Categorie: Paranormaal

Eternal Rider

Eternal Rider

Titel: Eternal Rider
AuteurLarissa Ione
Pagina’s: 402
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy, paranormaal
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Zijn naam is Ares en het lot van de wereld rust op zijn gespierde schouders. Als hij ten prooien valt aan het kwaad is het einde van de wereld nabij. Alls een van de vier ruiters van de Apocalyps is hij sterker dan enge sterveling. Maar zelf hij kan niet eeuwig tegen zijn lot blijven vechten. Zeker niet wanneer zijn broer hem probeert te strikken voor de kant van de hel.
Alle hoop is echter nog niet verloren. Cara Thornhart is de sleutel tot Ares zijn veiligheid, maar Cara betrekken bij zijn plannen al erg moeilijk worden. En de fatale aantrekkingskracht tussen hen brengt Ares pas echt aan het wankelen.

Review:

Er was ooit een tijd dat ik heel graag erotische boeken las. Als de schrijver het combineerde met paranormale wezens dan was ik helemaal ready to roll. Die tijd was denk ik nog geen vier maanden geleden. Ik kocht toen een hele grote stapel paranormal romances, want zo heet dat dan in het vakjargon. (Waarschijnlijk om niet te moeten zeggen “hot and steamy sexytimes met hier en daar een vampier of weerwolf in de mix.”) En wat dan vooral opviel aan die gigantische stapel boeken is dat op elke cover een gespierde, halfnaakte man met enkel een kin en zonder ogen poseert. Want ja, paranormal romance voor volwassenen dat kan natuurlijk niet zonder een tenen krullende cover met een deels onthoofd mannelijk specimen.

“Piss me off again and I’ll rip you a new asshole and then fuck it. And that’s just the foreplay.” 

Anyway, Eternal Rider was dus een van die boeken. En eerlijk waar, ik keek er echt ontzettend naar uit! Want de ruiters van de Apocalyps! Ik ben een grote fan van alles wat met de Apocalyps te maken heeft. (Behalve de Apocalyps zelf, want laten we eerlijk zijn, wie is er nu fan van het einde der tijden live meemaken.) Dus ruiters van de Apocalyps gecombineerd met stomende scenes en demonen. Wat kan een meisje nog meer willen?

Wel, ik ben niet zeker waar ik moet beginnen. Maar ik wou in elk geval een heel pak meer… Of moet ik zeggen: een heel pak minder. Ik wou meer spannende seksscènes, meer passie die van de pagina’s spat, meer ontwikkeling in de personages, meer spannende actiescenes! Minder kwijlende hondenzoenen, minder laten we maagd blijven om de wereld te redden en minder gepraat over hoe geweldig de doucheknoppen wel niet zijn.

“This is needle-in-haystack shit. And the haystack is made of needles. On a needle planet.” 

Ikzelf las de Demonica serie van dezelfde auteur (nog) niet, dus de wereld was helemaal nieuw voor mij. En eerlijk, die is echt wel heel sterk en uitgebreid. Het verhaal staat bol van de mythologie uit verschillende pantheons. Alleen daarvoor krijgt Eternal Rider van mij al een ster. Het verhaal stond ook genoeg op zichzelf om als lezer onmiddellijk in deze spin-off te kunnen duiken, zonder echt het gevoel te hebben belangrijke zaken te missen. Hoewel ik moet bekennen dat ik waarschijnlijk enkele onderliggende relaties en blije weerziens niet goed kon vatten omdat alle personages nieuw voor mij waren.

“No bra,” he said against her mouth. “Thank you. I hate those things. Dumbest human invention. Ever.” 

Nieuw en tegelijkertijd zo cliché als ze komen. Ares, het mannelijke hoofdpersonages is een gevalletje van dertien in een dozijn. Weer maar eens een man met littekens op zijn ziel en een donker geheim dat als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Nog maar eens een alfa mannetje dat zijn stempel wil drukken, maar in verwarring wordt gebracht door de jonkvrouw in nood. En natuurlijk is hij een seks-god. (Bring on 8 orgasms in a row, ladies…)

“Still amazes me that people spend more time researching a new vehicle than they do the religion they entrust their souls to.” 

Hoewel het moet gezegd, deze keer was de jonkvrouw in nood wel te pruimen. Cara is een heel realistisch personage. Niet het tere meisje dat zit te wachten om gered te worden, maar ook niet een vrouw met serieuze ballen aan haar lijf. Neen, ze is gewoon het meisje van naast de deur. Vol onzekerheden, gezond verstand en vooral eentje dat niet onmiddellijk bezwijkt onder de “smeulend” blik van een man. (Wel onder de smeulende blik van een hond. Maar gezien ikzelf een grote hondenliefhebber ben, kon ik haar dat wel vergeven.)

“Let a woman too close, and while she sucked your cock, she sucked your brains and manhood right out of you, too.” 

Het grootste probleem met Eternal Rider is echter hoe onevenwichtig het boek is opgebouwd. En dat merkte ik erg aan mijn interesse in het verhaal. Het ene moment zat ik echt helemaal in het verhaal en wou ik doorlezen. Maar een goede dertig pagina’s later kon het mij allemaal niet meer geboeid houden en verloor ik mijn interesse. Dit patroon bleef zich gedurende het ganse boek herhalen. En bereikte echt een climax bij het einde.

Dat einde, wat kan ik daar over zeggen? Dat het vergezocht was is zonder twijfel een understatement. (Het moest dan ook tot in de details uitgelegd worden in het volgende hoofdstuk.) Dat het eigenlijk een beetje belachelijk overkwam? Of dat het wel een heel kant en klare oplossing was?

Eternal Rider heeft zonder twijfel potentieel, maar mij kon het niet geboeid houden. Te cliché, te vergezocht en de seks was dan ook nog eens lauwtjes. De rest van de serie laat ik maar beter aan me voorbij gaan.

Down Among the Sticks and Bones – Seanan McGuire

down among the sticks and bones

Titel: Down Among the Sticks and Bones
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 189
Uitgave: E-book
Genre: adult, fantasy
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Tweelingzussen Jack en Jill waren zeventien toen ze hun weg terug naar huis vonden en terecht kwamen in Eleanor West’s huis voor Wayward children.  Dit is het verhaal over wat er eerste gebeurde…..
Jacqueline was haar mama’s perfecte dochtertje. Beleefd en stil, altijd opgekleed als een kleine prinses. Als haar moeder soms wat streng was, dan was dat met een reden. Je kweekt niet zomaar een perfecte dochter.

Jillian was haar vaders perfecte dochtertje. Avontuurlijk en altijd opzoek naar een nieuwe uitdaging. Een echte kwajongen. Papa wou liever een zoon, maar je moet het doen met wat de natuur je geeft.
Op hun vijfde verjaardag leren de meisjes dat volwassenen niet te vertrouwen zijn.
Wanneer ze twaalf zijn vinden ze een trap die hen naar een wereld vol magie, mysterie en dood zal brengen.

Review:

TWee weken geleden plaatste ik een enthousiaste review over Every Heart a Doorway van Seanan McGuire. Ik vertelde toen al dat ik op hete kolen zat om in het tweede deel van de reeks te beginnen. Ik kon niet wachten om terug in de donkere, fantasiewereld van de Wayward Children te verdwijnen. Maar wat ik niet verwacht had, gebeurde toch… Down Among the Sticks and Bones blies me helemaal van mijn sokken.

“Some adventures begin easily. It is not hard, after all, to be sucked up by a tornado or pushed through a particularly porrous mirror; there is no skill involved in being swept away by a great wave or pulled down a rabbit hole. Some adventures require nothing more than a willing heart and the ability to trip over the cracks in the world.
Other adventures must be committed to before they have even properly begun. How else will they know the worthy from the unworthy, if they do not require a certain amount of effort on the part of the ones who would undertake them? Some adventures are cruel, because it is the only way they know to be kind.” 

Down Among the Sticks and Bones is een heel nieuw verhaal in de Wayward Children reeks. Het kan perfect als stand-alone gelezen worden, maar sluit terzelfdertijd perfect aan bij de sfeer en het algemene gevoel van Every Heart a Doorway. In dit verhaal volgen we Jack en Jill tijdens hun leven voor Eleanor Wests school. We zien ze opgroeien, hun weg vinden naar the moors en uiteindelijk ook terugkeren naar de “echte” wereld.

“The Moors were beautiful in their own way, and if their beauty was the quiet sort that required time and introspection to be seen, well, there was nothing wrong with that. The best beauty was the sort that took some seeking.” 

Het verhaal van Jack en Jill is zonder twijfel nog donkerder dan het eerste deel uit de reeks. Het bevat ook veel minder humor, maar daarvoor krijg je in ruil een ontzettend atmosferisch verhaal vol dilemma’s en keuzes. Tussen alle vampiers, weerwolven, gekke wetenschappers en zeemonsters door is de rode draad van het verhaal eigenlijk wat het inhoud om een meisje te zijn. Hoe ben je nu het perfecte meisje? Wat als blijkt dat je plaatje niet klopt? Of wat als je niet aan de eisen van de maatschappij waarin je leeft voldoet?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ontzettend jaloers ben op de schrijfstijl van Seanan McGuire. Ik las Down Among eigenlijk vooral vanwege het verhaal in the moors, maar daar komen we eigenlijk pas na 30% van het verhaal. En toch was ik betovert vanaf het eerste moment. McGuire weet perfect hoe ze mensen in haar verhaal moet meezuigen, ook al is het geen mooi verhaal om te vertellen.Het stuk van de The Moors is echt betoverend. Want hoewel dit een duistere plek is vol monsters, schrijft ze het zo dromerig en warm. Jack en Jill vinden in dit duistere land echt hun plek in de wereld en aanvaarden zichzelf in al hun facetten.

“I am what I am, and there’s much about me that won’t be changed with any amount of wishing or wanting.”

Als moeder las ik Down Among ook met hele andere ogen. Opvoeding en vooral gender-gerichte opvoeding is een heel belangrijk thema in het boek. Als mama van een jongen en een meisje heb ik daar natuurlijk mijn eigen ideeën over. De manier waarop het opdringen van gender-kenmerken gehanteerd wordt in het verhaal is erg interessant om te lezen en om soms misschien zelf je eigen ideeën tegen te reflecteren.

Net als in Every Heart a Doorway is Down Among weer tot de nok gevuld met diversiteit. Homoseksualiteit, maar ook een personage met een fobie voor bacteriën spelen een belangrijke rol in het verhaal. McGuire verwerkt deze belangrijke zaken op een subtiele manier in haar verhaal. Ze zijn altijd bijkomstig, nooit een hoofdverhaallijn, maar “aanwezig”. En net daarom wordt hun gebruik voor mij net belangrijker.

Down Among the Sticks and Bones blies me echt om ver. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks volgend jaar te verslinden.

Between the devil and the deep blue sea – April Genevieve Tucholke

between the devil and the deep blue see

between the devil and the deep blue see

Titel: Between the devil and the deep blue sea
Auteur: April Genevieve Tulchoke
Pagina’s: 360
Uitgave: Paperback
Genre: horror, paranormaal, ya
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Violet White woon in een slaperig kuststadje dat brutaal wordt wakker geschud wanneer River West zijn intrek neemt in haar gastenwoning.  Is river gewoon een leugenaar met mooie ogen en een mysterieus verleden of zou het kunnen dat hij meer is dan dat? Violets oma waarschuwde haar al dat ze ver weg moest blijven van de duivel. Maar zouden de duivel en die mooie jongen die ligt te zonnen, koffie drinkt en haar zacht kust op het kerkhof, een en dezelfde persoon kunnen zijn?

Review:

Between the devil and the deep blue sea is een van die boeken waar je op goodreads de meest uiteenlopende reviews over kan terugvinden. De reviews gaan van 5 sterren tot 1 ster. Volgens mij hou je ervan of totaal niet. En ik begrijp beiden kampen eigenlijk wel. Ikzelf kon het verhaal wel smaken!

Between the devil and the deep blue sea is een verwarrend boek. Het heeft een hele ouderwetse “feel”, terwijl het zich in hedendaags setting afspeelt. En toch voelde het alsof ik me in het diepe zuiden van de VS bevond in de 19de eeuw. De espressomachines en mobiele telefoons even buiten beschouwing gelaten.

“Hence? My habit of reading more than I socialized made me use odd, awkward words without thinking.”  

Eigenlijk gebeurt er in heel het boek niet echt iets angstaanjagends. En toch druipen de pagina’s met onheilspellendheid en doem. De schrijfstijl van April Genevieve Tucholke draagt daar een groot stuk in bij. Ze zorgt ervoor dat de omgeving echt tot leven komt. De oude vervallen statige woning met het omliggende bos, de onheilspellende kliffen met daaronder de schuimende zee. Het wordt beschreven alsof je er zelf bent. 90% van het onbehaaglijke gevoel dat dit boek je geeft is puur gebaseerd op de betoverende schrijfstijl. Het deed me met momenten zelf een beetje denken aan de sfeer die gecreëerd wordt in True Blood.

“River’s kiss tasted like coffee and storms and secrets.”

Gelukkig want op zich valt het plot een beetje tegen. Zoals ik eerder al zei eigenlijk gebeurt er niet echt iets angstaanjagends. En als je dan eindelijk lijkt af te stevenen op een moment dat je haren recht omhoog zouden komt, valt het allemaal in duigen. Het lijkt wel of de schrijfster niet voor full-on horror durfde gaan en daarom een afgezwakte versie op papier heeft gezet.

“Some people don’t deserve to live. And, to go a step further, some people need to die.”  

Between the devil and the deep blue sea is simpelweg een liefdesverhaal met jammer genoeg een klassiek geval van insta-love. Iets waar ik meestal geen problemen mee heb, maar om de en of andere manier voelde ik met deze romance geen echte klik. De aantrekkingskracht tussen Violet en River ging een beetje aan mij verloren. Misschien omdat er niet genoeg opbouw was of omdat er geen echte connectie tussen de twee personages leek te zijn? Buiten dat ze allebei op de juiste plaats op het juiste moment waren.

“Their faces were white. And grim. They glared at me, streaks of pale moonlight sweeping across their cheeks. They looked somber and gruesome and not like kids at all.”

Of misschien komt het wel omdat River een personage is waarvan je bij de start van het boek weet dat er iets niet helemaal koosjer is. Je weet van in het begin dat River niet is wie hij laat uitschijnen. Maar hoe slecht is hij echt? Want het is wel duidelijk dat er duivelse krachten aan het werk zijn in het dorp.

Het plot van between the devil and the deep blue sea is eigenlijk redelijk “doorzichtig” en verschilt niet zoveel van andere YA-paranormale romances. Maar het boek onderscheid zich door de prachtige, donkere, gothic schrijfstijl. Het tweede deel in de reeks staat zeker op mijn to read lijstje!


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Wendy? Darling? Light, of my life. I’m not gonna hurt ya. I’m just going to bash your brains in.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

De schreeuwende wenteltrap – Jonathan Stroud

lockwood

Titel: De schreeuwende wenteltrap
Auteur: Jonathan Stroud
Pagina’s: 440
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Overdag is er niets aan de hand. ’s Nachts komen kwade geesten tevoorschijn… 
Het kleinste, meest ongeorganiseerde, maar zonder twijfel allerbeste bureau dat op geesten jaagt is Lockwood & Co. Medewerkers: de charismatische eigenaar Anthony Lockwood, boekenwurm George Cubbins en nieuwkomer Lucy Carlyle. 
De drie staan voor hun moeilijkste klus tot nu toe. Het beruchte landgoed Combe Carey Hall moet geestvrij worden gemaakt. Geen van de vorige geestenjagers is ooit teruggekeerd. Anthony, Lucy en George moeten al hun talenten inzetten om te strijden tegen de geest van de Schreeuwende Wenteltrap en… om in leven te blijven. 

Review:

Waar moet ik beginnen met mijn review voor Lockwood & Co. Laten we maar zeggen dat dit een boek is dat ik ontelbare keren heb vastgehad in de winkel en telkens teruggeplaatste. Nu was het echter binnen in de bibliotheek en ik besloot het toch maar eens een kans te geven. Ondertussen zou ik beter moeten weten, want boeken die ik lang aan de kant schuif zijn meestal diegene die me erg weten te verbazen. de schreeuwende wenteltrap is dus zo een geval. Waarom heb ik dit boek al die jaren genegeerd?


Voor we verder gaan met mijn review van dit boek moeten jullie weten dat ik een gigantische angsthaas ben. Films over geesten kan ik echt niet bekijken en in het donker ’s nachts naar het toilet gaan is een echte opgave voor mij. Dus ja, the screaming staircase zorgde dus wel voor een aantal spannende momentjes. (Op klaarlichte dag in de zomerzon…. Ja, zo een grote angsthaas dus.) 

“Really?”
“No. I’m being ironic. Or is it sarcastic? I can never remember.”
“Irony’s cleverer, so you’re probably being sarcastic.” 

De cover van het boek zetten me wel een beetje op het verkeerde been. Om de een of andere reden was ik ervan uit gegaan dat het boek zich in het Victoriaanse tijdperk afspeelde. Even een kleine aanpassing dus toen tijdens het lezen bleek dat het zich in het hedendaagse Londen afspeelt.

En toch kon ik tijdens het lezen een zeker Sherlock Holmes gevoel niet van me afzetten. Om de een of andere reden roept Lockwood & Co bij mij dezelfde sfeer en gevoelens op als Sherlock Holmes.

“There was a profound silence, abruptly broken by an enormously loud rumble from George’s stomach. Plaster didn’t actually fall from the ceiling, but it was close.” 


De schreeuwende wenteltrap is het eerste deel in de Lockwood & Co reeks en legt een stevige basis voor de rest van de reeks. Er zijn genoeg verhaallijnen die duidelijk over de verschillende boeken zullen lopen en waar je als lezer dus niet onmiddellijk een sluitend antwoord op hoeft te verwachten. Maar het basisplot wordt wel mooi afgewerkt en laat je als lezer met een voldaan gevoel achter. 


De schreeuwende wenteltrap is een vlot verhaal dat je vastgrijpt vanaf de eerste pagina. Het is tot de nok gevuld met paranormale activiteit, humor, spanning en vriendschap! Ik kan amper wachten om de avonturen van Lucy, Anthony en George verder te zetten!
 

The Raven King – Maggie Stiefvater

the raven king

Titel: The Raven King
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic Press
Pagina’s: 438
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Jarenlang was Gansey opzoek naar een verloren koning. Een voor een betrok hij hen mee in zijn zoektocht. Ronan, een jongen die steelt vanuit zijn dromen. Adam, wiens leven niet langer het zijne is. Noah, die niet langer in een leugen leeft. En Blue, die van Gansey houdt en voorbestemt is om hem te doden. Het einde is nabij. Dromen en nachtmerries beginnen in elkaar op te lossen. Liefde en verlies zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En hun zoektocht lijkt maar niet tot een einde te komen.

Review:

Dit boek… ik weet gewoon niet zo goed waar ik met mijn review moet beginnen. Ant dit laatste deel in de raven cyclus is perfect, maar langst de andere kant laat het toch nog best veel zaken open. Laten we maar beginnen met zeggen dat je deze review vooral niet moet lezen als je de ganse reeks nog niet gelezen hebt. Want ja, je kan onmogelijk een review schrijven over het laatste deel zonder een tipje van de sluier op te lichten. Dus stop nu met lezen!

Je bent hier nog. Oké, maar daarna niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb! The Raven King was een van de boeken waar ik in 2016 het meeste naar uitkeek. Ik had dus erg hoge verwachtingen. Torenhoge verwachtingen om eerlijk te zijn. Maar Maggie Stiefvater heeft me geen seconden teleurgesteld. Dit laatste deel is zonder twijfel het sterkste boek in de ganse reeks en dat wil wat zeggen, gezien ik helemaal dol ben op de reeks. Trouwe lezers weten dat ik wat problemen had met Blue Lily;, Lily Blue. En dat maakte me eerlijk gezegd toch wel wat bang. Want dat boek was de directe aanleiding voor het laatste deel. Alles werd daar in gang gestoken. Nergens voor nodig dus al die zorgen. Want The Raven King was perfect in al zijn eenvouw.

De proloog is ontzettend sterk geschreven en wist me direct te betoveren. Het creëerde onmiddellijk de juiste sfeer voor de rest van het verhaal. De Raven cycle is een erg atmosferisch boek. Een groot deel van de spanning en de actie is volledig gebaseerd op de gevoelens en de sfeer die het verhaal oproept. Als je dacht dat de vorige delen donker waren, wees dan gewaarschuwd. Het wordt allemaal nog veel donkerder! Als je dacht dat de vorige delen magisch waren. Weet dan dat de magie nu echt van de pagina’s zal druipen. Je zal lachen, huilen en rouwen. Bereid je dus goed voor op dit boek, want het is een emotionele rollercoaster!

Het grootste deel van de reeks was ik een grote fan van Blue en Gansey. Zij waren echt wel het koppel waar ik voor supporterde En dat is zeker niet verandert. Ik heb echt genoten van de momenten waarop we hen samen zagen. Hoewel ik moet tegen dat ik de kus des doods toch wel een beetje een anticlimax vond? Nu ja, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik niet had verwacht zo te vallen voor Ronan en Adam. Ik weet dat ik erg laat op de fanboot spring. Maar ik zag nu opeens wat een fantastisch stel zij vormen en hoe intressant hun interacties zijn. Ik zat echt op hete kolen om hen samen te zien en te weten hoe het met hen ging.

Zoals jullie wel weten is Ronan nooit mijn favoriete character geweest. Maar dit is toch wel een beetje verandert in dit laatste deel. Ja, hij is nog altijd een bad boy. An ik ben nu eenmaal niet voor bad boys. Ik zal altijd een Gansey meisje blijven. Maar deze keer wist Ronan zich echt een plekje in mijn hart te veroveren en ik denk niet dat hij er snel zal weggaan. Hij was zachter en kwetsbaar en dat trok me deze keer zo aan in hem. Stonden mijn gevoelens onder invloed van Adam en zijn relatie met Ronan? Was het omdat Ronan eindelijk de confrontatie aanging met zijn broers? Of omdat hij eindelijk kon tonen wie hij werkelijk was? Ik heb er geen idee van, maar ik ben als een blok voor hem gevallen. Ik vond het jammer als we hem niet tegenkwamen in hoofdstukken. Want ik wou graag meer Ronan!

Sowieso is het denk ik wel veilig om te zeggen dat alle personages een ontzettende groei hebben doorgemaakt in de ganse serie. Samen zijn ze steeds verder geëvolueerd en je ziet hen ook duidelijk lessen leren van elkaar, maar ook van het verleden. De groepsbanden en de dynamiek wijzigt naarmate het verhaal vordert. Maggie Stiefvater voegt in dit laatste deel nog een Raven jongen toe. Ikzelf was behoorlijk dol op Henry Chang. Maar ik geef toe dat het laatste deel van een serie een beetje een vreemd moment is om een nieuw personage te introduceren. Langst de andere kant zorgde Henry net voor extra spanning. Want was hij wel te vertrouwen? Of had hij een eigen agenda?

En ja, misschien werd Noah een beetje vervangen door Henry. Ikzelf vond dit niet erg, want voor mij was Noah’s verhaal vertelt. Langst de andere kant is Noah wel een erg belangrijke speler in dit laatste deel van het verhaal. Hij heeft dan niet meteen “actieve” verhaallijnen, maar hij is wel een bindende factor in de ontknoping.

Het boek eindigt een beetje open. Maar dat vond ik niet echt erg, want dat wil zeggen dat we misschien wel terugkeren naar deze groep? Hoop ik? Laat er alstublieft nog een reeks komen over deze groep.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Zeker en vast een aanrader om te lezen deze reeks! Zeer intelligent geschreven en het is en blijft een erg origineel concept binnen het YA genre.

Blue Lily, Lily Blue – Maggie Stiefvater – Wat las ik net?

blue lily lily blue

Titel: Blue Lily, Lily Blue
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic
Pagina’s: 464
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Er is altijd een gevaar als je droomt.  Maar er is nog meer gevaar als je wakker wordt.
Blue Sargent heeft eindelijk haar plek gevonden. Voor het eerst in haar leven heeft ze vrienden die ze kan vertrouwen, een groep waar ze bijhoort. De Raven jongens hebben haar als een van hun opgenomen in hun groep. Hun problemen zijn de hare en haar problemen behoren hen toe.
Maar het problem met je plek vinden, is dat je het ook kan terug verliezen.
Vrienden kunnen je verraden.
Moeders kunnen verdwijnen.
Beelden kunnen misleiden.
Zekerheiden kunnen vervallen.

Review:

Als je al een tijdje mijn reviews volgt, dan weet je waarschijnlijk dat ik helemaal verliefd ben op de Raven cyclus. Ook Blue Lily, Lily blue kon mij bekoren, maar toch was ik er niet zo dol op als op de andere delen. Deze keer sloeg ik de laatste pagina om en kon ik niet anders dan even gedesoriënteerd rondkijken. Wat had ik nu net gelezen? En zelf nu, meer dan een week later heb ik nog altijd het gevoel dat het niet helemaal is doorgedrongen.

Lily Blue, Blue Lily brengt ons als lezer terug bij de essentie van de zaak. We keren terug naar Cabeswater en de zoektocht naar Glendower. Ik ben waarschijnlijk een van de enige mensen die niet smoorverliefd is op Ronan. Dus voor mij was dit boek een hele opluchting gezien de focus terug op de ganse groep komt te liggen en niet meer voornamelijk op Ronan. Ik weet dat de meeste lezers hem net geweldig vinden, maar ik zal denk ik altijd een Gansey meisje zijn.

De ganse serie is vooral erg gericht op de personages en hun ontwikkeling. De effectieve plotlijn is daar altijd een beetje ondergeschikt aan naar mijn gevoel. Ook in dit deel ligt de focus weer erg op personage ontwikkeling en emoties. Vooral Blue vind ik in dit deel ontzettend groeien en openbloeien. Ze is niet langer het aanhangsel van de jongens, maar staat echt op zichzelf en durft initiatief te nemen. De schrijfstijl blijft mysterie ademen en dat zorgt ervoor dat het kippenvel met momenten zo op mijn armen stond. Ik was ook telkens erg op mijn hoede, want bij deze reeks durven er al eens onverwachte gebeurtenissen de kop op te steken.

Maar…. Ja, deze keer is er een maar. Dit deel van de reeks stelde me een beetje teleur. Het eerste deel van het boek en dan heb ik het zeker over 70%, is erg langdradig en eentonig. Het verhaal gaat op dat moment nergens heen. Het voelt een beetje alsof we blijven trappelen op een plek. Alle actie speelt zich af in het laatste deel van het verhaal. Daar voelt het alsof je door een mijnenveld wandelt. De ene explosive na de andere volgt elkaar op in de laatste 100 pagina’s. Het verhaal wordt ook steeds vreemder en vreemder en deze keer kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat het voor mij allemaal een beetje te veel was.

Ik ben nog altijd helemaal verliefd op de schrijfstijl, de sfeer van het verhaal, de sterke personages en het onderzoek dat zonder twijfel in dit boek gekropen is. Maar ik was een beetje teleurgesteld in dit deel. Het verhaal kwam uitermate traag op gang en het laatste gedeelte was te druk. Ik ben in elk geval klaar voor het laatste deel van de reeks. Ik begin alvast af te tellen naar de release datum van The Raven King.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Sfeervol geschreven, maar jammer genoeg niet zo spannend als de vorige twee delen.

Sin and Sorrow – Marion Croslydon – Iemand nog op zoek naar een zwijmelende vampier?

 

sin and sorrow

Titel: Sin and sorrow
Auteur: Marion Croslydon
Uitgeverij: Carlux Publishing
Pagina’s: 290
Format: Arc aangeboden via  netgalley
Links:
Goodreads, Amazon
stersterster

Korte samenvatting:
O-negative is Marie Aberdein’s favoriete traktatie maar elke dag haat ze zichzelf er een beetje meer voor. De MacLeod vampieren jagers haat ze echter nog meer. Zij hebben alles wat haar lief was afgenomen. Tweemaal zelfs! De eerste keer tijdens de slag om Colludon. Toen doodde de jager haar echtgenoot en de vader van haar kind.  Twee eeuwen lang hield Marie zich verborgen, samen met de man die ze ziet als haar vader. Trouw hield ze zich aan haar belofte om nooit te jagen op mensen. Maar dan kruist de huidige jager haar pad en hij houdt geen rekening met hun goede bedoelingen. Tijdens de zomerzonnewende offert hij Marie’s vampierenfamilie op aan de zon. Voor haar ogen branden haar familie en vrienden op. De haat wakkert op in Marie en ze wil niets liever dan wraak nemen. Een vrouw gedreven door verdriet valt niet te onderschatten. Het doden van de jager is niet genoeg voor Marie. Ze wil hem laten lijden, zoals zij al die tijd geleden heeft. Daarom zal ze zijn zoon verleiden en hem doden voor zijn ogen. Maar dan leert ze Gabriël kennen…. 

Review:

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog eens een boek las met vampieren in de hoofdrol en de korte inhoud maakte me echt erg nieuwsgierig. Jammer genoeg heb ik met dit boek het “het ligt niet aan jou, maar aan mij gevoel.” En het probleem ligt echt compleet bij mij. Om de een of andere reden voelde ik niet de juiste klik met het verhaal. Zelfs nu kan ik er nog altijd mijn vinger niet opleggen waarom het verhaal me niet aansprak.

Het verhaal bevalt nogthans alle ingredienten van een spannend boek: Vampiers, wraak, moord en natuurlijk een sexy hoofdrolspeler. Al deze ingredienten worden gemengd tot een spannend verhaal, vol onverwachte plotwendingen.

Er was een deel van het verhaal waar ik echt ontzettend van genoten heb en dat was de ganse nieuwe mythologie die Marion Croslydon creeërt. Enerzijds is er de ganse hierachie binnen het vampierenras en de wijze waarop je vampier kan worden. Ik wou echt graag meer weten over de geschiedenis en de achtergrond van de turned ones en de stamos. Daarnaast was er ook de ziekte die de turned ones ziek maakt en uiteindelijk doet uitsterven. Een heel vernieuwend concept! En ik ben blij dat deze elementen erin zaten, want verder bracht het verhaal eigenlijk niets orgineel naar voren. het voelde allemaal een beetje “been there, done that”.

Het hoofdpersonage stelde me eigenlijk een beetje teleur. Marie is twee eeuwen oud en zint al jaren op wraak. Maar nergens voelde ik haar pijn en woede. Er werd wel gezegd dat ze boos was, maar de woede spatte niet van de pagina’s af. Ik geloofde niet echt in haar wraak. Ik hou er wel van als de heldin in een verhaal ballen aan haar lijf heeft en Marie… wel die is het brave buurmeisje dat nu toevallig ook een vampier is. Op een wip en een knip is ze haar hele wraakplan vergeten het ogenblik dat ze Gabriël in de ogen kijkt. Er wordt nogal veel gezwijmeld  in dit boek en het is liefde op het eerste gezicht. Ik ben niet zo een grote fan van instalove en dit neigde er iets te veel naar. Ik vind het eigenlijk gek om te zeggen maar voor mij was er iets te veel gezwijmel en steelse blikken aanwezig om het verhaal echt spannend te houden.

Daar ligt volgens mij mijn probleem met het hele verhaal. Te veel romantiek en te weinig achtergrond. Ik schaam me een beetje om dit te moeten zeggen. Want meestal ben ik diegene die echt ontzettend hard geniet van een romantisch verhaal. En het is echt een mooi romantisch verhaal. Maar ik wou gewoon een beetje meer dan enkel het klassieke “vampier wordt verliefd op sterveling” verhaal. Ik wou meer weten over de vampiers ten tijden van Culloden, meer over de mysterieuze ziekte en vooral meer over hoe Marie het leven in verschillende eeuwen heeft ervaren En eigenlijk wou ik ook wel wat meer weten en zien van Laurence en de raad der vampiers. Laurence is een ongelooflijk sterk personage dat niet genoeg ruimte krijgt in het verhaal. Laurence had verder uitgediept moeten worden en niet enkel gebruikt moeten zijn om het verhaal af en toe in een stroomversnelling te brengen.

Nog een frustratie van mij is het open einde. Versta me niet verkeerd, ik heb echt ontzettend genoten van het einde. Het was onverwachts en erg sterk geschreve. En ik vond het geweldig dat we Gabriels mening te zien kregen. Maar er waren nog zoveel losse verhaallijnen die niet afgewerkt werden. En daardoor bleef ik wat op mijn honger zitten.

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Setting: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Als je hield van:
Fans van de Sookie Stackhouse boeken zullen dit verhaal geweldig vinden!
Algemene mening:  Ik was niet dol op het boek, maar zou het wel aanraden. Het is een spannend verhaal, met veel actie en heel veel romantiek.

Dromendochter – Laini Taylor

Dromendochter

Titel: Dromendochter
Auteur: Laini Taylor
Uitgever: De Boekerij
Pagina’s: 368
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Karou studeert kunstgeschiedenis in Praag en vult haar schetsboeken met monsters die al dan niet bestaan. Ze verdwijnt regelmatig voor mysterieuze ‘klusjes’ en spreekt een heleboel talen, waaronder een aantal niet-menselijke. En haar helderblauwe haar is niet afkomstig uit een flesje.
‘Wie ben ik?’ Dat is de vraag die Karou dag en nacht achtervolgt. En ze staat op het punt om erachter te komen…

Review:

Deze trilogie is erg gehypet en nu ikzelf het eerste boek gelezen heb begrijp ik beter waarom. Dromendochter wijkt erg af van het klassieke YA boek en daarom vond ik het net zo verfrissend om te lezen. Sowieso lees ik erg graag fantasie verhalen die geïnspireerd worden door engelen en demonen. Maar wat Laini Taylor met die mythologie heeft gedaan is echt uniek.

Het boek begint als volgt: Er waren eens een engel en een duivel die verliefd op elkaar warden. Het liep niet goed af. Deze zin greep me onmiddellijk vast en liet me niet meer los tot ik de laatste pagina had omgeslagen. Nu denk je misschien: “Weer een engelen verhaal? Dat hebben we toch al gezien bij Fallen en Halo?” Neen, dit boek is echt iets totaal anders en uniek in zijn genre.

De wereld die in dit boek gecreëerd wordt is ongelooflijk sterk en gedetailleerd. Gevuld met mythologie, sages en geschiedenis die perfect bij de schepsels in deze wereld horen. Laini Taylor hanteert het concept van engelen en demonen (Serafijnen en Chimaeren in dit geval) en een verboden liefde, maar ze slaagt erin nooit in clichés te hervallen. Nochtans zou dit makkelijk kunnen gebeuren. Vooral omdat Dromendochter een liefdesverhaal is. De romance zou makkelijk  het ganse plot kunnen beïnvloeden. (Zoals bijvoorbeeld bij Fallen het geval is.) Maar dat doet het niet. De liefde is subtiel en pas op het ogenblik dat het er echt toe doet wordt ze passioneel en verzengend. Het verhaal van dromendochter gaat veel verder dan enkel maar de liefde tussen Karou en Akiva.

Het verhaal is ook geen klassiek geval van goed tegen kwaad. Niemand is zuiver boosaardig en niemand is alleen maar goed. Omdat je het verhaal door de ogen van Karou volgt ben je in het begin zelfs eerder geneigd om de engelen als de vijand te bekijken. Later in het verhaal wordt echter duidelijk dat iedereen verliest in een oorlog en dat geweld heel vaak geweld in de hand werkt. Ik vond dit specifieke aspect van het verhaal erg goed uitgewerkt. Sowieso vind ik het een positief gegeven dat moeilijke onderwerpen in jeugdliteratuur naar boven komen. In dromendochter is de oorlog tussen de Serafijnen en de Chimaeren niet vast te pinnen met een duidelijke begindatum. Je kan niet zeggen “hier en nu” is het begonnen. De oorlog wordt veroorzaakt door actie en reacties. Het is een complexe samenloop van omstandigheden en alle partijen denken het gelijk aan hun kant te hebben. Briljant en tegelijkertijd erg realistisch uitgewerkt vond ik persoonlijk.

Nog een sterk punt in dit boek is de poëtische schrijfstijl. Ik vermelde hierboven al dat ik het verhaal op zich uniek vond, maar ook de schrijfstijl kan je als uniek bestempelen. De omschrijvingen van de personages en de omgeving zijn zo gedetailleerd, dat ze voor je ogen tot leven komen.

Ondertussen heb ik nog geen woord gezegd over de karakters. Eerst en vooral is er Karou. En ik weet dat ik dit al een aantal keer gezegd heb dit jaar. Maar zij is een ongelooflijk, sterk vrouwelijk personage. (Misschien lees ik eindelijk de juiste boeken? Of misschien hebben jeugdauteurs eindelijk ontdekt dat vrouwen best voor zichzelf kunnen zorgen?) Er was niets aan Karou dat mij stoorde of waar ik mij aan ergerde. Bij haar klikte gewoon alle puzzelstukjes perfect in elkaar. Ze was kunstzinnig met een mysterieuze geschiedenis, maar ze was tegelijkertijd ook heel trouw aan haar toch wat niet – traditionele familie. Wat voor mij vooral belangrijk was, is het feit dat Karou verre van perfect is. Ze maakt fouten, hele menselijke fouten. Ze is niet immuun aan boosheid of jaloezie bijvoorbeeld. Ze is niet bestemd om de wereld te redden en ze heeft ook geen bovenmenselijke krachten. Ze is gewoon een sterke dame, die haar mannetje kan staan en waar je gerust een kopje koffie mee zou willen gaan drinken.

En dan is er Akiva…. Wat kan ik zeggen over Akiva. Zo veel jeugdauteurs hebben reeds geprobeerd om een jongen/man te creëren die melancholisch is, die diep nadenkt en een duister verleden heeft. En hier is eindelijk iemand die erin geslaagd is om dat personage geloofwaardig neer te zetten. Akiva is een ongelooflijk sterk mannelijk karakter. Op geen enkel moment een complete klootzak en ook geen enge stalker. Neen, een man met eergevoel, met een gevoel voor humor, maar er is toch altijd die donkere kant van hem aanwezig.

De hoofdpersonages zijn ontzettend gedetailleerd en realistisch neergezet. Maar daar houdt het niet op. Ook de zij-personages hebben elk hun eigen verhaallijn. En door hun eigen karakterstrekken voegen ze allemaal een beetje eigenheid toe aan het verhaal. Vooral Zusanna, die zorgt voor een beetje “normaal gedrag” tussen al die rondvliegende engelen en magie. Ik kan niet wachten om haar terug te ontmoeten in het tweede deel van de reeks.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader of afrader?
Aanrader!
Kopen of lenen? Nu onmiddelijk naar de winkel rennen zou ik zeggen!
If you liked: Ik wou fallen zeggen, maar aan de andere kant zou ik dat toch niet helemaal menen. Dromendochter is zo uniek, dat ik het eigenlijk met niets kan vergelijken.

Dromendochter is een fantastisch, mythisch verhaal over engelen en duivels, over liefde en oorlog, over vrienden en familie. Maar terzelfdertijd is het zoveel meer dan dat!

Schim en schaduw – Leigh Bardugo

Schim en schaduw

Titel: Schim en schaduw
Auteur: Leigh Bardugo
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 352
Gelezen: Hardcover, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads, Bol,

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Alina Starkov is nooit ergens goed in geweest. Maar als haar regiment wordt aangevallen en haar beste vriend Mal zwaargewond raakt, ontwaakt er bij Alina een onbekende kracht die zijn leven redt. Een kracht die het door oorlog getergde koninkrijk voor eens en altijd kan bevrijden. Alina moet alles achterlaten en wordt meegevoerd naar het hof, waar ze getraind zal worden tot lid van de Grisha: het magische elitekorps dat wordt geleid door de mysterieuze Duisterling.
Alina moet de geheimen van de Grisha leren doorgronden nu de toekomst van Ravka in haar handen ligt. In de dreigende duisternis leert Alina niet alleen haar kracht beheersen, maar leert ze ook een kant van zichzelf kennen die ze misschien liever nooit had ontdekt.

Review:

De Grisha trilogie is een van de meest gewaardeerde boekenreeksen in de online boek community en misschien was het daarom wel dat mijn verwachtingen voor dit boek torenhoog waren. Als je constant reviews leest waar de woorden briljant, adembenemend en ongelooflijk origineel in het rond gegooid worden… tja, dan krijg ik automatisch erg hoge verwachtingen. En ik denk dat ik net daarom een beetje teleurgesteld was in dit eerste deel van de serie. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het een fijn boek en ik ga zeker verder met de serie, maar ik was er niet echt van onder de indruk. Er waren te veel kleine dingen waar ik me aan stoorde tijdens het lezen om het boek als fantastisch te bestempelen.

Laten we maar met de deur in huis vallen en beginnen bij datgene wat ik belangrijk vind bij een fantasie boek en dat is de wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Voor mij moet een auteur van fantasieverhalen een levendige wereld creëren. Ik hield van het Russische gevoel en ik vond dat aspect van het verhaal ook origineel en zeker vernieuwend. Maar de wereld bleef erg vlak en zonder dieptegang. Om heel eerlijk te zijn vond ik dat Leigh Bardugo niet genoeg aandacht heeft besteed aan het opbouwen van de Grisha wereld in dit eerste deel. Je wordt als lezer in Ravka gedropt, maar er is geen ruimte vrijgemaakt om je een beetje wegwijs te maken. Wat met de geschiedenis van het land? Hoe zitten de politieke relaties met andere landen in elkaar? Hoe zit het met folklore en religie? Dit vond ik echt een gemis in dit boek. Ik hou van een wereld die echt voor mijn ogen tot leven komt en dat deed Ravka voor mij tot hiertoe niet.

Het gebruik van allerlei Russische woorden in het verhaal vond ik dan weer erg aangenaam en versterkte de Russische sfeer. Maar, en ja er komt een maar, ik had graag een kleine woordenlijst in het boek teruggevonden. Een kleine verklarende woordenlijst, zodat je wist wat de woorden betekenden. Ikzelf ken amper iets over de Russische cultuur, laat staan dat ik de betekenis van Russische woorden ken. Ik ben dan het type lezer dat al deze woorden opzoekt op google, want ik wil graag weten wat ik lees en daar was ik eigenlijk een klein beetje teleurgesteld in Leigh Bardugo. Neem nu bv. het woord Kvas. In Ravka is dit een alcoholische drank waar je kennelijk, volgens het verhaal, snel dronken van wordt. Echter is Kvas een gewone drank in Rusland. Absoluut niet alcoholisch. En ja, ik weet dat Leigh Bardugo op haar website heeft geplaatst dat ze zichzelf wat auteursrechtelijke vrijheid heeft gegeven. Maar had er dan voor gezorgd dat er een verklarende woordenlijst was opgenomen in het boek.

Echter mijn grootste probleem was dat ik het eerste deel van deze reeks verre van origineel vond. Het volgt de alom gekende set up voor YA boeken. Je hebt het tienermeisje dat ontdekt dat ze over een kracht beschikt waar ze haar land mee kan redden. Er is een liefdesdriehoek etc.… Het is echt een heel standaard verhaal van dertien in een dozijn. Daarbovenop komt dat ik Alina absoluut geen aangenaam personage vond. Ze is een heel oppervlakkig meisje dat vaak enkel met zichzelf bezig is. Te zelfingenomen en te geabsorbeerd in haar nieuwe krachten.

 Aanrader voor liefhebbers van:

Liefhebbers van lichte fantasy verhalen in een jongeren setting, zullen Schim en Schaduw zeker weten te appreciëren.