Categorie: Hedendaagse romans (Contemporary)

De bewaarder van gevonden voorwerpen – Ruth Hogan

de bewaarder van gevonden voorwerpen

de bewaarder van gevonden voorwerpen

Titel: De bewaarder van gevonden voorwerpen
Auteur: Ruth Hogan
Pagina’s: 288
Genre: Contemporary, Adult
Uitgave: E-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Anthony Peardew is de bewaarder van gevonden voorwerpen. Veertig jaar geleden verloor hij een kleinood van zijn geliefde Therese. Op dezelfde dag stierf ze.

Sindsdien redt Anthony verloren voorwerpen en schrijft er verhalen over. Nu, in de nadagen van zijn leven, betreurt hij het dat hij die voorwerpen niet heeft kunnen teruggeven aan de eigenaars.
Hij laat deze taak als erfenis na aan zijn nietsvermoedende assistente, Laura, tezamen met zijn sfeervolle huis, zijn tuinman Freddy en de ongelukkige geest van Therese.
Met de hulp van Freddy en het bijzondere buurmeisje, Sunshine, moet Laura afmaken wat Anthony is begonnen, door de enige persoon te vinden die hem kan verenigen met zijn verloren geliefde.

Review:

Ik had nog nooit over de bewaarder van de gevonden voorwerpen gehoord tot mijn beste vriendin me zei “Je moet dat boek lezen.” Wat doe je dan als trouwe vriendin? Je koopt binnen de 5 minuten het genoemde boek en je begint te lezen. Om na ongeveer 30 pagina’s te besluiten dat ze absoluut gelijk had! De bewaarder van de gevonden voorwerpen kan je nog het beste vergelijken met het doorbrengen van een koude winteravond aan een knisperende haardvuur met een dekentje over je benen en een kop warme chocolademelk in je handen. Dat of een grote kom macaroni met kaassaus.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen bestaat uit twee verhaallijnen die op het einde perfect in elkaar passen. En dit zonder dat je van ver al ziet komen waar het verhaal naartoe wil.

“Common decency, good manners, kindness and hard work were treated as peculiarities”  

In hedendaags Londen volg je Laura, assistente van de auteur Anthony Peardew. Laura is zijn manusje van alles in zijn prachtige, statige herenhuis. Ze zorgt voor Anthony, draagt zorg voor het huis, maar helpt hem ook met zijn administratie. Daarnaast ontvlucht ze haar mislukte huwelijk en de verkeerde keuzes die ze als jong meisje heeft gemaakt. Wanneer Anthony komt te overlijden erft Laura zijn huis en zijn ganse collectie gevonden voorwerpen. Laura krijgt van Anthony echter een opdracht mee of ze alstublieft de gevonden voorwerpen wil herenigen met hun eigenaars.

“Time for the lovely cup of tea”  

In flashbacks volgen we dan weer de verhaallijn van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Bomber en Eunice. Twee mensen die echt voor op hun tijd waren qua levenshouding en doelen. In de verhaallijn van Bomber en Eunice spelen ook honden een grote rol. Ruth Hogan behandelt de honden echt als volwaardige personages en geeft hen echte karaktertrekken. Als hondenliefhebber genoot ik echt van dit kleine detail.

“Her grandmother had once told her that one could blame ugliness on one’s genes and ignorance on one’s education, but there was absolutely no excuse whatsoever for being dull.”  

Sowieso voelde ik me meer aangetrokken tot het verhaal van Bomber en Eunice. Deels doordat hun karakters beter aansloten bij mezelf. Ze droegen een bepaalde joie de vivre mee, die ik bij Laura miste. De verhaallijn rond Laura en Anthony is zonder twijfel donkerder. Deels door Laura die als personage moeilijker in het leven staat dan Eunice. Maar net het contrast tussen deze twee vrouwelijke hoofdpersonages maakte het boek zo ontzettend realistisch. Alle personages leken zo uit het leven gegrepen. Een speciale vermelding mag toch ook wel gaan naar het buurmeisje Sunshine. De manier waarop Ruth Hogan een personage met down syndroom in het verhaal verwerkte is echt het vermelden waard. Voor mij was Sunshine een van de belangrijkste personages in het verhaal en werd haar karakter heel realistisch neergezet.

“It was too early for gin and lime, and too hot for tea.”  

Zoals de titel reeds doet vermoeden draait de bewaarder van de verloren dingen niet enkel rond de personages. Ook de effectieve verloren voorwerpen hebben een eigen verhaal te vertellen. En om heel eerlijk te zijn genoot ik van hun verhaal nog het meeste. De gevonden voorwerpen krijgen op regelmatige tijdstippen in het verhaal hun eigen hoofdstukjes om hun oorsprong te vertellen. Ik heb echt ontzettend genoten van deze kleine stukjes die het hoofdverhaal onderbroken, maar zo duidelijk de menselijkheid van het ganse verhaal toonde.

Ik zou eigenlijk durven zeggen dat de bewaarder van de gevonden voorwerpen een modern sprookje is voor volwassenen. Hoewel het een heel realistisch verhaal is met personages die uit het dagelijkse leven gegrepen lijken, is er een heel sterk fantasie element aanwezig. Maar dit vloeit zo mooi mee in het verhaal dat het helemaal op zijn plaats is en ik me het verhaal niet anders zou kunnen voorstellen.

De bewaarder van de gevonden voorwerpen is echt een feel good boek, maar zonder dat het vervalt in nodeloze fluf. Het boek brengt een prachtig verhaal met heel wat wijze levenslessen. Zeker een aanrader voor de aankomende herfstige dagen en winterse avonden!

 

Eliza and her monsters – Francesca Zappia

Eliza and her monsters
Eliza and her monsters

Titel: Eliza and her monsters
Auteur: Francesca Zappia
Pagina’s: 385
Genres: Contemporary, Young adult
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

In het echte leven is Eliza Mirk een buitenbeentje. Verlegen, een tikkeltje raar en zonder echte vrienden. Online is zij echter Lady Constellation, de anonieme ontwerpster van de immens populaire webcomic Monstrous Sea. Eliza kan zich niet voorstellen dat ze in het echte leven ooit zo gelukkig kan worden, als in haar online wereldje.
Wallence Warland is de grootste fanfiction schrijven van Monstrous Sea en wordt in de loop van het schooljaar overgeplaatst naar Eliza’s school. Wallence denkt dat Eliza net als hij een erg grote fan is en begint langzaam haar opgebouwde muur af te breken. Maar wat als Eliza’s geheim door de buitenwereld ontdekt zou worden? Wat als Eliza beseft dat het echt leven ook mooi kan zijn?

Review:

Mensen die mij al langer volgen weten dat ik een hekel heb aan het boek fangirl. Na die fiasco bleef ik ver weg van alle boeken die met fanfictie te maken hadden, want nog zo een teleurstelling kon mijn boekenhart echt niet aan. Eliza and her monsters bleef echter voorbij komen en ik werd stiekem ook wel een beetje verliefd op de prachtige cover.

“Broken people don’t hide from their monsters. Broken people let themselves be eaten.” 

En wat ben ik ontzettend blij dat ik dit boek een kans heb gegeven! Eliza and her monsters is alles wat fangirl probeerde te zijn. Hoewel het misschien niet helemaal eerlijk is om de twee te vergelijken. Dit verhaal draait namelijk niet alleen over fan fictie, maar gaat ook over psychische problemen, eerste liefdes, familiebanden en zoveel meer. Maar laten we eerlijk zijn het is ook gewoon een grote lofzang over fandoms en geeky stuff, alles waar mijn hartje dus een beetje sneller van gaat kloppen.

“I’m not normally one to take advice from my fictional characters, but there comes a point in every girl’s life where she reaches a crossroads: a night alone with her sweatpants and her favorite television show, or a party with real, live, breathing people.”

Het boek is veel donkerder dan ik vermoeden. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het oppikte als licht tussendoortje en dat viel toch eigenlijk een beetje tegen. Of moet ik zeggen, viel juist erg goed mee. Eliza and her monsters is een donker boek. Het hoofdpersonage Eliza heeft last van een sociale fobie en daardoor heeft ze erg slechte persoonlijke relaties met de mensen rondom haar. Het gaat zelf zover dat ze ook zelfmoordgedachten heeft. Hierdoor krijgt het boek een diepere inhoud en is het niet zomaar een romannetje over webcomics en internetfame.

“Disappearing is an art form, and I am its queen.” 

Daarnaast gaat een deel van Eliza’s angst ook over haar fans. Wat ooit begon als een hobby voor Eliza wordt wereldwijd populair en begint een eigen leven te leiden. Een heel interessant concept, dat ik ook bijna dagelijks zie bij populaire booktubers die ikzelf volg. Trolls, opdringerige fans, vragen waar blijft de volgende blog / vlog,…. Als kleine blogger wordt je daar niet mee geconfronteerd, maar de grote onder ons hebben vast al de “keerzijde van de medaille” mogen ervaren. En net dit aspect in het verhaal vond ik ontzettend goed belicht en boeiend gebracht.

“I made Monstrous Sea because it’s the story I wanted. I wanted a story like it, and I couldn’t find one, so I created it myself.” 

En ja, ik kan het niet laten om nog een keer de vergelijking met fangirl te maken. Daar werden de hoofdstukken afgewisseld met stukken fanfiction. Ook in Eliza and her monsters kom je regelmatig stukken verhaal en webcomic tegen, maar ze zijn perfect geïnfiltreerd in het verhaal en ze dragen effectief iets bij. Ik verslond ze een voor een en bleef zelf een beetje op mijn honger zitten. (Van mij mag er gerust een echt boek over komen!) Naast de stukken webcomic, wordt er ook veel gebruik gemaakt van social media in het boek. Forumberichten, chats en dergelijken zijn helemaal geïntegreerd in het verhaal, heerlijk om te lezen!

Heb je zin in een iets zwaardere contemporary die tegelijkertijd een lofzang is voor fandoms en het internet? Dan moet je Eliza and her monsters zeker een kans geven!

 

 

History is all you left me – Adam Silvera

History is all you left me

Titel: History is all you left me
Auteur: Adam Silvera
Pagina’s: 320
Genre: Contemporary, LGBTQ, Young adult
Uitgave: Paperback
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wanneer Griffins eerste liefde en ex-vriendje verdrinkt tijdens een zwempartijtje stort zijn hele wereld in. Ondanks het feit dat Theo al een tijdje in Californië woonde en daar een nieuwe partner had, twijfelde Griffin er nooit aan dat hij ooit bij hem zou terugkeren. Maar nu valt zijn hele toekomst in duigen.
En de enige persoon die Griffins verdriet een beetje begrijpt is Jackson, de huidige partner van Theo. Kan Jackson Griffin helpen terwijl hij in een neerwaartse spiraal terecht komt?

Review:

Adam Silvera, een naam waar ik al jaren mee rond mijn oren wordt geslagen, maar waar ik heel voorzichtig omheen danste.  Iedereen is zo razend enthousiast over zijn boeken en dat legt de verwachtingen toch wel erg hoog. Begin dit jaar verscheen History is all you left me en de korte inhoud van dit verhaal sprak me onmiddellijk aan. Wat zeg ik? Eigenlijk schreeuwde de korte inhoud gewoon mijn naam. Na een kort verhaal van Adam gelezen te hebben begon het echt te kriebelen om een volledig boek van hem te verslinden. En ja hoor, history is all you left me heb ik effectief verslonden.

History is al you left me haalt zijn sterkte vooral uit de personages. Griffin, Theo, Jackson en Wade dragen het ganse verhaal op hun schouders. Elk hoofdstuk wisselt af tussen het heden, waarin Theo is overleden en het verleden, waarin je als lezer ontdekt hoe alle personages met elkaar in verbinding staan.

“I’ll never understand how time can make a moment feel as close as yesterday and as far as years.” 

Het verhaal op zichzelf is erg puur. Geen grote schokkende onthullingen, maar eerlijke observaties over vriendschap, liefde en verdriet. En net daarom raakte dit verhaal me zo, denk ik. Adam Silvera probeert er geen bombastisch geheel van te maken, maar vertelt een heel realistisch verhaal vanuit Griffins oogpunt. Tijdens het lezen werd het me enkele keren pijnlijk duidelijk dat je enkel Griffins standpunt te horen krijgt. En zoals we allemaal wel weten heeft een verhaal meestal meerdere standpunten. Maar net doordat je 320 pagina’s in Griffins hoofd doorbrengt, raak je heel emotioneel betrokken bij alles wat er gebeurt.

“One night we argued for a solid hour over who would win in a duel between Lord Voldemort and Darth Vader. I’m surprised we’re still friends.” 

Zoals ik daarnet al zei haalt het verhaal zijn sterkte vooral uit de boeiende personages. Doorheen het verhaal leer je hen ook steeds beter kennen en begin je hen ook vanuit een andere ooghoek te zien. Het gebeurt niet vaak dat een van mijn lievelingspersonages tegen de laatste bladzijde opeens mijn minst geliefde speler wordt.

“Alternate universe idea: Theo and I are living together in a huge house overflowing with hats because I bought him a new one every day to get him to stay.” 

Mijn grootste angst was toch wel dat het verhaal cliché zou worden. En even dacht ik dat het ook effectief die richting uit zou gaan. “Neen, doe dit nu niet. Zo voorspelbaar!” Wou ik bijna schreeuwen naar mijn boek. Maar…. dan neem het verhaal een heel andere wending en is plots niets meer wat het lijkt of wat ik dacht dat het was. Eerlijk, van zo een wendingen kan ik echt met volle teugen genieten!

“But hey, if there’s one bright side to your dying, it’s that you aren’t around to tell me things I don’t like hearing. I’m sorry. That was a dickhead thing to say. I need a condom for my mouth.” 

History is all you left me is trouwens een van die LGBTQ boeken die ik graag lees. Niet gevuld met donkere, duistere verhalen en homofobie. Neen, het hele verhaal is tot de nok gevuld met ouders en vrienden die respectvol en ondersteunend zijn. Maar de hoofdpersonages zijn ook zelfverzekerd en genieten echt van het leven als homo. Heerlijk om ook zo een boeken te lezen!

Daarnaast is ook de psychische aandoening van Griffin een belangrijke plotlijnen binnen het verhaal. Een goed uitgewerkte plotlijn moet ik zeggen. Ook hier weer is het verhaal erg realistisch gehouden, met ondersteunende ouders en effectief professionele hulp. Driemaal hoera voor professionele hulp in een YA verhaal!

Eigenlijk gewoon driemaal hoera voor dit prachtige, aangrijpende verhaal. Ik kan amper wachten om nog een boek van Adam Silvera in mijn handen te krijgen.

When dimple met Rishi – Sandhya Menon

when dimple

Titel: When Dimple met Rishi
Auteur: Sandhya Menon
Pagina’s: 380
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Ontmoet Dimple.
Haar doel in het leven is om te ontspannen aan haar zeer traditionele ouders. Ze wil naar de universiteit, haar diploma halen en dan de computer wereld veroveren.

Ontmoet Rishi.
Hij is knap, rijk en vooral hopeloos romantisch. Zijn ouders hebben besloten dat Dimple de perfecte bruid voor hem is. Alleen weet zij dat nog niet….

Review:

When Dimple met Rishi is een van de meest gehypte contemprary boeken op booktube op dit moment. Maar is dat ook terecht?

Er zijn weinig YA boeken op de markt die zich situeren binnen de Indiaanse gemeenschap. Alleen daarvoor is dit boek eigenlijk een must read. Op een zeer ontspannen manier worden er allerlei wetenswaardigheden over de cultuur en de bijhorende gewoontes in het verhaal geweven. Nooit op belerende, schoolmeester toon, maar perfect geïntegreerd in het verhaal. Er wordt ook af en toe gegoocheld om Hindi uitspraken. Deze creëren een authentiek gevoel, maar vertragen voor een deel ook het verhaal. Voornamelijk omdat er nergens een vertaling of verklaring kan opgezocht worden. (En dan moet je natuurlijk gaan googelen, want je wil wel weten wat je leest. En zo geraak je een beetje uit de “leesflow.”) Dit had dus zeker beter gekund.

“But that was Rishi… he was like a pop song you thought you couldn’t stand, but found yourself humming in the shower anyway.” 

Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van Dimple en Rishi. Hierdoor krijg je als lezer inzage in allebei hun gedachten. De twee verschillende oogpunten wisselen elkaar af en houden de vaart in het verhaal. Dimple liet echter als vrouwelijk hoofdpersonage te wensen over. Sandhya Menon wou haar kennelijk graag afschilderen als een sterke vrouw, maar gaat daar jammer genoeg sterk de mist in. En dat is een van de grootste minpunten aan dit verhaal.

“Seriously? That’s what you think I should be relegating my brain space to? Looking nice? Like, if I don’t make the effort to look beautiful, my entire existence is nullified? Nothing else matters-not my intellect, not my personality or my accomplishments; my hopes and dreams mean nothing if I’m not wearing eyeliner?”

Het eigenlijke plot is flinterdun. Een gevalletje van dertien in een dozijn. Maar dit hoeft helemaal niet slecht te zijn. When Dimple met Rishi is een schattige, voorspelbare YA romance en soms moet het niet meer zijn dat dan of wel?

Verwacht geen hoogstaande literatuur, maar een vlot lezend verhaal met een heel hoge aaibaarheidsfactor en veel glimlach-momentjes. Ideale zomerlectuur dus.

Eleanor & Park – Rainbow Rowell

eleanor

Titel: Eleanor & Park
Auteur: Rainbow Rowell
Pagina’s: 328
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:
Eleanor en Park zijn slim genoeg om te weten dat een eerste liefde bijna nooit voor eeuwig duurt, maar moedig en wanhopig genoeg om het een kans te geven. 

Review:

Na de teleurstelling die fangirl voor mij was bleef ik een tijdje ver uit de buurt van Rainbow Rowell boeken. Maar na het lezen van Eleanor & Park heb ik daar dik spijt van. Want opeens staat het me weer kristalhelder voor de geest waarom ik zoveel van haar verhalen houdt.

De twee hoofdpersonages hebben allebei hun gebreken. Zo is Eleanor een zwaar meisje met een zeer excentrieke kledingstijl. Park is half Koreaans in een overwegend blanke school, maar heeft net genoeg respect van zijn medeleerlingen verdient om gerust gelaten te worden. En dan komt Eleanor op de proppen en die zet zijn hele wereld op zijn kop. En net de ontluikende romance tussen de twee personages is voor mij de kracht van deze YA roman.

“You can be Han Solo,” he said, kissing her throat. “And I’ll be Boba Fett. I’ll cross the sky for you.” 

Langst de ene kant heb je Eleanor, die langst alle kanten gepast wordt en nergens rust lijkt te vinden. Op school is ze het ultieme doelwit en ook haar thuissituatie is verre van ideaal. Haar zien twijfelen aan de oprechtheid van Park en wat hij juist in haar ziet, voelde ontzettend realistisch aan.
Aan de andere kant heb je Park, die zich steeds meer en meer aangetrokken voelt tot het buitenbeentje, maar ook beseft dat hier gevolgen zullen aan vast hangen binnen de “highschool hiërarchie.” De interne strijd die dit met zich meebrengt is herkenbaar voor iedereen die ooit op de middelbare school zat.

“Bono met his wife in high school,” Park says.
“So did Jerry Lee Lewis,” Eleanor answers.
“I’m not kidding,” he says.
“You should be,” she says, “we’re sixteen.”
“What about Romeo and Juliet?”
“Shallow, confused,” then dead.

Eleanor & Park is zonder twijfel een van de donkerste verhalen die ik reeds las van Rainbow Rowell. Vooral Eleanors thuissituatie is vreselijk om over te lezen en zorgt ervoor dat de fuzzy feelings die je meestal krijgt van een Rowell boek toch wat op de achtergrond gedrukt worden.

“Maybe Park had paralyzed her with his ninja magic, his Vulcan handhold, and now he was going to eat her. 
That would be awesome.” 

Vijf sterren dus, hoewel er zeker fouten in dit boek zitten. Maar om de een of andere reden verlies ik die fouten uit het oog.

Ben je opzoek naar een grappige romance gevuld met nerdy onderwerpen en toch een duister kantje, dan is Eleanor en Park zonder twijfel het boek voor jou!

Ik geef je de zon – Jandy Nelson – Ik geef je heel veel metaforen

Titel: Ik geef je de zon
Auteur: Jandy Nelson
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 368
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Synopsis:
Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.
Het verhaal waarin de tweeling dertien is wordt door Noah verteld. De jaren daarna door Jude. Wat Noah en Jude zich niet realiseren is dat ze allebei maar de helft van het verhaal hebben, en dat hun wereld pas weer compleet zal zijn als ze elkaar terug weten te vinden.
  

Review:

Ik weet dat “het ligt niet aan jou, maar aan mij” erg cliché klinkt. Maar bij dit boek is het wel het geval. Ik geef je de zon is een boek dat een ongelooflijke aanhang kent. Maar mij kon het niet betoveren.

Ik begrijp wel waarom mensen zo dol zijn op dit boek. Maar laten we eerst even stilstaan waarom het boek mij niet wist te boeien. Ik kon gewoon geen connectie krijgen met de personages. Jude en Noah zijn sterke karakters, dus daar heeft het zeker niet aan gelegen. De hoofdstukken worden om beurten vertelt vanuit het oogpunt van Jude en Noah. Elk brengen ze een heel eigen invulling van het hoofdstuk met zich mee. Je weet dus altijd perfect wie er aan het woord is. Noah schildert in zijn hoofd en Jude haalt wijsheden uit haar oma’s bijbel aan.

De reden waarom ik geen aansluiting vond bij de personages heeft alles te maken met de schrijfstijl. En eerlijk gezegd denk ik dat het hele boek staat of valt door de schrijfstijl. Als je houdt van hele zweverige omschrijvingen dan ga je dit boek zeker kunnen appreciëren. Voor mij was het allemaal een beetje te veel. Te veel new age, te veel poezie. In normale omstandigheden kan ik wel genieten van een goed geplaatste metafoor. Maar meer dan 370 pagina’s, die tot de nok gevuld zijn met metaforen is een beetje van het goede te veel. Dan verlies ik mijn focus. En samen met mijn focus verlies ik dan ook mijn verbinding met de personages.

Jammer, maar helaas…. Want Ik geef je de zon is op zich wel een erg sterk verhaal. Het behandelt erg belangrijke onderwerpen op een excellente manier. Rouwen en je schuldig voelen is een van de hoofdemoties die uitgebreid aanbod komen en echt uitgediept worden. Ik kon ook de manier waarop homoseksualiteit aanbod kwam erg appreciëren. Erg realistisch, krachtig en met een klein beetje hoop zodat jongeren die met dezelfde twijfels en gevoelens in de knoop liggen zich zeker aangesproken zullen voelen. En ook heteroseksualiteit komt aanbod. Hoe zorg je ervoor dat je niet “dat meisje” wordt? Wanneer voelt iets juist aan? In hoeverre kan je op je eigen gevoelens vertrouwen?

Voor mij ging het boek ook over kinderen die leren dat hun ouders niet perfect zijn. Ouders zijn ook maar mensen die fouten maken. Soms zorgen ze er niet voor dat alles beter wordt. Soms zorgen ouders ervoor dat dingen slechter gaan. Maar toch proberen ze altijd het beste te doen voor hun kinderen. Een mooie boodschap vond ik!

Ik kan dus wel begrijpen waarom zoveel mensen enthousiast zijn over dit boek. Jammer genoeg ben ik niet een van hen. De schrijfstijl zorgde ervoor dat ik nooit emotioneel betrokken raakte en alles vanop een afstandje bekeek. Voor deze ene keer las ik echt een boek, terwijl ik normaal gezien een verhaal beleef.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Als je een bloemige, poëtische schrijfstijl wel kan appreciëren, dan is Ik geef je de zon zeker een aanrader!

Summer at Rose Island – Holly Martin – Zwijmelfactor 100

summer at rose island

Titel: Summer at Rose Island
Auteur: Holly Martin
Uitgever: Bookuture
Pagina’s: 288
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:


Darcy Davenport is klaar voor een nieuwe start. Vastbesloten om al haar mislukte jobs en relaties achter zich te laten, begint ze aan een nieuw avontuur in White Cliff Bay. Ze zit op hete kolen om alle buurtbewoners te leren kennen!   Wanneer Darcy een duik neemt in de baai ontdekt ze het charmante Rose Island met zijn vuurturen. Maar het is niet enkel de vuurtoren die haar intrigeert….
Riley Eddison wil vooral geen verandering. Wanhopig op de vlucht voor zijn verleden, leeft hij in alle stilte in zijn vuurtoren. Maar toch kan hij niet anders dan de prachtige vrouw opmerken die op een dag naar zijn eiland zwemt.
Darcy voelt zich onweerstaanbaar aangetrokken tot de mysterieuze en aantrekkelijke Riley, zeker wanneer blijkt dat het dorp probeert de afbraak van zijn vuurtoren tegen te gaan!
Darcy is verliefd geworden op White Cliff Bay, maar is dat het enige waar ze haar hart heft aan verloren?

Review:

Ik ga deze review beginnen door enkele statusupdates aan te halen die ik op goodreads posten terwijl ik Summer at Rose Island aan het lezen was. Want om eerlijk te zijn, deze status updates vertellen je onmiddellijk wat ik van het boek vond!

“Ik ben verliefd! Ik ben verliefd! Ik ben verliefd! Holly, je bent een schrijvende godin!”(6%)
“k wil nu verhuizen!
White Cliff Bay, ik kom eraan!” (20%)
“Ik moet blijven lezen! Ik kan gewoon niet stoppen!.” (46%)
“Zwijmel, zwijmel, zwijmel!.”
(52%)
“Waarom? Waarom? Waarom?” (76%)
“You go Riley! *cheerleader dansje* (82%)

Ik denk dat het een beetje een understatement is dat ik behoorlijk gek was op Summer at Rose Island. Ik keek sowieso erg uit naar dit derde deel in de White Cliff Bay reeks. Tot nu toe waren het altijd kerstromances en hoewel ik echt kerstverslaafd ben, lees ik toch liever niet over sneeuw en koude tijdens de lente / zomer. Gelukkig moet Holly mijn gedachtegang gevolgd zijn, want ze keert terug naar het liefelijke, Engelse dorpje in de zomer! En wat werd ik weer verliefd. Mijn koffers staan klaar om me permanent te vestigen in White Cliff Bay.

Zoals ik al zei is Summer at Rose Island het derde deel in de reeks. Het kan ook gelezen worden als een alleenstaand boek, maar waar ik zoveel van hou bij Holly Martin is dat ze altijd een manier vind om haar vorige verhalen met elkaar te verweven. Als je mijn blog al een tijdje volgt dan weet je misschien dat ik het erg moeilijk heb om personages los te laten. Ik wil altijd weten hoe het weten gaat nadat het verhaal is afgerond. Zijn ze in orde? Zijn ze gelukkig? Sommige voelen echt aan als vrienden en ik wil dus ook af en toe terug met hun afspreken. Dus je kan je vast voorstellen hoe geweldig ik het vind dat we deze personages terug zien voorbijkomen. Ik maakte echt een vreugdedansje op het ogenblik dat Lily en George terug in het verhaal kwamen. Ik was zo gelukkig voor hen en het leven dat ze nu hebben.

Nog een sterk punt in Holly’s schrijfstijl is dat ze nooit hetzelfde verhaal vertelt. Het is erg makkelijk om altijd in hetzelfde stramien te vallen als je romantische verhalen schrijft. Maar zij geeft het toch elke keer een heel andere draai. Haar personages zijn een voor een erg aimabel en je zal zo voor ze vallen. Maar toch zijn ze allemaal heel eigen personages en lijken ze geen kopie van elkaar. Ook de romances zelf hebben telkens een andere invalshoek en verlopen erg verschillend. Hierdoor blijft elk boek fris en vernieuwend. Deze keer zat ik echt op het puntje van mijn stoel omdat ik het allemaal niet zag goedkomen. En dat is voor mij een teken dat Holly echt weet waar ze mee bezig is!

Ik ga nog even door met raaskallen over dit boek. (Ik ben een gigantische Holly Martin fan, dat valt niet te ontkennen.) Naast de romance in dit boek is er ook een deel “informatie”. Deze keer gaat dit specifiek over haaien. Erg interessant, want net zoals de meeste mensen ken ik wel de klassieke, bekende haaisoorten, maar dat er zoveel soorten waren had ik nooit durven dromen. We leren ook erg veel over het Britse eten. Gezien Riley, het mannelijke hoofdpersonage, door Darcy geïntroduceerd wordt in de Britse culinaire wereld. Erg leuk om over te lezen, zeker omdat ik zelf geen grondige kennis heb van de Britse snacks en snoepjes. Gelukkig wordt alles goed uitgelegd. Holly gaat er niet van uit dat haar lezers wel zullen weten waar ze het over heeft.

Dus neem dit boek mee naar het strand. Installeer je op een stoel bij de zee, bestel een ijsje of een koel glas wijn en laat je meeslepen! (Moest je het net als ik op een regenachtige dag lezen dan werkt je Eigen zetel en een kop thee net zo goed!)

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Summer at Rose Island is een heerlijk zomers boek, met een prachtige romance. Maar ook met sterke, geloofwaardige vriendschappen en een echt gemeenschapsgevoel, zoals je dat enkel in kleine dorpjes vind. .

 

The Chocolate Thief – Laura Florand – Warm en zacht als chocolade

the chocolate thief

Titel: The chocolate thief
Auteur: Laura Florand
Uitgever: Kensington
Pagina’s: 303
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Synopsis:

De knappe fransman Sylvain Marquis weet wat vrouwen willen – chocolade. Hij heeft zich dan ook jarenlang getrained om zich met chocolade een weg in een vrouws hart te veroveren.  De Amerikaanse Cade Corey is dan weer de erfgename van een groot fortuin. Maar toch kan ze niet kopen wat ze zo graag wil: De geheimen waar Sylvain mee speelt in zijn parijse laberatorium. De chocolade tovenaar wil kost wat kost zijn geheimen beschermen tegen de keizerin van de Amerikaanse chocoladereep. Maar geheimen die niet gekocht kunnen worden, kunnen natuurlijk wel gestolen worden. En wat met je hart?

Review:

Soms moet een boek mij hetzelfde gevoel geven als een grote mok warme thee en een stuk chocolade The chocolate thief voldoet perfect aan deze eis! Het is een zeemzoet, romantisch boek. Typische chicklit, maar af en toe heb ik daar nood aan. Een “guilty pleasure” net zoals een doos chocolaatjes van mijn favoriete chocolatier in de stad.

Het verhaal is zonder twijfel erg voorspelbaar en vol stereotypes. Een rijke Amerikaanse erfgename die naar Parijs reist om het familiefortuin te vergroten, maar daar ontdekt dat het leven meer te bieden heeft.

Terwijl ik dit boek aan het lezen was stelde ik regelmatig vast dat dit is hoe een romance voor volwassenen moet zijn. Want er zitten behoorlijk wat stomende scenes in dit boek. En dat kan ik zeker wel appreciëren. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen weten dat ik een dosis seks in een boek zeker kan plaatsen en er ook effectief van kan genieten. Niet dat ik een seks verslaafde ben. Maar wanneer een boek een relatie tussen twee volwassenen in beeld brengt, dan is het niet meer dan realistisch dat hier lichamelijk contact aan te pas komt. En dan heb ik het niet over handjes vasthouden en af en toe eens passioneel zoenen. Een realistische weergave van een relatie houdt seks in op een bepaald punt. Het hoeft zeker geen vijftig tinten grijs te zijn, maar wanneer twee mensen zich aangetrokken voelen tot elkaar dan volgt er al eens wat actie tussen de lakens. The chocolate thief lost deze verwachtingen zonder veel problemen in.

Natuurlijk is dit boek niet zonder fouten. Ikzelf ergerde mij bevoordeeld dood aan het willekeurig gebruik van Franse woorden of uitdrukkingen en dit bijna elke 5 zinnen. Ik begrijp dat dit gebruikt werd als sfeer creatie. Maar het zorgde er eerder voor dat je leeservaring onderbroken werd. Het werd ook erg willekeurig gebruikt. Ik had het misschien meer kunnen appreciëren als er een soort van consistentie in had gezeten?

Daarbovenop was ik geen grote fan van Sylvian. Ik weet dat ik waarschijnlijk een van de weinige lezers ben die niet smoorverliefd op hem werd. Maar eerlijk waar, hij kon me maar matig bekoren. Hij heeft zeker zijn goede kanten, maar de manier waarop hij neerkijkt op Cades familiebedrijf vond ik gewoon vreselijk en onrespectvol.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

The chocolate thief is voor mij de volwassen versie van Stephanie Perkins Anna & The French Kiss. Licht, luchtig en zonder angst of duistere momenten. Perfect om even weg te dromen en je hoofd helemaal leeg te maken.

What we left behind – Robin Talley –

what we left behing

Titel: What we left behind
Auteur: Robin Talley
Uitgever: harlequin Teen
Pagina’s: 416
Uitgave: E-boek
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Toni & Gretchen zijn het koppel waar iedereen in het middelbaar jaloers op was. Ze zijn reeds een eeuwigheid samen. Maken nooit ruzie en ze zijn nog altijd smoorverliefd op elkaar. Wanneer ze elk aan een andere universiteit gaan studeren, zijn ze er allebei van overtuigt dat hun relatie sterk genoeg is om deze grote stap te overleven. De realiteit is echter toch anders dan ze zich hadden voorgesteld. Toni, die zichzelf identificeert als genderneutraal, ontmoet een groepje transgenders en begint haar zoektocht naar wie ze nu werkelijk is. Ondertussen kan Gretchen zich niet meer herinneren wie zij nu eigenlijk is als ze geen stelletje vormt met Toni. Is hun liefde sterk genoeg om dit allemaal te overleven?

Review:

De laatste tijd lijk ik heel veel gemengde gevoelens te hebben over de boeken die ik lees. En ook dit boek zorgt er voor dat ik alle mogelijke kanten opga met mijn gevoelens.

Ik keek erg uit naar dit boek, maar jammer genoeg moest ik vaststellen dat het een van de teleurstellendste boeken was dat ik in maanden heb gelezen. Misschien had ik wel te hoge verwachtingen? Tenslotte zijn er weinig boeken waarbij het hoofdpersonage genderqueer is en ik keek er echt naar uit om meer te weten te komen over dit onderwerp. Want laten we eerlijk zijn, ik ben zeker geen expert op dit vlak. Maar na het beëindigen van What we left behind heb ik het vaag vermoeden dat ik er meer van ken dan de auteur zelf…. Een beetje jammer eigenlijk. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen en meteen het grootste probleem van dit boek aankaarten: Genderqueer is geen tussenliggende periode waarin je probeert te beslissen wat je nu concreet gaat zijn. Het is absoluut niet hetzelfde als transgender zijn!

End at is meteen waarom ik zo een hekel had aan de hoofdstukken die vanuit Toni’s oogpunt warden vertelt. Naar mijn gevoel leunt het verhaal meer naar dat van een transgender, dan dat het echt gaat over genderqueer zijn. Laat me nog maar eens herhalen dat genderqueer zijn niet wil zeggen dat je nog niet gekozen hebt tussen man of vrouw. Het is geen periode waarin je zegt: ik ben nog niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik een man ben. Genderqueer wil zeggen dat je nog man nog vrouw bent of het wil net zeggen dat je allebei tegelijkertijd bent.

Ik had ook wat problemen met het lezen van Toni’s hoofdstukken. Zo voelde ze erg vaak aan als een schoolboek en niet meer als een roman. Ik begrijp dat je hot topics zoals de samenleving en geslacht gerelateerde woorden wil aankleden. En die zaken dienen ook zeker aanbod te komen in een boek dat handelt over dit onderwerp. Maar het voelde erg belerend en de gesprekken tussen de personages voelden erg geforceerd. En misschien zou dat belerende toontje me niet zo hebben tegengestoken als de boodschap die het boek wil brengen correct zou zijn. Maar dat is het dus niet…

Jammer genoeg was dat niet het enige probleem dat ik had met dit verhaal. Halverwege keek ik naar mijn echtgenoot en zei ik “dit is gewoon belachelijk en zo erover.” Het lijkt of dit boek wil elke mogelijke persoonlijkheid aanbod laten komen. Je kan het zo gek niet bedenken of het is aanwezig. Ik ben een grote voorstandster van meer diversiteit in boeken, maar er moet toch een punt zijn waarop een auteur beseft dat het nu wel genoeg is geweest? Lesbiennes, homo’s, transgenders, genderqueer. Aziaten, Afrikanen, Amerikanen…. Christenen, gothic meisjes, fotomodellen…. Het boek wil allesomvattend zijn en iedereen aanspreken. Maar net door deze overdaad lijkt het voor mij juist niemand volledig in het verhaal op te nemen.

Waarom gaf ik dit verhaal dan toch nog twee sterren? Omdat ik eigenlijk wel genoten heb van de hoofdstukken die vertelt worden door Gretchen. Dat waren de hoofdstukken die ervoor zorgden dat ik echt nadacht over het onderwerp en me vragen begon te stellen. Veel van die vragen spookten ook in Gretchen haar hoofd rond. Jammer genoeg kregen deze geen echte plaats in het boek en bleven ze dus ook grotendeels onbeantwoord. Op sommige momenten was Gretchen een beetje te braaf en te lief naar mijn zin. Ik wou haar eens goed door elkaar schudden en roepen dat het best oké is om af en toe lekker egoïstisch te zijn. Maar doorheen het boek zie je Gretchen echt groeien en meer tot zichzelf komen. Ze kiest ervoor om haar eigen pad te bewandelen en te ontdekken wie zij is op zichzelf.

Ik moet ook bekennen dat ik graag lees over de ouders in dit soort verhalen. Hoe reageren zij op deze situatie? Sinds ik zelf mama ben voel ik me altijd aangetrokken tot de ouders in het verhaal. Tijdens het lezen kan ik mezelf er niet van weerhouden om te denken over de impact als dit over mijn zoon zou gaan. Hoe zou ik als mama reageren? Hoe zouden we daar als ouders mee omgaan? En eerlijk, dit verhaal is jammer genoeg gevuld met vreselijke ouders, maar ook hun reacties waren zeer leerzaam.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik zou dit boek niet aanraden als je graag wat meer wil leren over genderqueer zijn. Op dit moment kan ik eigenlijk geen enkele goede reden bedenken waarom je dit boek wel zou lezen.

 

Forgetting August – J L Berg – vergeten en herinneren…

forgetting august.jpg

Titel: Forgetting August
Auteur: J.L Berg
Uitgever: Grand Central Publishing
Pagina’s: 384
Uitgave: E-arc door de uitgeverij
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Op sommige dagen denkt Everly dat ze hem tegenkomt op straat. Of dat ze hem ziet staan in de supermarkt. Soms staat hij naast haar aan het rode licht of ziet ze hem passeren op restaurant. Het duurt maar een seconde en toch stopt haar hart altijd eventjes met slaan. Het speelt geen rol dat ze ondertussen verder is gegaan met haar leven. Dat ze op het punt staat te trouwen met een andere man. Op dat moment kan ze enkel kort pannikeren, voordat ze beseft dat het August niet kan zijn. August ligt in een coma, al bijna twee jaar. Maar wat als hij wakker wordt?

Review:

Dit boek bezorgde me echt gemengde gevoelens. Ik heb geen idee hoe ik eigenlijk aan deze review moet beginnen. Laten we dan maar beginnen met te zeggen dat ik echt wel van dit boek genoten heb. Ik werd er niet door van mijn sokken geblazen, maar ik heb tijdens het lezen wel genoten. Ik wou echt weten hoe de vork uiteindelijk in de steel zat.

Dit boek valt in de categorie new adult, maar het is echt een heel ander verhaal dan alle vorige boeken die ik reeds las in dit genre. Het is deels een liefdesverhaal, maar tegelijkertijd ook een mysterie. Het concept van dit boek intrigeerde mij vanaf de eerste pagina. Ik ben sowieso een grote liefhebber van liefdesverhalen, maar ik sta altijd een beetje huiverig tegenover mysteries. Maar dit boek wist me echt geboeid te houden. Wat is er gebeurt met dit prachtige koppel? Hoe zijn ze zo van elkaar vervreemd? Hoe is August in zijn coma terecht gekomen? En wie is Trey en hoe heeft hij een rol gespeeld? Ik was echt nieuwsgierig en het zorgde ervoor dat het boek vlot leesbaar was. Als het enkel over de romance tussen Everly en August had gegaan dan had het boek snel saai geworden denk ik. Maar nu ben je als lezer echt geboeid daar alles wat er gebeurt en wil je meer weten.

Ik heb echt genoten van het overgrote gedeelte van het verhaal. Ik vond vooral Everly’s innerlijke strijd echt realistisch. Ze vocht echt tegen de aantrekkingskracht die August en zij hebben. Haar droom om in een veilige, kalme omgeving te leven kwam geloofwaardig over, maar is dat wel genoeg voor haar? Een belangrijk deel van het verhaal is een liefdesdriehoek. En hoewel ik daar in normale omstandigheden niet de grootste fan van ben was hij in dit verhaal realistisch en hoorde het er gewoon bij. Er waren natuurlijk momenten dat ik Everly’s keuzes in vraag stelde en niet met haar kon meegaan in haar beslissingen. Maar haar acties voelden nooit geforceerd aan. Ik kon haar altijd begrijpen en respecteren. Everly was echt een heerlijk personage. Ik voelde met haar een instant click. Hoe kon het ook aners? Een vrouw die geobsedeerd is door outlander, rood haar heft en van koken houdt. Ze staat zeker in mijn top 10 fictionele personages waar ik graag een kop koffie mee wil geen drinken.

Vanaf het begin voelde ik erg mee met August. Ik ben misschien een van de weinige lezers die zich tot hem aangetrokken voelde vanaf het prille begin. Maar ik vond hem echt heel aardig en ik hoopte dat alles voor hem op zijn pootjes zou terecht komen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van August en Everly. Elk hoofdstuk wisselen we van personage. En ik denk dat dit de reden is waarom ik August onmiddellijk leuk vond. Hij is niet het monster dat Everly ons voorhoud in haar hoofdstukken. Wat je ziet is een gebroken man die probeert te ontdekken wie hij ooit was. Een plotopbouw die voor mij perfect werkte.

En toch had ik twee grote problemen met het boek en deze beïnvloeden toch wel mijn plezier tijdens het lezen. Allereerst is er Every’s constant nood aan een man in haar leven. Ik begrijp dat ze verscheurd wordt door deze twee mannen in haar leven. Maar wanneer het hele kaartenhuisje in elkaar valt, waarom blijft ze dan niet gewoon even alleen? Ze heeft een fantastische vriendin waar ze terecht komt. Waarom is ze niet gewoon even alleen maar Everly? Neen, ze loopt recht in de armen van een andere man. Net of het leven is niets waard als ze niet integraal deel uitmaakt van een relatie. Waarom kan ze niet gewoon sterk zijn en eerst ontdekken wat ze wil in het leven, zonder zich telkens te verschuilen achter een mannelijke figuur? Ik vind het helemaal vreselijk als een vrouwelijke auteur zulke zwakke vrouwelijke personages bedenkt.

Mijn tweede probleem met dit boek is voornamelijk dat het hele plot gebaseerd is op miscommunicatie. De reden dat Everly en August uit elkaar zijn gegroeid is puur en alleen omdat ze niet met elkaar communiceren. In een gezonde, volwassen relatie bespreek je problemen en probeer je elkaar te steunen. Hoe erg alles ook wordt op een bepaald moment leg je al je kaarten open op tafel en zoek je samen een oplossing. Je loopt niet weg en verschuilt je niet onder een steen. Dus ja… ik was behoorlijk geïrriteerd door dit gedrag. Want om heel eerlijk te zijn, er had nooit een probleem geweest in de eerste plaats als iedereen zich zou gedragen als volwassenen.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Dus ja, zeer gemengde gevoelens. Ik heb ondertussen het tweede deel in deze set reeds aangeschaft, want ik wil weten hoe alle puzzelstukken uiteindelijk in elkaar passen. Hopelijk vind ik in het tweede deel sterkere personages en meer communicatie terug.