Categorie: Genres

The Raven King – Maggie Stiefvater

the raven king

Titel: The Raven King
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic Press
Pagina’s: 438
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Jarenlang was Gansey opzoek naar een verloren koning. Een voor een betrok hij hen mee in zijn zoektocht. Ronan, een jongen die steelt vanuit zijn dromen. Adam, wiens leven niet langer het zijne is. Noah, die niet langer in een leugen leeft. En Blue, die van Gansey houdt en voorbestemt is om hem te doden. Het einde is nabij. Dromen en nachtmerries beginnen in elkaar op te lossen. Liefde en verlies zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En hun zoektocht lijkt maar niet tot een einde te komen.

Review:

Dit boek… ik weet gewoon niet zo goed waar ik met mijn review moet beginnen. Ant dit laatste deel in de raven cyclus is perfect, maar langst de andere kant laat het toch nog best veel zaken open. Laten we maar beginnen met zeggen dat je deze review vooral niet moet lezen als je de ganse reeks nog niet gelezen hebt. Want ja, je kan onmogelijk een review schrijven over het laatste deel zonder een tipje van de sluier op te lichten. Dus stop nu met lezen!

Je bent hier nog. Oké, maar daarna niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb! The Raven King was een van de boeken waar ik in 2016 het meeste naar uitkeek. Ik had dus erg hoge verwachtingen. Torenhoge verwachtingen om eerlijk te zijn. Maar Maggie Stiefvater heeft me geen seconden teleurgesteld. Dit laatste deel is zonder twijfel het sterkste boek in de ganse reeks en dat wil wat zeggen, gezien ik helemaal dol ben op de reeks. Trouwe lezers weten dat ik wat problemen had met Blue Lily;, Lily Blue. En dat maakte me eerlijk gezegd toch wel wat bang. Want dat boek was de directe aanleiding voor het laatste deel. Alles werd daar in gang gestoken. Nergens voor nodig dus al die zorgen. Want The Raven King was perfect in al zijn eenvouw.

De proloog is ontzettend sterk geschreven en wist me direct te betoveren. Het creëerde onmiddellijk de juiste sfeer voor de rest van het verhaal. De Raven cycle is een erg atmosferisch boek. Een groot deel van de spanning en de actie is volledig gebaseerd op de gevoelens en de sfeer die het verhaal oproept. Als je dacht dat de vorige delen donker waren, wees dan gewaarschuwd. Het wordt allemaal nog veel donkerder! Als je dacht dat de vorige delen magisch waren. Weet dan dat de magie nu echt van de pagina’s zal druipen. Je zal lachen, huilen en rouwen. Bereid je dus goed voor op dit boek, want het is een emotionele rollercoaster!

Het grootste deel van de reeks was ik een grote fan van Blue en Gansey. Zij waren echt wel het koppel waar ik voor supporterde En dat is zeker niet verandert. Ik heb echt genoten van de momenten waarop we hen samen zagen. Hoewel ik moet tegen dat ik de kus des doods toch wel een beetje een anticlimax vond? Nu ja, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik niet had verwacht zo te vallen voor Ronan en Adam. Ik weet dat ik erg laat op de fanboot spring. Maar ik zag nu opeens wat een fantastisch stel zij vormen en hoe intressant hun interacties zijn. Ik zat echt op hete kolen om hen samen te zien en te weten hoe het met hen ging.

Zoals jullie wel weten is Ronan nooit mijn favoriete character geweest. Maar dit is toch wel een beetje verandert in dit laatste deel. Ja, hij is nog altijd een bad boy. An ik ben nu eenmaal niet voor bad boys. Ik zal altijd een Gansey meisje blijven. Maar deze keer wist Ronan zich echt een plekje in mijn hart te veroveren en ik denk niet dat hij er snel zal weggaan. Hij was zachter en kwetsbaar en dat trok me deze keer zo aan in hem. Stonden mijn gevoelens onder invloed van Adam en zijn relatie met Ronan? Was het omdat Ronan eindelijk de confrontatie aanging met zijn broers? Of omdat hij eindelijk kon tonen wie hij werkelijk was? Ik heb er geen idee van, maar ik ben als een blok voor hem gevallen. Ik vond het jammer als we hem niet tegenkwamen in hoofdstukken. Want ik wou graag meer Ronan!

Sowieso is het denk ik wel veilig om te zeggen dat alle personages een ontzettende groei hebben doorgemaakt in de ganse serie. Samen zijn ze steeds verder geëvolueerd en je ziet hen ook duidelijk lessen leren van elkaar, maar ook van het verleden. De groepsbanden en de dynamiek wijzigt naarmate het verhaal vordert. Maggie Stiefvater voegt in dit laatste deel nog een Raven jongen toe. Ikzelf was behoorlijk dol op Henry Chang. Maar ik geef toe dat het laatste deel van een serie een beetje een vreemd moment is om een nieuw personage te introduceren. Langst de andere kant zorgde Henry net voor extra spanning. Want was hij wel te vertrouwen? Of had hij een eigen agenda?

En ja, misschien werd Noah een beetje vervangen door Henry. Ikzelf vond dit niet erg, want voor mij was Noah’s verhaal vertelt. Langst de andere kant is Noah wel een erg belangrijke speler in dit laatste deel van het verhaal. Hij heeft dan niet meteen “actieve” verhaallijnen, maar hij is wel een bindende factor in de ontknoping.

Het boek eindigt een beetje open. Maar dat vond ik niet echt erg, want dat wil zeggen dat we misschien wel terugkeren naar deze groep? Hoop ik? Laat er alstublieft nog een reeks komen over deze groep.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Zeker en vast een aanrader om te lezen deze reeks! Zeer intelligent geschreven en het is en blijft een erg origineel concept binnen het YA genre.

Ik geef je de zon – Jandy Nelson – Ik geef je heel veel metaforen

Titel: Ik geef je de zon
Auteur: Jandy Nelson
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 368
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Synopsis:
Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.
Het verhaal waarin de tweeling dertien is wordt door Noah verteld. De jaren daarna door Jude. Wat Noah en Jude zich niet realiseren is dat ze allebei maar de helft van het verhaal hebben, en dat hun wereld pas weer compleet zal zijn als ze elkaar terug weten te vinden.
  

Review:

Ik weet dat “het ligt niet aan jou, maar aan mij” erg cliché klinkt. Maar bij dit boek is het wel het geval. Ik geef je de zon is een boek dat een ongelooflijke aanhang kent. Maar mij kon het niet betoveren.

Ik begrijp wel waarom mensen zo dol zijn op dit boek. Maar laten we eerst even stilstaan waarom het boek mij niet wist te boeien. Ik kon gewoon geen connectie krijgen met de personages. Jude en Noah zijn sterke karakters, dus daar heeft het zeker niet aan gelegen. De hoofdstukken worden om beurten vertelt vanuit het oogpunt van Jude en Noah. Elk brengen ze een heel eigen invulling van het hoofdstuk met zich mee. Je weet dus altijd perfect wie er aan het woord is. Noah schildert in zijn hoofd en Jude haalt wijsheden uit haar oma’s bijbel aan.

De reden waarom ik geen aansluiting vond bij de personages heeft alles te maken met de schrijfstijl. En eerlijk gezegd denk ik dat het hele boek staat of valt door de schrijfstijl. Als je houdt van hele zweverige omschrijvingen dan ga je dit boek zeker kunnen appreciëren. Voor mij was het allemaal een beetje te veel. Te veel new age, te veel poezie. In normale omstandigheden kan ik wel genieten van een goed geplaatste metafoor. Maar meer dan 370 pagina’s, die tot de nok gevuld zijn met metaforen is een beetje van het goede te veel. Dan verlies ik mijn focus. En samen met mijn focus verlies ik dan ook mijn verbinding met de personages.

Jammer, maar helaas…. Want Ik geef je de zon is op zich wel een erg sterk verhaal. Het behandelt erg belangrijke onderwerpen op een excellente manier. Rouwen en je schuldig voelen is een van de hoofdemoties die uitgebreid aanbod komen en echt uitgediept worden. Ik kon ook de manier waarop homoseksualiteit aanbod kwam erg appreciëren. Erg realistisch, krachtig en met een klein beetje hoop zodat jongeren die met dezelfde twijfels en gevoelens in de knoop liggen zich zeker aangesproken zullen voelen. En ook heteroseksualiteit komt aanbod. Hoe zorg je ervoor dat je niet “dat meisje” wordt? Wanneer voelt iets juist aan? In hoeverre kan je op je eigen gevoelens vertrouwen?

Voor mij ging het boek ook over kinderen die leren dat hun ouders niet perfect zijn. Ouders zijn ook maar mensen die fouten maken. Soms zorgen ze er niet voor dat alles beter wordt. Soms zorgen ouders ervoor dat dingen slechter gaan. Maar toch proberen ze altijd het beste te doen voor hun kinderen. Een mooie boodschap vond ik!

Ik kan dus wel begrijpen waarom zoveel mensen enthousiast zijn over dit boek. Jammer genoeg ben ik niet een van hen. De schrijfstijl zorgde ervoor dat ik nooit emotioneel betrokken raakte en alles vanop een afstandje bekeek. Voor deze ene keer las ik echt een boek, terwijl ik normaal gezien een verhaal beleef.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Als je een bloemige, poëtische schrijfstijl wel kan appreciëren, dan is Ik geef je de zon zeker een aanrader!

Summer at Rose Island – Holly Martin – Zwijmelfactor 100

summer at rose island

Titel: Summer at Rose Island
Auteur: Holly Martin
Uitgever: Bookuture
Pagina’s: 288
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:


Darcy Davenport is klaar voor een nieuwe start. Vastbesloten om al haar mislukte jobs en relaties achter zich te laten, begint ze aan een nieuw avontuur in White Cliff Bay. Ze zit op hete kolen om alle buurtbewoners te leren kennen!   Wanneer Darcy een duik neemt in de baai ontdekt ze het charmante Rose Island met zijn vuurturen. Maar het is niet enkel de vuurtoren die haar intrigeert….
Riley Eddison wil vooral geen verandering. Wanhopig op de vlucht voor zijn verleden, leeft hij in alle stilte in zijn vuurtoren. Maar toch kan hij niet anders dan de prachtige vrouw opmerken die op een dag naar zijn eiland zwemt.
Darcy voelt zich onweerstaanbaar aangetrokken tot de mysterieuze en aantrekkelijke Riley, zeker wanneer blijkt dat het dorp probeert de afbraak van zijn vuurtoren tegen te gaan!
Darcy is verliefd geworden op White Cliff Bay, maar is dat het enige waar ze haar hart heft aan verloren?

Review:

Ik ga deze review beginnen door enkele statusupdates aan te halen die ik op goodreads posten terwijl ik Summer at Rose Island aan het lezen was. Want om eerlijk te zijn, deze status updates vertellen je onmiddellijk wat ik van het boek vond!

“Ik ben verliefd! Ik ben verliefd! Ik ben verliefd! Holly, je bent een schrijvende godin!”(6%)
“k wil nu verhuizen!
White Cliff Bay, ik kom eraan!” (20%)
“Ik moet blijven lezen! Ik kan gewoon niet stoppen!.” (46%)
“Zwijmel, zwijmel, zwijmel!.”
(52%)
“Waarom? Waarom? Waarom?” (76%)
“You go Riley! *cheerleader dansje* (82%)

Ik denk dat het een beetje een understatement is dat ik behoorlijk gek was op Summer at Rose Island. Ik keek sowieso erg uit naar dit derde deel in de White Cliff Bay reeks. Tot nu toe waren het altijd kerstromances en hoewel ik echt kerstverslaafd ben, lees ik toch liever niet over sneeuw en koude tijdens de lente / zomer. Gelukkig moet Holly mijn gedachtegang gevolgd zijn, want ze keert terug naar het liefelijke, Engelse dorpje in de zomer! En wat werd ik weer verliefd. Mijn koffers staan klaar om me permanent te vestigen in White Cliff Bay.

Zoals ik al zei is Summer at Rose Island het derde deel in de reeks. Het kan ook gelezen worden als een alleenstaand boek, maar waar ik zoveel van hou bij Holly Martin is dat ze altijd een manier vind om haar vorige verhalen met elkaar te verweven. Als je mijn blog al een tijdje volgt dan weet je misschien dat ik het erg moeilijk heb om personages los te laten. Ik wil altijd weten hoe het weten gaat nadat het verhaal is afgerond. Zijn ze in orde? Zijn ze gelukkig? Sommige voelen echt aan als vrienden en ik wil dus ook af en toe terug met hun afspreken. Dus je kan je vast voorstellen hoe geweldig ik het vind dat we deze personages terug zien voorbijkomen. Ik maakte echt een vreugdedansje op het ogenblik dat Lily en George terug in het verhaal kwamen. Ik was zo gelukkig voor hen en het leven dat ze nu hebben.

Nog een sterk punt in Holly’s schrijfstijl is dat ze nooit hetzelfde verhaal vertelt. Het is erg makkelijk om altijd in hetzelfde stramien te vallen als je romantische verhalen schrijft. Maar zij geeft het toch elke keer een heel andere draai. Haar personages zijn een voor een erg aimabel en je zal zo voor ze vallen. Maar toch zijn ze allemaal heel eigen personages en lijken ze geen kopie van elkaar. Ook de romances zelf hebben telkens een andere invalshoek en verlopen erg verschillend. Hierdoor blijft elk boek fris en vernieuwend. Deze keer zat ik echt op het puntje van mijn stoel omdat ik het allemaal niet zag goedkomen. En dat is voor mij een teken dat Holly echt weet waar ze mee bezig is!

Ik ga nog even door met raaskallen over dit boek. (Ik ben een gigantische Holly Martin fan, dat valt niet te ontkennen.) Naast de romance in dit boek is er ook een deel “informatie”. Deze keer gaat dit specifiek over haaien. Erg interessant, want net zoals de meeste mensen ken ik wel de klassieke, bekende haaisoorten, maar dat er zoveel soorten waren had ik nooit durven dromen. We leren ook erg veel over het Britse eten. Gezien Riley, het mannelijke hoofdpersonage, door Darcy geïntroduceerd wordt in de Britse culinaire wereld. Erg leuk om over te lezen, zeker omdat ik zelf geen grondige kennis heb van de Britse snacks en snoepjes. Gelukkig wordt alles goed uitgelegd. Holly gaat er niet van uit dat haar lezers wel zullen weten waar ze het over heeft.

Dus neem dit boek mee naar het strand. Installeer je op een stoel bij de zee, bestel een ijsje of een koel glas wijn en laat je meeslepen! (Moest je het net als ik op een regenachtige dag lezen dan werkt je Eigen zetel en een kop thee net zo goed!)

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Summer at Rose Island is een heerlijk zomers boek, met een prachtige romance. Maar ook met sterke, geloofwaardige vriendschappen en een echt gemeenschapsgevoel, zoals je dat enkel in kleine dorpjes vind. .

 

The Chocolate Thief – Laura Florand – Warm en zacht als chocolade

the chocolate thief

Titel: The chocolate thief
Auteur: Laura Florand
Uitgever: Kensington
Pagina’s: 303
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Synopsis:

De knappe fransman Sylvain Marquis weet wat vrouwen willen – chocolade. Hij heeft zich dan ook jarenlang getrained om zich met chocolade een weg in een vrouws hart te veroveren.  De Amerikaanse Cade Corey is dan weer de erfgename van een groot fortuin. Maar toch kan ze niet kopen wat ze zo graag wil: De geheimen waar Sylvain mee speelt in zijn parijse laberatorium. De chocolade tovenaar wil kost wat kost zijn geheimen beschermen tegen de keizerin van de Amerikaanse chocoladereep. Maar geheimen die niet gekocht kunnen worden, kunnen natuurlijk wel gestolen worden. En wat met je hart?

Review:

Soms moet een boek mij hetzelfde gevoel geven als een grote mok warme thee en een stuk chocolade The chocolate thief voldoet perfect aan deze eis! Het is een zeemzoet, romantisch boek. Typische chicklit, maar af en toe heb ik daar nood aan. Een “guilty pleasure” net zoals een doos chocolaatjes van mijn favoriete chocolatier in de stad.

Het verhaal is zonder twijfel erg voorspelbaar en vol stereotypes. Een rijke Amerikaanse erfgename die naar Parijs reist om het familiefortuin te vergroten, maar daar ontdekt dat het leven meer te bieden heeft.

Terwijl ik dit boek aan het lezen was stelde ik regelmatig vast dat dit is hoe een romance voor volwassenen moet zijn. Want er zitten behoorlijk wat stomende scenes in dit boek. En dat kan ik zeker wel appreciëren. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen weten dat ik een dosis seks in een boek zeker kan plaatsen en er ook effectief van kan genieten. Niet dat ik een seks verslaafde ben. Maar wanneer een boek een relatie tussen twee volwassenen in beeld brengt, dan is het niet meer dan realistisch dat hier lichamelijk contact aan te pas komt. En dan heb ik het niet over handjes vasthouden en af en toe eens passioneel zoenen. Een realistische weergave van een relatie houdt seks in op een bepaald punt. Het hoeft zeker geen vijftig tinten grijs te zijn, maar wanneer twee mensen zich aangetrokken voelen tot elkaar dan volgt er al eens wat actie tussen de lakens. The chocolate thief lost deze verwachtingen zonder veel problemen in.

Natuurlijk is dit boek niet zonder fouten. Ikzelf ergerde mij bevoordeeld dood aan het willekeurig gebruik van Franse woorden of uitdrukkingen en dit bijna elke 5 zinnen. Ik begrijp dat dit gebruikt werd als sfeer creatie. Maar het zorgde er eerder voor dat je leeservaring onderbroken werd. Het werd ook erg willekeurig gebruikt. Ik had het misschien meer kunnen appreciëren als er een soort van consistentie in had gezeten?

Daarbovenop was ik geen grote fan van Sylvian. Ik weet dat ik waarschijnlijk een van de weinige lezers ben die niet smoorverliefd op hem werd. Maar eerlijk waar, hij kon me maar matig bekoren. Hij heeft zeker zijn goede kanten, maar de manier waarop hij neerkijkt op Cades familiebedrijf vond ik gewoon vreselijk en onrespectvol.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

The chocolate thief is voor mij de volwassen versie van Stephanie Perkins Anna & The French Kiss. Licht, luchtig en zonder angst of duistere momenten. Perfect om even weg te dromen en je hoofd helemaal leeg te maken.

What we left behind – Robin Talley –

what we left behing

Titel: What we left behind
Auteur: Robin Talley
Uitgever: harlequin Teen
Pagina’s: 416
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Toni & Gretchen zijn het koppel waar iedereen in het middelbaar jaloers op was. Ze zijn reeds een eeuwigheid samen. Maken nooit ruzie en ze zijn nog altijd smoorverliefd op elkaar. Wanneer ze elk aan een andere universiteit gaan studeren, zijn ze er allebei van overtuigt dat hun relatie sterk genoeg is om deze grote stap te overleven. De realiteit is echter toch anders dan ze zich hadden voorgesteld. Toni, die zichzelf identificeert als genderneutraal, ontmoet een groepje transgenders en begint haar zoektocht naar wie ze nu werkelijk is. Ondertussen kan Gretchen zich niet meer herinneren wie zij nu eigenlijk is als ze geen stelletje vormt met Toni. Is hun liefde sterk genoeg om dit allemaal te overleven?

Review:

De laatste tijd lijk ik heel veel gemengde gevoelens te hebben over de boeken die ik lees. En ook dit boek zorgt er voor dat ik alle mogelijke kanten opga met mijn gevoelens.

Ik keek erg uit naar dit boek, maar jammer genoeg moest ik vaststellen dat het een van de teleurstellendste boeken was dat ik in maanden heb gelezen. Misschien had ik wel te hoge verwachtingen? Tenslotte zijn er weinig boeken waarbij het hoofdpersonage genderqueer is en ik keek er echt naar uit om meer te weten te komen over dit onderwerp. Want laten we eerlijk zijn, ik ben zeker geen expert op dit vlak. Maar na het beëindigen van What we left behind heb ik het vaag vermoeden dat ik er meer van ken dan de auteur zelf…. Een beetje jammer eigenlijk. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen en meteen het grootste probleem van dit boek aankaarten: Genderqueer is geen tussenliggende periode waarin je probeert te beslissen wat je nu concreet gaat zijn. Het is absoluut niet hetzelfde als transgender zijn!

End at is meteen waarom ik zo een hekel had aan de hoofdstukken die vanuit Toni’s oogpunt warden vertelt. Naar mijn gevoel leunt het verhaal meer naar dat van een transgender, dan dat het echt gaat over genderqueer zijn. Laat me nog maar eens herhalen dat genderqueer zijn niet wil zeggen dat je nog niet gekozen hebt tussen man of vrouw. Het is geen periode waarin je zegt: ik ben nog niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik een man ben. Genderqueer wil zeggen dat je nog man nog vrouw bent of het wil net zeggen dat je allebei tegelijkertijd bent.

Ik had ook wat problemen met het lezen van Toni’s hoofdstukken. Zo voelde ze erg vaak aan als een schoolboek en niet meer als een roman. Ik begrijp dat je hot topics zoals de samenleving en geslacht gerelateerde woorden wil aankleden. En die zaken dienen ook zeker aanbod te komen in een boek dat handelt over dit onderwerp. Maar het voelde erg belerend en de gesprekken tussen de personages voelden erg geforceerd. En misschien zou dat belerende toontje me niet zo hebben tegengestoken als de boodschap die het boek wil brengen correct zou zijn. Maar dat is het dus niet…

Jammer genoeg was dat niet het enige probleem dat ik had met dit verhaal. Halverwege keek ik naar mijn echtgenoot en zei ik “dit is gewoon belachelijk en zo erover.” Het lijkt of dit boek wil elke mogelijke persoonlijkheid aanbod laten komen. Je kan het zo gek niet bedenken of het is aanwezig. Ik ben een grote voorstandster van meer diversiteit in boeken, maar er moet toch een punt zijn waarop een auteur beseft dat het nu wel genoeg is geweest? Lesbiennes, homo’s, transgenders, genderqueer. Aziaten, Afrikanen, Amerikanen…. Christenen, gothic meisjes, fotomodellen…. Het boek wil allesomvattend zijn en iedereen aanspreken. Maar net door deze overdaad lijkt het voor mij juist niemand volledig in het verhaal op te nemen.

Waarom gaf ik dit verhaal dan toch nog twee sterren? Omdat ik eigenlijk wel genoten heb van de hoofdstukken die vertelt worden door Gretchen. Dat waren de hoofdstukken die ervoor zorgden dat ik echt nadacht over het onderwerp en me vragen begon te stellen. Veel van die vragen spookten ook in Gretchen haar hoofd rond. Jammer genoeg kregen deze geen echte plaats in het boek en bleven ze dus ook grotendeels onbeantwoord. Op sommige momenten was Gretchen een beetje te braaf en te lief naar mijn zin. Ik wou haar eens goed door elkaar schudden en roepen dat het best oké is om af en toe lekker egoïstisch te zijn. Maar doorheen het boek zie je Gretchen echt groeien en meer tot zichzelf komen. Ze kiest ervoor om haar eigen pad te bewandelen en te ontdekken wie zij is op zichzelf.

Ik moet ook bekennen dat ik graag lees over de ouders in dit soort verhalen. Hoe reageren zij op deze situatie? Sinds ik zelf mama ben voel ik me altijd aangetrokken tot de ouders in het verhaal. Tijdens het lezen kan ik mezelf er niet van weerhouden om te denken over de impact als dit over mijn zoon zou gaan. Hoe zou ik als mama reageren? Hoe zouden we daar als ouders mee omgaan? En eerlijk, dit verhaal is jammer genoeg gevuld met vreselijke ouders, maar ook hun reacties waren zeer leerzaam.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik zou dit boek niet aanraden als je graag wat meer wil leren over genderqueer zijn. Op dit moment kan ik eigenlijk geen enkele goede reden bedenken waarom je dit boek wel zou lezen.

 

Forgetting August – J L Berg – vergeten en herinneren…

forgetting august.jpg

Titel: Forgetting August
Auteur: J.L Berg
Uitgever: Grand Central Publishing
Pagina’s: 384
Uitgave: E-arc door de uitgeverij
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Op sommige dagen denkt Everly dat ze hem tegenkomt op straat. Of dat ze hem ziet staan in de supermarkt. Soms staat hij naast haar aan het rode licht of ziet ze hem passeren op restaurant. Het duurt maar een seconde en toch stopt haar hart altijd eventjes met slaan. Het speelt geen rol dat ze ondertussen verder is gegaan met haar leven. Dat ze op het punt staat te trouwen met een andere man. Op dat moment kan ze enkel kort pannikeren, voordat ze beseft dat het August niet kan zijn. August ligt in een coma, al bijna twee jaar. Maar wat als hij wakker wordt?

Review:

Dit boek bezorgde me echt gemengde gevoelens. Ik heb geen idee hoe ik eigenlijk aan deze review moet beginnen. Laten we dan maar beginnen met te zeggen dat ik echt wel van dit boek genoten heb. Ik werd er niet door van mijn sokken geblazen, maar ik heb tijdens het lezen wel genoten. Ik wou echt weten hoe de vork uiteindelijk in de steel zat.

Dit boek valt in de categorie new adult, maar het is echt een heel ander verhaal dan alle vorige boeken die ik reeds las in dit genre. Het is deels een liefdesverhaal, maar tegelijkertijd ook een mysterie. Het concept van dit boek intrigeerde mij vanaf de eerste pagina. Ik ben sowieso een grote liefhebber van liefdesverhalen, maar ik sta altijd een beetje huiverig tegenover mysteries. Maar dit boek wist me echt geboeid te houden. Wat is er gebeurt met dit prachtige koppel? Hoe zijn ze zo van elkaar vervreemd? Hoe is August in zijn coma terecht gekomen? En wie is Trey en hoe heeft hij een rol gespeeld? Ik was echt nieuwsgierig en het zorgde ervoor dat het boek vlot leesbaar was. Als het enkel over de romance tussen Everly en August had gegaan dan had het boek snel saai geworden denk ik. Maar nu ben je als lezer echt geboeid daar alles wat er gebeurt en wil je meer weten.

Ik heb echt genoten van het overgrote gedeelte van het verhaal. Ik vond vooral Everly’s innerlijke strijd echt realistisch. Ze vocht echt tegen de aantrekkingskracht die August en zij hebben. Haar droom om in een veilige, kalme omgeving te leven kwam geloofwaardig over, maar is dat wel genoeg voor haar? Een belangrijk deel van het verhaal is een liefdesdriehoek. En hoewel ik daar in normale omstandigheden niet de grootste fan van ben was hij in dit verhaal realistisch en hoorde het er gewoon bij. Er waren natuurlijk momenten dat ik Everly’s keuzes in vraag stelde en niet met haar kon meegaan in haar beslissingen. Maar haar acties voelden nooit geforceerd aan. Ik kon haar altijd begrijpen en respecteren. Everly was echt een heerlijk personage. Ik voelde met haar een instant click. Hoe kon het ook aners? Een vrouw die geobsedeerd is door outlander, rood haar heft en van koken houdt. Ze staat zeker in mijn top 10 fictionele personages waar ik graag een kop koffie mee wil geen drinken.

Vanaf het begin voelde ik erg mee met August. Ik ben misschien een van de weinige lezers die zich tot hem aangetrokken voelde vanaf het prille begin. Maar ik vond hem echt heel aardig en ik hoopte dat alles voor hem op zijn pootjes zou terecht komen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van August en Everly. Elk hoofdstuk wisselen we van personage. En ik denk dat dit de reden is waarom ik August onmiddellijk leuk vond. Hij is niet het monster dat Everly ons voorhoud in haar hoofdstukken. Wat je ziet is een gebroken man die probeert te ontdekken wie hij ooit was. Een plotopbouw die voor mij perfect werkte.

En toch had ik twee grote problemen met het boek en deze beïnvloeden toch wel mijn plezier tijdens het lezen. Allereerst is er Every’s constant nood aan een man in haar leven. Ik begrijp dat ze verscheurd wordt door deze twee mannen in haar leven. Maar wanneer het hele kaartenhuisje in elkaar valt, waarom blijft ze dan niet gewoon even alleen? Ze heeft een fantastische vriendin waar ze terecht komt. Waarom is ze niet gewoon even alleen maar Everly? Neen, ze loopt recht in de armen van een andere man. Net of het leven is niets waard als ze niet integraal deel uitmaakt van een relatie. Waarom kan ze niet gewoon sterk zijn en eerst ontdekken wat ze wil in het leven, zonder zich telkens te verschuilen achter een mannelijke figuur? Ik vind het helemaal vreselijk als een vrouwelijke auteur zulke zwakke vrouwelijke personages bedenkt.

Mijn tweede probleem met dit boek is voornamelijk dat het hele plot gebaseerd is op miscommunicatie. De reden dat Everly en August uit elkaar zijn gegroeid is puur en alleen omdat ze niet met elkaar communiceren. In een gezonde, volwassen relatie bespreek je problemen en probeer je elkaar te steunen. Hoe erg alles ook wordt op een bepaald moment leg je al je kaarten open op tafel en zoek je samen een oplossing. Je loopt niet weg en verschuilt je niet onder een steen. Dus ja… ik was behoorlijk geïrriteerd door dit gedrag. Want om heel eerlijk te zijn, er had nooit een probleem geweest in de eerste plaats als iedereen zich zou gedragen als volwassenen.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Dus ja, zeer gemengde gevoelens. Ik heb ondertussen het tweede deel in deze set reeds aangeschaft, want ik wil weten hoe alle puzzelstukken uiteindelijk in elkaar passen. Hopelijk vind ik in het tweede deel sterkere personages en meer communicatie terug.

 

Fairest – Marissa Meyer – Spiegeltje spiegeltje aan de wand… wie is de slechtste van het land?

fairest

Titel: Fairest
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Feiwel and Friends
Pagina’s: 220
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Zuiver kwaad heeft een naam. Het verbergt zich achter een geweven doek en zorgt er met haar krachten voor dat iedereen haar de mooiste van het land vind. Maar wie is koningin Levana eigenlijk? Haar verhaal wordt nu eindelijk vertelt.

Review:

Het onmogelijke is gebeurt! Ik heb een boek uit The Lunar Chronicles 5 sterren gegeven! Op dit moment is Fairest absoluut mijn favoriete deel uit de reeks. Misschien omdat het meer een origin verhaal is? In de andere delen leren we erg weinig over Levana. En dit is eindelijk haar verhaal! Het verhaal dat een antwoord zou moeten geven op alle vragen die ik had over haar “slechte karakter” en hoe ze eigenlijk de slechterik in het verhaal is geworden.

En fairest loste al mijn verwachtingen ook effectief in. Sowieso hou ik wel van een goede slechterik, vooral diegene die erin slagen om een plekje in mijn hart te veroveren. Begrijp me niet verkeerd, de slechterik is meestal altijd door en door slecht. Maar dan nog wil ik graag een klik tussen ons voelen, dat kleine vonkje dat ervoor zorgt dat ik stiekem toch op een goede afloop hoop voor hen. En Levana en ik, wij hadden die vonk. Op een bepaald moment hoopte ik, tegen beter weten in, dat ze haar sprookjeseinde zou krijgen.

Begrijp me niet verkeer. Ook in dit deel van de reeks is Levana door en door slecht en zelf een beetje gestoord met momenten. Fairest probeerde me er niet van te overtuigen dat Levana een triest verleden was en eigenlijk verkeerd begrepen werd door de menigte. Het verhaal wou nooit dat we zouden zeggen: “oh kijk, daarom is ze slecht geworden.” Ik moet zeggen dat Marissa Meyer mijn respect verdient heeft met dit deel van de reeks. Het was zo makkelijk geweest om een verhaal te schrijven over de vreselijke jeugd van Levana en haar karakter daar volledig op te baseren. Maar dat deed ze niet. Ze schreef een geloofwaardig verhaal en je kon als lezer de neerwaartse spiraal waar Levana in belande echt goed volgen.

Een neerwaartse spiraal… zo zou ik Levana’s verleden echt omschrijven. Het begon allemaal heel onschuldig. Een glamour hier, een leugentje om bestwil daar en voor ze het weet zit ze gevangen in een web van leugens. En daar houdt het niet op. De leugens worden moord en verraad. Ja, Levana is en blijft mentaal instabiel. Ze is gevangen in een droomwereld die ze voor zichzelf gecreëerd heeft en waar ze geen inbreuk op duld. Maar tegelijkertijd is ze een tragisch personage. Want ik geloofde echt dat ze gewoon gelukkig wou zijn. Ze wou alles en op het einde van de rit blijft ze met lege handen over.

Voor ik aan dit verhaal begon las ik een paar reviews en een van de zaken die ik het meeste terugzag komen in review was het feit dat dit niets zou toevoegen aan de verhaallijn. Met deze mening kan ik echt niet akkoord gaan. Voor mij was Fairest net het meest waardevolle deel in de reeks. Het brengt zoveel duidelijkheid. Enerzijds over de geschiedenis van de Lunar dynastie, maar ook hoe Levana uiteindelijk stiefmoeder werd. Hoe het wolvenleger gecreëerd werd en hoe prinses Selene zogezegd om het leven kwam.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Fairest is vooral een karakterstudie van een slechterik. Dat wil ik zeker duidelijk stellen. En ja, het zorgt niet voor een vooruitgang in de huidige verhaallijn. Maar het brengt heel veel losse eindjes samen en heeft wortels in elk ander deel van het verhaal. Ik zou je zeker aanraden om Fairest! Zeker omdat het ervoor zorgt dat er heel veel puzzelstukken in elkaar passen en de eerste stappen richting winter zijn gezet.

Cress – Marissa Meyer – Rapunzel hoog in de toren? Ruimte zal je bedoelen!

cress

Titel: Cress
Auteur: Marissa Meyer
Uitgeverij: Penguin books
Pages: 560
Format: Paperback

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Opgesloten in een sateliet die rond de maan en de aarde tolt, probeert een hackster de wereld te redden. Cress is niet de het typische voorbeeld van een jongedame in nood.  Cress heeft haar hele leven lang niets anders gekend dan gevonden zijn. Opgesloten in haar sateliet helpt ze onder dwang koningin Levana met haar duistere plan.
Maar dan beginnen de paden van Cress en Cinder te kruisen. En opeens lijkt een goedde afloop mijlenver weg.

Review:

Nog maar eens een review van de Lunar Chronicles. Ik weet het, ze worden een beetje afgezaagd. Maar de boeken worden wel beter en beter, naarmate de serie vordert. Dus ik blijf er gewoon reviews over posten. Wie weet is er wel iemand op de wereld die de reeks nog niet gelezen heeft?

Ik keek er echt naar uit om in Cress te beginnen. Na Scarlet was ik echt geïntrigeerd door de serie en laat Rapunzel nu net een van mijn favoriete sprookjes zijn. Marissa Meyer heeft me zeker niet teleurgesteld met dit deel van de reeks. Alle klassieke elementen van Rapunzel bleven behouden, maar ze slaagde er toch in ze op een futuristische wijze te gebruiken.

Cress is voor mij ook het best geschreven deel van de reeks op dit moment. Waar Cinder op sommige momenten gewoon saai en langdradig was, is Cress een fantastische puzzel vol spannende plotwendingen die op onverwachte momenten allemaal samenkwamen als een geheel. Zoals jullie weten heb ik ontzettend genoten van Scarlet, maar daar zat bij momenten de snelheid van het verhaal toch nog wel verkeerd. In Cress lijkt dat probleem helemaal van de baan te zijn. Met elk deel wordt er een tandje bij gestoken en nu lijkt the lunar chronicles echt op kruissnelheid te zijn.

Cress is een nieuw personage in de reeks en ik ben eigenlijk best verbaasd dat ik zo dol op haar ben. Ze is absoluut niet de vurige, gepassioneerde heldin waar ik normaal mee dweep. Neen, Cress is erg aardig, onzeker en een beetje aan e stille kant. En toch slaagde ze erin om mijn hart te veroveren. Misschien omdat ze in de loop van het verhaal echt open bloeide of omdat ze in perfecte harmonie is met haar tegenspeler Thorne? Ik heb echt genoten van alle scenes die zij samen hadden. De grapjes, de aantrekkingskracht, de gevatte opmerkingen. Ik bleef qua romantiek een beetje op mijn honger zitten, dus zit ik op hete kolen voor Winter. Hopelijk krijgen Thorne en Cress daar een kans op hun sprookjeseinde?

In mijn review van Scarlet liet ik reeds vallen dat ik Cinder steeds sympathieker vond worden. Ze zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete personage worden, maar ik lees haar hoofdstukken toch al met meer plezier dan voorheen. Ik hou ervan dat zij niet zwart wit is en heel erg met zichzelf in de knoop ligt. Ze niet enkel de heldin die de wereld wil redden, maar ze is ook erg onzeker. En misschien herinneren jullie je misschien wel dat ik totaal geen fan was van Kai? Wel, hij heeft mijn sympathie eindelijk kunnen winnen. Ik kan eindelijk respect voor zijn keuzes opbrengen en vooral de manier waarop hij met bepaalde zaken omgaat. Ik ben nog steeds geen voorstander van de relatie tussen Cinder en Kai. Maar wie weet, wijzigt Winter nog wel mijn gedachten?

Ik miste Scarlet wel in dit deel. Ik keek er zo naar uit om haar relatie met Wolf te zien ontwikkelen. Maar we krijgen haar amper te zien. De scenes die ze wel heeft zijn hartverscheurend en vreselijk. Marissa Meyer weet hoe ze haar personages moet laten lijden.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik moet toegeven dat de boeken steeds beter en beter worden. Dus ik kan eerlijk toegeven dat ik echt uitkijk naar Winter!

Sterrenregen – Colleen Hoover

sterrenregen

Titel: Sterrenregen
Auteur: Colleen Hoover
Uitgeverij: Zk
Pages: 320
Format: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Sterrenregen van Colleen Hoover: Holders kant van het verhaal. Dean Holder heeft twee mensen ontzettend in de steek gelaten: zijn zus, Lesslie, en zijn vroegere buurmeisje, Hope. Er flakkert voor het eerst in tijden weer iets van hoop in hem op als hij bij de supermarkt een meisje tegenkomt dat sprekend lijkt op het buurmeisje dat hij jaren geleden voor het laatst heeft gezien. Maar ze stelt zich voor als Sky. En hoe hij ook zijn best doet, ze lijkt zich hem of hun verleden niet te herinneren. Is dit wel de echte Hope? Op een gegeven moment wordt hij zo verliefd op haar dat hij niet meer weet of hij dat nou wil of niet.

Review:

Het is niet echt een geheim dat ik een grote fan ben van Colleen Hoover. Recent postte ik nog een erg positieve review over haar boek sterrenhemel. Sterrenhemel was een boek dat echt zijn klauwen in mij sloeg en me niet meer liet gaan. Zelfs nadat ik het boek uit had bleef ik in mijn gedachten bezig met Sky en Holder. Toen ik zag dat er een companion boek was kon ik niet wachten om hem te lezen. Jammer genoeg dacht de postbode daar anders over en moest ik drie dagen op mijn boek wachten.

Maar het was zonder twijfel het wachten waard. Ik denk zelf dat ik sterrenregen nog net een tikkeltje beter vond dan sterrenhemel. Maar het zou ook kunnen omdat ik deze erg recent las en hij dus nog vers in mijn geheugen zit. Sterrenregen is het verhaal uit sterrenhemel, maar deze keer vertelt vanuit Holder zijn standpunt. Een hervertelling, maar langst de andere kant ook weer niet. De twee boeken vormen samen eigenlijk een groot verhaal. Je kan ze allebei losstaande van elkaar lezen en toch een afgerond verhaal krijgen. Maar samen vormen ze pas echt het totaalplaatje en krijg je echt de totale puzzel te zien.

Natuurlijk is de verhaallijn van sterrenregen erg gelijkaardig met sterrenhemel. De grote plottwist ken je als lezer natuurlijk al en zal je dus niet meer zo overvallen als de eerste keer. Je bent als lezer een beetje voorbereid op de emotionele impact, maar terzelfdertijd ook weer niet. Met Colleen Hoover weet je eigenlijk nooit wat je mag verwachten en ook in dit boek zorgt ze weer voor een hele onverwachte wending in het verhaal. Iets totaal nieuws wat er weer voor zorgt dat je even met je ogen moet knipperen en dat je denkt “wat?”. En eerlijk, dat zorgt er alleen maar voor dat ik nog meer van Colleen Hoover ga houden. Want dit had net zo goed gewoon Holders verhaal kunnen zijn. Hetzelfde verhaal, maar ze maakt er een compleet nieuwe ervaring van. Ze gaat dieper in op de broer – zus relatie en wat er effectief gebeurt is op die noodlottige avond.

Sterrenhemel was een erg emotioneel verhaal, sterrenregen deed me effectief naar de tissues grijpen. Voornamelijk omdat de brieven die Holder schrijft aan zijn zus erg aangrijpend zijn. Hij stort echt zijn hart bij haar uit en dat is rauw en echt. En dan is er die ene brief die er echt voor zorgde dat mijn hart in duizend stukken brak. Een erg emotioneel verhaal.

En dan is er nog Daniel, een heel nieuw personage in het verhaal. Hij zorgt ervoor dat dit verhaal nog meer echt Holder wordt. Daniel is namelijk Holders beste vriend en ik heb echt genoten van hun relatie. De grapjes, het sarcasme dat jongens onder elkaar gevoel… echt heerlijk.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagessw7htj08-e1447671354827imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Dus, als je net als ik dol was op sterrenhemel dan moet je zonder twijfel ook sterrenregen een kans geven. En als je sterrenhemel nog geen kans hebt gegeven, dan wordt het hoog tijd dat je nu naar de boekhandel rent!

 

Scarlet – Marissa Meyer – Upgrade!

scarlet

Titel: Scarlet
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Manteau
Pagina’s: 380
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Terwijl Cinder verwoed pogingen onderneemt om te ontsnappen uit de gevangenis, is aan de andere kant van de wereld, in Frankrijk, Scarlet Benoit op zoek naar haar verdwenen grootmoeder. Tijdens haar tocht ontdekt ze dat haar grootmoeder veel geheimen had. Wanneer ze Wolf, een rebel, ontmoet, lijkt hij de enige die haar kan helpen, ook al zegt haar instinct dat ze hem niet kan vertrouwen. Ondanks zijn duistere verleden, voelt Scarlet zich toch aangetrokken tot hem Het speurwerk van Scarlet en Wolf brengt hen op het pad van Cinder, en hun verhaal blijkt veel meer verbonden dan ze konden vermoeden. Samen moeten ze alles op alles zetten om uit de handen te blijven van de geslepen Lunar koningin Selena, die bereid is tot alles om van prins Kai haar man, haar koning maar vooral haar gevangene te maken.

Review:

Wat is het toch met reeksen die een vreselijk eerste deel hebben, maar mij dan toch kunnen overtuigen in het tweede deel? Ik had het reeds voor met de Grisha trilogie en nu weer met de Lunar Chronicles.

Cinder was een grote teleurstelling en dat is dan eigenlijk nog redelijk “zacht” uitgedrukt. Dus ja, ik had zo mijn twijfels over Scarlet. Vooral omdat ik eigenlijk totaal geen band heb met het originele verhaal. Roodkapje is een sprookje dat iedereen kent, maar het sprak mij nooit ontzettend aan. Maar Scarlet bracht daar verandering in!

Scarlet heft er echt voor gezorgd dat ik met andere ogen naar Marissa Meyer en haar schrijfstijl kijk. Deze keer werd ik echt meegesleurd in het verhaal en ik begon Cinder zelf een aangenaam personage te vinden. In het eerste boek vond ik haar erg saai en een beetje stereotiep, maar deze keer kwam ze voor mij echt tot leven. Ze voelde als een echt meisje en ik kon haar keuzes begrijpen en respecteren. Ik ben nog altijd geen grote fan van keizer Kai. Zijn hoofdstukken waren echter erg beperkt. Gelukkig maar, want ik vind hem nog altijd erg saai en onrealistisch. Maar wie weet, misschien kan ik hem in een volgend boek wel erg appreciëren?

Een groot deel van mijn leesplezier heb ik denk ik te danken aan een ganse nieuwe cast personages. En vooral de manier waarop hun verhaal in aanraking kwam met Cinder. Ze vloeien echt zonder problemen in elkaar over. Ook het feit dat het boek vanuit verschillende punten verteld werd zorgde ervoor dat ik meer wou lezen. Wanneer Cinder aan het woord was, wou ik weten hoe het met Scarlet ging. En omgekeerd. Erg verfrissend!

Zoals ik reeds zei, de nieuwe personages zijn echt een meerwaarde in dit boek! Scarlet sprak mij vanaf het begin erg aan. Misschien omdat ze een heel ander personage is dan Cinder? Ze heeft een erg boeiende achtergrond en ik hou ontzettend van haar loyaliteit. Scarlets “love” interest is Wolf en ik kan begrijpen waarom een dame als Scarlet zich aangetrokken tot hem zou voelen. Het verhaal rond Wolf en zijn achtergrond was erg boeiend en volgens mij heeft Marissa Meyer me hier overtuigt van haar kunnen. De puzzelstukjes van Wolf paste zo perfect in elkaar met de rest van het verhaal! Ontzettend goed gedaan!

En dan is er natuurlijk Carswell Thorne. Ik ga onmiddellijk toegeven dat ik behoorlijk dol ben op hem. Zijn sarcastisch gevoel voor humor zorgde echt voor een vrolijk nooit in een toch wel donker verhaal. Ik ben echt benieuwd hoe zijn verdere rol in de serie zich zal ontvouwen.

Dus wat dit allemaal rozengeur en maneschijn? Neen, dat zeker niet. Ik ben nog altijd niet van mijn sokken geblazen door deze reeks. Het verhaal blijft te simplistisch voor mij en ik zou graag meer uitdieping zien in de personages en de relaties. Iedereen speelt zijn rol, maar niets meer of minder.

Ik heb echt genoten van Scarlet, maar ik ben nog altijd niet mee met de hype. Wie weet brengt Cress daar verandering in?

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal: