Categorie: Horror

Anna dressed in blood – Kendare Blake

Anna dressed in blood

Titel: Anna dressed in blood
Auteur: 
Kendare Blake
Uitgever: 
WPG uitgevers
Pagina’s: 
320
Genre: horror, ya
Gelezen: 
E-book, engelse versie
Links:
Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Cas Lowood heeft een ongewone roeping: hij doodt de doden. Dat deed zijn vader al voor hem, tot hij op gruwelijke wijze vermoord werd door een geest. Nu reist hij samen met zijn kruidendokter-moeder en gewapend met zijn vaders dodelijke mes het land rond. Hij gaat op zoek naar een geest die door de lokale bevolking Anna Dressed in Blood genoemd wordt, en vindt een geest zoals hij nog nooit gezien heeft. Ze draagt nog steeds de jurk waarin ze vermoord werd in 1958: toen maagdelijk wit, nu rood gevlekt en druipend van het bloed. Sinds haar dood heeft Anna iedereen die ook maar een voet in haar verlaten Victoriaanse thuis heeft gezet gedood. En dan spaart ze het leven van Cas.

Synopsis: 

We zijn ondertussen al een eindje gevorderd in de halloween-week op boek in wonderland en ik heb al behoorlijk wat “enge” boeken achter de kiezen. Een beetje vreemd, want enge boeken staan dus nooit heel hoog op mijn to read lijstje. Daarom stond Anna dressed in blood ook al meer dan een jaar klaar op mijn ereader, maar ik scrolde er altijd voorbij. Maar nu, tijdens mijn Halloween leesronde, leek het me de geschikte moment om Anna dressed in blood toch een kans te geven. En sowieso is het geen echt horrorboek wanneer het gaat over een liefdesverhaal, toch? Het is zeker niet het normaalste liefdesverhaal van de eeuw. Het begint als een klassieke jongen ontmoet meisje en jongen wordt verliefd op meisje. Maar het meisje in kwestie staat erom bekend mensen in twee te rukken met haar handen en de jongens vader is opgegeten door een op wraak belust spook. Ik zei je al dat het niet het meest traditionele liefdesverhaal was!

“You make me want things I can’t have.”

En toch bestempel ik het nog altijd als een liefdesverhaal. Misschien omdat ik gewoon een heel romantisch hart heb? En ja, ik weet het. Cas en Anna is een klassiek gevalletje van liefde op het eerste gezicht. Nu ja, gezicht. Cas staat al bijna te kwijlen wanneer hij Anna’s naam ,geschreven in bloed of wat dacht je, ziet staan in een brief. Hij voelt een “onmiddelijke” klik met haar. Ik ben er mij van bewust dat ik dit vreselijk vervelend zou moeten vinden, maar langst de andere kant vind ik het niet meer dan logisch dat een spokenjager verliefd wordt op een geest. Wat niet wegneemt dat ik een aantal keren serieus mijn wenkbrauwen heb opgetrokken, want de dingen die Cas leuk vind aan Anna zijn niet bepaald voor gevoelige lezers. Haar ogen die volledig zwart worden, de zwarte aders die dik op haar huid liggen, dat zijn de dingen die Cas aantrekken in Anna. Tja… spokenjagers hebben een afwijkende smaak zullen we maar zeggen? Maar toch… hun liefdesverhaal werkte wel voor mij. Ik ben gewoon hopeloos romantisch. Zelf als een levende jongen verliefd wordt op een meisje dat al 50 jaar dood is, dan nog supporter ik kennelijk voor hen.

“But hey, at least we’ll have this strange story to tell, love and death and blood and daddy-issues. And holy crap, I’m a psychiatrist’s wet dream.”

Of misschien kwam het wel doordat ik Anna zo een geweldig personage vond. Ze is zeker niet de typische heldin die je tegenwoordig veel in jongerenliteratuur tegenkomt. Ze is absoluut niet mooi. Maar zou jij er schitterend uitzien als je al 50 jaar dood was? Ze is ook niet echt fijngevoelig en ja, af en toe vermoord ze mensen. Maar ze is grappig en moedig op haar eigen manier. Ze is een van de enige personages in het boek met een beetje diepte.  En zo belanden we bij een van de teleurstellendste aspecten van dit verhaal. De personages zijn heel vlak en missen enige dieptegang. Met uitzondering van Anna en Cas zijn moeder. Wie wil er nu geen stoere, wicca mama? Het is ongelooflijk dat zo een indrukkende vrouw zo een zelfingenomen, eenzaam mannetje heeft opgevoed. Althans dat was mijn gevoel doorheen het eerste deel van het boek. De eerste 150 pagina’s zorgden ervoor dat Cas en ik niet onmiddellijk klikte. Een beetje te zelfingenomen, te vol van zichzelf, maar Cas wordt na een tijdje mooi mijn zijn beiden voeten op de grond gezet en dat zorgt ervoor dat hij tegen het einde van het boek toch een iets aangenamer personage is geworden. (Of misschien komt het wel door Anna?)
Ik stoorde me dus aan de vlakke personages, maar ook aan de gaten in het verhaal. Waar bleef het achtergrondverhaal over Cas zijn mes? De hele tijd wordt je eraan herinnert dat zijn mes erg bijzonder is en dat er een heel mythisch verhaal achter zit, maar dan gebeurt daar niets mee? En waarom vermelden ze in het begin van het boek dat Anna zich anders gedraagt, maar wordt daar dan niet verder op ingegaan?

“Land of the Dead? Is that what you dream about?” she asks. “Boy who kills ghosts for a living?”
“No. I dream about penguins doing bridge construction. Don’t ask why.”

Nog een klein beetje advies voor je aan dit verhaal begint… Anna dressed in blood is geen eng boek. Zoals ik aan het begin van deze review reeds zei: ik ben een angsthaasje. Dus als ik het niet eng vind, dan is het niet eng. Oké, soms vliegen de lichaamsdelen en het bloed je rond de oren en dat is een beetje wansmakelijk, maar zeker niet eng. Om heel eerlijk te zijn is het op bepaalde momenten vooral een heel schattig verhaal. (En ja, ik besef dat ik een boek vol lijken en geesten net een schattig verhaal heb genoemd.)

Al bij al was het een aangenaam verhaal om te lezen en ik kan niet wachten om meer te weten te komen over Anna. Ben je benieuwd naar wat ik vond van het tweede deel? Daar lees je hier alles over! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Doctor, you don’t know what it is to doubt everything, even yourself. No, you don’t; you couldn’t with eyebrows like yours.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Hoorns – Joe Hill

hoorns

hoorns

Titel: Hoorns
Auteur: Joe Hill
Pagina’s: 370
Uitgave: E-boek
Genre: adult, horror
Links: Goodreads
Gruwelfactor: images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Merrin Williams is dood, vermoord onder bizarre omstandigheden, en haar geliefde Ignatius Perrish is de enige verdachte. Een jaar na haar dood wordt Ig na een wilde, verwarrende nacht wakker met een enorme kater en groeien er hoorns uit zijn hoofd. Eerst schrikt hij daar erg van, maar dan blijkt hij bepaalde gaven te hebben: iedereen vertelt hem de waarheid en hij kan mensen ertoe brengen hun meest immorele impulsen te volgen.
Zal Ig zijn nieuwe gaven kunnen gebruiken om te ontdekken wie Merrin in het bos heeft verkracht en vermoord?

Review:

Volgers zullen wel weten dat ik zelden of nooit horrorboeken lees. Maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde verwachtingen heb bij horror. Onder meer dat ik op een bepaald moment in het boek bang ga zijn. Misschien het boek zelf niet durf te lezen in het donker en een extra lichtje ga aanknippen. Of dat ik wat dieper wegkruip tegen de echtgenoot tijdens het lezen? Wel, al deze zaken vond ik niet terug in hoorns.

Wil ik daarmee zeggen dat het een slecht boek was? Absoluut niet. Maar het was absoluut niet het boek dat ik dacht te gaan lezen. Joe Hill dan dacht ik aan horror. Het haar recht op mijn armen soort van horror. Wat ik kreeg was een soort van psychologische thriller waarbij het hoofdpersonage nu toevallig horens had. Dat of een romance waar het hoofdpersonage toevallig horens heeft. Want laten we eerlijk zijn eigenlijk is hoorns een beetje een liefdesverhaal toch? Over een jongen die beschuldigt wordt van een passiemoord op zijn vriendin, maar zelf opzoek gaat naar de dader. En ja oké, dat doet hij met horens op zijn hoofd die mensen de vreselijkste dingen doen bekennen.

“The people you love should be allowed to keep their worst to themselves.”  

Ik had eigenlijk niet verwacht zoveel te lachen met een horror boek. Maar het was lang geleden dat ik zo vaak luidop heb zitten grinniken. Meestal uit puur medelijden met het hoofdpersonage Ig, want die arme jongen mag de hele dag luisteren naar mensen die hem toestemming vragen om vreselijke dingen te doen. Zelf in zijn eigen gezin is Ig niet veilig voor de bekentenissen van zijn familieleden. Ik had dus echt ontzettend medelijden met Ig. Wordt je niet alleen wakker met horens op je kop, hoor je op je nuchtere maag ook nog dat twee politieagenten elkaar willen pijpen. Tja…..

“There’s only room for one hero in this story-and everyone knows the devil doesn’t get to be the good guy.”  

Op zich kon ik het verhaal van hoorns wel smaken. Het zoemt heel erg in op de duistere kanten van mensen en werpt ook een zeer kritische blik op religie. Joe Hill’s verhaal draait vooral rond de personages en hun persoonlijkheden. Het verhaal bulkt niet van de actie en kabbelt op sommige momenten net iets rustig voort. De onderliggende relaties, achtergronden van de personages en vooral hun verborgen frustraties vormen een rode draad doorheen het boek. Hill slaagt erin om zeer donkere personages te creëren. Iets wat ik absoluut kan appreciëren. Vooral omdat een echt “slecht” personage, zonder onmiddellijk te vervallen in stereotypes best moeilijk is. Maar hier slaagt hij de nagel op de kop. Bepaalde personages (Ach, bijna alle personages) zullen je echt een onaangenaam, ongemakkelijk gevoel geven.

“Him and God are supposed to be at war with each other. But if God hates sin and Satan punishes the sinners, aren’t they working the same side of the street? Aren’t the judge and the executioner on the same team?”  

Ik moet echter bekennen dat een deel van het verhaal volgens mij volledig aan me voorbij ging. Op het einde van het boek bleef ik toch wel wat verdwaasd achter met een “Wat was dat-gevoel?” Ik heb zelf speciaal de film gekeken, omdat ik dacht iets gemist te hebben in het boek. Geen aanrader, want de magische realisme elementen die ik niet helemaal meehad uit het boek, werden gewoon verwijdert uit de film. Vreselijke film…… hoewel ik moet zeggen dat ik Daniël in de hoofdrol wel echt kon appreciëren. En nu terug naar het boek, want dit natuurlijk geen film review.

“The language of sin was universal, the original Esperanto.”  

Ik bleef ook een beetje op mijn honger zitten. Er werd namelijk geen antwoord geformuleerd op de vragen die ik had. Hoe is Ig aan zijn hoorns geraakt? Wat is er die bewuste nacht juist gebeurt? Wat, hoe, waarom… Daar geeft het boek jammer genoeg geen antwoord op.

Ik ben zeker geen fan van het boek, maar het was ook niet slecht. Eens iets anders. Volgens mij was het een klassiek gevalletje van “het ligt niet aan het boek, maar eerder aan mij.”


Halloween wedstrijd quote van de dag: “By the pricking of my thumbs, something wicked this way comes.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Hex – Thomas Olde Heuvelt

hex

Titel: Hex
Auteur: Thomas Olde Heuvelt
Pagina’s: 352
Genre: Horror, adult
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wie er wordt geboren is gedoemd er tot zijn dood te blijven. Wie er zich vestigt komt er nooit meer weg. Het ogenschijnlijk pittoreske dorpje Beek is in de greep van de Wylerheks, een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze de huizen binnen, nachtenlang staat ze aan je bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend. 
Er wordt alles aan gedaan om haar aanwezigheid geheim te houden. Maar als een groep jongeren besluit viral te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen…

Review:

Hex is een boek dat me reeds sinds de release datum in 2013 achtervolgt. Toen kreeg onze boekenclub een aantal review exemplaren en ik liet deze aan me voorbij gaan. Waarom? Omdat de cover en de korte inhoud me de stuipen op het lijf joeg. Maar het concept bleef me achtervolgen, want hoewel ik een echte angsthaas ben, moet ik toegeven dat het concept echt steengoed is. En het gaat over heksen…. ik lees alles over heksen! Het moest er dus vroeg of laat van komen dat ik Hex effectief een kans ging geven.

De eerste paar hoofdstukken van Hex joegen me effectief de stuipen op het lijf. Dat ik het boek las op een donkere, regenachtige herfstavond in een vakantiehuisje in het midden van het bos maakte het natuurlijk ook niet veel beter. Mijn haren stonden echt recht op mij armen en hoewel ik dus compleet over mijn toeren was van angst, dacht ik onmiddellijk “ha dit is het! Ik heb hier een pareltje binnen het horror genre in mijn handen.” Ik wreef eigenlijk al in mijn handen om de verwachte hoeveelheid angst de me zou overvallen in de komende leesuren.

En toen…. las ik verder. En het allerengste aan dit hele verhaal is toch wel hoe een steengoed boek na enkele hoofdstukken kan veranderen in het slechtste boek dat ik in 2016 las. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen om uit te drukken wat er met dit verhaal gebeurt. Ik blijf bij mijn idee dat het concept van Hex echt steengoed is. En volgens mij had een andere schrijver er echt een prachtige, jaag me de stuipen op het lijf verhaal van kunnen maken. Maar dat is dus niet wat Hex is geworden….. Hex is vooral… tja hoe moet ik het eigenlijk zeggen…. een walgelijk boek? Een grotesk boek?

Hex maakte me vanaf pagina 100 of zo niet echt bang meer. Het deed me wel walgen en ik ben niet 100% zeker of dat de bedoeling van het boek was. Een berg kinderen met daarboven op de slagersvrouw die paté uit haar vagina laat spuiten is niet echt wat ik noem horror. Dat is iemands walgelijke fantasie op papier. Met momenten lijkt het wel of de auteur een obsessie heeft met borsten. Elke 30 zinnen wordt er iets wel vergeleken met een borst of wordt er commentaar gegeven op een ander personage haar borsten.

Daarnaast hou ik absoluut niet van de schrijfstijl. Het komt allemaal een beetje “te” over. Het taalgebruik is erg vulgair en het lijkt wel of de auteur hiermee wil laten zien wat hij wel niet durft. Jammer, want dit brengt het niveau van het effectieve verhaal nog verder naar beneden. En ik zeg het nog eens het had zo verdomd griezelig en eng kunnen zijn. Het concept is zo origineel en sterk, maar de uitwerking is ondermaats.

Hex kan je volgens mij het allerbeste vergelijken met een rollercoaster. Zo eentje waar je aan het begin van denkt, wauw cool, dit wordt geweldig. Maar waar je op het einde van de rit compleet misselijk uit het karretje stapt. Zo ontzettend jammer! 


Halloween wedstrijd quote van de dag: ““If I cannot inspire love, I will cause fear!”.” 

Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!


 

Between the devil and the deep blue sea – April Genevieve Tucholke

between the devil and the deep blue see

between the devil and the deep blue see

Titel: Between the devil and the deep blue sea
Auteur: April Genevieve Tulchoke
Pagina’s: 360
Uitgave: Paperback
Genre: horror, paranormaal, ya
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Violet White woon in een slaperig kuststadje dat brutaal wordt wakker geschud wanneer River West zijn intrek neemt in haar gastenwoning.  Is river gewoon een leugenaar met mooie ogen en een mysterieus verleden of zou het kunnen dat hij meer is dan dat? Violets oma waarschuwde haar al dat ze ver weg moest blijven van de duivel. Maar zouden de duivel en die mooie jongen die ligt te zonnen, koffie drinkt en haar zacht kust op het kerkhof, een en dezelfde persoon kunnen zijn?

Review:

Between the devil and the deep blue sea is een van die boeken waar je op goodreads de meest uiteenlopende reviews over kan terugvinden. De reviews gaan van 5 sterren tot 1 ster. Volgens mij hou je ervan of totaal niet. En ik begrijp beiden kampen eigenlijk wel. Ikzelf kon het verhaal wel smaken!

Between the devil and the deep blue sea is een verwarrend boek. Het heeft een hele ouderwetse “feel”, terwijl het zich in hedendaags setting afspeelt. En toch voelde het alsof ik me in het diepe zuiden van de VS bevond in de 19de eeuw. De espressomachines en mobiele telefoons even buiten beschouwing gelaten.

“Hence? My habit of reading more than I socialized made me use odd, awkward words without thinking.”  

Eigenlijk gebeurt er in heel het boek niet echt iets angstaanjagends. En toch druipen de pagina’s met onheilspellendheid en doem. De schrijfstijl van April Genevieve Tucholke draagt daar een groot stuk in bij. Ze zorgt ervoor dat de omgeving echt tot leven komt. De oude vervallen statige woning met het omliggende bos, de onheilspellende kliffen met daaronder de schuimende zee. Het wordt beschreven alsof je er zelf bent. 90% van het onbehaaglijke gevoel dat dit boek je geeft is puur gebaseerd op de betoverende schrijfstijl. Het deed me met momenten zelf een beetje denken aan de sfeer die gecreëerd wordt in True Blood.

“River’s kiss tasted like coffee and storms and secrets.”

Gelukkig want op zich valt het plot een beetje tegen. Zoals ik eerder al zei eigenlijk gebeurt er niet echt iets angstaanjagends. En als je dan eindelijk lijkt af te stevenen op een moment dat je haren recht omhoog zouden komt, valt het allemaal in duigen. Het lijkt wel of de schrijfster niet voor full-on horror durfde gaan en daarom een afgezwakte versie op papier heeft gezet.

“Some people don’t deserve to live. And, to go a step further, some people need to die.”  

Between the devil and the deep blue sea is simpelweg een liefdesverhaal met jammer genoeg een klassiek geval van insta-love. Iets waar ik meestal geen problemen mee heb, maar om de en of andere manier voelde ik met deze romance geen echte klik. De aantrekkingskracht tussen Violet en River ging een beetje aan mij verloren. Misschien omdat er niet genoeg opbouw was of omdat er geen echte connectie tussen de twee personages leek te zijn? Buiten dat ze allebei op de juiste plaats op het juiste moment waren.

“Their faces were white. And grim. They glared at me, streaks of pale moonlight sweeping across their cheeks. They looked somber and gruesome and not like kids at all.”

Of misschien komt het wel omdat River een personage is waarvan je bij de start van het boek weet dat er iets niet helemaal koosjer is. Je weet van in het begin dat River niet is wie hij laat uitschijnen. Maar hoe slecht is hij echt? Want het is wel duidelijk dat er duivelse krachten aan het werk zijn in het dorp.

Het plot van between the devil and the deep blue sea is eigenlijk redelijk “doorzichtig” en verschilt niet zoveel van andere YA-paranormale romances. Maar het boek onderscheid zich door de prachtige, donkere, gothic schrijfstijl. Het tweede deel in de reeks staat zeker op mijn to read lijstje!


Halloween wedstrijd quote van de dag: “Wendy? Darling? Light, of my life. I’m not gonna hurt ya. I’m just going to bash your brains in.”
Wil je alles weten over de halloween wedstrijd? Neem dan snel even een kijkje hier en doe mee!

Girl of nightmares – Kendare Blake – toch geen complete nachtmerrie

12507214

Titel: Girl of nightmares
Auteur: Kendare Blake
Uitgever: Manteau
Pagina’s: 324
Gelezen: Paperback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Maanden zijn voorbijgegaan sinds de geest van Anna Korlov in haar kelder de deur naar de hel opende en erin verdween, maar Cas kan haar niet vergeten. Zijn vrienden herinneren er hem constant aan dat Anna zich opgeofferd heeft opdat hij kan leven, niet halfdood ronddwalen. Cas weet dat ze gelijk hebben, maar voor hem kan geen levend meisje tippen aan het dode meisje waarop hij halsoverkop verliefd is geworden. Hij ziet Anna overal: in zijn slaap, maar evengoed overdag, in visioenen die op nachtmerries lijken. Maar er is iets mis, grondig mis… Dit zijn geen gewone dromen. Anna wordt gekweld, en elke keer dat hij haar ziet lijkt ze op nieuwe en nog gruwelijkere manieren gefolterd te worden. Cas weet niet wat er met Anna gebeurd is toen ze in de hel verdween, maar hij weet wel dat ze niet verdient wat er nu met haar gebeurt. Anna heeft hem meer dan eens gered, nu is de tijd gekomen dat hij hetzelfde voor haar doet

Review:

Ik lig een beetje in strijd met mezelf over dit boek. Sommige delen van het verhaal waren beter geschreven dan Anna dressed in blood, maar er waren ook stukken die helemaal niets voorstelden en die ik het liefst van al wou overslaan. Anna dressed in blood is verre van een perfect boek. Maar ik heb er wel ontzettend van genoten, vooral omdat het tjokvol actie zat. En ik was dol op Anna. Ze was een duistere figuur die er terzelfdertijd in sloeg om toch ook schattig en lief te zijn. Een godin zoals Cas haar noemt. Anna was de reden dat het boek voor mij toch een fijne leeservaring was. Jammer genoeg verdwijnt Anna praktisch volledig uit dit boek. Pas in het allerlaatste deel krijgt Anna terug een belangrijke rol. Het verhaal bevat weinig vaart en kent weinig actie.

Een van mijn grootste klachten bij Anna dressed in blood was dat er weinig tot geen achtergrond gegeven werd. In dit boek komt dit echter allemaal op zijn pootjes terecht. Alle vragen die ik had bij het vorige boek worden uitgebreid beantwoord. Het grootste deel van het boek draait rond de oorsprong van de athame en het geheime broederschap van de zwarte dolk. Het idee van de orde stond mij wel aan, maar de uitwerking liet wat te wensen over. Een mysterieuze groep die de bewakers zijn van een duister geheim en die zich terzelfdertijd gedragen als een groep kleine kinderen. Een orde van die omvang en met zo eenmachtpositie zou volgens mij heel anders te werk gaan. Sterker, gewelddadiger, maar ook eensgezinder. Doorheen het verhaal wordt Cas verschillende keren gewaarschuwd voor de orde, maar nooit wordt je als lezer echt bang van hen. Angstaanjagend waren ze in mijn ogen zeker niet.

Gelukkig is er ook goed nieuws over de orde. Een van hun leden is namelijk een belangrijk nieuw personage, namelijk Jestine. Zij is grappig, makkelijk in de omgang en bezit een gezonde dosis sarcasme. Ze is vastberaden en speelt het spel volgens haar eigen regels. Ik dacht op een bepaald moment dat er een liefdesdriehoek zou plaatsvinden tussen Cas, Anna en Jestine, maar Blake wist kennelijk beter dan dat. Ik ben er wel van overtuigd dat Jestine het perfecte meisje is voor Cas eens zijn gebroken hart een beetje herstelt is.

Ik heb het ondertussen al een aantal keer over Cas gehad en in het eerste boek had ik behoorlijk wat problemen met zijn karakter. Cas is echter wat ouder en ook wat wijzer geworden. Hij heeft opeens een droog gevoel voor humor en hij is erg vastberaden. Cas is nog steeds erg beschermend voor zijn vrienden, familie en Anna, maar op een bezorgde, aandoenlijke manier. Niet meer op de machowijze vanuit het eerste boek. Ik denk dat Cas zonder twijfel het personage met de meeste groei is in de reeks.

Ik ben een hopeloze romantische ziel en misschien geloofde ik daarom wel in de vonkjes tussen Anna en Cas in het eerste boek. Jammer genoeg verdwijnt de geloofwaardigheid van hun relatie in dit boek voor mij compleet. Ik begreep dat Cas vlinders in zijn buik voelde voor die mysterieuze Anna. Ik vond hun kusscene zelf aandoenlijk. Maar nu ben ik niet meer zo overtuigd van hun relatie. Vooral omdat Cas ineens voorspelt dat hij van Anna houdt. Echt houdt, niet meer een tienerverliefdheid. Maar houden van. Cas houdt van het meisje dat hem ‘s nachts opzoekt met bloed dat van haar lippen druipt en een hoofd dat half is verdwenen. Dan moet ik even mijn hoofd schudden. Want hoe hou je in hemelsnaam van iemand die je amper kent? Ik begrijp dat ze Cas leven heeft gered. Maar houden van is toch meer dan wat in dit boek naar voren komt.

Het einde van deze review nadert, dus laten we het even hebben over het einde van het verhaal. Ik weet dat er in de boekcommunity heel wat te doen is geweest rond het einde. Maar ik denk dat het einde perfect is. Heel realistisch, hartverwarmend en toch een beetje droevig. Het einde zorgde er zelfs voor dat ik girl of nightmares toch geen totale flop vond.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor: Als je het eerste deel van de reeks gelezen hebt, dan zou ik zeker het tweede deel ook aanraden!

Hoewel girl of nightmares lang niet zo goed is Anna dressed in blood. Ik ben erg blij dat ik de twee boeken in de reeks gelezen heb. Het verhaal is mooi afgerond en de boeken zijn snel en makkelijk te lezen.

Het meisje met alle gaven – M.R. Carey

het meisje met alle gaven

Titel: Het meisje met alle gaven
Auteur: M.R. Carey
Uitgever: Bruna uitgevers
Pagina’s: 448
Gelezen: E-book, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Elke ochtend wacht Melanie in haar cel tot ze wordt opgehaald en naar het klaslokaal wordt gebracht. Als ze aan de beurt is, houdt Sergeant haar onder schot terwijl twee van zijn mannen haar in de rolstoel vastgespen. Ze vinden haar niet aardig, denkt ze. Ze grapt dat ze niet zal bijten. Maar niemand lacht.

Review:

Het meisje met alle gaven start in het midden van de actie. Melanie, een klein meisje, wacht elke dag in haar cel tot de bewakers komen om haar mee te nemen naar haar klaslokaal. Dit doet ze elke dag, voor zolang ze zich kan herinneren. Maar laat je niet in de luren leggen, Melanie is geen gewoon meisje.

Ik keek zo uit naar dit boek en ik wou het zo graag goed vinden. Zombies in een klaslokaal klonk mij als muziek in de oren. Dat moest toch gewoon een goed verhaal vormen? En dat doet het ook, zolang het verhaal zich afspeelt op de militaire basis. De ethische dilemma’s en en mysterieuze omstandigheden stapelen zich op. Wat is er buiten de basis? Waar komen de hongerigen vandaan? En wie zijn die hongeringen? Maar dan heeft er een belangrijke gebeurtenis plaats en de vijf personages die je volgt worden gedwongen de basis te verlaten en de wijde wereld in te trekken. Die wijde wereld, dat is onze wereld. Alleen 20 jaar na een grote ramp. En dan belanden we op het punt, waar de auteur mijn interesse in het verhaal kwijt speelt. De vaart ging uit het verhaal, de mysteries verdwenen en het verhaal verviel in torenhogen clichés. Je hebt het monster dat graag mens wil zijn. Je hebt de lerares die alles zou opgeven voor haar studenten en dan is er nog de doorgedraaide wetenschapper. Het verhaal mist dieptegang eens ze de militaire basis verlaten.

Ik was ook absoluut geen fan van de wereld die M.R Carey ontwikkeld. Ik hou van beeldende taal. Een beschrijving moet een wereld voor mij tot leven brengen. Maar hier waren de woorden gewoon woorden. De beelden bleven achterwege. Ontzettend jammer, want ik wou echt graag post apocalyptisch Engeland ontdekken.

Maar het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. Het verhaal wordt vertelt vanuit verschillende personages. Een voor een belichten ze hun eigen kant van het verhaal. Erg fijn om zo verschillende interpretaties te krijgen, die ook echt bijdragen aan het verhaal. Dokter Caldwell vertelt haar verhaal als een echte wetenschapper. Droog, doorregen met academische taal. Het zorgt voor een zeker afstand tussen de lezer en Dokter Caldwell.  Wanneer echter Melanie aan het woord komt, wijzigt de verhaalstijl. Melanie spreekt als een jong meisje dat honderdduizenden vragen heeft over haar wereld.

Het meisje met alle gaven is zeker een slecht boek. Ik denk dat het gewoon een beetje overhyped is, waardoor mijn verwachtingen erg hogen lagen. Die verwachtingen werden niet ingelost. Het boek bevestigde nog maar eens dat zombies toch echt niet mijn ding zijn.