Categorie: Genres

Down Among the Sticks and Bones – Seanan McGuire

down among the sticks and bones

Titel: Down Among the Sticks and Bones
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 189
Uitgave: E-book
Genre: adult, fantasy
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Tweelingzussen Jack en Jill waren zeventien toen ze hun weg terug naar huis vonden en terecht kwamen in Eleanor West’s huis voor Wayward children.  Dit is het verhaal over wat er eerste gebeurde…..
Jacqueline was haar mama’s perfecte dochtertje. Beleefd en stil, altijd opgekleed als een kleine prinses. Als haar moeder soms wat streng was, dan was dat met een reden. Je kweekt niet zomaar een perfecte dochter.

Jillian was haar vaders perfecte dochtertje. Avontuurlijk en altijd opzoek naar een nieuwe uitdaging. Een echte kwajongen. Papa wou liever een zoon, maar je moet het doen met wat de natuur je geeft.
Op hun vijfde verjaardag leren de meisjes dat volwassenen niet te vertrouwen zijn.
Wanneer ze twaalf zijn vinden ze een trap die hen naar een wereld vol magie, mysterie en dood zal brengen.

Review:

TWee weken geleden plaatste ik een enthousiaste review over Every Heart a Doorway van Seanan McGuire. Ik vertelde toen al dat ik op hete kolen zat om in het tweede deel van de reeks te beginnen. Ik kon niet wachten om terug in de donkere, fantasiewereld van de Wayward Children te verdwijnen. Maar wat ik niet verwacht had, gebeurde toch… Down Among the Sticks and Bones blies me helemaal van mijn sokken.

“Some adventures begin easily. It is not hard, after all, to be sucked up by a tornado or pushed through a particularly porrous mirror; there is no skill involved in being swept away by a great wave or pulled down a rabbit hole. Some adventures require nothing more than a willing heart and the ability to trip over the cracks in the world.
Other adventures must be committed to before they have even properly begun. How else will they know the worthy from the unworthy, if they do not require a certain amount of effort on the part of the ones who would undertake them? Some adventures are cruel, because it is the only way they know to be kind.” 

Down Among the Sticks and Bones is een heel nieuw verhaal in de Wayward Children reeks. Het kan perfect als stand-alone gelezen worden, maar sluit terzelfdertijd perfect aan bij de sfeer en het algemene gevoel van Every Heart a Doorway. In dit verhaal volgen we Jack en Jill tijdens hun leven voor Eleanor Wests school. We zien ze opgroeien, hun weg vinden naar the moors en uiteindelijk ook terugkeren naar de “echte” wereld.

“The Moors were beautiful in their own way, and if their beauty was the quiet sort that required time and introspection to be seen, well, there was nothing wrong with that. The best beauty was the sort that took some seeking.” 

Het verhaal van Jack en Jill is zonder twijfel nog donkerder dan het eerste deel uit de reeks. Het bevat ook veel minder humor, maar daarvoor krijg je in ruil een ontzettend atmosferisch verhaal vol dilemma’s en keuzes. Tussen alle vampiers, weerwolven, gekke wetenschappers en zeemonsters door is de rode draad van het verhaal eigenlijk wat het inhoud om een meisje te zijn. Hoe ben je nu het perfecte meisje? Wat als blijkt dat je plaatje niet klopt? Of wat als je niet aan de eisen van de maatschappij waarin je leeft voldoet?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ontzettend jaloers ben op de schrijfstijl van Seanan McGuire. Ik las Down Among eigenlijk vooral vanwege het verhaal in the moors, maar daar komen we eigenlijk pas na 30% van het verhaal. En toch was ik betovert vanaf het eerste moment. McGuire weet perfect hoe ze mensen in haar verhaal moet meezuigen, ook al is het geen mooi verhaal om te vertellen.Het stuk van de The Moors is echt betoverend. Want hoewel dit een duistere plek is vol monsters, schrijft ze het zo dromerig en warm. Jack en Jill vinden in dit duistere land echt hun plek in de wereld en aanvaarden zichzelf in al hun facetten.

“I am what I am, and there’s much about me that won’t be changed with any amount of wishing or wanting.”

Als moeder las ik Down Among ook met hele andere ogen. Opvoeding en vooral gender-gerichte opvoeding is een heel belangrijk thema in het boek. Als mama van een jongen en een meisje heb ik daar natuurlijk mijn eigen ideeën over. De manier waarop het opdringen van gender-kenmerken gehanteerd wordt in het verhaal is erg interessant om te lezen en om soms misschien zelf je eigen ideeën tegen te reflecteren.

Net als in Every Heart a Doorway is Down Among weer tot de nok gevuld met diversiteit. Homoseksualiteit, maar ook een personage met een fobie voor bacteriën spelen een belangrijke rol in het verhaal. McGuire verwerkt deze belangrijke zaken op een subtiele manier in haar verhaal. Ze zijn altijd bijkomstig, nooit een hoofdverhaallijn, maar “aanwezig”. En net daarom wordt hun gebruik voor mij net belangrijker.

Down Among the Sticks and Bones blies me echt om ver. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks volgend jaar te verslinden.

Anna dressed in blood – Kendare Blake

Anna dressed in blood

Titel: Anna dressed in blood
Auteur: 
Kendare Blake
Uitgever: 
WPG uitgevers
Pagina’s: 
320
Genre: horror, ya
Gelezen: 
E-book, engelse versie
Links:
Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Cas Lowood heeft een ongewone roeping: hij doodt de doden. Dat deed zijn vader al voor hem, tot hij op gruwelijke wijze vermoord werd door een geest. Nu reist hij samen met zijn kruidendokter-moeder en gewapend met zijn vaders dodelijke mes het land rond. Hij gaat op zoek naar een geest die door de lokale bevolking Anna Dressed in Blood genoemd wordt, en vindt een geest zoals hij nog nooit gezien heeft. Ze draagt nog steeds de jurk waarin ze vermoord werd in 1958: toen maagdelijk wit, nu rood gevlekt en druipend van het bloed. Sinds haar dood heeft Anna iedereen die ook maar een voet in haar verlaten Victoriaanse thuis heeft gezet gedood. En dan spaart ze het leven van Cas.

Synopsis: 

We zijn ondertussen al een eindje gevorderd in de halloween-week op boek in wonderland en ik heb al behoorlijk wat “enge” boeken achter de kiezen. Een beetje vreemd, want enge boeken staan dus nooit heel hoog op mijn to read lijstje. Daarom stond Anna dressed in blood ook al meer dan een jaar klaar op mijn ereader, maar ik scrolde er altijd voorbij. Maar nu, tijdens mijn Halloween leesronde, leek het me de geschikte moment om Anna dressed in blood toch een kans te geven. En sowieso is het geen echt horrorboek wanneer het gaat over een liefdesverhaal, toch? Het is zeker niet het normaalste liefdesverhaal van de eeuw. Het begint als een klassieke jongen ontmoet meisje en jongen wordt verliefd op meisje. Maar het meisje in kwestie staat erom bekend mensen in twee te rukken met haar handen en de jongens vader is opgegeten door een op wraak belust spook. Ik zei je al dat het niet het meest traditionele liefdesverhaal was!

“You make me want things I can’t have.”

En toch bestempel ik het nog altijd als een liefdesverhaal. Misschien omdat ik gewoon een heel romantisch hart heb? En ja, ik weet het. Cas en Anna is een klassiek gevalletje van liefde op het eerste gezicht. Nu ja, gezicht. Cas staat al bijna te kwijlen wanneer hij Anna’s naam ,geschreven in bloed of wat dacht je, ziet staan in een brief. Hij voelt een “onmiddelijke” klik met haar. Ik ben er mij van bewust dat ik dit vreselijk vervelend zou moeten vinden, maar langst de andere kant vind ik het niet meer dan logisch dat een spokenjager verliefd wordt op een geest. Wat niet wegneemt dat ik een aantal keren serieus mijn wenkbrauwen heb opgetrokken, want de dingen die Cas leuk vind aan Anna zijn niet bepaald voor gevoelige lezers. Haar ogen die volledig zwart worden, de zwarte aders die dik op haar huid liggen, dat zijn de dingen die Cas aantrekken in Anna. Tja… spokenjagers hebben een afwijkende smaak zullen we maar zeggen? Maar toch… hun liefdesverhaal werkte wel voor mij. Ik ben gewoon hopeloos romantisch. Zelf als een levende jongen verliefd wordt op een meisje dat al 50 jaar dood is, dan nog supporter ik kennelijk voor hen.

“But hey, at least we’ll have this strange story to tell, love and death and blood and daddy-issues. And holy crap, I’m a psychiatrist’s wet dream.”

Of misschien kwam het wel doordat ik Anna zo een geweldig personage vond. Ze is zeker niet de typische heldin die je tegenwoordig veel in jongerenliteratuur tegenkomt. Ze is absoluut niet mooi. Maar zou jij er schitterend uitzien als je al 50 jaar dood was? Ze is ook niet echt fijngevoelig en ja, af en toe vermoord ze mensen. Maar ze is grappig en moedig op haar eigen manier. Ze is een van de enige personages in het boek met een beetje diepte.  En zo belanden we bij een van de teleurstellendste aspecten van dit verhaal. De personages zijn heel vlak en missen enige dieptegang. Met uitzondering van Anna en Cas zijn moeder. Wie wil er nu geen stoere, wicca mama? Het is ongelooflijk dat zo een indrukkende vrouw zo een zelfingenomen, eenzaam mannetje heeft opgevoed. Althans dat was mijn gevoel doorheen het eerste deel van het boek. De eerste 150 pagina’s zorgden ervoor dat Cas en ik niet onmiddellijk klikte. Een beetje te zelfingenomen, te vol van zichzelf, maar Cas wordt na een tijdje mooi mijn zijn beiden voeten op de grond gezet en dat zorgt ervoor dat hij tegen het einde van het boek toch een iets aangenamer personage is geworden. (Of misschien komt het wel door Anna?)
Ik stoorde me dus aan de vlakke personages, maar ook aan de gaten in het verhaal. Waar bleef het achtergrondverhaal over Cas zijn mes? De hele tijd wordt je eraan herinnert dat zijn mes erg bijzonder is en dat er een heel mythisch verhaal achter zit, maar dan gebeurt daar niets mee? En waarom vermelden ze in het begin van het boek dat Anna zich anders gedraagt, maar wordt daar dan niet verder op ingegaan?

“Land of the Dead? Is that what you dream about?” she asks. “Boy who kills ghosts for a living?”
“No. I dream about penguins doing bridge construction. Don’t ask why.”

Nog een klein beetje advies voor je aan dit verhaal begint… Anna dressed in blood is geen eng boek. Zoals ik aan het begin van deze review reeds zei: ik ben een angsthaasje. Dus als ik het niet eng vind, dan is het niet eng. Oké, soms vliegen de lichaamsdelen en het bloed je rond de oren en dat is een beetje wansmakelijk, maar zeker niet eng. Om heel eerlijk te zijn is het op bepaalde momenten vooral een heel schattig verhaal. (En ja, ik besef dat ik een boek vol lijken en geesten net een schattig verhaal heb genoemd.)

Al bij al was het een aangenaam verhaal om te lezen en ik kan niet wachten om meer te weten te komen over Anna. Ben je benieuwd naar wat ik vond van het tweede deel? Daar lees je hier alles over! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Doctor, you don’t know what it is to doubt everything, even yourself. No, you don’t; you couldn’t with eyebrows like yours.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Hoorns – Joe Hill

hoorns

hoorns

Titel: Hoorns
Auteur: Joe Hill
Pagina’s: 370
Uitgave: E-boek
Genre: adult, horror
Links: Goodreads
Gruwelfactor: images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Merrin Williams is dood, vermoord onder bizarre omstandigheden, en haar geliefde Ignatius Perrish is de enige verdachte. Een jaar na haar dood wordt Ig na een wilde, verwarrende nacht wakker met een enorme kater en groeien er hoorns uit zijn hoofd. Eerst schrikt hij daar erg van, maar dan blijkt hij bepaalde gaven te hebben: iedereen vertelt hem de waarheid en hij kan mensen ertoe brengen hun meest immorele impulsen te volgen.
Zal Ig zijn nieuwe gaven kunnen gebruiken om te ontdekken wie Merrin in het bos heeft verkracht en vermoord?

Review:

Volgers zullen wel weten dat ik zelden of nooit horrorboeken lees. Maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde verwachtingen heb bij horror. Onder meer dat ik op een bepaald moment in het boek bang ga zijn. Misschien het boek zelf niet durf te lezen in het donker en een extra lichtje ga aanknippen. Of dat ik wat dieper wegkruip tegen de echtgenoot tijdens het lezen? Wel, al deze zaken vond ik niet terug in hoorns.

Wil ik daarmee zeggen dat het een slecht boek was? Absoluut niet. Maar het was absoluut niet het boek dat ik dacht te gaan lezen. Joe Hill dan dacht ik aan horror. Het haar recht op mijn armen soort van horror. Wat ik kreeg was een soort van psychologische thriller waarbij het hoofdpersonage nu toevallig horens had. Dat of een romance waar het hoofdpersonage toevallig horens heeft. Want laten we eerlijk zijn eigenlijk is hoorns een beetje een liefdesverhaal toch? Over een jongen die beschuldigt wordt van een passiemoord op zijn vriendin, maar zelf opzoek gaat naar de dader. En ja oké, dat doet hij met horens op zijn hoofd die mensen de vreselijkste dingen doen bekennen.

“The people you love should be allowed to keep their worst to themselves.”  

Ik had eigenlijk niet verwacht zoveel te lachen met een horror boek. Maar het was lang geleden dat ik zo vaak luidop heb zitten grinniken. Meestal uit puur medelijden met het hoofdpersonage Ig, want die arme jongen mag de hele dag luisteren naar mensen die hem toestemming vragen om vreselijke dingen te doen. Zelf in zijn eigen gezin is Ig niet veilig voor de bekentenissen van zijn familieleden. Ik had dus echt ontzettend medelijden met Ig. Wordt je niet alleen wakker met horens op je kop, hoor je op je nuchtere maag ook nog dat twee politieagenten elkaar willen pijpen. Tja…..

“There’s only room for one hero in this story-and everyone knows the devil doesn’t get to be the good guy.”  

Op zich kon ik het verhaal van hoorns wel smaken. Het zoemt heel erg in op de duistere kanten van mensen en werpt ook een zeer kritische blik op religie. Joe Hill’s verhaal draait vooral rond de personages en hun persoonlijkheden. Het verhaal bulkt niet van de actie en kabbelt op sommige momenten net iets rustig voort. De onderliggende relaties, achtergronden van de personages en vooral hun verborgen frustraties vormen een rode draad doorheen het boek. Hill slaagt erin om zeer donkere personages te creëren. Iets wat ik absoluut kan appreciëren. Vooral omdat een echt “slecht” personage, zonder onmiddellijk te vervallen in stereotypes best moeilijk is. Maar hier slaagt hij de nagel op de kop. Bepaalde personages (Ach, bijna alle personages) zullen je echt een onaangenaam, ongemakkelijk gevoel geven.

“Him and God are supposed to be at war with each other. But if God hates sin and Satan punishes the sinners, aren’t they working the same side of the street? Aren’t the judge and the executioner on the same team?”  

Ik moet echter bekennen dat een deel van het verhaal volgens mij volledig aan me voorbij ging. Op het einde van het boek bleef ik toch wel wat verdwaasd achter met een “Wat was dat-gevoel?” Ik heb zelf speciaal de film gekeken, omdat ik dacht iets gemist te hebben in het boek. Geen aanrader, want de magische realisme elementen die ik niet helemaal meehad uit het boek, werden gewoon verwijdert uit de film. Vreselijke film…… hoewel ik moet zeggen dat ik Daniël in de hoofdrol wel echt kon appreciëren. En nu terug naar het boek, want dit natuurlijk geen film review.

“The language of sin was universal, the original Esperanto.”  

Ik bleef ook een beetje op mijn honger zitten. Er werd namelijk geen antwoord geformuleerd op de vragen die ik had. Hoe is Ig aan zijn hoorns geraakt? Wat is er die bewuste nacht juist gebeurt? Wat, hoe, waarom… Daar geeft het boek jammer genoeg geen antwoord op.

Ik ben zeker geen fan van het boek, maar het was ook niet slecht. Eens iets anders. Volgens mij was het een klassiek gevalletje van “het ligt niet aan het boek, maar eerder aan mij.”


Halloween wedstrijd quote van de dag: “By the pricking of my thumbs, something wicked this way comes.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Hex – Thomas Olde Heuvelt

hex

Titel: Hex
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Pagina’s: 352
Genre: Horror, adult
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wie er wordt geboren is gedoemd er tot zijn dood te blijven. Wie er zich vestigt komt er nooit meer weg. Het ogenschijnlijk pittoreske dorpje Beek is in de greep van de Wylerheks, een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze de huizen binnen, nachtenlang staat ze aan je bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend. 
Er wordt alles aan gedaan om haar aanwezigheid geheim te houden. Maar als een groep jongeren besluit viral te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen…

Review:

Hex is een boek dat me reeds sinds de release datum in 2013 achtervolgt. Toen kreeg onze boekenclub een aantal review exemplaren en ik liet deze aan me voorbij gaan. Waarom? Omdat de cover en de korte inhoud me de stuipen op het lijf joeg. Maar het concept bleef me achtervolgen, want hoewel ik een echte angsthaas ben, moet ik toegeven dat het concept echt steengoed is. En het gaat over heksen…. ik lees alles over heksen! Het moest er dus vroeg of laat van komen dat ik Hex effectief een kans ging geven.

De eerste paar hoofdstukken van Hex joegen me effectief de stuipen op het lijf. Dat ik het boek las op een donkere, regenachtige herfstavond in een vakantiehuisje in het midden van het bos maakte het natuurlijk ook niet veel beter. Mijn haren stonden echt recht op mij armen en hoewel ik dus compleet over mijn toeren was van angst, dacht ik onmiddellijk “ha dit is het! Ik heb hier een pareltje binnen het horror genre in mijn handen.” Ik wreef eigenlijk al in mijn handen om de verwachte hoeveelheid angst de me zou overvallen in de komende leesuren.

En toen…. las ik verder. En het allerengste aan dit hele verhaal is toch wel hoe een steengoed boek na enkele hoofdstukken kan veranderen in het slechtste boek dat ik in 2016 las. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen om uit te drukken wat er met dit verhaal gebeurt. Ik blijf bij mijn idee dat het concept van Hex echt steengoed is. En volgens mij had een andere schrijver er echt een prachtige, jaag me de stuipen op het lijf verhaal van kunnen maken. Maar dat is dus niet wat Hex is geworden….. Hex is vooral… tja hoe moet ik het eigenlijk zeggen…. een walgelijk boek? Een grotesk boek?

Hex maakte me vanaf pagina 100 of zo niet echt bang meer. Het deed me wel walgen en ik ben niet 100% zeker of dat de bedoeling van het boek was. Een berg kinderen met daarboven op de slagersvrouw die paté uit haar vagina laat spuiten is niet echt wat ik noem horror. Dat is iemands walgelijke fantasie op papier. Met momenten lijkt het wel of de auteur een obsessie heeft met borsten. Elke 30 zinnen wordt er iets wel vergeleken met een borst of wordt er commentaar gegeven op een ander personage haar borsten.

Daarnaast hou ik absoluut niet van de schrijfstijl. Het komt allemaal een beetje “te” over. Het taalgebruik is erg vulgair en het lijkt wel of de auteur hiermee wil laten zien wat hij wel niet durft. Jammer, want dit brengt het niveau van het effectieve verhaal nog verder naar beneden. En ik zeg het nog eens het had zo verdomd griezelig en eng kunnen zijn. Het concept is zo origineel en sterk, maar de uitwerking is ondermaats.

Hex kan je volgens mij het allerbeste vergelijken met een rollercoaster. Zo eentje waar je aan het begin van denkt, wauw cool, dit wordt geweldig. Maar waar je op het einde van de rit compleet misselijk uit het karretje stapt. Zo ontzettend jammer! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: ““If I cannot inspire love, I will cause fear!”.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Between the devil and the deep blue sea – April Genevieve Tucholke

between the devil and the deep blue see

between the devil and the deep blue see

Titel: Between the devil and the deep blue sea
Auteur: April Genevieve Tulchoke
Pagina’s: 360
Uitgave: Paperback
Genre: horror, paranormaal, ya
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Violet White woon in een slaperig kuststadje dat brutaal wordt wakker geschud wanneer River West zijn intrek neemt in haar gastenwoning.  Is river gewoon een leugenaar met mooie ogen en een mysterieus verleden of zou het kunnen dat hij meer is dan dat? Violets oma waarschuwde haar al dat ze ver weg moest blijven van de duivel. Maar zouden de duivel en die mooie jongen die ligt te zonnen, koffie drinkt en haar zacht kust op het kerkhof, een en dezelfde persoon kunnen zijn?

Review:

Between the devil and the deep blue sea is een van die boeken waar je op goodreads de meest uiteenlopende reviews over kan terugvinden. De reviews gaan van 5 sterren tot 1 ster. Volgens mij hou je ervan of totaal niet. En ik begrijp beiden kampen eigenlijk wel. Ikzelf kon het verhaal wel smaken!

Between the devil and the deep blue sea is een verwarrend boek. Het heeft een hele ouderwetse “feel”, terwijl het zich in hedendaags setting afspeelt. En toch voelde het alsof ik me in het diepe zuiden van de VS bevond in de 19de eeuw. De espressomachines en mobiele telefoons even buiten beschouwing gelaten.

“Hence? My habit of reading more than I socialized made me use odd, awkward words without thinking.”  

Eigenlijk gebeurt er in heel het boek niet echt iets angstaanjagends. En toch druipen de pagina’s met onheilspellendheid en doem. De schrijfstijl van April Genevieve Tucholke draagt daar een groot stuk in bij. Ze zorgt ervoor dat de omgeving echt tot leven komt. De oude vervallen statige woning met het omliggende bos, de onheilspellende kliffen met daaronder de schuimende zee. Het wordt beschreven alsof je er zelf bent. 90% van het onbehaaglijke gevoel dat dit boek je geeft is puur gebaseerd op de betoverende schrijfstijl. Het deed me met momenten zelf een beetje denken aan de sfeer die gecreëerd wordt in True Blood.

“River’s kiss tasted like coffee and storms and secrets.”

Gelukkig want op zich valt het plot een beetje tegen. Zoals ik eerder al zei eigenlijk gebeurt er niet echt iets angstaanjagends. En als je dan eindelijk lijkt af te stevenen op een moment dat je haren recht omhoog zouden komt, valt het allemaal in duigen. Het lijkt wel of de schrijfster niet voor full-on horror durfde gaan en daarom een afgezwakte versie op papier heeft gezet.

“Some people don’t deserve to live. And, to go a step further, some people need to die.”  

Between the devil and the deep blue sea is simpelweg een liefdesverhaal met jammer genoeg een klassiek geval van insta-love. Iets waar ik meestal geen problemen mee heb, maar om de en of andere manier voelde ik met deze romance geen echte klik. De aantrekkingskracht tussen Violet en River ging een beetje aan mij verloren. Misschien omdat er niet genoeg opbouw was of omdat er geen echte connectie tussen de twee personages leek te zijn? Buiten dat ze allebei op de juiste plaats op het juiste moment waren.

“Their faces were white. And grim. They glared at me, streaks of pale moonlight sweeping across their cheeks. They looked somber and gruesome and not like kids at all.”

Of misschien komt het wel omdat River een personage is waarvan je bij de start van het boek weet dat er iets niet helemaal koosjer is. Je weet van in het begin dat River niet is wie hij laat uitschijnen. Maar hoe slecht is hij echt? Want het is wel duidelijk dat er duivelse krachten aan het werk zijn in het dorp.

Het plot van between the devil and the deep blue sea is eigenlijk redelijk “doorzichtig” en verschilt niet zoveel van andere YA-paranormale romances. Maar het boek onderscheid zich door de prachtige, donkere, gothic schrijfstijl. Het tweede deel in de reeks staat zeker op mijn to read lijstje!


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Wendy? Darling? Light, of my life. I’m not gonna hurt ya. I’m just going to bash your brains in.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Every Heart a Doorway – Seanan McGuire

every heart a doorway

Titel: Every Heart a Doorway
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 173
Genre: Fantasy
Uitgave: e-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Als aan de juiste voorwaarden wordt voldaan dan verdwijnen er altijd kinderen: sommigen worden opgeslokt door de schaduwen onder hun bed. Anderen vinden een trap in hun kast, nog anderen vallen door een konijnenpijp of een oude waterput. Maar allemaal komen ze ergens anders terecht….
Ooit was Nancy een van die kinderen, maar nu is ze terug. De dingen die ze heeft meegemaakt, hebben haar voorgoed verandert. Iets wat alle kinderen in Miss West’s school maar al te goed verstaan. Allemaal proberen ze wanhopig hun weg terug te vinden naar hun eigen fantasy wereld.
Met de komst van Nancy verandert er echter heel wat in het opvangtehuis. Opeens ligt duisternis op de loer….

Review:

Every Heart a Doorway is een boek dat al maanden op mijn radar verschijnt. Mijn favoriete bloggers/booktubers zijn er enthousiast over en het won verschillende prijzen. Echter, laten we gewoon eerlijk zijn, het boek is in aankoop best prijzig te noemen. Tot er een aantrekkelijke actie was, het E-book voor 8,99 euro. En hoewel dat best nog aan de dure kant is voor een digitaal boek van amper 200 bladzijden, was het wel bij de beste aankopen die ik in 2017 maakte!

“Their love wanted to fix her, and refused to see that she wasn’t broken.” 

Ik vind het altijd een beetje moeilijk om Every heart a doorway uit te leggen aan iemand anders. Gewoon omdat het verhaal zoveel verschillende zaken bevat. Het voelt een beetje als een donker sprookjes over kinderen die een magische opening naar een andere wereld hebben gevonden, maar nu terug zijn in de “echte” wereld. Langst de ene kant is het een vrij donker verhaal met zware thema’s, maar het is ook doorspekt met humor, die ervoor zorgt dat je tijdens het lezen hardop zit te lachen.

“For us, the places we went were home. We didn’t care if they were good or evil or neutral or what. We cared about the fact that for the first time, we didn’t have to pretend to be something we weren’t. We just got to be. That made all the difference in the world.”

De leerlingen van Eleanor West zijn allemaal naar een magische wereld gereisd, maar al deze werelden verschillen heel erg van elkaar. De ene leerling bracht haar tijd door in een wereld waar je kon wandelen over regenbogen; maar iemand anders ging naar een wereld vol dansende skeletten, snoepjes of elfenkoningen. De cast van personages is echt heel divers, net zoals de werelden waar ze naartoe zijn getransporteerd. Hierdoor kent de school ook wel enkele typische middelbare school problemen, zoals pesterijen en kliekjes en daarboven komt dan ook nog eens een heel moordmysterie.

“This world is unforgiving and cruel to those it judges as even the slightest bit outside the norm.” 

Every Heart a Doorway is echt een mengelmoes van heel veel verschillende zaken. Een who-done-it, gemengd met fantasy elementen, maar ook een coming of age verhaal. Daarnaast verwerkt Mcguire op subtiele wijze ook nog homoseksualiteit , aseksualiteit en een transgender personage in het verhaal. En toch passen alle puzzelstukjes in elkaar en is het van begin tot einde genieten met een grote G. Nooit voelt het als “te veel” of “overdone”. Net het tegendeel, je blijft een beetje op je honger zitten, want je wil als lezer graag meer van deze wereld.

“That’s because Narnia was a Christian allegory pretending to be a fantasy series, you asshole,” said one of the other boys. “C.S. Lewis never went through any doors. He didn’t know how it worked. He wanted to tell a story, and he’d probably heard about kids like us, and he made shit up.” 

Seanan Mcguire zorgt ervoor dat het verhaal werkt. Niet enkel door haar betoverende, sfeervolle schrijfstijl, maar ook door het gevoel voor humor dat zij door dit toch wel donkere verhaal weeft. Met momenten staat de humor in scherp contrast met het verhaal dat zich afspeelt en dat maakt het allemaal wat lichter verteerbaar. Het boek is maar 197 pagina’s lang, maar vertelt een zeer intens, complex verhaal in zijn geheel. Ik zei net wel dat ik meer wou en dat klopt ook. Maar langst de andere kant is het verhaal in dit deel van de serie ook compleet.

Every heart a doorway is een donker, sprookje voor volwassenen. Maar kan ook perfect gelezen worden door iets oudere YA-lezers. Een ideale cross-over naar mijn mening! Ik kon er alvast niet genoeg van krijgen en dook onmiddellijk in het tweede deel van de reeks!

 

Harteloos – Marissa Meyer

harteloos

harteloos

Titel: Harteloos
Auteur: Marissa Meyer
Pagina’s: 453
Genre: Retelling, Fantasy, YA
Uitgave: e-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Lady Catherine Pinkerton heeft maar één toekomstdroom: samen met haar dienstmeisje de beste banketbakkerij van Wonderland openen. Haar ouders, de Markies en Markiezin van Rotsschildpadbaai, koppelen Cath echter liever aan de nogal domme, oncharismatische Hartenkoning –en niet zonder succes.
Als Catherine op een koninklijk bal kennismaakt met de nieuwe, mysterieuze hofnar van de koning, is haar bakkerij opeens niet meer het enige waar ze aan denkt. Voor het eerst in haar leven ervaart ze wat het is om verliefd te zijn. Cath is vastberaden haar eigen toekomst te bepalen, ook als ze daarmee het risico loopt de koning te beledigen en de toorn van haar ouders over zich af te roepen. Maar in het land dat bruist van de magie en waar monsters en mafketels niet ongewoon zijn, lijkt haar lot toch anders te zijn bepaald…

Review:

Lezers die me al een tijdje volgen weten dat Marissa Meyer en ik een heel hobbelig parcours hebben afgelegd. Van intense teleurstelling in Cinder tot mijn laaiend enthousiasme over Fairest. Toen ik vernam dat Meyer een hervertelling van Alice in wonderland ging uitbrengen moest ik dit natuurlijk lezen. Mijn blognaam is niet voor niets “in wonderland”. Maar ik werd nog enthousiaster over het feit dat harteloos geen hervertelling werd, maar een origine verhaal. Hoe is de hartenkoningin zo vreselijk slecht geworden. Wie was ze voor ze “off with their heads” schreeuwde? Eerlijk is eerlijk, mijn verwachtingen lagen torenhoog. Fairest was mijn favoriete deel van de Lunar Chronicles en ook dit was een origine verhaal. Zou Meyer mijn verwachtingen kunnen inlassen?

“When pleased, I beat like a drum. When sad, I break like glass. Once stolen, I can never be taken back. What am I?” 

Het was eventjes spannend, dat moet ik toegeven. De eerste 50 à 80 pagina’s liepen niet zo vlot. Op een bepaald moment dacht ik “weer een teleurstelling van haar hand.” Maar toen….. toen kwam ik echt helemaal in het verhaal. Het duurt dus even om in het verhaal te komen en dat komt doordat wonderland zo wonderlijk is. Ik vergat soms dat kaarten levende mensen waren en dat dieren konden praten. En dan herinnert een van de personages je er aan dat de baron waar ze een gesprek mee voert eigenlijk een varken is en dan raakte ik de draad even kwijt. Wonderland moest even zijn magie op mij loslaten.

“Perhaps we know each other in the future and you’re only remembering backward.” 

Maar eens opgeslorpt was ik echt helemaal verkocht door het verhaal. Volgens mij zijn origine verhalen toch wel Marissa Meyers grootste talent. Net als bij Levana weet Meyer mijn sympathie voor de slechte hartenkoningin op te wekken. Niets is ooit zwart wit bij haar. De neerwaartse spiraal waar Catherine uiteindelijk in komt vind zo geleidelijk plaats dat het onmogelijk is om een moment vast te nemen en te zeggen “hier is het gebeurt. Hier wordt een goed meisje kwaadaardig.”  Ik heb echt intens genoten van de subtiliteit in het verhaal.

“Stuff and nonsense. Nonsense and stuff and much of a muchness and nonsense all over again. We are all mad here, don’t you know?” 

In de lunar chronicles wisten Meyers mannelijke hoofdrolspelers me nooit van hun sokken te blazen, maar Jest…. Oh Jest, hij sloeg me gewoon knock out. Grappig, maar ook mysterieus en duister. Zelf voor de lezer blijft er een sluier van mysterie over Jest getrokken en net daardoor deed hij niet alleen Catherine’s maar ook mijn hart een beetje sneller kloppen.

“Are you here for a reason, Cheshire?
Why, yes, I would enjoy a cup of tea. I take mine with lots of cream, and no tea. Thank you.” 

De kracht van harteloos schuilt volgens mij vooral in het feit dat je weet hoe het verhaal eindigt, maar dat je tot de laatste seconden hoopt dat het toch nog anders zal zijn. Nu ja hoopt…. Ik wou op een bepaald moment effectief naar Catherine roepen dat ze beter moest nadenken. Dat zegt genoeg waarschijnlijk over mijn inleving in het verhaal.

Het is in elk geval zeker dat ik nooit meer met dezelfde ogen naar de hartenkoningin zal kijken. En heel eerlijk, ik hoop dat Marissa Meyer in de toekomt nog meer origine verhalen schrijft over bekende slechteriken. Niet alleen omdat haar talent hier volledig tot zijn recht komt, maar ook omdat er gewoon te weinig boeken zijn die de slechterik in the spot light plaatsen!

Harteloos is een aanrader voor iedereen die van hervertellingen en duistere sprookjes houdt! Of van literatuur, want Marissa Meyer weet in dit boek echt van wanten! Niet alleen Lewis Caroll, maar ook Poe passeert de review!

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

De bewaarder van gevonden voorwerpen – Ruth Hogan

de bewaarder van gevonden voorwerpen

de bewaarder van gevonden voorwerpen

Titel: De bewaarder van gevonden voorwerpen
Auteur: Ruth Hogan
Pagina’s: 288
Genre: Contemporary, Adult
Uitgave: E-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Anthony Peardew is de bewaarder van gevonden voorwerpen. Veertig jaar geleden verloor hij een kleinood van zijn geliefde Therese. Op dezelfde dag stierf ze.

Sindsdien redt Anthony verloren voorwerpen en schrijft er verhalen over. Nu, in de nadagen van zijn leven, betreurt hij het dat hij die voorwerpen niet heeft kunnen teruggeven aan de eigenaars.
Hij laat deze taak als erfenis na aan zijn nietsvermoedende assistente, Laura, tezamen met zijn sfeervolle huis, zijn tuinman Freddy en de ongelukkige geest van Therese.
Met de hulp van Freddy en het bijzondere buurmeisje, Sunshine, moet Laura afmaken wat Anthony is begonnen, door de enige persoon te vinden die hem kan verenigen met zijn verloren geliefde.

Review:

Ik had nog nooit over de bewaarder van de gevonden voorwerpen gehoord tot mijn beste vriendin me zei “Je moet dat boek lezen.” Wat doe je dan als trouwe vriendin? Je koopt binnen de 5 minuten het genoemde boek en je begint te lezen. Om na ongeveer 30 pagina’s te besluiten dat ze absoluut gelijk had! De bewaarder van de gevonden voorwerpen kan je nog het beste vergelijken met het doorbrengen van een koude winteravond aan een knisperende haardvuur met een dekentje over je benen en een kop warme chocolademelk in je handen. Dat of een grote kom macaroni met kaassaus.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen bestaat uit twee verhaallijnen die op het einde perfect in elkaar passen. En dit zonder dat je van ver al ziet komen waar het verhaal naartoe wil.

“Common decency, good manners, kindness and hard work were treated as peculiarities”  

In hedendaags Londen volg je Laura, assistente van de auteur Anthony Peardew. Laura is zijn manusje van alles in zijn prachtige, statige herenhuis. Ze zorgt voor Anthony, draagt zorg voor het huis, maar helpt hem ook met zijn administratie. Daarnaast ontvlucht ze haar mislukte huwelijk en de verkeerde keuzes die ze als jong meisje heeft gemaakt. Wanneer Anthony komt te overlijden erft Laura zijn huis en zijn ganse collectie gevonden voorwerpen. Laura krijgt van Anthony echter een opdracht mee of ze alstublieft de gevonden voorwerpen wil herenigen met hun eigenaars.

“Time for the lovely cup of tea”  

In flashbacks volgen we dan weer de verhaallijn van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Bomber en Eunice. Twee mensen die echt voor op hun tijd waren qua levenshouding en doelen. In de verhaallijn van Bomber en Eunice spelen ook honden een grote rol. Ruth Hogan behandelt de honden echt als volwaardige personages en geeft hen echte karaktertrekken. Als hondenliefhebber genoot ik echt van dit kleine detail.

“Her grandmother had once told her that one could blame ugliness on one’s genes and ignorance on one’s education, but there was absolutely no excuse whatsoever for being dull.”  

Sowieso voelde ik me meer aangetrokken tot het verhaal van Bomber en Eunice. Deels doordat hun karakters beter aansloten bij mezelf. Ze droegen een bepaalde joie de vivre mee, die ik bij Laura miste. De verhaallijn rond Laura en Anthony is zonder twijfel donkerder. Deels door Laura die als personage moeilijker in het leven staat dan Eunice. Maar net het contrast tussen deze twee vrouwelijke hoofdpersonages maakte het boek zo ontzettend realistisch. Alle personages leken zo uit het leven gegrepen. Een speciale vermelding mag toch ook wel gaan naar het buurmeisje Sunshine. De manier waarop Ruth Hogan een personage met down syndroom in het verhaal verwerkte is echt het vermelden waard. Voor mij was Sunshine een van de belangrijkste personages in het verhaal en werd haar karakter heel realistisch neergezet.

“It was too early for gin and lime, and too hot for tea.”  

Zoals de titel reeds doet vermoeden draait de bewaarder van de verloren dingen niet enkel rond de personages. Ook de effectieve verloren voorwerpen hebben een eigen verhaal te vertellen. En om heel eerlijk te zijn genoot ik van hun verhaal nog het meeste. De gevonden voorwerpen krijgen op regelmatige tijdstippen in het verhaal hun eigen hoofdstukjes om hun oorsprong te vertellen. Ik heb echt ontzettend genoten van deze kleine stukjes die het hoofdverhaal onderbroken, maar zo duidelijk de menselijkheid van het ganse verhaal toonde.

Ik zou eigenlijk durven zeggen dat de bewaarder van de gevonden voorwerpen een modern sprookje is voor volwassenen. Hoewel het een heel realistisch verhaal is met personages die uit het dagelijkse leven gegrepen lijken, is er een heel sterk fantasie element aanwezig. Maar dit vloeit zo mooi mee in het verhaal dat het helemaal op zijn plaats is en ik me het verhaal niet anders zou kunnen voorstellen.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen is echt een feel good boek, maar zonder dat het vervalt in nodeloze fluf. Het boek brengt een prachtig verhaal met heel wat wijze levenslessen. Zeker een aanrader voor de aankomende herfstige dagen en winterse avonden!

 

The gentleman’s guide to vice and virtue – Mackenzi Lee

the gentleman's guide to vice and virtue

Titel: The gentleman’s guide to vice and virtue
Auteur: Mackenzi Lee
Pagina’s: 513
Genre: Avontuur, Historische fictie, LGBTQ, YA
Uitgave: hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Henry “Monty” Montague is opgevoed om later een echte “gentleman te worden. Hij laat zich echter niet zomaar aan banden leggen! De beste scholen in Engeland en de constante afwijzing van zijn vader ten spijt…. Monty houdt van gokken, drinken en wakker worden in de armen van een vreemde man of vrouw. Monty is helemaal klaar om op zijn Grand Tour te vertrekken, maar daar denkt zijn vader anders over. Die vind het hoog tijd dat Monty begint te leren hoe hij zich moet gedragen als Lord van een landgoed en stuurt daarom een strenge chaperon mee. Maar Monty is erop gebrand van deze reis een laatste groot feest te maken en vooral eindelijk zijn kans te wagen bij Percy, zijn geheime grote liefde. Wanneer Monty’s roekeloze beslissingen ervoor zorgen dat hun hele toekomst in gevaar komt, moet hij zijn keuzes onder ogen zien.

Review:

The gentleman’s guide of vice and virtue is een van de meest gehypte  boeken op dit ogenblik in de book-community volgens mij. Overal werd ik er met rond mijn oren geslagen en de korte inhoud deed mijn hartje al zingen. Dit verhaal klonk echt als een ongelooflijk avontuur. Historische fictie dan nog, dus helemaal iets voor mij. Maar jammer genoeg moet ik vaststellen dat the gentleman’s guide ook het meest overhypte boek op het moment is. Misschien zou ik wel minder teleurgesteld zijn geweest moest iedereen niet zo ongelooflijk enthousiast zijn geweest?

“It’s beginning to feel like he’s shuffling his way through the seven deadly sins, in ascending order of my favourites.” 

Het begon nog thans allemaal heel veelbelovend. Ik plaatste zelfs op facebook dat ik helemaal weg was van de humor en de schrijfstijl. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit plaatste toen ik ongeveer 50 pagina’s in het verhaal zat. De humor blijft trouwens het sterkste punt van het hele verhaal. Heerlijk licht en luchtig overgoten met een grote dosis sarcasme. En eerlijk had het verhaal verder gegaan op hetzelfde elan als de eerste 150 pagina’s, dan was ik ontzettend gelukkig geweest. Dan had ik het waarschijnlijk zonder enige twijfel vijf sterren gegeven. Maar dan ging het allemaal een beetje mis……

“We’re not courting trouble,” I say. “Flirting with it, at most.” 

Laten we maar beginnen met het feit dat er  niet genoeg vaart in the gentleman’s guide zit om mij altijd even geboeid te houden. Dit voelt voor mij zeker als een gemiste kans, want laat ons eerlijk zijn, het boek is gevuld met overvallen, piraten en allerlei andere doldwaze avonturen. Die dus niet doldwaas zijn omdat ze eindeloos uitgesponnen worden. En als ze niet eindeloos uitgesponnen zijn, dan voelen ze te geforceerd aan. Je voelt de twists in het verhaal al van mijlenver aankomen. Er waren echt momenten dat ik tegen Monty wou schreeuwen over zijn dwaze, ondoordachte keuzes.

“I swear, you would play the coquette with a well-upholstered sofa.”
“First, I would not. And second, how handsome is this sofa?” 

Monty, laten we het daar eens over hebben. Ik denk dat hij zowat mijn minst favoriete personage van 2017 gaat worden. Hemeltje, wat een vreselijk zelfingenomen, oliedom, narcistisch personage was Monty. En ik heb daar op zich geen enkel probleem mee als hij een soort van groei zou doormaken doorheen het boek. Maar neen, de egoïstische, egocentrische Monty is nog steeds de jongen waar we vaarwel tegen zeggen op pagina 513. (Terwijl hij hoogstwaarschijnlijk in een spiegel staart om nog maar eens te zeggen hoe vreselijk knap hij is.) Als het aan Monty had gelezen had ik denk ik het boek zelf niet uitgelezen. Gelukkig bestaat de cast van het boek ook nog uit de uiterst intelligente zus Felicity en de vriendelijke, realistische, zachtaardige Percy.

“I am somehow stuck with an obstinate mount that resembles less a horse and more a leggy sausage, and seems fond of ingesting my commands and then ignoring them in their entirety.” 

Daarnaast heb ik ook echt genoten van het LGBTQ aspect in het boek. Hoewel de swoony gedachten van Monty soms echt wel over the top waren, hield ik wel van de verschillende geaardheden in het boek. Ik ben vooral heel nieuwsgierig of er in de companion roman meer aandacht zal besteed worden aan de aseksualiteit van Felicity.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik kijk gewoon erg uit naar het boek over Felicity. Oh, wat een heerlijk personage was zij! Zo een vrouw met ballen aan haar lijf! Hopelijk krijgt dat verhaal wel meer vaart en een logischere verhaallijn dan the gentelmans guide.

The gentleman’s guide to vice and virtue is een aanrader voor iedereen die een lichte, avontuurlijke historische roman wil proberen. Sowieso zijn er te weinig historische romans binnen het YA genre volgens mij, dus alleen daarom moet je dit boek al lezen. Probeer je verwachtingen alleen niet torenhoog te leggen, zo kom je vast niet bedrogen uit.