Categorie: Thriller

De laatste meisjes – Riley Sager

Titel: De laatste meisjes
Auteur: Riley Sager
Pagina’s: 342
Uitgave: Paperback
Genre: thriller, adult
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

De pers noemt ze ‘The Final Girls’: Quincy, Sam en Lisa, een berucht groepje waar niemand bij wil horen. De enige overlevenden van drie verschillende massamoorden. Ze zijn voor altijd met elkaar verbonden, vanwege hun verleden. Maar wanneer Lisa onder verdachte omstandigheden overlijdt en Sam plotseling bij Quincy op de stoep staat, moet Quincy toegeven dat ze Sam en Lisa eigenlijk nauwelijks kent. Moet ze Sam vertrouwen? Of kan er maar één Final Girl zijn?

Review:

De laatste meisjes is een boek dat met heel veel lovende “blurbs” en een sterk media-plan uitgebracht werd op de markt. Persoonlijk gaan mijn verwachtingen serieus de hoogte in als een boek aangekondigd wordt als “de beste thriller van 2017”.  En laten we eerlijk, de laatste meisjes heeft een zeer beloftevol verhaal te vertellen. Want we kennen toch allemaal dat ene meisje uit een horrorfilm die de massale slachtpartij overleeft? Neem drie van deze meisjes samen, meng er een mysterie doorheen en je hebt een knaller van een boek zou je denken. Jammer genoeg, lost de laatste meisjes zijn beloften niet in.

“But somehow we screamed louder, ran faster, fought harder. We survived. I” 

Een thriller moet me eigenlijk vanaf de eerste paar hoofdstukken bij de kraag grijpen en meesleuren in het verhaal. Jammer genoeg kwam de laatste meisjes erg traag op gang en zorgde dat ervoor dat het een hele tijd duurde alvorens ik helemaal in het verhaal zat. De eerst helft van het verhaal draait vooral rond suikerzoete gebakjes maken, werken aan haar blog en ruzie maken met het vriendje. Deze stukken worden afgewisseld met flashbacks naar de massamoord die Quincy, het hoofdpersonage overleefde. Maar ook dat blijft allemaal een beetje op de achtergrond. Veel dronken tieners, discussies over het al dan niet gebruiken van een joint. Op een bepaald moment begon ik stilletjes te hopen dat er iemand wild met een mes in het rond zou beginnen steken. Dan gebeurde er tenminste iets.

“I’m a fucking final girl” 

In de tweede helft van het boek kwam het verhaal pas echt goed op gang en begon ik echt helemaal op te gaan in de gebeurtenissen. Jammer genoeg werd het boek snel te “Amerikaans”. Te ongeloofwaardig, te slordig, te onsamenhangend,…. een hele hoop te. Persoonlijk hou ik van thrillers die intelligent zijn opgebouwd. Dat is de laatste meisjes niet. Het legt heel veel nadruk op een “schokkend einde”, dat eigenlijk kant nog wal raak en helemaal niet geloofwaardig overkomt. Pluspunt is wel dat ik het einde helemaal niet zag aankomen.

“Final Girl is film-geek speak for the last woman standing at the end of a horror movie.” 

Het boek is zonder twijfel vlot geschreven, maar het plezier bij het lezen wordt sterk beïnvloed door de ellenlange zinnen zonder enig leesteken. Misschien een foutje in de vertaling? Of misschien zo overgenomen in het algemeen. Maar laat ons zeggen dat een zin die je tijdens het hardop voorlezen naar adem doet happen, best wat leestekens had mogen bevatten.

De laatste meisjes is voor mij zeker niet de beste thriller van 2017, maar het is ook zeker niet de slechtste thriller die ik ooit las. Het is vlot geschreven en heeft een heel hoog popcorn gehalte. Niet voor diegene die opzoek zijn naar een volgende Jo Nesbo, maar wel een aardig tussendoortje.

Hoorns – Joe Hill

hoorns

hoorns

Titel: Hoorns
Auteur: Joe Hill
Pagina’s: 370
Uitgave: E-boek
Genre: adult, horror
Links: Goodreads
Gruwelfactor: images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Merrin Williams is dood, vermoord onder bizarre omstandigheden, en haar geliefde Ignatius Perrish is de enige verdachte. Een jaar na haar dood wordt Ig na een wilde, verwarrende nacht wakker met een enorme kater en groeien er hoorns uit zijn hoofd. Eerst schrikt hij daar erg van, maar dan blijkt hij bepaalde gaven te hebben: iedereen vertelt hem de waarheid en hij kan mensen ertoe brengen hun meest immorele impulsen te volgen.
Zal Ig zijn nieuwe gaven kunnen gebruiken om te ontdekken wie Merrin in het bos heeft verkracht en vermoord?

Review:

Volgers zullen wel weten dat ik zelden of nooit horrorboeken lees. Maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde verwachtingen heb bij horror. Onder meer dat ik op een bepaald moment in het boek bang ga zijn. Misschien het boek zelf niet durf te lezen in het donker en een extra lichtje ga aanknippen. Of dat ik wat dieper wegkruip tegen de echtgenoot tijdens het lezen? Wel, al deze zaken vond ik niet terug in hoorns.

Wil ik daarmee zeggen dat het een slecht boek was? Absoluut niet. Maar het was absoluut niet het boek dat ik dacht te gaan lezen. Joe Hill dan dacht ik aan horror. Het haar recht op mijn armen soort van horror. Wat ik kreeg was een soort van psychologische thriller waarbij het hoofdpersonage nu toevallig horens had. Dat of een romance waar het hoofdpersonage toevallig horens heeft. Want laten we eerlijk zijn eigenlijk is hoorns een beetje een liefdesverhaal toch? Over een jongen die beschuldigt wordt van een passiemoord op zijn vriendin, maar zelf opzoek gaat naar de dader. En ja oké, dat doet hij met horens op zijn hoofd die mensen de vreselijkste dingen doen bekennen.

“The people you love should be allowed to keep their worst to themselves.”  

Ik had eigenlijk niet verwacht zoveel te lachen met een horror boek. Maar het was lang geleden dat ik zo vaak luidop heb zitten grinniken. Meestal uit puur medelijden met het hoofdpersonage Ig, want die arme jongen mag de hele dag luisteren naar mensen die hem toestemming vragen om vreselijke dingen te doen. Zelf in zijn eigen gezin is Ig niet veilig voor de bekentenissen van zijn familieleden. Ik had dus echt ontzettend medelijden met Ig. Wordt je niet alleen wakker met horens op je kop, hoor je op je nuchtere maag ook nog dat twee politieagenten elkaar willen pijpen. Tja…..

“There’s only room for one hero in this story-and everyone knows the devil doesn’t get to be the good guy.”  

Op zich kon ik het verhaal van hoorns wel smaken. Het zoemt heel erg in op de duistere kanten van mensen en werpt ook een zeer kritische blik op religie. Joe Hill’s verhaal draait vooral rond de personages en hun persoonlijkheden. Het verhaal bulkt niet van de actie en kabbelt op sommige momenten net iets rustig voort. De onderliggende relaties, achtergronden van de personages en vooral hun verborgen frustraties vormen een rode draad doorheen het boek. Hill slaagt erin om zeer donkere personages te creëren. Iets wat ik absoluut kan appreciëren. Vooral omdat een echt “slecht” personage, zonder onmiddellijk te vervallen in stereotypes best moeilijk is. Maar hier slaagt hij de nagel op de kop. Bepaalde personages (Ach, bijna alle personages) zullen je echt een onaangenaam, ongemakkelijk gevoel geven.

“Him and God are supposed to be at war with each other. But if God hates sin and Satan punishes the sinners, aren’t they working the same side of the street? Aren’t the judge and the executioner on the same team?”  

Ik moet echter bekennen dat een deel van het verhaal volgens mij volledig aan me voorbij ging. Op het einde van het boek bleef ik toch wel wat verdwaasd achter met een “Wat was dat-gevoel?” Ik heb zelf speciaal de film gekeken, omdat ik dacht iets gemist te hebben in het boek. Geen aanrader, want de magische realisme elementen die ik niet helemaal meehad uit het boek, werden gewoon verwijdert uit de film. Vreselijke film…… hoewel ik moet zeggen dat ik Daniël in de hoofdrol wel echt kon appreciëren. En nu terug naar het boek, want dit natuurlijk geen film review.

“The language of sin was universal, the original Esperanto.”  

Ik bleef ook een beetje op mijn honger zitten. Er werd namelijk geen antwoord geformuleerd op de vragen die ik had. Hoe is Ig aan zijn hoorns geraakt? Wat is er die bewuste nacht juist gebeurt? Wat, hoe, waarom… Daar geeft het boek jammer genoeg geen antwoord op.

Ik ben zeker geen fan van het boek, maar het was ook niet slecht. Eens iets anders. Volgens mij was het een klassiek gevalletje van “het ligt niet aan het boek, maar eerder aan mij.”


Halloween wedstrijd quote van de dag: “By the pricking of my thumbs, something wicked this way comes.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Hidden Bodies – Caroline Kepnes – Oh Joe…. wat doe je me aan.

hidden bodies

Titel: Hidden bodies
Auteur: Caroline Kepnes
Uitgeverij: Atria
Aantal pagina’s: 448
Gelezen als: Arc aangeboden door netgalley en de uitgeverij in ruil voor een eerlijke review
Links:
Goodreads
sterstersterster

Synopsis:

Charmante, maar moordlustige antiheld Joe zet zijn zoektocht naar de perfecte liefde verder in dit vervolg op “Jij”. Joe achtervolgt de vrouw waar hij van houdt naar de West kust, maar hij had zich nooit kunnen voorstellen in wat voor een wespennest hij terecht zou komen.

Review:

Caroline Kepnes heeft me echt geraakt met dit verhaal…ik heb tranen met tuiten gehuild, ontelbare keren gelachen en er waren momenten dat ik eigenlijk moest slapen, maar mijn boek gewoon niet kon sluiten.

Mensen die reeds geruime tijd mijn reviews volgen weten dat ik stiekem erg verliefd ben op Joe Goldberg. Ik hou zoveel van hem dat ik besloot Nieuwjaarsdag met hem door te brengen. Een prima idee volgens mij. Natuurlijk moet je er altijd rekening mee houden dat je iets tegen Joe’s wil doet en dat het je einde zou kunnen betekenen. Maar dat risico is hij absoluut waard.

Genoeg grapjes nu. Maar na het uitlezen van jij wou ik gewoon meer Joe. En dat was exact wat ik kreeg in Hidden Bodies. Een tweede deel maakt me altijd een beetje nerveus. Want gaat het wel zo goed zijn als het eerste deel. In dit geval was dit absoluut het geval. Maar het was ook vernieuwend. Hidden bodies gaat verder waar jij eindigde. Maar Joe maakt wel enkel drastische beslissingen. Hij verhuist naar Hollywood, maakt “vrienden” en hij heeft zelfs een Facebook account. Joe voelt zich niet helemaal op zijn gemak en die gevoelens weerspiegelen op de lezer. Waar is de vertrouwde boekenwinkel? Waar is de kooi? Wat doen we hier tussen al die neppe mensen? En net doordat je zo meeleeft met jou, slat het verhaal echt zijn klauwen in je en wordt het nog verslavender. Gelukkig blijft Joe wel dezelfde en vooral zijn duister gevoel voor humor heeft niet geleden onder zijn verhuis. Ik kan de keren dat ik luidop zat te lachen niet op een hand tellen.

En dan wordt Joe verliefd en belangrijker nog Love (ja dat is haar naam. En dat klinkt misschien een beetje flauw. Maar in het geheel van het verhaal is dit echt een briljante stap!) houdt ook van Joe. Waar “jij” duidelijk helemaal om “Jij” draait, gaat Hidden bodies vooral over “wij”.

Ik geef wel toe dat het verhaal op sommige punten zijn vaart een beetje verliest. Maar een goede schrijfster weet haar lezers toch nog aan de pagina’s te kluisteren, zelf op moment dat je denk “oké, dit duurt wel lang”. Maar Caroline Kepnes slaagt er zonder problemen in om mij geboeid te houden. Ze blijft echt trouw aan het karakter van Joe, zelfs als ze alle andere aspecten van het verhaal helemaal aanpast. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik verliefd ben geworden op een sociopaat en ondertussen toch wel seriemoordenaar.

Maar het einde van dit boek…. het heeft me echt zoveel tranen gekost. En ik was zo ontzettend boos om het einde. Maar dan nog slaagt Caroline Kepnes erin me geboeid te houden. En nu moet ik wachten op een derde deel dat er hopelijk snel aankomt. Want ik mis Joe nu al… vreselijk hard.

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Wereld: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van :
Jij, natuurlijk! Maar fans van Gillian Flynn zullen dit ook zeker kunnen smaken.  
Overall thoughts:  Orgineel, verslavend, grappig en met moment briljant. Ik ben een grote fan!

Jij – Caroline Kepnes

Jij

Titel: Jij
Auteur: Caroline Kepnes
Uitgever: Xander Uitgevers
Pagina’s: 384
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads,  Bol

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Als Joe de adembenemende Guinevere Beck zijn boekhandel ziet binnenlopen, weet hij het zeker. Dit is de vrouw die hij wil. Guinevere is perfect: mooi, stoer, slim en supersexy. En ze hebben meteen een verrassend leuk gesprek over De Da Vinci Code.
Joe is totaal geobsedeerd door zijn droomvrouw, hij wil haar bezitten en gaat tot het uiterste om zijn verlangens werkelijkheid te maken. Hij hackt haar smartphone en leest haar intiemste chat- en smsberichten, en de geheimen die schuilgaan achter haar perfecte uiterlijk. Als hij alles over haar weet, lukt het hem haar te verleiden. Met gruwelijke gevolgen. 

Review:

Tijdens het lezen heb ik reeds enkele tweets over dit boek de wereld ingezonden en ik noemde het toen het engste boek dat ik ooit heb gelezen. Ondertussen is het boek uit en ik ben er rotsvast van overtuigd dat mijn tweet de waarheid is. Jij van Caroline Kepnes is zonder twijfel het engste boek dat ik ooit in mijn leven heb gelezen. Ik wou er zelf spontaan mijn facebookaccount voor annuleren. (Dit heb ik uiteindelijk toch maar niet gedaan. Facebook verslaafde als ik ben.) Maar het verhaal zorgt er wel voor dat je sociale media en het feit dat we ons erg openbaar opstellen in een ander daglicht gaat bekijken. I

Maar laten we het vooral niet meer hebben over mijn internet angst. Neen laten we het hebben over boeken. Meer specifiek over dit boek! Want wat een geweldig verhaal is Jij! Ik ben sowieso dol op psychologische thrillers die met je gedachten spelen en jij beantwoorde aan alle eisen die ik heb op dat vlak.

Jij van Caroline Kepnes is een fucked up verhaal vertelt vanuit het standpunt van Joe, een stalker die compleet geobsedeerd is met Beck, een jonge vrouw die in zijn boekenwinkel een boek komt kopen en op dat moment onmogelijk kan weten hoe haar leven zal veranderen. Stap voor stap zorgt Joe ervoor dat hij een plaatsje bemachtigd in Becks leven. En hij doet dit op zo een subtiele manier, geholpen door haar facebook en twitter account, een gestolen GSM en toegang tot haar mailbox. Het feit dat dit zo realistisch werd gebracht zorgde ervoor dat ik echt kippenvel kreeg over gans mijn lichaam. Want hoe je het ook keert of draai, er lopen daarbuiten echt van die zieke mensen rond!

Voilà, daarmee heb ik meteen gezegd dat ik Joe een zieke mens vind. En eerlijk waar, hij is volgens mij een van de ziekste boekpersonages die ik ooit ben tegengekomen. Maar net daarom vind ik het verhaal zo geweldig. Het ene moment ben je echt voor Joe aan het supporteren en wil je tegen Beck roepen omdat je niet begrijpt waarom ze niet smoorverliefd wordt op Joe. Maar dan besef je plots weer dat hij een krankzinnige stalker is met een kooi in zijn kelder en een gat in zijn muur. En dat is volgens mij net het angstaanjagendste stuk van dit boek. Dat iedereen Joe als een hele toffe, normale man ziet. Zelf ik als lezer zag wie hij was onder die dikke lagen krankzinnigheid. Ik hield zelf nog een tikkeltje meer van Joe, omdat hij in een boekenwinkel werkte en echt dol was op boeken. Briljant om je krankzinnige hoofdpersonage zo verdomd sympathiek te maken. Vooral omdat alle andere personages in het boek vreselijke mensen zijn. Beck is echt een vreselijke vrouw. Ik snap amper waarom Joe zo vol van haar is. Ze behandelde hem al seen hond en ik had echt een hardgrondige hekel aan haar. (Ja, ik had een hekel aan het arme meisje dat opgejaagd wordt door een psychopatische stalker. Ik weet er… dat is verkeerd op zoveel verschillende niveaus.)

Jij wordt vertelt vanuit het POV van Joe. Je bent dus constant mee in Joes denkwijze en volgt zijn gedachten stap voor stap. Dat zorgde er net voor dat ik echt aan het boek gekluisterd was. Want Joe slaagt er telkens in om al zijn acties goed te praten en net dat vond ik ontzettend fascinerend. Ik wou echt weten hoe het kwam dat hij niet zag hoe fout zijn gedrag was. Hij was echt overtuigd van Becks liefde voor hem en dat zorgde er net voor dat het verhaal zo ontzettend angstaanjagend was.

Deze review is doorspekt met het woord eng, maar dat beschrijft het boek zo goed. En toch zijn er nog een paar andere woorden die zeker ook kunnen toegepast worden op jij: namelijk: verslavend en uniek. Ik kan amper wachten om aan het tweede deel van de reeks te beginnen.

Aanrader voor liefhebbers van:

Fans van Gillian Flynn gaan hun hartje ophalen aan Jij!