Categorie: Mythologie

Eternal Rider

Eternal Rider

Titel: Eternal Rider
AuteurLarissa Ione
Pagina’s: 402
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy, paranormaal
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Zijn naam is Ares en het lot van de wereld rust op zijn gespierde schouders. Als hij ten prooien valt aan het kwaad is het einde van de wereld nabij. Alls een van de vier ruiters van de Apocalyps is hij sterker dan enge sterveling. Maar zelf hij kan niet eeuwig tegen zijn lot blijven vechten. Zeker niet wanneer zijn broer hem probeert te strikken voor de kant van de hel.
Alle hoop is echter nog niet verloren. Cara Thornhart is de sleutel tot Ares zijn veiligheid, maar Cara betrekken bij zijn plannen al erg moeilijk worden. En de fatale aantrekkingskracht tussen hen brengt Ares pas echt aan het wankelen.

Review:

Er was ooit een tijd dat ik heel graag erotische boeken las. Als de schrijver het combineerde met paranormale wezens dan was ik helemaal ready to roll. Die tijd was denk ik nog geen vier maanden geleden. Ik kocht toen een hele grote stapel paranormal romances, want zo heet dat dan in het vakjargon. (Waarschijnlijk om niet te moeten zeggen “hot and steamy sexytimes met hier en daar een vampier of weerwolf in de mix.”) En wat dan vooral opviel aan die gigantische stapel boeken is dat op elke cover een gespierde, halfnaakte man met enkel een kin en zonder ogen poseert. Want ja, paranormal romance voor volwassenen dat kan natuurlijk niet zonder een tenen krullende cover met een deels onthoofd mannelijk specimen.

“Piss me off again and I’ll rip you a new asshole and then fuck it. And that’s just the foreplay.” 

Anyway, Eternal Rider was dus een van die boeken. En eerlijk waar, ik keek er echt ontzettend naar uit! Want de ruiters van de Apocalyps! Ik ben een grote fan van alles wat met de Apocalyps te maken heeft. (Behalve de Apocalyps zelf, want laten we eerlijk zijn, wie is er nu fan van het einde der tijden live meemaken.) Dus ruiters van de Apocalyps gecombineerd met stomende scenes en demonen. Wat kan een meisje nog meer willen?

Wel, ik ben niet zeker waar ik moet beginnen. Maar ik wou in elk geval een heel pak meer… Of moet ik zeggen: een heel pak minder. Ik wou meer spannende seksscènes, meer passie die van de pagina’s spat, meer ontwikkeling in de personages, meer spannende actiescenes! Minder kwijlende hondenzoenen, minder laten we maagd blijven om de wereld te redden en minder gepraat over hoe geweldig de doucheknoppen wel niet zijn.

“This is needle-in-haystack shit. And the haystack is made of needles. On a needle planet.” 

Ikzelf las de Demonica serie van dezelfde auteur (nog) niet, dus de wereld was helemaal nieuw voor mij. En eerlijk, die is echt wel heel sterk en uitgebreid. Het verhaal staat bol van de mythologie uit verschillende pantheons. Alleen daarvoor krijgt Eternal Rider van mij al een ster. Het verhaal stond ook genoeg op zichzelf om als lezer onmiddellijk in deze spin-off te kunnen duiken, zonder echt het gevoel te hebben belangrijke zaken te missen. Hoewel ik moet bekennen dat ik waarschijnlijk enkele onderliggende relaties en blije weerziens niet goed kon vatten omdat alle personages nieuw voor mij waren.

“No bra,” he said against her mouth. “Thank you. I hate those things. Dumbest human invention. Ever.” 

Nieuw en tegelijkertijd zo cliché als ze komen. Ares, het mannelijke hoofdpersonages is een gevalletje van dertien in een dozijn. Weer maar eens een man met littekens op zijn ziel en een donker geheim dat als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Nog maar eens een alfa mannetje dat zijn stempel wil drukken, maar in verwarring wordt gebracht door de jonkvrouw in nood. En natuurlijk is hij een seks-god. (Bring on 8 orgasms in a row, ladies…)

“Still amazes me that people spend more time researching a new vehicle than they do the religion they entrust their souls to.” 

Hoewel het moet gezegd, deze keer was de jonkvrouw in nood wel te pruimen. Cara is een heel realistisch personage. Niet het tere meisje dat zit te wachten om gered te worden, maar ook niet een vrouw met serieuze ballen aan haar lijf. Neen, ze is gewoon het meisje van naast de deur. Vol onzekerheden, gezond verstand en vooral eentje dat niet onmiddellijk bezwijkt onder de “smeulend” blik van een man. (Wel onder de smeulende blik van een hond. Maar gezien ikzelf een grote hondenliefhebber ben, kon ik haar dat wel vergeven.)

“Let a woman too close, and while she sucked your cock, she sucked your brains and manhood right out of you, too.” 

Het grootste probleem met Eternal Rider is echter hoe onevenwichtig het boek is opgebouwd. En dat merkte ik erg aan mijn interesse in het verhaal. Het ene moment zat ik echt helemaal in het verhaal en wou ik doorlezen. Maar een goede dertig pagina’s later kon het mij allemaal niet meer geboeid houden en verloor ik mijn interesse. Dit patroon bleef zich gedurende het ganse boek herhalen. En bereikte echt een climax bij het einde.

Dat einde, wat kan ik daar over zeggen? Dat het vergezocht was is zonder twijfel een understatement. (Het moest dan ook tot in de details uitgelegd worden in het volgende hoofdstuk.) Dat het eigenlijk een beetje belachelijk overkwam? Of dat het wel een heel kant en klare oplossing was?

Eternal Rider heeft zonder twijfel potentieel, maar mij kon het niet geboeid houden. Te cliché, te vergezocht en de seks was dan ook nog eens lauwtjes. De rest van de serie laat ik maar beter aan me voorbij gaan.

Een lied voor Achilles – Madeleine Miller

achilles

Titel: Een lied voor Achilles
Auteur: Madeleine Miller
Pagina’s: 352
Uitgave: E-boek
Genre: historische fictie, adult, mythes en sages
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Patroclus is een jonge prins, verbannen naar het koninkrijk van Phthia om daar op te groeien met godenzoon Achilles. Achilles is sterk, mooi, een gouden kind: alles wat Patroclus niet is. Maar ondanks hun verschillen raken de jongens innig bevriend, en hun band wordt sterker naarmate ze ouder worden. Dit tot verdriet en woede van Achilles’ moeder Thetis, een wrede zeegodin die een hekel heeft aan stervelingen.Als duidelijk wordt dat Helena van Sparta is ontvoerd en alle Griekse mannen verplicht zijn om haar eer te wreken en Troje te belegeren, sluit Achilles zich aan bij het leger, verblind door de belofte van roem. Patroclus, verscheurd door liefde voor en angst om zijn vriend, gaat met hem mee. Zij weten niet dat het lot hen tot het uiterste zal testen en hun zal vragen om een verschrikkelijk offer.

Review:

Iedereen kent het verhaal van Achilles en de val van Troje. Ze worden niets voor niets al honderden jaren vertelt. En als je ze daar niet van kent, dan heb je waarschijnlijk de blockbuster Troy wel gezien! Ikzelf ben lichtelijk geobsedeerd door de Griekse mythes en legendes, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het mijn opinie over dit boek gekleurd heeft. Net het omgekeerde, ik denk dat ik boeken over mijn favoriete onderwerp net strenger beoordeel en sneller afknap op “foutieve” informatie of “auteursrechtelijke vrijheid”.

Ik verwachte een hervertelling, maar kreeg zoveel meer. Een lied voor Achilles wist mij echter te betoveren en tegelijkertijd sloeg het mijn hart in duizend stukken. Zelf al weet je vanaf de eerste pagina hoe het zal aflopen met Achilles,toch bleef er in mijn hoofd een stemmetje de hele tijd roepen: “Neen, laat het anders aflopen.” (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het absoluut niet zou geapprecieerd hebben moest het anders zijn afgelopen.)

“Name one hero who was happy.”
I considered. Heracles went mad and killed his family; Theseus lost his bride and father; Jason’s children and new wife were murdered by his old; Bellerophon killed the Chimera but was crippled by the fall from Pegasus’ back.
“You can’t.” He was sitting up now, leaning forward.
“I can’t.”
“I know. They never let you be famous AND happy.”

Een lied voor Achilles spitst zich niet enkel toe op de val van Troje, maar begint in de jeugdjaren van Patroclus en zijn eerste ontmoeting met Achilles. Het ganse verhaal wordt vertelt door de ogen van Patroclus en je groeit als lezer echt mee in hun relatie. Dat gebeurt zo geleidelijk en onopvallend, dat je pas te laat beseft dat je zo betrokken bent, dan tranen tegen de laatste pagina bijna onvermijdelijk worden.

“He is a weapon, a killer. Do not forget it. You can use a spear as a walking stick, but that will not change its nature.” 

Het verhaal van Achilles en Patroclus mag dan een mythe zijn, maar Madeleine Miller mixed dit met een heel eerlijk beeld van de Griekse samenleving. Ze gaat niets uit de weg. Hierdoor is het boek gevuld met geweld, verkrachting, bedrog, oorlog en verraad. Dit zorgt ervoor dat het boek tot de nok gevuld is met vrij onaangename personages. Zelf Achilles is eigenlijk te zelfingenomen voor zijn eigen goed en te overtuigd van zijn goddelijke bestemming. En hoewel dit ontzettend negatief klinkt, voelt het tijdens het lezen zo niet aan. Het verhaal is zo meeslepend en fascinerend en de karakters van de personages spelen hier een heel belangrijke rol in.

Madeline Miller heeft een mythe genomen en hier een levensecht verhaal van gemaakt dat je echt opzuigt. Prachtig literair verhaal, dat zeker niet alleen bedoelt is voor liefhebbers van Griekse mythologie. Een lied voor Achilles is het soort boek waar ik al mijn vrienden wekenlang mee lastig val en mezelf moet inhouden om niet iedereen een exemplaar te kopen.