Categorie: Historische fictie

The gentleman’s guide to vice and virtue – Mackenzi Lee

the gentleman's guide to vice and virtue

Titel: The gentleman’s guide to vice and virtue
Auteur: Mackenzi Lee
Pagina’s: 513
Genre: Avontuur, Historische fictie, LGBTQ, YA
Uitgave: hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Henry “Monty” Montague is opgevoed om later een echte “gentleman te worden. Hij laat zich echter niet zomaar aan banden leggen! De beste scholen in Engeland en de constante afwijzing van zijn vader ten spijt…. Monty houdt van gokken, drinken en wakker worden in de armen van een vreemde man of vrouw. Monty is helemaal klaar om op zijn Grand Tour te vertrekken, maar daar denkt zijn vader anders over. Die vind het hoog tijd dat Monty begint te leren hoe hij zich moet gedragen als Lord van een landgoed en stuurt daarom een strenge chaperon mee. Maar Monty is erop gebrand van deze reis een laatste groot feest te maken en vooral eindelijk zijn kans te wagen bij Percy, zijn geheime grote liefde. Wanneer Monty’s roekeloze beslissingen ervoor zorgen dat hun hele toekomst in gevaar komt, moet hij zijn keuzes onder ogen zien.

Review:

The gentleman’s guide of vice and virtue is een van de meest gehypte  boeken op dit ogenblik in de book-community volgens mij. Overal werd ik er met rond mijn oren geslagen en de korte inhoud deed mijn hartje al zingen. Dit verhaal klonk echt als een ongelooflijk avontuur. Historische fictie dan nog, dus helemaal iets voor mij. Maar jammer genoeg moet ik vaststellen dat the gentleman’s guide ook het meest overhypte boek op het moment is. Misschien zou ik wel minder teleurgesteld zijn geweest moest iedereen niet zo ongelooflijk enthousiast zijn geweest?

“It’s beginning to feel like he’s shuffling his way through the seven deadly sins, in ascending order of my favourites.” 

Het begon nog thans allemaal heel veelbelovend. Ik plaatste zelfs op facebook dat ik helemaal weg was van de humor en de schrijfstijl. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit plaatste toen ik ongeveer 50 pagina’s in het verhaal zat. De humor blijft trouwens het sterkste punt van het hele verhaal. Heerlijk licht en luchtig overgoten met een grote dosis sarcasme. En eerlijk had het verhaal verder gegaan op hetzelfde elan als de eerste 150 pagina’s, dan was ik ontzettend gelukkig geweest. Dan had ik het waarschijnlijk zonder enige twijfel vijf sterren gegeven. Maar dan ging het allemaal een beetje mis……

“We’re not courting trouble,” I say. “Flirting with it, at most.” 

Laten we maar beginnen met het feit dat er  niet genoeg vaart in the gentleman’s guide zit om mij altijd even geboeid te houden. Dit voelt voor mij zeker als een gemiste kans, want laat ons eerlijk zijn, het boek is gevuld met overvallen, piraten en allerlei andere doldwaze avonturen. Die dus niet doldwaas zijn omdat ze eindeloos uitgesponnen worden. En als ze niet eindeloos uitgesponnen zijn, dan voelen ze te geforceerd aan. Je voelt de twists in het verhaal al van mijlenver aankomen. Er waren echt momenten dat ik tegen Monty wou schreeuwen over zijn dwaze, ondoordachte keuzes.

“I swear, you would play the coquette with a well-upholstered sofa.”
“First, I would not. And second, how handsome is this sofa?” 

Monty, laten we het daar eens over hebben. Ik denk dat hij zowat mijn minst favoriete personage van 2017 gaat worden. Hemeltje, wat een vreselijk zelfingenomen, oliedom, narcistisch personage was Monty. En ik heb daar op zich geen enkel probleem mee als hij een soort van groei zou doormaken doorheen het boek. Maar neen, de egoïstische, egocentrische Monty is nog steeds de jongen waar we vaarwel tegen zeggen op pagina 513. (Terwijl hij hoogstwaarschijnlijk in een spiegel staart om nog maar eens te zeggen hoe vreselijk knap hij is.) Als het aan Monty had gelezen had ik denk ik het boek zelf niet uitgelezen. Gelukkig bestaat de cast van het boek ook nog uit de uiterst intelligente zus Felicity en de vriendelijke, realistische, zachtaardige Percy.

“I am somehow stuck with an obstinate mount that resembles less a horse and more a leggy sausage, and seems fond of ingesting my commands and then ignoring them in their entirety.” 

Daarnaast heb ik ook echt genoten van het LGBTQ aspect in het boek. Hoewel de swoony gedachten van Monty soms echt wel over the top waren, hield ik wel van de verschillende geaardheden in het boek. Ik ben vooral heel nieuwsgierig of er in de companion roman meer aandacht zal besteed worden aan de aseksualiteit van Felicity.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik kijk gewoon erg uit naar het boek over Felicity. Oh, wat een heerlijk personage was zij! Zo een vrouw met ballen aan haar lijf! Hopelijk krijgt dat verhaal wel meer vaart en een logischere verhaallijn dan the gentelmans guide.

The gentleman’s guide to vice and virtue is een aanrader voor iedereen die een lichte, avontuurlijke historische roman wil proberen. Sowieso zijn er te weinig historische romans binnen het YA genre volgens mij, dus alleen daarom moet je dit boek al lezen. Probeer je verwachtingen alleen niet torenhoog te leggen, zo kom je vast niet bedrogen uit. 

Een lied voor Achilles – Madeleine Miller

achilles

Titel: Een lied voor Achilles
Auteur: Madeleine Miller
Pagina’s: 352
Uitgave: E-boek
Genre: historische fictie, adult, mythes en sages
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Patroclus is een jonge prins, verbannen naar het koninkrijk van Phthia om daar op te groeien met godenzoon Achilles. Achilles is sterk, mooi, een gouden kind: alles wat Patroclus niet is. Maar ondanks hun verschillen raken de jongens innig bevriend, en hun band wordt sterker naarmate ze ouder worden. Dit tot verdriet en woede van Achilles’ moeder Thetis, een wrede zeegodin die een hekel heeft aan stervelingen.Als duidelijk wordt dat Helena van Sparta is ontvoerd en alle Griekse mannen verplicht zijn om haar eer te wreken en Troje te belegeren, sluit Achilles zich aan bij het leger, verblind door de belofte van roem. Patroclus, verscheurd door liefde voor en angst om zijn vriend, gaat met hem mee. Zij weten niet dat het lot hen tot het uiterste zal testen en hun zal vragen om een verschrikkelijk offer.

Review:

Iedereen kent het verhaal van Achilles en de val van Troje. Ze worden niets voor niets al honderden jaren vertelt. En als je ze daar niet van kent, dan heb je waarschijnlijk de blockbuster Troy wel gezien! Ikzelf ben lichtelijk geobsedeerd door de Griekse mythes en legendes, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het mijn opinie over dit boek gekleurd heeft. Net het omgekeerde, ik denk dat ik boeken over mijn favoriete onderwerp net strenger beoordeel en sneller afknap op “foutieve” informatie of “auteursrechtelijke vrijheid”.

Ik verwachte een hervertelling, maar kreeg zoveel meer. Een lied voor Achilles wist mij echter te betoveren en tegelijkertijd sloeg het mijn hart in duizend stukken. Zelf al weet je vanaf de eerste pagina hoe het zal aflopen met Achilles,toch bleef er in mijn hoofd een stemmetje de hele tijd roepen: “Neen, laat het anders aflopen.” (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het absoluut niet zou geapprecieerd hebben moest het anders zijn afgelopen.)

“Name one hero who was happy.”
I considered. Heracles went mad and killed his family; Theseus lost his bride and father; Jason’s children and new wife were murdered by his old; Bellerophon killed the Chimera but was crippled by the fall from Pegasus’ back.
“You can’t.” He was sitting up now, leaning forward.
“I can’t.”
“I know. They never let you be famous AND happy.”

Een lied voor Achilles spitst zich niet enkel toe op de val van Troje, maar begint in de jeugdjaren van Patroclus en zijn eerste ontmoeting met Achilles. Het ganse verhaal wordt vertelt door de ogen van Patroclus en je groeit als lezer echt mee in hun relatie. Dat gebeurt zo geleidelijk en onopvallend, dat je pas te laat beseft dat je zo betrokken bent, dan tranen tegen de laatste pagina bijna onvermijdelijk worden.

“He is a weapon, a killer. Do not forget it. You can use a spear as a walking stick, but that will not change its nature.” 

Het verhaal van Achilles en Patroclus mag dan een mythe zijn, maar Madeleine Miller mixed dit met een heel eerlijk beeld van de Griekse samenleving. Ze gaat niets uit de weg. Hierdoor is het boek gevuld met geweld, verkrachting, bedrog, oorlog en verraad. Dit zorgt ervoor dat het boek tot de nok gevuld is met vrij onaangename personages. Zelf Achilles is eigenlijk te zelfingenomen voor zijn eigen goed en te overtuigd van zijn goddelijke bestemming. En hoewel dit ontzettend negatief klinkt, voelt het tijdens het lezen zo niet aan. Het verhaal is zo meeslepend en fascinerend en de karakters van de personages spelen hier een heel belangrijke rol in.

Madeline Miller heeft een mythe genomen en hier een levensecht verhaal van gemaakt dat je echt opzuigt. Prachtig literair verhaal, dat zeker niet alleen bedoelt is voor liefhebbers van Griekse mythologie. Een lied voor Achilles is het soort boek waar ik al mijn vrienden wekenlang mee lastig val en mezelf moet inhouden om niet iedereen een exemplaar te kopen.

 

Salt to the sea – Ruta Sepetys – Een zee van tranen

salt to the sea.jpg

Titel: Salt to the sea
Auteur: Ruta Sepetys
Uitgever: Penguin Random House
Pagina’s: 391
Uitgave: Arc verkregen door de uitgever en netgalley in ruil voor een review
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Winter, 1945. Vier tieners. Vier geheimen. Alle vier geboren in een ander land. Alle vier opgejaagd en achternagezeten voor tragedies, leugens en vooral oorlog. Wanneer duizenden wanhopige vluchtelingen zich naar de kust begeven tijdens een aanval van de Sovjet unie, komen hun paden samen. Alle vier proberen ze tickets te bemachtigen voor Wilhelm Gostloff, het schip dat beloofd hen in veiligheid te brengen. Maar beloftes worden niet altijd ingelost….
Review:

Ik begrijp waarom dit boek erg veel 5 sterren reviews ontvangt, maar ik persoonlijk vind het een beetje overroepen. Misschien komt het wel door al die besprekingen die het de hemel in prijzen. Dan verwacht ik een briljant verhaal. Neen, ik vind salt to the sea niet briljant geschreven en ook niet zo meeslepend als ik verwacht had. En toch blijft het boek echt hangen in mijn hoofd. Salt to the sea is een goed onderzocht verhaal over een tragedie die niemand kent of zich herinnert. Het verhaal is rauw en hard en zorgde er voor dat ik tranen moest wegpinken. Ik voelde zo mee met de echte mensen achter dit verhaal. Diegene die effectief gestorven zijn tijdens die koude winternacht. De mama’s, de kinderen, de ouderen, de gewonden,….. Ruta Sepetys brengt dit vergeten verhaal echt tot leven en ze brengt eindelijk hulde aan die talloze slachtoffers die alles kwijtraakte de dag dat de Wilhelm Gustloff zonk. Ik kon maar niet begrijpen hoe zoveel duizenden slachtoffers verdwenen zijn in de geschiedenis. Na het uitlezen ben ik gaan surfen op het internet om bevestiging te krijgen. En ja hoor, daar was het schip en zijn vreselijke eindbestemming.

Maar laten we het even over het boek zelf hebben, niet enkel over de boodschap die het tracht te bezorgen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van vier tieners, tijdens de laatste dagen van de tweede wereldoorlog. Het hele verhaal wordt telkens vanuit de eerste persoon vertelt, maar elk hoofdstuk wisselt de verteller. Ik hou van boeken die in eerste persoon geschreven zijn, vooral omdat het je de kans geeft het personage echt te leren kennen. Jammer genoeg was dit niet zo bij salt to the sea. De hoofdstukken waren hiervoor veel te kort. En hoewel dit zeker bijdroeg bij de vlotte leesstijl van het boek, zorgde het er ook voor dat ik geen connectie maakte met de vier hoofdpersonages. Bij momenten speelde het verhaal zich ver van mij af en voelde ik me een echte toeschouwer. Hoewel korte hoofdstukken en meerdere perspectieven soms bijdragen aan een verhaal, zorgde het hier net voor het omgekeerde. Er werd te weinig aandacht besteed aan de relatie tussen lezer en personage. Emoties en gebeurtenissen gingen aan sneltreinvaart voorbij, want het verhaal moest tot zijn ontknoping komen. Ik had persoonlijk liever minder perspectieven gehad, maar meer dieptegang. Dit wil echter niet zeggen dat ik niet genoten heb van de personages. Elk personage had een eigen verhaal te vertellen en een hele uitgesproken eigen stem. Zelfs zonder naar de naam aan het begin van het hoofdstuk te kijken, wist je nog onmiddellijk wie je op dat ogenblik toesprak.

Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat oorlogsverhalen verslonden en ik moet zeggen dat ik vooral hou van diegene die zich afspelen in het kamp van de vijand. Ik hou er wel van om meer te leren over het dagelijkse leven van de Duitsers en hun bondgenoten. En dit boek gaf me de perfecte mix. Joana is een Litouwse vrouw die moet kiezen tussen Stalin en Hitler. Ze opteert uiteindelijk voor Hitler en emigreert naar Duitsland omdat het daar “veilig” is. Dan is er Florian, een Pruis, die op zijn eigen, unieke manier tegen het regime van Hitler vecht. En dan is er Emilia, een Pools meisje dat natuurlijk een vijand van “Het Reich” is. Dus ja, een ideale mix waarin alle grote spelers in de oorlog vertegenwoordigd zijn. Zeker geen klassieke combinatie in literatuur, want tot hiertoe had ik nog nooit een verhaal gelezen vanuit het oogpunt van een Litouwse.

Mensen die het boek reeds gelezen hebben zullen opmerken dat ik Alfred nog niet vermeld heb. Alfred is een van de vier hoofdpersonages en verdient volgens mij een eigen plekje in mijn review. Ik haat hem hartsgrondig, maar langst de andere kant vind ik dat Ruta Sepetys hem zo heerlijk slecht heeft neergeschreven. Hoewel ik ook mijn twijfels heb bij zijn geloofwaardigheid. Tenslotte is het wel erg makkelijk om een fervent aanhanger van Hitler af te schilderen als een complete gek. Maar als we dit even buiten beschouwing laten hield ik echt ontzettend van Alfred en zijn complete fascinatie met Hitler. Hij bleef zichzelf zien als een held en vond zichzelf echt het einde van de wereld. Jammer genoeg zijn er erg veel Alfreds op de wereld en dat maakt hem net zo een triest personage. Op bepaalde momenten was ik zo razend kwaad op Alfred dat ik het boek gewoon uit pure frustratie uit de raam wou gooien. Toch voelde Alfred soms net iets te veel als een “plot hulpstuk” aan. Ik ben duidelijk erg in de war als het aankomt op Alfred.

Dus ja, ik was een beetje teleurgesteld in dit verhaal, maar terzelfdertijd was ik ook erg verrast. Ik weet dat dit erg verwarrend overkomt, maar voor mij is het glashelder. Salt tot he sea slaagt erin om de vreselijke gebeurtenissen uit deze periode haarfijn op papier vast te leggen en dat is de reden waarom ik het boek zou aanraden. WWII en de vele slachtoffers zouden nooit vergeten mogen worden. En dat is exact wat er met 9.000 doden en de Wilhelm Gustloff gebeurt is. Ze zijn vergeten…. Dus ja, hol naar de boekenwinkel en neem dit boek mee naar huis. Je zal er geen spijt van hebben!

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Voortgang:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een verhaal dat moet vertelt worden!

The girl from everywhere – Heidi Heilig -Een boek dat me niet vastgreep….

 

the girl from everywhere

Titel: The girl from everywhere
Auteur: Heidi Heilig
Uitgever: Hot Key Books
Pagina’s: 464
Gelezen: Arc aangeboden door de uitgeverij
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:
Zestien jaar oude Nix is een tijdreiziger. Zij, haar vader en hun crew reizen door tijd en ruimte aan boord van het piratenship “The temptation”. Het schip is tot de nok vol gevuld met mythische schatten. Oude kaarten zorgen ervoor dat Nix en haar vader kunnen navigeren naar verre landen en ver vervlogen tijden. Maar elke map kan je maar een keer gebruiken. En Nix’s vader wil maar naar een plek terugkeren: Honolulu 1868. Naar een tijd voordat Nix werd geboren en haar moeder nog leefde.  Nix is ondertussen gewend geraakt aan de obsessie van haar vader. Maar dan valt de juiste map toch in zijn schoot en komt hun hele leven op de helling te staan. En wanneer Nix weigert haar vader te helpen bedreigt hij haar enige vriend (en enige liefde) Kashmir met de dood. En als Nix iets geleerd heeft van haar vader dan is het wel dat een verloren liefde je gebroken achterlaat.

Review:
Ik was ervan overtuigt dat ik dit boek compleet geweldig ging vinden en ik bleek er gigantisch naast te zitten. Zo simpel is het, maar dit zou natuurlijk de kortste review ooit worden als ik het daarop hield. Dus hier gaan we met de lange versie!

Ik wou dit boek echt zo ontzettend graag goed vinden. Het hele concept sprak me zo aan. De cover is ontzettend mooi! En het verhaal gaat over een meisje genaamd Nix, dat in 1868 geboren wordt op het eiland Hawaii. Ze groeit echter op aan boord van een piratenschip met haar vader achter het stuur. Nix haar moeder kwam echter om het leven tijdens de bevalling en haar vader heeft deze klap nooit helemaal verwerkt. Zijn enige doel in het leven is om een map te vinden die hem zal toelaten om terug te keren naar Hawaii in 1868 en het leven van Lin, zijn grote liefde te redden. Maar wat als haar vader hierin slaagt? Wat gebeurt er dan met Nix? Tenslotte is hij van plan de geschiedenis te veranderen. Geef toe, dit klinkt toch als een ongelooflijk straf verhaal?

En het ergste is dat ik je zo kan zeggen waarom het verhaal me teleurstelde. Het verhaal werd aan mij verteld. Ik beleefde het niet echt. Een goed boek moet me vastgrijpen en meesleuren. Ik moet vergeten dat ik eigenlijk in mijn woonkamer zit te lezen. Ik wil mee over het strand van Hawaii lopen of de wind in mijn haren voelen terwijl ik uitkijk over de zee. Jammer genoeg kon dit boek me niet genoeg meezuigen in het verhaal. Ik vergat bij momenten zelf dat we ons op een tropisch eiland bevonden. Daarbovenop komt dat het verhaal heel traag op gang en de erg gedetailleerde beschrijvingen zorgen voor een erg lijvig verhaal met weinig effectieve inhoud. Wat op zich zeker een pluspunt is, maar niet als ze ontelbare malen herhaalt worden. Moeten we om de tien pagina’s lezen hoe geweldig mooi de oceaan blinkt in het zonlicht? Is dat echt noodzakelijk? Wanneer je halverwege een boek bent beland en je kan nog altijd niet vertellen waar het verhaal echt over gaat, dan is er te veel tijd besteed aan sfeer scheppen en te weinig aan het effectieve verhaal. Het is zo ontzettend jammer dat er niet meer aandacht gegeven wordt aan belangrijke aspecten voor het plot. Ik denk dan onder meer aan een beetje meer uitleg over verschillende aspecten in het verhaal. Laten we het even over het tijdreizen hebben. Slecht een heel klein stukje informatie krijgen we hierover. Een klein korreltje waarin summier gezegd wordt hoe het tijdreizen eigenlijk werkt. Maar de uitleg is niet dekkend en elke weldenkende mens kan zo een stuk of vijf fouten in de uitleg opmerken. Voor mij hoeft tijdreizen niet altijd een uitleg te krijgen. Ik vind het fijn als een auteur hier aandacht aan besteed, maar is het niet zo dan is dat ook prima. Tijdreizen mag gerust magisch en mysterieus zijn. Maar als je toch beslist om het uit te leggen dan moet je zorgen dat het verstaanbaar is voor de lezer. En dat is het op dit moment niet. Hoe werken die mappen? Kan iedereen het met de juiste map? En dit zijn zeker niet de enige dingen waarbij de lezer in het ongewisse gelaten wordt. Welke taal spreken de crewleden? Tenslotte komen ze allemaal van andere wereldleden. Waar komen ze trouwens vandaan? Eentje komt uit een mythische wereld, hoe werkt dat dan juist? Het boek is doorspekt met mythologie, maar er wordt nergens dieper op ingegaan. Op sommige momenten lijkt het wel of al deze weetjes in het verhaal zijn gestopt om te tonen hoeveel research er gebeurt is.

Mijn grootste probleem met dit boek is zonder twijfel de personages. Er zitten enkele fantastische personages in het boek en deze worden aangevuld met kartonnen figuren. Jammer genoeg zijn de interessante, goed uitgewerkte personages niet de hoofdrolspelers. Laten we even stilstaan bij het hoofdpersonage Nix. Ik begrijp dat Nix een erg gecompliceerd meisje is. Ze heeft het gevoel dat de dood van haar moeder haar schuld is en elke dag moet ze toekijken hoe haar vader afziet van zijn verdriet. Dat moet ontzettend moeilijk zijn, zeker omdat haar vader “misbruik” van haar maakt om zijn geliefde Lin terug te vinden. Nix is constant op zoek naar goedkeuring, wat normaal is gezien haar leeftijd. Maar gedurende het hele verhaal maakt Nix geen enkele groei door. Ze blijft dat angstige, onzekere meisje dat hengelt naar papa’s liefde gedurende de bijna 500 pagina’s. Als het enkel aan Nix had gelegen, dan denk ik dat ik het boek niet had uitgelezen. Gelukkig krijgt ze ondersteuning van een groep fantastische bijrollen. Een van die personages is Kashmir. Wat een fantastische jongen is die Kashmir. Grappig, met een goede dosis sarcasme, avontuurlijk en vooral een erg loyale vriend. Het is duidelijk vanaf de eerste pagina’s dat Kashmir erg veel van Nix houdt. Een beetje te veel om goed voor hem te zijn. Nix heeft hem echter duidelijk ondergebracht als goede vriend. En toch bleef ik het hele verhaal lang hopen dat ze eindelijk zou inzien wat een fantastische kerel Kashmir wel niet is! Maar dan kwam er zomaar uit het niets ineens een “love triangle” op de proppen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen waarom iemand in hemelsnaam een compleet onnodige liefdesdriehoek in het verhaal zou introduceren. Deze relaties voelden zo geforceerd aan. Net of de schrijfster had expres een driehoek gecreëerd. Waarom zou je dat in hemelsnaam willen doen? En is het eigenlijk wel een driehoek? Nix heeft amper interesse in een van de twee jongens. Onnodig dus.

En hiermee ga ik ook meteen mijn review afsluiten omdat het eigenlijk mijn gevoel van het ganse boek perfect omschrijft. Onnodig, lange omschrijvingen, onnodige personages en een onnodige liefdesdriehoek. Maar laat je dit vooral niet afschrikken! Het boek is ontzettend mooi geschreven en er zijn echt geweldige personages te vinden in het verhaal. Enkel en alleen daarom gaf ik het boek 3 sterren!

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal: imagesSW7HTJ08

Maar laat je dit vooral niet afschrikken! Het boek is ontzettend mooi geschreven en er zijn echt geweldige personages te vinden in het verhaal. Enkel en alleen daarom gaf ik het boek 2,5 sterren!

 

 

Maus – Art Spiegelman – Een aanslag op mijn hart….

Maus

Titel: Maus verzameld
Auteur: 
Art Spiegelman
Uitgeverij: 
Penguin Books
Pagina’s: 
296
Uitgave : 
Hardcover
Links:
Goodreads

Synopsis

In Maus maakt de lezer kennis met Vladek Spiegelman, een joodse overlevende van de Tweede Wereldoorlog, en zijn zoon Art. Ze herbeleven een historie die te groot is om je mee te kunnen verzoenen. Met Maus verwierf Spiegelman wereldfaam, het boek werd vertaald in meer dan twaalf talen en het is de enige strip die ooit de Pulitzerprijs heeft gewonnen.

Review:

Normaal gezien schrijf ik geen reviews voor graphic novels, maar vandaag maak ik daar een uitzondering op. Maus is voor mij niet zomaar een graphic novel. Het is een meesterwerk dat bewijst dat strips een heel erg krachtig medium kunnen zijn. Zo krachtig dat dit verhaal me meer raakte dan sommige echte romans die ik reeds over dit onderwerp las. Ik blijf zeggen dat Maus niet zomaar een verhaal is dat je leest. In mijn ogen is het een beleving.

Maus verzameld is de gebundelde versie van de twee graphic novels die samen het levensverhaal van Art Spiegelmans ouders vertellen gedurende WOII. Maar terzelfdertijd verteld het ook Arts eigen leven en de problemen die hij ondervind met zijn vader.

Begin alsjeblieft niet aan Maus als je snel tussendoor een strip wil lezen. Het is een vreselijk verhaal, dat op bepaalde moment echt moeilijk is om te lezen. Het heeft me meer dan een week gekost om het ganse verhaal te lezen en echt te laten binnenkomen. Het is geen fijn verhaal, maar het zal zonder twijfel sporen op je ziel achterlaten. Zoals ik eerder al zei, er zijn bitterweinig verhaal die zoveel indruk op me maken. Maar Maus deed het zonder enige moeite. Maus is een echt gebeurt verhaal. De muizen, katten en varkens zouden je om de tuin kunnen leiden. Dit verhaal is zeker geen lichtere versie van de Joodse Holocaust. Het is een correcte historische weergave. Alle plekken waar het verhaal zich afspeelt hebben echt bestaan. Alle gebeurtenissen hebben echt plaatsgevonden en de emoties in het boek zijn behoorlijk rauw. Terwijl ik dit boek las vergat ik soms dat het in cartoonvorm getekend was. Ik begon de echte mensen achter de getekende figuren te zien.

Maus spaart niemand. Het toont perfect aan dat mensen fouten maken. En dan heb ik het niet alleen over de nazi’s en de collaborateurs. Neen, je ziet ook hoe vrienden een mes in elkaars rug steken. Hoe Joden andere Joden bestelen of uitleveren aan de vijand. Maar je ziet ook de schoonheid in de oorlog. De mensen die hun levens riskeerden om andere te helpen. Vijanden die toch vrienden worden. Al die menselijkheid raakte me bijna net zo erg als de wanhoop en de pijn in dit verhaal.

Je kan natuurlijk niet over een graphic novel spreken zonder het ook even over de tekeningen te hebben. En om heel eerlijk te zijn, daar was ik niet zo dol op. Maar de ruwheid van de tekeningen droeg wel bij aan het verhaal. Op sommige momenten vond ik de zwart witte prenten gewoon lelijk, maar het verhaal op zich is ook lelijk. Zwart wit, somber en uitzichtloos. Geen gekke uitspattingen, droge tekeningen. Een medium om een boodschap over te brengen en niets meer.

Ik vind persoonlijk dat iedereen Maus een keer in zijn leven gelezen zou moeten hebben. Voor mijn part mag het verplichte schoollectuur worden.

 

De verre kust – Diana Gabaldon

9200000022055392

Titel: De verre kust
Auteur: Diana Gabaldon
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 816
Gelezen: Paperback, engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

De verre kust is het derde deel in de geliefde Reiziger-serie van Diana Gabaldon. In deze serie vertelt Diana Gabaldon het verhaal van Claire Randall, die in 1945 de naoorlogse hereniging met haar man Frank viert met een tweede huwelijksreis naar de Schotse Hooglanden. Tijdens een wandeling stuit Claire op een stenencirkel… en ze wordt wakker in het Schotland van 1743. Daar laat de jonge Schot Jamie Fraser haar kennismaken met een zo vurige passie en een zo allesomvattende liefde, dat Claire verscheurd wordt tussen twee volkomen verschillende mannen en twee onverenigbare levens. Als Brianna, de dochter van Claire en James die opgroeide in de 20e eeuw, volwassen is, besluit Claire voorgoed terug te keren naar het Schotland van de achttiende eeuw en naar haar geliefde. Kort na hun gepassioneerde hereniging wordt het paar gedwongen tot een lange zeereis die een onverwachte wending neemt…

Review:

*Spoilers. Je kan geen review schrijven over het derde deel in een reeks zonder spoilers weg te geven over de eerste delen.*

Je denkt waarschijnlijk dat ik in herhaling val en ja, dat doe ik ook een beetje. Maar met goede reden. Ik ben zo verliefd op deze boekenreeks! Maar, en nu ga ik je iets nieuws vertellen, dit deel is zonder twijfel mijn favoriete deel van de reeks! Waarom? Omdat het volgens mij het moeilijkste deel was om te schrijven.

Laten we vooral eerlijk zijn. De reiziger is vooral een romantisch verhaal over Claire en Jamie die verliefd worden op elkaar. Het is een prachtig boek, maar het is vooral een liefdesverhaal. Terug naar Inverness is eerder een historische roman met een behoorlijke dosis politieke intrigues. En dan is er de verre kust… en de verre kust is veel gecompliceerder dan de vorige twee boeken. De belangrijkste verhaallijn in dit boek is de reunie tussen Claire en Jamie. Zij hebben namelijk net 20 jaar gescheiden doorgebracht. En in 20 jaar kan en is er heel veel gebeurt. In 20 jaar verandert een persoon ontzettend. Het is tevens het verhaal van een moeder die haar kind moet achterlaten. Wetende dat ze elkaar nooit meer zullen terugzien. En het is het verhaal van twee mensen die elkaar terugvinden na jaren naar elkaar verlangt te hebben. En dat is exact waarom ik dit boek simpelweg briljant vind! Omdat Diana Gabaldon erin slaagt deze verhaallijn heel geloofwaardig neer te zetten. Je reist niet terug naar het verleden om zomaar terug in de armen van je grote liefde te vallen. Eind goed al goed werkt niet in zo een situatie. En je krijgt ook geen eind goed al goed. Diana creeert een prachtig verhaal vol met eerste, onwennige aanrakingen, herinneringen, schaduws uit het verleden. Wonden die gemaakt worden en nooit helemaal zullen helen. Het verhaal is gevuld met liefde, passie, hoop, maar ook met woede, verdriet en zelf een beetje jaloezie. Het is zo geschreven dat je echt meegaat in het verhaal. .

Tevens bevat dit boek ook mijn favoriete scene uit de ganse serie. Gewoon omdat het simpelweg toon hoe geniaal Diana Gabaldon haar verhaal opbouwt! Het is een scene waarin Jamie en Claire ruziemaken. Simpelweg dynamiet! Deze episch ruzie zat eraan te komen, maar het ogenblik dat ze effectief plaats heeft komt ze toch nog als een verrassing.

Verder is de verre kust een exotisch avontuur, dat begint in Schotland, maar zich dan verplaatst naar de Caraïben. Ik was een beetje bang voor de op het water scenes. Omdat ik eigenlijk niet zo dol ben op boot-verhalen of reisverhalen. Maar het verhaal op zich was zo sterk en vol avontuur dat het nooit echt storend was. Het eerste deel van de verre kust is een emotionele Railway en dan verandert de setting compleet en wordt het een echte avonturenroman. Een intense reis over bordelen, landhuizen, epische schepen, slavenmarkten en de Jamaicaanse wildernis!  Het lijkt erg lang geleden sinds Claire en Jamie elkaar ontmoeten in de regenachtige Highlands.

terugkeer naar inverness

Titel: Terugkeer naar Inverness
Auteur: Diana Gabaldon
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 768
Gelezen: Paperback, engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Twintig jaar lang heeft Claire haar eigen behoeften en verlangens opzijgezet om haar dochter te beschermen. Nu Brianna volwassen is, is de tijd gekomen om de waarheid te vertellen… en terug te keren naar de man die ze boven alles liefheeft: Jamie Fraser. Maar als Claire en Brianna samen in het verleden terechtkomen, moet ze alles op alles zetten om niet alleen haar geliefde Jamie, maar ook haar mooie dochter te redden.

Review:

Je weet dat je een talentvolle auteur gevonden hebt als het tweede boek in een reeks even sterk is als het eerste boek. Ik zeg net zo goed, maar op sommige punten was Terugkeer naar Inverness zelfs beter. Het is een beetje moeilijk om de twee boeken te vergelijken, gezien ze compleet van elkaar verschillen. De reiziger is een romantisch verhaal in een historische achtergrond. Terugkeer naar Inverness is een historisch verhaal met een romantische achtergrond. Het lijkt misschien maar een klein verschil, maar wanneer je dit boek leest, zal je begrijpen wat ik bedoel. Sommige lezers noemen terugkeer naar Inverness een traag boek. En ik begrijp waar deze mening vandaan komt. Diana Gabaldon is een erg getalenteerde auteur en ze creeert altijd een zeer gedetailleerde setting voor haar verhaallijnen. Hierdoor krijg een historisch correct beeld van de periode waarin je je bevind, maar het zorgt ook voor heel uitgebreide omschrijvingen. En ik kan begrijpen dat sommigen dit omschrijven als “traag”, maar ik vind het net perfect. Je bent echt in het verhaal met de characters.

Terugkeer naar Inverness volgt twee grote verhaallijnen. Namelijk een verhaallijn die zich afspeelt in 1960, waar Claire haar dochter de waarheid vertelt over haar vader. De andere verhaallijn speelt zich af in de 18de eeuw en volgt Jamie en Claire daar waar we hen achterlieten in de reiziger.

Terugkeer naar Inverness is een gecompliceerd verhaal vol politieke intrigess, moord, oorlog en samenzweringen. Maar er is ook erg veel ruimte voor de ontwikkeling van de personages. De brandende passie tussen Claire en Jamie is een beetje gedoofd nu ze getrouwd zijn. En eerlijk, ik heb die rauwe passie geen ogenblik gemist. De liefde tussen deze twee personages wordt sterker en intenser. Dat klinkt misschien een beetje flauw, maar de manier waarop ze met elkaar omgaan en de band die ze hebben is echt prachtig.

In dit tweede deel van de reeks is er ook meer ruimte om andere personages uitgebreider aanbod te laten komen. Ik heb echt intens genoten van Murtagh. Zijn trouw en vriendschap is een van zijn belangrijkste eigenschappen en het maakt van hem een erg sterk personage. En ik kan gewoon niet zeggen hoe fijn ik de introductie van Fergus vond. Ik kan niet wachten om hem verder te zien ontwikkelen in de rest van de reeks.

Nu we het toch over deze boekenreeks hebben. Toen ik aan dit boek begon wist ik natuurlijk al dat Jamie niet sterft tijdens Culloden. (Er zijn namelijk nog zes andere boeken over de Frasers.) Ik was er dus ook niet op voorbereid te huilen en verdrietig te zijn. En daar heb ik me serieus aan mispakt. En eerlijk, dat is waarom Diana Gabaldon is zo een getalenteerd schrijfsters. Zelfs wanneer je weet wat je mag verwachten, dan slaagt ze er nog in je hart in duizend stukjes te doen breken.

Briljant tot in de kleinste details!

De reiziger – Diana Gabaldon

 

de reiziger

Titel: De reiziger
Auteur: Diana Gabaldon
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 736
Gelezen: Paperback, Engelse versie
Links:
Goodreads, Bol
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

De reiziger is een verhaal vol passie en avontuur, angst en verraad… en een liefde die alle barrières van plaats en tijd overstijgt. Claire Randall viert in 1945 de hereniging met haar man Frank met een tweede huwelijksreis naar de Schotse Hooglanden. Tijdens een wandeling stuit Claire op een stenencirkel… en ze wordt wakker in het onbekende en gevaarlijke Schotland van 1743. Al snel komt Claire erachter dat niet alleen haar leven op het spel staat, maar ook haar hart. De onweerstaanbare jonge Schot James Fraser laat haar kennismaken met een zo vurige passie en een zo allesomvattende liefde, dat Claire verscheurd wordt tussen trouw en verlangen, en tussen twee volkomen verschillende mannen en twee onverenigbare levens.

Review:

Wat kan ik eigenlijk nog zeggen, wat miljoenen reviews voor het mijne al niet gezegd hebben? Laten we maar beginnen met het feit dat ik passioneel verliefd ben geworden op dit boek.

Het verhaal heeft alles wat ik zoek in een boek: tijdreizen, geschiedenis, schotland, romantiek en ja ook een behoordelijke dosis seks. (Laten we het maar meteen over seks hebben, gezien dat in de meeste reviews boven komt drijven. ) Zoals ik al zei er is een behoorlijke dosis seks aanwezig in dit boek. (Alle soorten seks trouwens: de liefde bereiding, passionele we trekken de kleren van ons lijf seks, homoseksualiteit… noem maar op. Het zit er waarschijnlijk in. ) Maar op geen enkel ogenblik is seks de hoofdreden van het verhaal. Neen, het maakt er integraal deel van uit. Een volwassen liefdesverhaal daar hoort voor mij seks bij.

De reiziger is zo geschreven dat je echt in het boek gezogen wordt. Het is erg lang geleden dat een boek me zo wist vast te grijpen om me pas op de allerlaatste pagina terug los te laten. Het boek zit vol actie. Moord, bloedvergieten, mishandelingen, heksenverbrandingen, ze volgen elkaar aan een hoog tempo op. Diana Gabaldon slaagt erin het boek echt tot leven te brengen. Ik bevond me samen met Jamie en Claire in Schotland. De valleien en de meren kwamen voor mijn ogen tot leven. Het voelt alsof je een film aan het lezen bent, zo simpel is het.
Wat absoluut niet simpel is, zijn de personages in dit boek. Complexe, herkenbare, menselijke personages, die aanvoelen alsof je hen al jaren kent. Vooral Claire Beauchamp steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit. Zij is het eerste vrouwelijke personage waar ik echt met hart en ziel van houdt. Claire is een pittige dame. Ze is niet op haar mondje gevallen, behoorlijke koppig, maar terzelfdertijd erg veerkrachtig en sterk. Langst de andere kant is ze erg zorgzaam, teder en ze heeft echt het beste met mensen voor. Voor mij was ze echt het sterkste vrouwelijke personage dat ik ooit in een boek ben tegengekomen. En dan heb ik het nog niet gehad over Jamie. Ik denk dat Diana Gabaldon alle mannelijke hoofdrolspelers die ik nog ga tegenkomen in boeken voor mij heeft verpest. Jamie is voor mij persoonlijke de perfecte man. En ik weet dat er heel wat controversie is over zijn karakter. Maar he, ik hou van sterkte, koppige, ruige, mannen met een gezonde goesting.

Ik zit op hete kolen om aan boek twee te beginnen!