor liefhebbers van Griekse mythologie. Een lied voor Achilles is het soort boek waar ik al mijn vrienden wekenlang mee lastig val en mezelf moet inhouden om niet iedereen een exemplaar te kopen.