Categorie: young adult

Anna dressed in blood – Kendare Blake

Anna dressed in blood

Titel: Anna dressed in blood
Auteur: 
Kendare Blake
Uitgever: 
WPG uitgevers
Pagina’s: 
320
Genre: horror, ya
Gelezen: 
E-book, engelse versie
Links:
Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Cas Lowood heeft een ongewone roeping: hij doodt de doden. Dat deed zijn vader al voor hem, tot hij op gruwelijke wijze vermoord werd door een geest. Nu reist hij samen met zijn kruidendokter-moeder en gewapend met zijn vaders dodelijke mes het land rond. Hij gaat op zoek naar een geest die door de lokale bevolking Anna Dressed in Blood genoemd wordt, en vindt een geest zoals hij nog nooit gezien heeft. Ze draagt nog steeds de jurk waarin ze vermoord werd in 1958: toen maagdelijk wit, nu rood gevlekt en druipend van het bloed. Sinds haar dood heeft Anna iedereen die ook maar een voet in haar verlaten Victoriaanse thuis heeft gezet gedood. En dan spaart ze het leven van Cas.

Synopsis: 

We zijn ondertussen al een eindje gevorderd in de halloween-week op boek in wonderland en ik heb al behoorlijk wat “enge” boeken achter de kiezen. Een beetje vreemd, want enge boeken staan dus nooit heel hoog op mijn to read lijstje. Daarom stond Anna dressed in blood ook al meer dan een jaar klaar op mijn ereader, maar ik scrolde er altijd voorbij. Maar nu, tijdens mijn Halloween leesronde, leek het me de geschikte moment om Anna dressed in blood toch een kans te geven. En sowieso is het geen echt horrorboek wanneer het gaat over een liefdesverhaal, toch? Het is zeker niet het normaalste liefdesverhaal van de eeuw. Het begint als een klassieke jongen ontmoet meisje en jongen wordt verliefd op meisje. Maar het meisje in kwestie staat erom bekend mensen in twee te rukken met haar handen en de jongens vader is opgegeten door een op wraak belust spook. Ik zei je al dat het niet het meest traditionele liefdesverhaal was!

“You make me want things I can’t have.”

En toch bestempel ik het nog altijd als een liefdesverhaal. Misschien omdat ik gewoon een heel romantisch hart heb? En ja, ik weet het. Cas en Anna is een klassiek gevalletje van liefde op het eerste gezicht. Nu ja, gezicht. Cas staat al bijna te kwijlen wanneer hij Anna’s naam ,geschreven in bloed of wat dacht je, ziet staan in een brief. Hij voelt een “onmiddelijke” klik met haar. Ik ben er mij van bewust dat ik dit vreselijk vervelend zou moeten vinden, maar langst de andere kant vind ik het niet meer dan logisch dat een spokenjager verliefd wordt op een geest. Wat niet wegneemt dat ik een aantal keren serieus mijn wenkbrauwen heb opgetrokken, want de dingen die Cas leuk vind aan Anna zijn niet bepaald voor gevoelige lezers. Haar ogen die volledig zwart worden, de zwarte aders die dik op haar huid liggen, dat zijn de dingen die Cas aantrekken in Anna. Tja… spokenjagers hebben een afwijkende smaak zullen we maar zeggen? Maar toch… hun liefdesverhaal werkte wel voor mij. Ik ben gewoon hopeloos romantisch. Zelf als een levende jongen verliefd wordt op een meisje dat al 50 jaar dood is, dan nog supporter ik kennelijk voor hen.

“But hey, at least we’ll have this strange story to tell, love and death and blood and daddy-issues. And holy crap, I’m a psychiatrist’s wet dream.”

Of misschien kwam het wel doordat ik Anna zo een geweldig personage vond. Ze is zeker niet de typische heldin die je tegenwoordig veel in jongerenliteratuur tegenkomt. Ze is absoluut niet mooi. Maar zou jij er schitterend uitzien als je al 50 jaar dood was? Ze is ook niet echt fijngevoelig en ja, af en toe vermoord ze mensen. Maar ze is grappig en moedig op haar eigen manier. Ze is een van de enige personages in het boek met een beetje diepte.  En zo belanden we bij een van de teleurstellendste aspecten van dit verhaal. De personages zijn heel vlak en missen enige dieptegang. Met uitzondering van Anna en Cas zijn moeder. Wie wil er nu geen stoere, wicca mama? Het is ongelooflijk dat zo een indrukkende vrouw zo een zelfingenomen, eenzaam mannetje heeft opgevoed. Althans dat was mijn gevoel doorheen het eerste deel van het boek. De eerste 150 pagina’s zorgden ervoor dat Cas en ik niet onmiddellijk klikte. Een beetje te zelfingenomen, te vol van zichzelf, maar Cas wordt na een tijdje mooi mijn zijn beiden voeten op de grond gezet en dat zorgt ervoor dat hij tegen het einde van het boek toch een iets aangenamer personage is geworden. (Of misschien komt het wel door Anna?)
Ik stoorde me dus aan de vlakke personages, maar ook aan de gaten in het verhaal. Waar bleef het achtergrondverhaal over Cas zijn mes? De hele tijd wordt je eraan herinnert dat zijn mes erg bijzonder is en dat er een heel mythisch verhaal achter zit, maar dan gebeurt daar niets mee? En waarom vermelden ze in het begin van het boek dat Anna zich anders gedraagt, maar wordt daar dan niet verder op ingegaan?

“Land of the Dead? Is that what you dream about?” she asks. “Boy who kills ghosts for a living?”
“No. I dream about penguins doing bridge construction. Don’t ask why.”

Nog een klein beetje advies voor je aan dit verhaal begint… Anna dressed in blood is geen eng boek. Zoals ik aan het begin van deze review reeds zei: ik ben een angsthaasje. Dus als ik het niet eng vind, dan is het niet eng. Oké, soms vliegen de lichaamsdelen en het bloed je rond de oren en dat is een beetje wansmakelijk, maar zeker niet eng. Om heel eerlijk te zijn is het op bepaalde momenten vooral een heel schattig verhaal. (En ja, ik besef dat ik een boek vol lijken en geesten net een schattig verhaal heb genoemd.)

Al bij al was het een aangenaam verhaal om te lezen en ik kan niet wachten om meer te weten te komen over Anna. Ben je benieuwd naar wat ik vond van het tweede deel? Daar lees je hier alles over! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Doctor, you don’t know what it is to doubt everything, even yourself. No, you don’t; you couldn’t with eyebrows like yours.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Between the devil and the deep blue sea – April Genevieve Tucholke

between the devil and the deep blue see

between the devil and the deep blue see

Titel: Between the devil and the deep blue sea
Auteur: April Genevieve Tulchoke
Pagina’s: 360
Uitgave: Paperback
Genre: horror, paranormaal, ya
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Violet White woon in een slaperig kuststadje dat brutaal wordt wakker geschud wanneer River West zijn intrek neemt in haar gastenwoning.  Is river gewoon een leugenaar met mooie ogen en een mysterieus verleden of zou het kunnen dat hij meer is dan dat? Violets oma waarschuwde haar al dat ze ver weg moest blijven van de duivel. Maar zouden de duivel en die mooie jongen die ligt te zonnen, koffie drinkt en haar zacht kust op het kerkhof, een en dezelfde persoon kunnen zijn?

Review:

Between the devil and the deep blue sea is een van die boeken waar je op goodreads de meest uiteenlopende reviews over kan terugvinden. De reviews gaan van 5 sterren tot 1 ster. Volgens mij hou je ervan of totaal niet. En ik begrijp beiden kampen eigenlijk wel. Ikzelf kon het verhaal wel smaken!

Between the devil and the deep blue sea is een verwarrend boek. Het heeft een hele ouderwetse “feel”, terwijl het zich in hedendaags setting afspeelt. En toch voelde het alsof ik me in het diepe zuiden van de VS bevond in de 19de eeuw. De espressomachines en mobiele telefoons even buiten beschouwing gelaten.

“Hence? My habit of reading more than I socialized made me use odd, awkward words without thinking.”  

Eigenlijk gebeurt er in heel het boek niet echt iets angstaanjagends. En toch druipen de pagina’s met onheilspellendheid en doem. De schrijfstijl van April Genevieve Tucholke draagt daar een groot stuk in bij. Ze zorgt ervoor dat de omgeving echt tot leven komt. De oude vervallen statige woning met het omliggende bos, de onheilspellende kliffen met daaronder de schuimende zee. Het wordt beschreven alsof je er zelf bent. 90% van het onbehaaglijke gevoel dat dit boek je geeft is puur gebaseerd op de betoverende schrijfstijl. Het deed me met momenten zelf een beetje denken aan de sfeer die gecreëerd wordt in True Blood.

“River’s kiss tasted like coffee and storms and secrets.”

Gelukkig want op zich valt het plot een beetje tegen. Zoals ik eerder al zei eigenlijk gebeurt er niet echt iets angstaanjagends. En als je dan eindelijk lijkt af te stevenen op een moment dat je haren recht omhoog zouden komt, valt het allemaal in duigen. Het lijkt wel of de schrijfster niet voor full-on horror durfde gaan en daarom een afgezwakte versie op papier heeft gezet.

“Some people don’t deserve to live. And, to go a step further, some people need to die.”  

Between the devil and the deep blue sea is simpelweg een liefdesverhaal met jammer genoeg een klassiek geval van insta-love. Iets waar ik meestal geen problemen mee heb, maar om de en of andere manier voelde ik met deze romance geen echte klik. De aantrekkingskracht tussen Violet en River ging een beetje aan mij verloren. Misschien omdat er niet genoeg opbouw was of omdat er geen echte connectie tussen de twee personages leek te zijn? Buiten dat ze allebei op de juiste plaats op het juiste moment waren.

“Their faces were white. And grim. They glared at me, streaks of pale moonlight sweeping across their cheeks. They looked somber and gruesome and not like kids at all.”

Of misschien komt het wel omdat River een personage is waarvan je bij de start van het boek weet dat er iets niet helemaal koosjer is. Je weet van in het begin dat River niet is wie hij laat uitschijnen. Maar hoe slecht is hij echt? Want het is wel duidelijk dat er duivelse krachten aan het werk zijn in het dorp.

Het plot van between the devil and the deep blue sea is eigenlijk redelijk “doorzichtig” en verschilt niet zoveel van andere YA-paranormale romances. Maar het boek onderscheid zich door de prachtige, donkere, gothic schrijfstijl. Het tweede deel in de reeks staat zeker op mijn to read lijstje!


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Wendy? Darling? Light, of my life. I’m not gonna hurt ya. I’m just going to bash your brains in.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Harteloos – Marissa Meyer

harteloos

harteloos

Titel: Harteloos
Auteur: Marissa Meyer
Pagina’s: 453
Genre: Retelling, Fantasy, YA
Uitgave: e-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Lady Catherine Pinkerton heeft maar één toekomstdroom: samen met haar dienstmeisje de beste banketbakkerij van Wonderland openen. Haar ouders, de Markies en Markiezin van Rotsschildpadbaai, koppelen Cath echter liever aan de nogal domme, oncharismatische Hartenkoning –en niet zonder succes.
Als Catherine op een koninklijk bal kennismaakt met de nieuwe, mysterieuze hofnar van de koning, is haar bakkerij opeens niet meer het enige waar ze aan denkt. Voor het eerst in haar leven ervaart ze wat het is om verliefd te zijn. Cath is vastberaden haar eigen toekomst te bepalen, ook als ze daarmee het risico loopt de koning te beledigen en de toorn van haar ouders over zich af te roepen. Maar in het land dat bruist van de magie en waar monsters en mafketels niet ongewoon zijn, lijkt haar lot toch anders te zijn bepaald…

Review:

Lezers die me al een tijdje volgen weten dat Marissa Meyer en ik een heel hobbelig parcours hebben afgelegd. Van intense teleurstelling in Cinder tot mijn laaiend enthousiasme over Fairest. Toen ik vernam dat Meyer een hervertelling van Alice in wonderland ging uitbrengen moest ik dit natuurlijk lezen. Mijn blognaam is niet voor niets “in wonderland”. Maar ik werd nog enthousiaster over het feit dat harteloos geen hervertelling werd, maar een origine verhaal. Hoe is de hartenkoningin zo vreselijk slecht geworden. Wie was ze voor ze “off with their heads” schreeuwde? Eerlijk is eerlijk, mijn verwachtingen lagen torenhoog. Fairest was mijn favoriete deel van de Lunar Chronicles en ook dit was een origine verhaal. Zou Meyer mijn verwachtingen kunnen inlassen?

“When pleased, I beat like a drum. When sad, I break like glass. Once stolen, I can never be taken back. What am I?” 

Het was eventjes spannend, dat moet ik toegeven. De eerste 50 à 80 pagina’s liepen niet zo vlot. Op een bepaald moment dacht ik “weer een teleurstelling van haar hand.” Maar toen….. toen kwam ik echt helemaal in het verhaal. Het duurt dus even om in het verhaal te komen en dat komt doordat wonderland zo wonderlijk is. Ik vergat soms dat kaarten levende mensen waren en dat dieren konden praten. En dan herinnert een van de personages je er aan dat de baron waar ze een gesprek mee voert eigenlijk een varken is en dan raakte ik de draad even kwijt. Wonderland moest even zijn magie op mij loslaten.

“Perhaps we know each other in the future and you’re only remembering backward.” 

Maar eens opgeslorpt was ik echt helemaal verkocht door het verhaal. Volgens mij zijn origine verhalen toch wel Marissa Meyers grootste talent. Net als bij Levana weet Meyer mijn sympathie voor de slechte hartenkoningin op te wekken. Niets is ooit zwart wit bij haar. De neerwaartse spiraal waar Catherine uiteindelijk in komt vind zo geleidelijk plaats dat het onmogelijk is om een moment vast te nemen en te zeggen “hier is het gebeurt. Hier wordt een goed meisje kwaadaardig.”  Ik heb echt intens genoten van de subtiliteit in het verhaal.

“Stuff and nonsense. Nonsense and stuff and much of a muchness and nonsense all over again. We are all mad here, don’t you know?” 

In de lunar chronicles wisten Meyers mannelijke hoofdrolspelers me nooit van hun sokken te blazen, maar Jest…. Oh Jest, hij sloeg me gewoon knock out. Grappig, maar ook mysterieus en duister. Zelf voor de lezer blijft er een sluier van mysterie over Jest getrokken en net daardoor deed hij niet alleen Catherine’s maar ook mijn hart een beetje sneller kloppen.

“Are you here for a reason, Cheshire?
Why, yes, I would enjoy a cup of tea. I take mine with lots of cream, and no tea. Thank you.” 

De kracht van harteloos schuilt volgens mij vooral in het feit dat je weet hoe het verhaal eindigt, maar dat je tot de laatste seconden hoopt dat het toch nog anders zal zijn. Nu ja hoopt…. Ik wou op een bepaald moment effectief naar Catherine roepen dat ze beter moest nadenken. Dat zegt genoeg waarschijnlijk over mijn inleving in het verhaal.

Het is in elk geval zeker dat ik nooit meer met dezelfde ogen naar de hartenkoningin zal kijken. En heel eerlijk, ik hoop dat Marissa Meyer in de toekomt nog meer origine verhalen schrijft over bekende slechteriken. Niet alleen omdat haar talent hier volledig tot zijn recht komt, maar ook omdat er gewoon te weinig boeken zijn die de slechterik in the spot light plaatsen!

Harteloos is een aanrader voor iedereen die van hervertellingen en duistere sprookjes houdt! Of van literatuur, want Marissa Meyer weet in dit boek echt van wanten! Niet alleen Lewis Caroll, maar ook Poe passeert de review!

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

Eliza and her monsters – Francesca Zappia

Eliza and her monsters
Eliza and her monsters

Titel: Eliza and her monsters
Auteur: Francesca Zappia
Pagina’s: 385
Genres: Contemporary, Young adult
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

In het echte leven is Eliza Mirk een buitenbeentje. Verlegen, een tikkeltje raar en zonder echte vrienden. Online is zij echter Lady Constellation, de anonieme ontwerpster van de immens populaire webcomic Monstrous Sea. Eliza kan zich niet voorstellen dat ze in het echte leven ooit zo gelukkig kan worden, als in haar online wereldje.
Wallence Warland is de grootste fanfiction schrijven van Monstrous Sea en wordt in de loop van het schooljaar overgeplaatst naar Eliza’s school. Wallence denkt dat Eliza net als hij een erg grote fan is en begint langzaam haar opgebouwde muur af te breken. Maar wat als Eliza’s geheim door de buitenwereld ontdekt zou worden? Wat als Eliza beseft dat het echt leven ook mooi kan zijn?

Review:

Mensen die mij al langer volgen weten dat ik een hekel heb aan het boek fangirl. Na die fiasco bleef ik ver weg van alle boeken die met fanfictie te maken hadden, want nog zo een teleurstelling kon mijn boekenhart echt niet aan. Eliza and her monsters bleef echter voorbij komen en ik werd stiekem ook wel een beetje verliefd op de prachtige cover.

“Broken people don’t hide from their monsters. Broken people let themselves be eaten.” 

En wat ben ik ontzettend blij dat ik dit boek een kans heb gegeven! Eliza and her monsters is alles wat fangirl probeerde te zijn. Hoewel het misschien niet helemaal eerlijk is om de twee te vergelijken. Dit verhaal draait namelijk niet alleen over fan fictie, maar gaat ook over psychische problemen, eerste liefdes, familiebanden en zoveel meer. Maar laten we eerlijk zijn het is ook gewoon een grote lofzang over fandoms en geeky stuff, alles waar mijn hartje dus een beetje sneller van gaat kloppen.

“I’m not normally one to take advice from my fictional characters, but there comes a point in every girl’s life where she reaches a crossroads: a night alone with her sweatpants and her favorite television show, or a party with real, live, breathing people.”

Het boek is veel donkerder dan ik vermoeden. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het oppikte als licht tussendoortje en dat viel toch eigenlijk een beetje tegen. Of moet ik zeggen, viel juist erg goed mee. Eliza and her monsters is een donker boek. Het hoofdpersonage Eliza heeft last van een sociale fobie en daardoor heeft ze erg slechte persoonlijke relaties met de mensen rondom haar. Het gaat zelf zover dat ze ook zelfmoordgedachten heeft. Hierdoor krijgt het boek een diepere inhoud en is het niet zomaar een romannetje over webcomics en internetfame.

“Disappearing is an art form, and I am its queen.” 

Daarnaast gaat een deel van Eliza’s angst ook over haar fans. Wat ooit begon als een hobby voor Eliza wordt wereldwijd populair en begint een eigen leven te leiden. Een heel interessant concept, dat ik ook bijna dagelijks zie bij populaire booktubers die ikzelf volg. Trolls, opdringerige fans, vragen waar blijft de volgende blog / vlog,…. Als kleine blogger wordt je daar niet mee geconfronteerd, maar de grote onder ons hebben vast al de “keerzijde van de medaille” mogen ervaren. En net dit aspect in het verhaal vond ik ontzettend goed belicht en boeiend gebracht.

“I made Monstrous Sea because it’s the story I wanted. I wanted a story like it, and I couldn’t find one, so I created it myself.” 

En ja, ik kan het niet laten om nog een keer de vergelijking met fangirl te maken. Daar werden de hoofdstukken afgewisseld met stukken fanfiction. Ook in Eliza and her monsters kom je regelmatig stukken verhaal en webcomic tegen, maar ze zijn perfect geïnfiltreerd in het verhaal en ze dragen effectief iets bij. Ik verslond ze een voor een en bleef zelf een beetje op mijn honger zitten. (Van mij mag er gerust een echt boek over komen!) Naast de stukken webcomic, wordt er ook veel gebruik gemaakt van social media in het boek. Forumberichten, chats en dergelijken zijn helemaal geïntegreerd in het verhaal, heerlijk om te lezen!

Heb je zin in een iets zwaardere contemporary die tegelijkertijd een lofzang is voor fandoms en het internet? Dan moet je Eliza and her monsters zeker een kans geven!

 

 

History is all you left me – Adam Silvera

History is all you left me

Titel: History is all you left me
Auteur: Adam Silvera
Pagina’s: 320
Genre: Contemporary, LGBTQ, Young adult
Uitgave: Paperback
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wanneer Griffins eerste liefde en ex-vriendje verdrinkt tijdens een zwempartijtje stort zijn hele wereld in. Ondanks het feit dat Theo al een tijdje in Californië woonde en daar een nieuwe partner had, twijfelde Griffin er nooit aan dat hij ooit bij hem zou terugkeren. Maar nu valt zijn hele toekomst in duigen.
En de enige persoon die Griffins verdriet een beetje begrijpt is Jackson, de huidige partner van Theo. Kan Jackson Griffin helpen terwijl hij in een neerwaartse spiraal terecht komt?

Review:

Adam Silvera, een naam waar ik al jaren mee rond mijn oren wordt geslagen, maar waar ik heel voorzichtig omheen danste.  Iedereen is zo razend enthousiast over zijn boeken en dat legt de verwachtingen toch wel erg hoog. Begin dit jaar verscheen History is all you left me en de korte inhoud van dit verhaal sprak me onmiddellijk aan. Wat zeg ik? Eigenlijk schreeuwde de korte inhoud gewoon mijn naam. Na een kort verhaal van Adam gelezen te hebben begon het echt te kriebelen om een volledig boek van hem te verslinden. En ja hoor, history is all you left me heb ik effectief verslonden.

History is al you left me haalt zijn sterkte vooral uit de personages. Griffin, Theo, Jackson en Wade dragen het ganse verhaal op hun schouders. Elk hoofdstuk wisselt af tussen het heden, waarin Theo is overleden en het verleden, waarin je als lezer ontdekt hoe alle personages met elkaar in verbinding staan.

“I’ll never understand how time can make a moment feel as close as yesterday and as far as years.” 

Het verhaal op zichzelf is erg puur. Geen grote schokkende onthullingen, maar eerlijke observaties over vriendschap, liefde en verdriet. En net daarom raakte dit verhaal me zo, denk ik. Adam Silvera probeert er geen bombastisch geheel van te maken, maar vertelt een heel realistisch verhaal vanuit Griffins oogpunt. Tijdens het lezen werd het me enkele keren pijnlijk duidelijk dat je enkel Griffins standpunt te horen krijgt. En zoals we allemaal wel weten heeft een verhaal meestal meerdere standpunten. Maar net doordat je 320 pagina’s in Griffins hoofd doorbrengt, raak je heel emotioneel betrokken bij alles wat er gebeurt.

“One night we argued for a solid hour over who would win in a duel between Lord Voldemort and Darth Vader. I’m surprised we’re still friends.” 

Zoals ik daarnet al zei haalt het verhaal zijn sterkte vooral uit de boeiende personages. Doorheen het verhaal leer je hen ook steeds beter kennen en begin je hen ook vanuit een andere ooghoek te zien. Het gebeurt niet vaak dat een van mijn lievelingspersonages tegen de laatste bladzijde opeens mijn minst geliefde speler wordt.

“Alternate universe idea: Theo and I are living together in a huge house overflowing with hats because I bought him a new one every day to get him to stay.” 

Mijn grootste angst was toch wel dat het verhaal cliché zou worden. En even dacht ik dat het ook effectief die richting uit zou gaan. “Neen, doe dit nu niet. Zo voorspelbaar!” Wou ik bijna schreeuwen naar mijn boek. Maar…. dan neem het verhaal een heel andere wending en is plots niets meer wat het lijkt of wat ik dacht dat het was. Eerlijk, van zo een wendingen kan ik echt met volle teugen genieten!

“But hey, if there’s one bright side to your dying, it’s that you aren’t around to tell me things I don’t like hearing. I’m sorry. That was a dickhead thing to say. I need a condom for my mouth.” 

History is all you left me is trouwens een van die LGBTQ boeken die ik graag lees. Niet gevuld met donkere, duistere verhalen en homofobie. Neen, het hele verhaal is tot de nok gevuld met ouders en vrienden die respectvol en ondersteunend zijn. Maar de hoofdpersonages zijn ook zelfverzekerd en genieten echt van het leven als homo. Heerlijk om ook zo een boeken te lezen!

Daarnaast is ook de psychische aandoening van Griffin een belangrijke plotlijnen binnen het verhaal. Een goed uitgewerkte plotlijn moet ik zeggen. Ook hier weer is het verhaal erg realistisch gehouden, met ondersteunende ouders en effectief professionele hulp. Driemaal hoera voor professionele hulp in een YA verhaal!

Eigenlijk gewoon driemaal hoera voor dit prachtige, aangrijpende verhaal. Ik kan amper wachten om nog een boek van Adam Silvera in mijn handen te krijgen.

Eleanor & Park – Rainbow Rowell

eleanor

Titel: Eleanor & Park
Auteur: Rainbow Rowell
Pagina’s: 328
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Eleanor en Park zijn slim genoeg om te weten dat een eerste liefde bijna nooit voor eeuwig duurt, maar moedig en wanhopig genoeg om het een kans te geven. 

Review:

Na de teleurstelling die fangirl voor mij was bleef ik een tijdje ver uit de buurt van Rainbow Rowell boeken. Maar na het lezen van Eleanor & Park heb ik daar dik spijt van. Want opeens staat het me weer kristalhelder voor de geest waarom ik zoveel van haar verhalen houdt.

De twee hoofdpersonages hebben allebei hun gebreken. Zo is Eleanor een zwaar meisje met een zeer excentrieke kledingstijl. Park is half Koreaans in een overwegend blanke school, maar heeft net genoeg respect van zijn medeleerlingen verdient om gerust gelaten te worden. En dan komt Eleanor op de proppen en die zet zijn hele wereld op zijn kop. En net de ontluikende romance tussen de twee personages is voor mij de kracht van deze YA roman.

“You can be Han Solo,” he said, kissing her throat. “And I’ll be Boba Fett. I’ll cross the sky for you.” 

Langst de ene kant heb je Eleanor, die langst alle kanten gepast wordt en nergens rust lijkt te vinden. Op school is ze het ultieme doelwit en ook haar thuissituatie is verre van ideaal. Haar zien twijfelen aan de oprechtheid van Park en wat hij juist in haar ziet, voelde ontzettend realistisch aan.
Aan de andere kant heb je Park, die zich steeds meer en meer aangetrokken voelt tot het buitenbeentje, maar ook beseft dat hier gevolgen zullen aan vast hangen binnen de “highschool hiërarchie.” De interne strijd die dit met zich meebrengt is herkenbaar voor iedereen die ooit op de middelbare school zat.

“Bono met his wife in high school,” Park says.
“So did Jerry Lee Lewis,” Eleanor answers.
“I’m not kidding,” he says.
“You should be,” she says, “we’re sixteen.”
“What about Romeo and Juliet?”
“Shallow, confused,” then dead.

Eleanor & Park is zonder twijfel een van de donkerste verhalen die ik reeds las van Rainbow Rowell. Vooral Eleanors thuissituatie is vreselijk om over te lezen en zorgt ervoor dat de fuzzy feelings die je meestal krijgt van een Rowell boek toch wat op de achtergrond gedrukt worden.

“Maybe Park had paralyzed her with his ninja magic, his Vulcan handhold, and now he was going to eat her. 
That would be awesome.” 

Vijf sterren dus, hoewel er zeker fouten in dit boek zitten. Maar om de een of andere reden verlies ik die fouten uit het oog.

Ben je opzoek naar een grappige romance gevuld met nerdy onderwerpen en toch een duister kantje, dan is Eleanor en Park zonder twijfel het boek voor jou!

Hof van mist en woede- Sarah J Maas

 

Titel: Hof van mist en woede
 Auteur: Sarah J Maas
Uitgever: Bloomsbury
Pagina’s: 640
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:


Feyre heeft de vloek van Amarantha verbroken en is teruggekeerd naar het Lentehof, maar daarvoor moest ze een hoge prijs betalen. De vreselijke dingen die ze heeft gedaan om Tamlin te redden kan niet ze vergeten en ook haar afspraak met Rhysand, Edelheer van het gevreesde Nachthof, heeft ze maar al te goed onthouden. Terwijl Feyre haar weg zoekt door een doolhof van politiek, passie en duizelingwekkende macht, doemt er een veel groter kwaad op. Feyre zou het kunnen tegenhouden, maar alleen als het haar lukt om haar angstaanjagende krachten te beheersen en haar gekwelde ziel te Helen.

Review:

Toen ik dit boek na de laatste pagina dichtklapte, keek ik naar mijn man en zei: “Dit is het beste boek dat ik ooit gelezen heb.” En ik blijf bij dat standpunt. Ik ben zelf aan het overwegen om alle andere boeken die ik ooit vijf sterren heb gegeven, een punt af te nemen. Want naast dit boek valt alles een beetje in het niets.

En eigenlijk heb ik nu mijn volledige review geschreven. De rest van deze review ga ik gewoon fangirlen, zoals ik nog nooit eerder gefangirled heb. (Neen, zelf niet over outlander en dat zegt denk ik genoeg.) Dus als je daar niet tegen kunt, kijk dan alstublieft weg. Want ik ga jullie nu in geuren en kleuren vertellen hoe geweldig ik dit boek vond en hoe ik absoluut niets aan te merken heb. Mijn liefde is zelf zo groot dat ik een bookreview heb opgenomen. Ik zei het al fangirl… Jullie vinden de review hierboven. Maar opgelet, in de video ga ik uitgebreid in op het plot. Dus spoilers ahead!

Volgers van mijn blog weten dat ik een gigantische fan was van een hof van doorns en rozen. Het was een van mijn favoriete boeken van 2015 en het heeft zich ondertussen ook een plekje verovert in mijn favorieten allertijden. De verwachtingen waren dus torenhoog voor A court of mist and fury.

Hof van mist en woede is een boek dat geen spaander van mij heel heeft gelaten. Dat klinkt misschien erg negatief, maar dat is het absoluut niet. Net het tegenovergestelde om eerlijk te zijn. Ik heb gelachen, gehuild en ik droomde constant weg. Ik ben zelf met momenten boos geweest. Zo woedend dat ik mijn boek in pure frustratie door de woonkamer wou gooien. Als er een mogelijkheid was geweest om mij in het boek te verplaatsten, dan had ik die met twee handen gegrepen. Een welbepaalde high lord zou mijn toorn zeker over zijn nek krijgen!

Ik heb uiteindelijk iets langer dan een week over dit boek gedaan. En dat is ontzettend lang voor mijn doen. Maar ik heb dit dan ook heel bewust gedaan. Hof van mist en woede is zo goed dat je het makkelijk op een avond zou kunnen uitlezen. Maar ik wou niet dat we een kort avontuurtje van een nacht waren. Neen, ik wou een echte relatie aangaan. Dus las ik het traag en zorgde ik er echt voor dat elk detail goed in mij opgenomen werd. Ik wou echt zo lang mogelijk genieten van dit verhaal. En het is echt ontzettend genieten, ondanks de toch wel pijnlijke, emotionele stukken en de bloedvergieten. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat ik me zelf misselijk voelde toen ik aan de laatste 100 pagina’s begon. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik wou uitroepen “ik kan het niet meer aan.” Echt te veel emoties, die me gebroken en tegelijkertijd smoorverliefd achterlieten. Ik was zo niet klaar om dit boek uit te lezen. Ik ben nog altijd niet klaar met het boek. Wat waarschijnlijk verklaart waarom ik elke vrije minuut op het internet doorbreng opzoek naar fan theorieën voor het derde boek. Dat derde boek… ik heb dat nu nodig in mijn leven!

Hof van mist en woede is een heel ander boek dan hof van doorns en rozen. Niet alleen is de schrijfstijl van een heel ander niveau. Ook de personages en de wereld krijgen meer dieptegang. Ik ben altijd een grote fan van Feyre geweest. Ik zou haar ten allen tijden verdedigt hebben tegen diegene die haar durfden omschrijven als “zwak” en “onzeker”. Maar ik denk dat ze mijn hulp niet langer nodig heeft. Sarah J Maas heeft haar in dit deel omgevormd tot een wraakzuchtige, krachtige, vurige Valkyrie achtige dame die niet bang is om haar mannetje te staan. Amarantha en alles wat er onder de berg gebeurt is heeft Feyre gebroken. Hof van mist en woede is in dat opzicht een verhaal over genezing, in het reine komen met jezelf en vooral ontdekken wie je echt bent. Niet alleen voor Feyre, maar ook voor de personages rondom haar. De karakters worden echt uitgediept en we krijgen ook meer uitleg over het verleden. De soms moeilijke onderlinge relaties komen hierdoor in een ander daglicht te staan.

In mijn review over een hof van doorns en rozen hoopte ik dat er geen driehoeksverhouding zou ontstaan. En om heel eerlijk te zijn… het is geen driehoeksverhouding. Het had heel makkelijk anders kunnen lopen. Maar Sarah J Maas veegt een driehoeksverhouding van tafel en geeft ons er iets veel mooiers en krachtiger voor in de plaats. Ik wil niet te diep ingaan op het verhaal, want dat moeten jullie natuurlijk zelf ontdekken, maar er wordt echt heel erg met je gevoelens gespeeld in dit boek. Vlak voor ik begon te lezen zei ik nog dat ik absoluut A dacht en dat ik niet begreep hoe Sarah J Maas mij ooit van gedachten kon doen veranderen. Nu ik het boek heb uitgelezen denk ik Z. Ik zal een hof van doorns en rozen nooit meer op dezelfde manier kunnen lezen. (Dus ik ben eigenlijk best blij dat ik hem nog even herlas voor hof van mist en woede.)

Wat voor mij erg uniek is aan dit verhaal is hoe het eigenlijk een beetje aanvoelt als een ui. Laagje voor laagje pel je weg en telkens ontdek je iets nieuw. En dat nieuwe gegeven werpt een totaal ander licht op alles wat er reeds gebeurt is. Om je een voorbeeld te geven de scene met de wever. Je weet pas op het einde van het boek hoe belangrijk deze scene eigenlijk is. Wat ze concreet betekend. Meermaals zat ik met open mond naar het boek te staren omdat er weer wat puzzelstukjes in elkaar klikte en het groter geheel zichtbaar werd. En het is niet zo dat je eerste gedachte fout waren. Neen, de scene is wat ze is op het ogenblik dat je ze leest. Maar dan, meestal veel later in het verhaal, laat Sarah J Maas er een licht op schijnen en wordt het zoveel meer dan je oorspronkelijk dacht. Ongelooflijk hoe de twee boeken elkaar op deze manier zo perfect aanvullen en steeds beter maken. Sarah J Maas is echt de koningin van twists en plotwendingen! En dit klinkt nu misschien erg vaag, maar ik ben zeker dat diegene die het boek effectief gelezen hebben onmiddellijk gaan begrijpen wat ik wil zeggen.

Voor mij valt dit boek niet in het young adult genre. Dit is zonder twijfel new adult met behoorlijk pittige seksscenes. Volgers van mijn blog weten al dat ik een goede seksscene in een verhaal zeker kan smaken. En Sarah J Maas bezorgde me een van de beste seksscènes die ik ooit gelezen heb. Mooie, krachtige scenes, die terzelfdertijd erotisch en stomend zijn. De romantiek en erotiek wordt ook gebruikt als genezingsproces voor de personages en de intimiteit die daarbij komt kijken is prachtig om te zien. Sowieso juich ik een boek met een duidelijke boodschap wat betreft seks toe. En hof van mist en woede heeft duidelijk een boodschap voor alle jonge vrouwen die dit lezen. Seks is fijn en intiem! Het moet ten alle tijden leuk zijn en iets bijzonders. En geniet ervan met volle teugen! Driewerf hoera dus voor Sarah J Maas!

Ik ben smoorverliefd op dit boek. Ik wil eigenlijk niets liever dan het boek gewoon terug beginnen lezen vanaf het begin. Ik kan het verhaal en de personages gewoon nog niet loslaten. Ik wil weten hoe alle puzzelstukken in elkaar gaan passen. Zeker na dat specifieke einde. Ik zou het geen cliffhanger durven noemen. Neen, het was een gemeen einde. Een slang die je bijt en het gif langzaam laat inwerken. Ik heb dat boek nu nodig! Nu!

images9cxhej2y Personages met veel dieptegang
images9cxhej2y Prachtige wereld
images9cxhej2y Romantiek en erotiek ten top!
images9cxhej2y Briljante plottwists
images9cxhej2y Ontzettend sterke vrouwelijke personages!

Als ik ooit de rest van mijn leven op een onbewoond eiland moet doorbrengen is dit het enige boek dat ik zal meenemen!

 

 

Into the dim

into the dim

Titel: Into the dim
Auteur: 
Janet B. Taylor U
itgever: 
HMH books for young readers
Pagina’s: 
432
Uitgave: 
Arc ontvangen van de uitgever in ruil voor een eerlijke review
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Wanneer zestien jaar oude Hope Walton haar moeder kwijt raakt door een aardbeving in India, stort haar ganse wereld in. Uiteindelijk stemt ze ermee in om de zomer door te brengen bij haar familie in Scotland. Een familie die ze nog nooit eerder zag. Daar ontdekt Hope echter dat haar moeder zoveel meer was dan de fantastische lerares aan de universiteit. Neen, haar moeder is lid van een geheim genootschap dat door de tijd reist. Al snel blijkt dat Hope’s moeder niet overleden is, maar vastzit in de twaalfde eeuw. Hope krijgt 72 uur de tijd om haar moeder te redden en terug te keren naar de 21ste eeuw. Tijdens haar aventuur komt ze echter een mysterieuze jongeman tegen. Een jongen die haar leven voorgoed zal veranderen….

Review:

Ik ga gewoon met de deur in huis vallen en meteen met jullie delen wat ik absoluut vreselijk vond aan dit boek.

Into the dim wordt aangeprezen als een boek dat “de reiziger is voor tieners.” Wat is dat toch met die slogans? Eerlijk waar, je kan dit boek zelf niet vergelijken met de reizigersserie. Laten we even heel eerlijk zijn, gaan we elk boek waar Schotland of tijdreizen in voorkomt onmiddellijk bestempelen als het nieuwe Outlander? Waarom zou je dat doen? Om mee te zijn met de hype? Dit boek heeft dat helemaal niet nodig. Het verhaal is sterk genoeg om een hype op zichzelf te creëren!

Je hebt waarschijnlijk al geraden dat ik erg veel van Into the dim houdt. En eerlijk ik kan amper zaken opnoemen die me niet bevielen. Maar laten we toch beginnen met even alle fantastische zaken in dit boek op te sommen. Daar dient een review tenslotte voor, niet?

Het boek gaat over tijdreizen. En dat is vandaag de dag niet het meest originele concept. Romans over tijdreizen schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar het concept tijdreizen is in dit boek echt erg gedetailleerd uitgewerkt. Het zoog me echt mee in het verhaal en het is zo goed onderbouwt dat ik bijna geloofde dat het echt zou kunnen gebeuren. Het tijdreizen wordt echt uitgebreid vertelt en wetenschappelijk onderbouwt. Geen magische trucjes, maar echt theorieën en wetenschap. Erg verfrissend vond ik! Natuurlijk blijft tijdreizen altijd omhult met een laagje mysterie en dat is prima. Maar hier wordt echt gespeeld met die twee kanten. Het rationele en het mysterieuze wandelen hand in hand en zorgen voor een fijne afwisseling. In het boek komt ook het gekende “butterfly effect” aanbod. Hoe kan tijdreizen je levensloop veranderen. Welke kleine aanpassingen hebben soms verstrekkende gevolgen? Iets wat je weinig tegenkomt in “tijdreis” verhalen. Drie keer hoera dus voor de auteur dat ze dit aspect ook even in de kijker stelt!

En hoewel het boek zich afspeelt in de VS en Schotland, blijft het verhaal daar niet hangen. We reizen door de tijd naar een periode die in YA literatuur niet erg vaak aanbod komt. Een beetje jammer volgens mij, want ik vind deze periode ontzettend interessant. Het verhaal speelt zich af in 12de eeuws Londen aan de vooravond van de troonsbestijging van Eleanore van Aquitanie. Ik was behoorlijk onder de indruk van de sfeerschepping in dit boek. Londen komt echt tot leven voor je ogen. Maar het wordt nooit historisch beladen. Misschien begrijp je wel wat ik wil zeggen. Soms hebben schrijvers de neiging om al hun kennis over een periode te willen delen. Hier gebeurt dit niet. Je krijgt een goede achtergrond, maar het wordt nooit een steekspel van weetjes. Het verhaal gaat over zoveel meer dan enkel de historische achtergrond. Er is avontuur, achtervolgingen, gevaar, verborgen schatten en natuurlijk heel veel liefde.

Liefde is zonder twijfel een van de grootste verhaallijnen. En dan heb ik het niet enkel over puur romantische liefde, hoewel die er natuurlijk ook is. Maar in de eerste plaats gaat dit natuurlijk over de sterke band tussen moeder en dochter. Daarnaast zijn er ook hele sterke vriendschapsbanden in dit boek. Ik heb echt met volle teugen genoten van de vrouwelijke vriendschappen in dit boek. En ik hoop dat deze in het tweede deel nog meer aanbod gaan komen!

Op bepaalde momenten voelt het verhaal een klein beetje cliché aan. De verhaallijn van Bran vond ik bijvoorbeeld erg voorspelbaar, maar dat beïnvloeden mijn plezier in het boek eigenlijk niet. En een heel groot pluspunt, er was voor een keer eens geen spraken van een liefdesdriehoek in dit boek. Toch wel een van de grootste clichés in young adult de laatste jaren. Ik kan alleen maar hopen dat het zo blijft. Want ik zie toch wel een potentiele derde person in de liefdesrelatie. Hopelijk heb ik het mis…..

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Voortgang:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een erg sterk verhaal, dat me naar meer deed verlangen. Wanneer komt dat tweede boek uit?

Girl of nightmares – Kendare Blake – toch geen complete nachtmerrie

12507214

Titel: Girl of nightmares
Auteur: Kendare Blake
Uitgever: Manteau
Pagina’s: 324
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Maanden zijn voorbijgegaan sinds de geest van Anna Korlov in haar kelder de deur naar de hel opende en erin verdween, maar Cas kan haar niet vergeten. Zijn vrienden herinneren er hem constant aan dat Anna zich opgeofferd heeft opdat hij kan leven, niet halfdood ronddwalen. Cas weet dat ze gelijk hebben, maar voor hem kan geen levend meisje tippen aan het dode meisje waarop hij halsoverkop verliefd is geworden. Hij ziet Anna overal: in zijn slaap, maar evengoed overdag, in visioenen die op nachtmerries lijken. Maar er is iets mis, grondig mis… Dit zijn geen gewone dromen. Anna wordt gekweld, en elke keer dat hij haar ziet lijkt ze op nieuwe en nog gruwelijkere manieren gefolterd te worden. Cas weet niet wat er met Anna gebeurd is toen ze in de hel verdween, maar hij weet wel dat ze niet verdient wat er nu met haar gebeurt. Anna heeft hem meer dan eens gered, nu is de tijd gekomen dat hij hetzelfde voor haar doet

Review:

Ik lig een beetje in strijd met mezelf over dit boek. Sommige delen van het verhaal waren beter geschreven dan Anna dressed in blood, maar er waren ook stukken die helemaal niets voorstelden en die ik het liefst van al wou overslaan. Anna dressed in blood is verre van een perfect boek. Maar ik heb er wel ontzettend van genoten, vooral omdat het tjokvol actie zat. En ik was dol op Anna. Ze was een duistere figuur die er terzelfdertijd in sloeg om toch ook schattig en lief te zijn. Een godin zoals Cas haar noemt. Anna was de reden dat het boek voor mij toch een fijne leeservaring was. Jammer genoeg verdwijnt Anna praktisch volledig uit dit boek. Pas in het allerlaatste deel krijgt Anna terug een belangrijke rol. Het verhaal bevat weinig vaart en kent weinig actie.

Een van mijn grootste klachten bij Anna dressed in blood was dat er weinig tot geen achtergrond gegeven werd. In dit boek komt dit echter allemaal op zijn pootjes terecht. Alle vragen die ik had bij het vorige boek worden uitgebreid beantwoord. Het grootste deel van het boek draait rond de oorsprong van de athame en het geheime broederschap van de zwarte dolk. Het idee van de orde stond mij wel aan, maar de uitwerking liet wat te wensen over. Een mysterieuze groep die de bewakers zijn van een duister geheim en die zich terzelfdertijd gedragen als een groep kleine kinderen. Een orde van die omvang en met zo eenmachtpositie zou volgens mij heel anders te werk gaan. Sterker, gewelddadiger, maar ook eensgezinder. Doorheen het verhaal wordt Cas verschillende keren gewaarschuwd voor de orde, maar nooit wordt je als lezer echt bang van hen. Angstaanjagend waren ze in mijn ogen zeker niet.

Gelukkig is er ook goed nieuws over de orde. Een van hun leden is namelijk een belangrijk nieuw personage, namelijk Jestine. Zij is grappig, makkelijk in de omgang en bezit een gezonde dosis sarcasme. Ze is vastberaden en speelt het spel volgens haar eigen regels. Ik dacht op een bepaald moment dat er een liefdesdriehoek zou plaatsvinden tussen Cas, Anna en Jestine, maar Blake wist kennelijk beter dan dat. Ik ben er wel van overtuigd dat Jestine het perfecte meisje is voor Cas eens zijn gebroken hart een beetje herstelt is.

Ik heb het ondertussen al een aantal keer over Cas gehad en in het eerste boek had ik behoorlijk wat problemen met zijn karakter. Cas is echter wat ouder en ook wat wijzer geworden. Hij heeft opeens een droog gevoel voor humor en hij is erg vastberaden. Cas is nog steeds erg beschermend voor zijn vrienden, familie en Anna, maar op een bezorgde, aandoenlijke manier. Niet meer op de machowijze vanuit het eerste boek. Ik denk dat Cas zonder twijfel het personage met de meeste groei is in de reeks.

Ik ben een hopeloze romantische ziel en misschien geloofde ik daarom wel in de vonkjes tussen Anna en Cas in het eerste boek. Jammer genoeg verdwijnt de geloofwaardigheid van hun relatie in dit boek voor mij compleet. Ik begreep dat Cas vlinders in zijn buik voelde voor die mysterieuze Anna. Ik vond hun kusscene zelf aandoenlijk. Maar nu ben ik niet meer zo overtuigd van hun relatie. Vooral omdat Cas ineens voorspelt dat hij van Anna houdt. Echt houdt, niet meer een tienerverliefdheid. Maar houden van. Cas houdt van het meisje dat hem ‘s nachts opzoekt met bloed dat van haar lippen druipt en een hoofd dat half is verdwenen. Dan moet ik even mijn hoofd schudden. Want hoe hou je in hemelsnaam van iemand die je amper kent? Ik begrijp dat ze Cas leven heeft gered. Maar houden van is toch meer dan wat in dit boek naar voren komt.

Het einde van deze review nadert, dus laten we het even hebben over het einde van het verhaal. Ik weet dat er in de boekcommunity heel wat te doen is geweest rond het einde. Maar ik denk dat het einde perfect is. Heel realistisch, hartverwarmend en toch een beetje droevig. Het einde zorgde er zelfs voor dat ik girl of nightmares toch geen totale flop vond.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor: Als je het eerste deel van de reeks gelezen hebt, dan zou ik zeker het tweede deel ook aanraden!

Hoewel girl of nightmares lang niet zo goed is Anna dressed in blood. Ik ben erg blij dat ik de twee boeken in de reeks gelezen heb. Het verhaal is mooi afgerond en de boeken zijn snel en makkelijk te lezen.