Categorie: Scifi

The Long Way to a Small Angry Planet – Becky Chambers

the long way to a Small Angry Planet

Titel: The Long Way to a Small Angry Planet
Vertaling/
Auteur: Becky Chambers
Pagina’s: 518
Uitgave: E-book
Genreadult, scifi
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wanneer Rosemary Harper een job krijgt aanboord van the Wayfarer, zijn haar verwachtingen erg laag. The Wayfarer is een ruimteschip dat zijn beste dagen heeft gezien. Maar het geeft haar de kans om te ontspannen aan haar verleden. Eens aan  boord ontdekt Rosemary al snel dat het schip wel eens een echte thuis zou kunnen worden. Maar dan krijgt the Wayfarer de kans om een hyperspace tunnel naar een verre planeet te gaan bouwen. Het project zal hen veel geld opleveren, maar daarvoor dienen ze wel eerst te overleven in een onbekend sterrenstelsel waar men op de rand van oorlog leeft. Al snel ontdekt Rosemary dat ze niet een van de enige crewmembers is met geheimen.

Review:

Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik voorzichtig mijn eerste stapjes in het Science Fiction genre begin te zetten. Scifi is echt een genre dat tot enkele jaren geleden voor mij compleet onbekend en ook onbemind was. Maar het is ook een genre waar ik me ontzettend toe aangetrokken voel en waar ik de laatste maanden toch wel wat research naar heb verricht. The Long Way to a Small Angry Planet is een boek dat elke keer weer voorbijkwam en door iedereen werd aangeraden. En wat ben ik blij dat ik naar alle goede raad van scifi kenners heb geluisterd. The Long Way to a Small Angry Planet is zonder twijfel een van de beste boeken die ik in 2017 las!

Eerlijk waar ik weet niet zo goed hoe ik dit boek met reviewen. Ik wil niet te veel zeggen, maar langst de andere kant krijg ik geen deftig, samenhangend woord op papier. Daarom gooi ik het vandaag eens over een compleet andere boeg! Zes redenen waarom je the Long Way to a Small Angry Planet moet lezen!

  1. De wereld is ontzettend gedetailleerd en complex!
    Bij Fantasy boeken let ik altijd ontzettend op de wereld die gecreëerd wordt. Eigenlijk is dit in Science Fiction net hetzelfde. Ok, het heelal bestaat, maar elke auteur geeft er zijn eigen draai aan.
    Becky Chambers heeft een ontzettend gedetailleerd universum gecreëerd, gevuld met allerlei volkeren en rassen. Deze rassen hebben allemaal hun eigen geschiedenis, gebruiken, tradities, taal en ga zo maar door. Je merkt dat er goed is nagedacht over alle samenlevingen en ook hoe deze verschillende soorten in het verhaal met elkaar omgaan.
  2. Het boek is toegankelijk voor niet scifi lezers!
    The Long Way to a Small Angry Planet gaat in hoofdzaak over mensen (en aliens, maar voor het gemak heb ik het nu even over mensen) en hun onderlingen relaties. Toevallig speelt het zich allemaal af in de ruimte. Maar de kern van het verhaal is heel zuiver en vooral ontzettend toegankelijk voor alle lezers.
    Natuurlijk worden er al eens scifi terminologieën gebruikt zoals: zwart gat, nabula,… en dat is fijn als liefhebber van het genre. Maar als nieuwkomer kan je de eigenlijke verhaallijn toch perfect volgen zonder je helemaal te verdiepen in het technische woordjargon.
  3. Diversiteit troef!
    Lang geleden dat ik zo een divers boek heb gelezen. En dan bedoel ik divers in alle mogelijke opzichten. Je hebt natuurlijk de buitenaardse wezens in alle maten en vormen. (Reptielachtige, koudbloedige, geen stembanden, geen benen,….)
    Maar daarnaast is er een personage met dwerggroei, LGBTQ koppels, een geslachtloos personage en ga zo maar door. Er is ook een bepaalde relatie waar ik van dacht, hier ga ik me als lezer nooit mee kunnen identificeren. Zat ik er even naast!
    Maar het allerbelangrijkste voor mij was toch het feit dat het verhaal hier niet om draait. Het is niet de grote verhaallijn. Neen, het zijn gewoon aspecten die bij de personages horen en nooit een issues zijn. Heerlijk om te lezen!
  4. Ijzersterke personages!
    The Long Way to a Small Angry Planet is een verhaal dat vooral draait rond de personages. Er is ook wel wat actie op de achtergrond aanwezig, maar het gaat vooral om de crew van een schip en daar houdt het op. Dat klinkt nu even kort door de bocht en dat is het ook zeker. Want het is echt een prachtig, intens verhaal over mensen, relaties, vriendschappen en wat familie nu juist wil zeggen. Alle personages zijn sterk onderbouwt. Iedereen heeft zijn eigen rol te spelen en niemand is goed of slecht. Zelf de personages waar ik in het begin van dacht dat ze mij niet helemaal lagen, had ik tegen de laatste pagina in mijn hart gesloten. Het gebeurt niet heel vaak, maar ik heb zo een spijt dat de crew van de Wayfarer moest achterlaten na de laatste pagina.
  5. Het is grappig
    Wat kan ik daar eigenlijk meer over zeggen. Er zit echt een serieuze portie humor in dit boek. Het is echt een feel good boek!
  6. Het is een ontzettend menselijk boek
    Ik val waarschijnlijk in herhaling, maar het is een heel herkenbaar boek dat zich nu toevallig afspeelt in de ruimte. Het biedt ook heel interessante perspectieven op onze eigen hedendaagse wereld. Ikzelf, moeder zijnde, vond bijvoorbeeld een hoofdstuk waar veel over opvoeden aanbod kwam erg boeiend om te lezen. Becky Chambers verwerkt echt interessant oogpunten in haar verhaal. Zaken die je even doen stilstaan bij wat we allemaal aan het doen zijn en of dit wel de juiste manier is.

  Heerlijk boek! Ik ben helemaal verliefd worden op de wereld en de personages. Een absolute aanrader voor iedereen, scifi fan of niet!

Mars – Andy Weir – Heel je chemie, fysica en gevoel voor humor maar boven!

mars

Titel: Mars
Auteur: Andy Weir
Uitgever: Karather uitgeverij
Pagina’s: 344
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Astronaut Mark Watney wordt door zijn expeditiegenoten voor dood op Mars achtergelaten. Maar Mark blijkt nog in leven, de vraag is of hij de planeet ooit nog zal verlaten…

Review:

Mijn TBR jar uitdaging van de maand was “lees een Sci-Fi boek”. De reden waarom ik deze uitdaging koos is waarschijnlijk vrij duidelijk. Ik lees weinig Sci-Fi en als ik het al lees dan geniet ik er jammer genoeg niet van. Het is gewoon niet echt mijn ding en gezien ik af en toe wel buiten mijn comfortzone wil lezen, besloot ik deze uitdaging toe te voegen.

Mars stond al een hele tijd op mijn te lezen lijstje. Voornamelijk omdat ik erg graag de film wou bekijken. (Ik hou wel ontzettend van Sci-Fi films en tv-reeksen.) En ik moet zeggen dat ik genoten heb van dit boeken. Dit een beetje tegen de verwachtingen in.

De reden waarom ik Mars zo een fijn boek vind moet je volgens mij bijna volledig zoeken bij Mark Watney, de astronaut die vast komt te zitten op de planeet en via een logboek zijn verhaal vertelt. Mark is zo intelligent en grappig dat je onmiddellijk door hem gecharmeerd wordt. Volgens mij is ook hij ligt hij ook aan de basis van het succes. Het verhaal zelf is erg wetenschappelijk geïnspireerd. Wat natuurlijk logisch is, want we hebben het hier over ruimtereizen, astronauten, overleven op een andere planeet en heel wat fysica en chemie. Voor mij persoonlijk was het wetenschappelijke aspect van het boek een beetje te veel van het goede. Tegen het einde van het verhaal begon ik echt diagonaal door alle wiskundige formules en theorieën te lezen. Maar ik wou wel blijven lezen, want Mark zorgde ervoor dat er toch altijd dat randje zwarte humor was, daardoor het verhaal draagbaar werd. Mark slaagt er zelf in zijn bijna-dood ervaringen op een zwartgallige, hilarische manier te brengen. Doodgaan in Watneys wereld is behoorlijk grappig, kennelijk.

Hoewel ik echt genoten heb van Mark zijn hoofdstukken, les ik toch nog net een tikkeltje liever de hoofdstukken over NASA en de basis. Ik vond het bijvoorbeeld ontzettend interessant om te lezen hoe NASA met alle media aandacht omging. Ook hoe de reddingsmissie opgebouwd werd was boeiend en vooral verstaanbaar voor de lezer. Je ziet duidelijk dat Andy Weir heel veel onderzoek heeft gedaan om zijn verhaal geloofwaardig te maken.

Er wordt ook ingezoomd op de aarde zelf. Hoe gaat de wereld om met een ramp van dit formaat. Ook hier werd er weer heel realistisch omgesprongen met deze info. Overal ter wereld verzamelen mensen om samen op grote schermen te kijken naar reddingsacties. Elke dag zijn er speciale uitzendingen over Mark en de stand van zaken. Volgens mij zou de wereld inderdaad zo reageren op een situatie.

Hoewel ik in deze review aanhaalde dat ik behoorlijk enthousiast ben over de hoofdstukken vanuit Marks POV. Maar toch zou er van mij een beetje minder Mark en wat meer Nasa en Hermes gemogen hebben. Na 250 Soles had ik het wel weer gehad met zijn geraas over aardappelen en hoe je water creëert uit het niets. Het begon allemaal een beetje langdradig te worden en herhaalde zichzelf te vaak. Dit zorgde ervoor dat ik echt begon diagonaal te lezen. Maar stoppen met lezen dat was geen optie. Ik moest en zou te weten komen of Mark levend en wel terug zou keren.

 

images9cxhej2y Donkere humor! Tijdens het lezen moest ik regelmatig hardop lachen.
images9cxhej2y Goede research! Het verhaal werd goed onderbouwt.
images9cxhej2y Zeer realistisch opbouw.
Star-Half-Full Sterke wereldopbouw.
mini-half-star-iconSoms wat te veel herhaling.
17996254_iHBT9 Erg wetenschappelijk georienteerd.

Al bij al een aangenaam boek om te lezen. Soms een beetje te veel Science en wat te weinig Fiction.

 

Cress – Marissa Meyer – Rapunzel hoog in de toren? Ruimte zal je bedoelen!

cress

Titel: Cress
Auteur: Marissa Meyer
Uitgeverij: Penguin books
Pages: 560
Format: Paperback

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Opgesloten in een sateliet die rond de maan en de aarde tolt, probeert een hackster de wereld te redden. Cress is niet de het typische voorbeeld van een jongedame in nood.  Cress heeft haar hele leven lang niets anders gekend dan gevonden zijn. Opgesloten in haar sateliet helpt ze onder dwang koningin Levana met haar duistere plan.
Maar dan beginnen de paden van Cress en Cinder te kruisen. En opeens lijkt een goedde afloop mijlenver weg.

Review:

Nog maar eens een review van de Lunar Chronicles. Ik weet het, ze worden een beetje afgezaagd. Maar de boeken worden wel beter en beter, naarmate de serie vordert. Dus ik blijf er gewoon reviews over posten. Wie weet is er wel iemand op de wereld die de reeks nog niet gelezen heeft?

Ik keek er echt naar uit om in Cress te beginnen. Na Scarlet was ik echt geïntrigeerd door de serie en laat Rapunzel nu net een van mijn favoriete sprookjes zijn. Marissa Meyer heeft me zeker niet teleurgesteld met dit deel van de reeks. Alle klassieke elementen van Rapunzel bleven behouden, maar ze slaagde er toch in ze op een futuristische wijze te gebruiken.

Cress is voor mij ook het best geschreven deel van de reeks op dit moment. Waar Cinder op sommige momenten gewoon saai en langdradig was, is Cress een fantastische puzzel vol spannende plotwendingen die op onverwachte momenten allemaal samenkwamen als een geheel. Zoals jullie weten heb ik ontzettend genoten van Scarlet, maar daar zat bij momenten de snelheid van het verhaal toch nog wel verkeerd. In Cress lijkt dat probleem helemaal van de baan te zijn. Met elk deel wordt er een tandje bij gestoken en nu lijkt the lunar chronicles echt op kruissnelheid te zijn.

Cress is een nieuw personage in de reeks en ik ben eigenlijk best verbaasd dat ik zo dol op haar ben. Ze is absoluut niet de vurige, gepassioneerde heldin waar ik normaal mee dweep. Neen, Cress is erg aardig, onzeker en een beetje aan e stille kant. En toch slaagde ze erin om mijn hart te veroveren. Misschien omdat ze in de loop van het verhaal echt open bloeide of omdat ze in perfecte harmonie is met haar tegenspeler Thorne? Ik heb echt genoten van alle scenes die zij samen hadden. De grapjes, de aantrekkingskracht, de gevatte opmerkingen. Ik bleef qua romantiek een beetje op mijn honger zitten, dus zit ik op hete kolen voor Winter. Hopelijk krijgen Thorne en Cress daar een kans op hun sprookjeseinde?

In mijn review van Scarlet liet ik reeds vallen dat ik Cinder steeds sympathieker vond worden. Ze zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete personage worden, maar ik lees haar hoofdstukken toch al met meer plezier dan voorheen. Ik hou ervan dat zij niet zwart wit is en heel erg met zichzelf in de knoop ligt. Ze niet enkel de heldin die de wereld wil redden, maar ze is ook erg onzeker. En misschien herinneren jullie je misschien wel dat ik totaal geen fan was van Kai? Wel, hij heeft mijn sympathie eindelijk kunnen winnen. Ik kan eindelijk respect voor zijn keuzes opbrengen en vooral de manier waarop hij met bepaalde zaken omgaat. Ik ben nog steeds geen voorstander van de relatie tussen Cinder en Kai. Maar wie weet, wijzigt Winter nog wel mijn gedachten?

Ik miste Scarlet wel in dit deel. Ik keek er zo naar uit om haar relatie met Wolf te zien ontwikkelen. Maar we krijgen haar amper te zien. De scenes die ze wel heeft zijn hartverscheurend en vreselijk. Marissa Meyer weet hoe ze haar personages moet laten lijden.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik moet toegeven dat de boeken steeds beter en beter worden. Dus ik kan eerlijk toegeven dat ik echt uitkijk naar Winter!

Illuminae – Amie Kaufman & Jay Kristoff – Geen vuurwerk in de ruimte….

Illuminae

Titel: Illuminae
Auteur: Amie Kaufman & Jay Kristoff
Uitgever: Knopf books for young readers
Pagina’s: 599
Gelezen: paperback, engelstalig
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Deze morgen dacht Kady dat het uitmaken met Ezra het moeilijkste zou zijn, wat ze vandaag zou doen.  In de namiddag vond er echter een invasie van haar planeet plaats………
We zijn het jaar 2575 en twee grote, rivaliserende bedrijven voeren een verhitte oorlog over een kleine ijsplaneet. Jammer genoeg had niemand er rekening mee gehouden dat er ook mensen woonachtig waren op de planeet. Terwijl de oorlog rond hen lostbarst, proberen Kady en Ezra in veiligheid te geraken.
Maar dit is nog maar het begin van al hun problemen. Een dodelijk virus breekt uit onder de vluchtelingen en muteert zich razendsnel. De boordcomputer blijkt andere plannen met hen te hebben en dan is er natuurlijk ook nog de effectieve vijand die hen op de hielen zit.

Review:

Laten we het eens over illuminae hebben… dit is waarschijnlijk een van de grootste boekenhypes van 2015. Iedereen is helemaal lyrisch over dit boek, dus ik voel me een beetje eenzaam in mijn hoekje. Het boek liet me namelijk voor een groot stuk simpelweg koud. Laten we maar beginnen met wat ik echt geweldig vind aan dit boek en dat is de layout. Ook meteen de reden waarom ik illuminae zo graag wou lezen. Ik ben een grote fan van verhalen die vertelt worden aan de hand van dossiers en documenten. Illuminae is zeker niet alleen met dit concept, dus uniek is het niet. Maar ik hou wel van de manier waarop er met de dossierstijl wordt omgegaan in dit verhaal. De layout is simpelweg prachtig. De vormgevers zouden hier prijzen voor moeten winnen.

Maar dan komen we bij het verhaal en daar gaat het voor mij toch een beetje de mist in. Alle zaken die ik op voorhand las zijn zonder twijfel waar. Illuminae is een “space opera” met een oorlog, een computer die doldraait, een virus dat doden zaait en natuurlijk de obligate romance. En misschien was dat voor mij wel het struikblok. Zoveel verschillende zaken allemaal in één verhaal geduwd. Het verhaal voelde met momenten echt onsamenhangend, zoveel dingen gebeurden tegelijkertijd.

Ik had ook wel wat problemen met de schrijfstijl. Het dossier bestaat namelijk ook uit verslagen en prints van gesprekken tussen officieren, luitenants en dokters. Maar niemand praat en schrijft alsof ze volwassenen zijn. Vooral in de chat berichten tussen deze personages vond ik de schrijfstijl gewoon ridicuul. Waarom zouden deze mensen Cuz en Wut gebruiken?

Maar het grootste probleem dat ik heb met illuminae heb, is het compleet gebrek aan originaliteit. Het hele boek voelt als een mix tussen star trek en the walking death. En als dat aantrekkelijk voor jou klinkt, dan zou ik je aanraden om het boek onmiddellijk te lezen. Al bij al een boek waar ik doorvloog, maar waar het verhaal mij niet echt kon boeien. Zoals wij hier in het Antwerpse zeggen: “Schoon van ver, maar ver van schoon.”

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Aanrader: Als een mengeling van Star Trek en The walking death je aanspreekt dan moet je dit boek zeker een kans geven!

Prachtige vormgeving, maar teleurstellend verhaal.