Categorie: Fantasy

Hof van mist en woede- Sarah J Maas

 

Titel: Hof van mist en woede
 Auteur: Sarah J Maas
Uitgever: Bloomsbury
Pagina’s: 640
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:


Feyre heeft de vloek van Amarantha verbroken en is teruggekeerd naar het Lentehof, maar daarvoor moest ze een hoge prijs betalen. De vreselijke dingen die ze heeft gedaan om Tamlin te redden kan niet ze vergeten en ook haar afspraak met Rhysand, Edelheer van het gevreesde Nachthof, heeft ze maar al te goed onthouden. Terwijl Feyre haar weg zoekt door een doolhof van politiek, passie en duizelingwekkende macht, doemt er een veel groter kwaad op. Feyre zou het kunnen tegenhouden, maar alleen als het haar lukt om haar angstaanjagende krachten te beheersen en haar gekwelde ziel te Helen.

Review:

Toen ik dit boek na de laatste pagina dichtklapte, keek ik naar mijn man en zei: “Dit is het beste boek dat ik ooit gelezen heb.” En ik blijf bij dat standpunt. Ik ben zelf aan het overwegen om alle andere boeken die ik ooit vijf sterren heb gegeven, een punt af te nemen. Want naast dit boek valt alles een beetje in het niets.

En eigenlijk heb ik nu mijn volledige review geschreven. De rest van deze review ga ik gewoon fangirlen, zoals ik nog nooit eerder gefangirled heb. (Neen, zelf niet over outlander en dat zegt denk ik genoeg.) Dus als je daar niet tegen kunt, kijk dan alstublieft weg. Want ik ga jullie nu in geuren en kleuren vertellen hoe geweldig ik dit boek vond en hoe ik absoluut niets aan te merken heb. Mijn liefde is zelf zo groot dat ik een bookreview heb opgenomen. Ik zei het al fangirl… Jullie vinden de review hierboven. Maar opgelet, in de video ga ik uitgebreid in op het plot. Dus spoilers ahead!

Volgers van mijn blog weten dat ik een gigantische fan was van een hof van doorns en rozen. Het was een van mijn favoriete boeken van 2015 en het heeft zich ondertussen ook een plekje verovert in mijn favorieten allertijden. De verwachtingen waren dus torenhoog voor A court of mist and fury.

Hof van mist en woede is een boek dat geen spaander van mij heel heeft gelaten. Dat klinkt misschien erg negatief, maar dat is het absoluut niet. Net het tegenovergestelde om eerlijk te zijn. Ik heb gelachen, gehuild en ik droomde constant weg. Ik ben zelf met momenten boos geweest. Zo woedend dat ik mijn boek in pure frustratie door de woonkamer wou gooien. Als er een mogelijkheid was geweest om mij in het boek te verplaatsten, dan had ik die met twee handen gegrepen. Een welbepaalde high lord zou mijn toorn zeker over zijn nek krijgen!

Ik heb uiteindelijk iets langer dan een week over dit boek gedaan. En dat is ontzettend lang voor mijn doen. Maar ik heb dit dan ook heel bewust gedaan. Hof van mist en woede is zo goed dat je het makkelijk op een avond zou kunnen uitlezen. Maar ik wou niet dat we een kort avontuurtje van een nacht waren. Neen, ik wou een echte relatie aangaan. Dus las ik het traag en zorgde ik er echt voor dat elk detail goed in mij opgenomen werd. Ik wou echt zo lang mogelijk genieten van dit verhaal. En het is echt ontzettend genieten, ondanks de toch wel pijnlijke, emotionele stukken en de bloedvergieten. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat ik me zelf misselijk voelde toen ik aan de laatste 100 pagina’s begon. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik wou uitroepen “ik kan het niet meer aan.” Echt te veel emoties, die me gebroken en tegelijkertijd smoorverliefd achterlieten. Ik was zo niet klaar om dit boek uit te lezen. Ik ben nog altijd niet klaar met het boek. Wat waarschijnlijk verklaart waarom ik elke vrije minuut op het internet doorbreng opzoek naar fan theorieën voor het derde boek. Dat derde boek… ik heb dat nu nodig in mijn leven!

Hof van mist en woede is een heel ander boek dan hof van doorns en rozen. Niet alleen is de schrijfstijl van een heel ander niveau. Ook de personages en de wereld krijgen meer dieptegang. Ik ben altijd een grote fan van Feyre geweest. Ik zou haar ten allen tijden verdedigt hebben tegen diegene die haar durfden omschrijven als “zwak” en “onzeker”. Maar ik denk dat ze mijn hulp niet langer nodig heeft. Sarah J Maas heeft haar in dit deel omgevormd tot een wraakzuchtige, krachtige, vurige Valkyrie achtige dame die niet bang is om haar mannetje te staan. Amarantha en alles wat er onder de berg gebeurt is heeft Feyre gebroken. Hof van mist en woede is in dat opzicht een verhaal over genezing, in het reine komen met jezelf en vooral ontdekken wie je echt bent. Niet alleen voor Feyre, maar ook voor de personages rondom haar. De karakters worden echt uitgediept en we krijgen ook meer uitleg over het verleden. De soms moeilijke onderlinge relaties komen hierdoor in een ander daglicht te staan.

In mijn review over een hof van doorns en rozen hoopte ik dat er geen driehoeksverhouding zou ontstaan. En om heel eerlijk te zijn… het is geen driehoeksverhouding. Het had heel makkelijk anders kunnen lopen. Maar Sarah J Maas veegt een driehoeksverhouding van tafel en geeft ons er iets veel mooiers en krachtiger voor in de plaats. Ik wil niet te diep ingaan op het verhaal, want dat moeten jullie natuurlijk zelf ontdekken, maar er wordt echt heel erg met je gevoelens gespeeld in dit boek. Vlak voor ik begon te lezen zei ik nog dat ik absoluut A dacht en dat ik niet begreep hoe Sarah J Maas mij ooit van gedachten kon doen veranderen. Nu ik het boek heb uitgelezen denk ik Z. Ik zal een hof van doorns en rozen nooit meer op dezelfde manier kunnen lezen. (Dus ik ben eigenlijk best blij dat ik hem nog even herlas voor hof van mist en woede.)

Wat voor mij erg uniek is aan dit verhaal is hoe het eigenlijk een beetje aanvoelt als een ui. Laagje voor laagje pel je weg en telkens ontdek je iets nieuw. En dat nieuwe gegeven werpt een totaal ander licht op alles wat er reeds gebeurt is. Om je een voorbeeld te geven de scene met de wever. Je weet pas op het einde van het boek hoe belangrijk deze scene eigenlijk is. Wat ze concreet betekend. Meermaals zat ik met open mond naar het boek te staren omdat er weer wat puzzelstukjes in elkaar klikte en het groter geheel zichtbaar werd. En het is niet zo dat je eerste gedachte fout waren. Neen, de scene is wat ze is op het ogenblik dat je ze leest. Maar dan, meestal veel later in het verhaal, laat Sarah J Maas er een licht op schijnen en wordt het zoveel meer dan je oorspronkelijk dacht. Ongelooflijk hoe de twee boeken elkaar op deze manier zo perfect aanvullen en steeds beter maken. Sarah J Maas is echt de koningin van twists en plotwendingen! En dit klinkt nu misschien erg vaag, maar ik ben zeker dat diegene die het boek effectief gelezen hebben onmiddellijk gaan begrijpen wat ik wil zeggen.

Voor mij valt dit boek niet in het young adult genre. Dit is zonder twijfel new adult met behoorlijk pittige seksscenes. Volgers van mijn blog weten al dat ik een goede seksscene in een verhaal zeker kan smaken. En Sarah J Maas bezorgde me een van de beste seksscènes die ik ooit gelezen heb. Mooie, krachtige scenes, die terzelfdertijd erotisch en stomend zijn. De romantiek en erotiek wordt ook gebruikt als genezingsproces voor de personages en de intimiteit die daarbij komt kijken is prachtig om te zien. Sowieso juich ik een boek met een duidelijke boodschap wat betreft seks toe. En hof van mist en woede heeft duidelijk een boodschap voor alle jonge vrouwen die dit lezen. Seks is fijn en intiem! Het moet ten alle tijden leuk zijn en iets bijzonders. En geniet ervan met volle teugen! Driewerf hoera dus voor Sarah J Maas!

Ik ben smoorverliefd op dit boek. Ik wil eigenlijk niets liever dan het boek gewoon terug beginnen lezen vanaf het begin. Ik kan het verhaal en de personages gewoon nog niet loslaten. Ik wil weten hoe alle puzzelstukken in elkaar gaan passen. Zeker na dat specifieke einde. Ik zou het geen cliffhanger durven noemen. Neen, het was een gemeen einde. Een slang die je bijt en het gif langzaam laat inwerken. Ik heb dat boek nu nodig! Nu!

images9cxhej2y Personages met veel dieptegang
images9cxhej2y Prachtige wereld
images9cxhej2y Romantiek en erotiek ten top!
images9cxhej2y Briljante plottwists
images9cxhej2y Ontzettend sterke vrouwelijke personages!

Als ik ooit de rest van mijn leven op een onbewoond eiland moet doorbrengen is dit het enige boek dat ik zal meenemen!

 

 

The Raven King – Maggie Stiefvater

the raven king

Titel: The Raven King
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic Press
Pagina’s: 438
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Jarenlang was Gansey opzoek naar een verloren koning. Een voor een betrok hij hen mee in zijn zoektocht. Ronan, een jongen die steelt vanuit zijn dromen. Adam, wiens leven niet langer het zijne is. Noah, die niet langer in een leugen leeft. En Blue, die van Gansey houdt en voorbestemt is om hem te doden. Het einde is nabij. Dromen en nachtmerries beginnen in elkaar op te lossen. Liefde en verlies zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En hun zoektocht lijkt maar niet tot een einde te komen.

Review:

Dit boek… ik weet gewoon niet zo goed waar ik met mijn review moet beginnen. Ant dit laatste deel in de raven cyclus is perfect, maar langst de andere kant laat het toch nog best veel zaken open. Laten we maar beginnen met zeggen dat je deze review vooral niet moet lezen als je de ganse reeks nog niet gelezen hebt. Want ja, je kan onmogelijk een review schrijven over het laatste deel zonder een tipje van de sluier op te lichten. Dus stop nu met lezen!

Je bent hier nog. Oké, maar daarna niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb! The Raven King was een van de boeken waar ik in 2016 het meeste naar uitkeek. Ik had dus erg hoge verwachtingen. Torenhoge verwachtingen om eerlijk te zijn. Maar Maggie Stiefvater heeft me geen seconden teleurgesteld. Dit laatste deel is zonder twijfel het sterkste boek in de ganse reeks en dat wil wat zeggen, gezien ik helemaal dol ben op de reeks. Trouwe lezers weten dat ik wat problemen had met Blue Lily;, Lily Blue. En dat maakte me eerlijk gezegd toch wel wat bang. Want dat boek was de directe aanleiding voor het laatste deel. Alles werd daar in gang gestoken. Nergens voor nodig dus al die zorgen. Want The Raven King was perfect in al zijn eenvouw.

De proloog is ontzettend sterk geschreven en wist me direct te betoveren. Het creëerde onmiddellijk de juiste sfeer voor de rest van het verhaal. De Raven cycle is een erg atmosferisch boek. Een groot deel van de spanning en de actie is volledig gebaseerd op de gevoelens en de sfeer die het verhaal oproept. Als je dacht dat de vorige delen donker waren, wees dan gewaarschuwd. Het wordt allemaal nog veel donkerder! Als je dacht dat de vorige delen magisch waren. Weet dan dat de magie nu echt van de pagina’s zal druipen. Je zal lachen, huilen en rouwen. Bereid je dus goed voor op dit boek, want het is een emotionele rollercoaster!

Het grootste deel van de reeks was ik een grote fan van Blue en Gansey. Zij waren echt wel het koppel waar ik voor supporterde En dat is zeker niet verandert. Ik heb echt genoten van de momenten waarop we hen samen zagen. Hoewel ik moet tegen dat ik de kus des doods toch wel een beetje een anticlimax vond? Nu ja, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik niet had verwacht zo te vallen voor Ronan en Adam. Ik weet dat ik erg laat op de fanboot spring. Maar ik zag nu opeens wat een fantastisch stel zij vormen en hoe intressant hun interacties zijn. Ik zat echt op hete kolen om hen samen te zien en te weten hoe het met hen ging.

Zoals jullie wel weten is Ronan nooit mijn favoriete character geweest. Maar dit is toch wel een beetje verandert in dit laatste deel. Ja, hij is nog altijd een bad boy. An ik ben nu eenmaal niet voor bad boys. Ik zal altijd een Gansey meisje blijven. Maar deze keer wist Ronan zich echt een plekje in mijn hart te veroveren en ik denk niet dat hij er snel zal weggaan. Hij was zachter en kwetsbaar en dat trok me deze keer zo aan in hem. Stonden mijn gevoelens onder invloed van Adam en zijn relatie met Ronan? Was het omdat Ronan eindelijk de confrontatie aanging met zijn broers? Of omdat hij eindelijk kon tonen wie hij werkelijk was? Ik heb er geen idee van, maar ik ben als een blok voor hem gevallen. Ik vond het jammer als we hem niet tegenkwamen in hoofdstukken. Want ik wou graag meer Ronan!

Sowieso is het denk ik wel veilig om te zeggen dat alle personages een ontzettende groei hebben doorgemaakt in de ganse serie. Samen zijn ze steeds verder geëvolueerd en je ziet hen ook duidelijk lessen leren van elkaar, maar ook van het verleden. De groepsbanden en de dynamiek wijzigt naarmate het verhaal vordert. Maggie Stiefvater voegt in dit laatste deel nog een Raven jongen toe. Ikzelf was behoorlijk dol op Henry Chang. Maar ik geef toe dat het laatste deel van een serie een beetje een vreemd moment is om een nieuw personage te introduceren. Langst de andere kant zorgde Henry net voor extra spanning. Want was hij wel te vertrouwen? Of had hij een eigen agenda?

En ja, misschien werd Noah een beetje vervangen door Henry. Ikzelf vond dit niet erg, want voor mij was Noah’s verhaal vertelt. Langst de andere kant is Noah wel een erg belangrijke speler in dit laatste deel van het verhaal. Hij heeft dan niet meteen “actieve” verhaallijnen, maar hij is wel een bindende factor in de ontknoping.

Het boek eindigt een beetje open. Maar dat vond ik niet echt erg, want dat wil zeggen dat we misschien wel terugkeren naar deze groep? Hoop ik? Laat er alstublieft nog een reeks komen over deze groep.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Zeker en vast een aanrader om te lezen deze reeks! Zeer intelligent geschreven en het is en blijft een erg origineel concept binnen het YA genre.

Fairest – Marissa Meyer – Spiegeltje spiegeltje aan de wand… wie is de slechtste van het land?

fairest

Titel: Fairest
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Feiwel and Friends
Pagina’s: 220
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Zuiver kwaad heeft een naam. Het verbergt zich achter een geweven doek en zorgt er met haar krachten voor dat iedereen haar de mooiste van het land vind. Maar wie is koningin Levana eigenlijk? Haar verhaal wordt nu eindelijk vertelt.

Review:

Het onmogelijke is gebeurt! Ik heb een boek uit The Lunar Chronicles 5 sterren gegeven! Op dit moment is Fairest absoluut mijn favoriete deel uit de reeks. Misschien omdat het meer een origin verhaal is? In de andere delen leren we erg weinig over Levana. En dit is eindelijk haar verhaal! Het verhaal dat een antwoord zou moeten geven op alle vragen die ik had over haar “slechte karakter” en hoe ze eigenlijk de slechterik in het verhaal is geworden.

En fairest loste al mijn verwachtingen ook effectief in. Sowieso hou ik wel van een goede slechterik, vooral diegene die erin slagen om een plekje in mijn hart te veroveren. Begrijp me niet verkeerd, de slechterik is meestal altijd door en door slecht. Maar dan nog wil ik graag een klik tussen ons voelen, dat kleine vonkje dat ervoor zorgt dat ik stiekem toch op een goede afloop hoop voor hen. En Levana en ik, wij hadden die vonk. Op een bepaald moment hoopte ik, tegen beter weten in, dat ze haar sprookjeseinde zou krijgen.

Begrijp me niet verkeer. Ook in dit deel van de reeks is Levana door en door slecht en zelf een beetje gestoord met momenten. Fairest probeerde me er niet van te overtuigen dat Levana een triest verleden was en eigenlijk verkeerd begrepen werd door de menigte. Het verhaal wou nooit dat we zouden zeggen: “oh kijk, daarom is ze slecht geworden.” Ik moet zeggen dat Marissa Meyer mijn respect verdient heeft met dit deel van de reeks. Het was zo makkelijk geweest om een verhaal te schrijven over de vreselijke jeugd van Levana en haar karakter daar volledig op te baseren. Maar dat deed ze niet. Ze schreef een geloofwaardig verhaal en je kon als lezer de neerwaartse spiraal waar Levana in belande echt goed volgen.

Een neerwaartse spiraal… zo zou ik Levana’s verleden echt omschrijven. Het begon allemaal heel onschuldig. Een glamour hier, een leugentje om bestwil daar en voor ze het weet zit ze gevangen in een web van leugens. En daar houdt het niet op. De leugens worden moord en verraad. Ja, Levana is en blijft mentaal instabiel. Ze is gevangen in een droomwereld die ze voor zichzelf gecreëerd heeft en waar ze geen inbreuk op duld. Maar tegelijkertijd is ze een tragisch personage. Want ik geloofde echt dat ze gewoon gelukkig wou zijn. Ze wou alles en op het einde van de rit blijft ze met lege handen over.

Voor ik aan dit verhaal begon las ik een paar reviews en een van de zaken die ik het meeste terugzag komen in review was het feit dat dit niets zou toevoegen aan de verhaallijn. Met deze mening kan ik echt niet akkoord gaan. Voor mij was Fairest net het meest waardevolle deel in de reeks. Het brengt zoveel duidelijkheid. Enerzijds over de geschiedenis van de Lunar dynastie, maar ook hoe Levana uiteindelijk stiefmoeder werd. Hoe het wolvenleger gecreëerd werd en hoe prinses Selene zogezegd om het leven kwam.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Fairest is vooral een karakterstudie van een slechterik. Dat wil ik zeker duidelijk stellen. En ja, het zorgt niet voor een vooruitgang in de huidige verhaallijn. Maar het brengt heel veel losse eindjes samen en heeft wortels in elk ander deel van het verhaal. Ik zou je zeker aanraden om Fairest! Zeker omdat het ervoor zorgt dat er heel veel puzzelstukken in elkaar passen en de eerste stappen richting winter zijn gezet.

Cress – Marissa Meyer – Rapunzel hoog in de toren? Ruimte zal je bedoelen!

cress

Titel: Cress
Auteur: Marissa Meyer
Uitgeverij: Penguin books
Pages: 560
Format: Paperback

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Opgesloten in een sateliet die rond de maan en de aarde tolt, probeert een hackster de wereld te redden. Cress is niet de het typische voorbeeld van een jongedame in nood.  Cress heeft haar hele leven lang niets anders gekend dan gevonden zijn. Opgesloten in haar sateliet helpt ze onder dwang koningin Levana met haar duistere plan.
Maar dan beginnen de paden van Cress en Cinder te kruisen. En opeens lijkt een goedde afloop mijlenver weg.

Review:

Nog maar eens een review van de Lunar Chronicles. Ik weet het, ze worden een beetje afgezaagd. Maar de boeken worden wel beter en beter, naarmate de serie vordert. Dus ik blijf er gewoon reviews over posten. Wie weet is er wel iemand op de wereld die de reeks nog niet gelezen heeft?

Ik keek er echt naar uit om in Cress te beginnen. Na Scarlet was ik echt geïntrigeerd door de serie en laat Rapunzel nu net een van mijn favoriete sprookjes zijn. Marissa Meyer heeft me zeker niet teleurgesteld met dit deel van de reeks. Alle klassieke elementen van Rapunzel bleven behouden, maar ze slaagde er toch in ze op een futuristische wijze te gebruiken.

Cress is voor mij ook het best geschreven deel van de reeks op dit moment. Waar Cinder op sommige momenten gewoon saai en langdradig was, is Cress een fantastische puzzel vol spannende plotwendingen die op onverwachte momenten allemaal samenkwamen als een geheel. Zoals jullie weten heb ik ontzettend genoten van Scarlet, maar daar zat bij momenten de snelheid van het verhaal toch nog wel verkeerd. In Cress lijkt dat probleem helemaal van de baan te zijn. Met elk deel wordt er een tandje bij gestoken en nu lijkt the lunar chronicles echt op kruissnelheid te zijn.

Cress is een nieuw personage in de reeks en ik ben eigenlijk best verbaasd dat ik zo dol op haar ben. Ze is absoluut niet de vurige, gepassioneerde heldin waar ik normaal mee dweep. Neen, Cress is erg aardig, onzeker en een beetje aan e stille kant. En toch slaagde ze erin om mijn hart te veroveren. Misschien omdat ze in de loop van het verhaal echt open bloeide of omdat ze in perfecte harmonie is met haar tegenspeler Thorne? Ik heb echt genoten van alle scenes die zij samen hadden. De grapjes, de aantrekkingskracht, de gevatte opmerkingen. Ik bleef qua romantiek een beetje op mijn honger zitten, dus zit ik op hete kolen voor Winter. Hopelijk krijgen Thorne en Cress daar een kans op hun sprookjeseinde?

In mijn review van Scarlet liet ik reeds vallen dat ik Cinder steeds sympathieker vond worden. Ze zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete personage worden, maar ik lees haar hoofdstukken toch al met meer plezier dan voorheen. Ik hou ervan dat zij niet zwart wit is en heel erg met zichzelf in de knoop ligt. Ze niet enkel de heldin die de wereld wil redden, maar ze is ook erg onzeker. En misschien herinneren jullie je misschien wel dat ik totaal geen fan was van Kai? Wel, hij heeft mijn sympathie eindelijk kunnen winnen. Ik kan eindelijk respect voor zijn keuzes opbrengen en vooral de manier waarop hij met bepaalde zaken omgaat. Ik ben nog steeds geen voorstander van de relatie tussen Cinder en Kai. Maar wie weet, wijzigt Winter nog wel mijn gedachten?

Ik miste Scarlet wel in dit deel. Ik keek er zo naar uit om haar relatie met Wolf te zien ontwikkelen. Maar we krijgen haar amper te zien. De scenes die ze wel heeft zijn hartverscheurend en vreselijk. Marissa Meyer weet hoe ze haar personages moet laten lijden.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ik moet toegeven dat de boeken steeds beter en beter worden. Dus ik kan eerlijk toegeven dat ik echt uitkijk naar Winter!

Blue Lily, Lily Blue – Maggie Stiefvater – Wat las ik net?

blue lily lily blue

Titel: Blue Lily, Lily Blue
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic
Pagina’s: 464
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Er is altijd een gevaar als je droomt.  Maar er is nog meer gevaar als je wakker wordt.
Blue Sargent heeft eindelijk haar plek gevonden. Voor het eerst in haar leven heeft ze vrienden die ze kan vertrouwen, een groep waar ze bijhoort. De Raven jongens hebben haar als een van hun opgenomen in hun groep. Hun problemen zijn de hare en haar problemen behoren hen toe.
Maar het problem met je plek vinden, is dat je het ook kan terug verliezen.
Vrienden kunnen je verraden.
Moeders kunnen verdwijnen.
Beelden kunnen misleiden.
Zekerheiden kunnen vervallen.

Review:

Als je al een tijdje mijn reviews volgt, dan weet je waarschijnlijk dat ik helemaal verliefd ben op de Raven cyclus. Ook Blue Lily, Lily blue kon mij bekoren, maar toch was ik er niet zo dol op als op de andere delen. Deze keer sloeg ik de laatste pagina om en kon ik niet anders dan even gedesoriënteerd rondkijken. Wat had ik nu net gelezen? En zelf nu, meer dan een week later heb ik nog altijd het gevoel dat het niet helemaal is doorgedrongen.

Lily Blue, Blue Lily brengt ons als lezer terug bij de essentie van de zaak. We keren terug naar Cabeswater en de zoektocht naar Glendower. Ik ben waarschijnlijk een van de enige mensen die niet smoorverliefd is op Ronan. Dus voor mij was dit boek een hele opluchting gezien de focus terug op de ganse groep komt te liggen en niet meer voornamelijk op Ronan. Ik weet dat de meeste lezers hem net geweldig vinden, maar ik zal denk ik altijd een Gansey meisje zijn.

De ganse serie is vooral erg gericht op de personages en hun ontwikkeling. De effectieve plotlijn is daar altijd een beetje ondergeschikt aan naar mijn gevoel. Ook in dit deel ligt de focus weer erg op personage ontwikkeling en emoties. Vooral Blue vind ik in dit deel ontzettend groeien en openbloeien. Ze is niet langer het aanhangsel van de jongens, maar staat echt op zichzelf en durft initiatief te nemen. De schrijfstijl blijft mysterie ademen en dat zorgt ervoor dat het kippenvel met momenten zo op mijn armen stond. Ik was ook telkens erg op mijn hoede, want bij deze reeks durven er al eens onverwachte gebeurtenissen de kop op te steken.

Maar…. Ja, deze keer is er een maar. Dit deel van de reeks stelde me een beetje teleur. Het eerste deel van het boek en dan heb ik het zeker over 70%, is erg langdradig en eentonig. Het verhaal gaat op dat moment nergens heen. Het voelt een beetje alsof we blijven trappelen op een plek. Alle actie speelt zich af in het laatste deel van het verhaal. Daar voelt het alsof je door een mijnenveld wandelt. De ene explosive na de andere volgt elkaar op in de laatste 100 pagina’s. Het verhaal wordt ook steeds vreemder en vreemder en deze keer kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat het voor mij allemaal een beetje te veel was.

Ik ben nog altijd helemaal verliefd op de schrijfstijl, de sfeer van het verhaal, de sterke personages en het onderzoek dat zonder twijfel in dit boek gekropen is. Maar ik was een beetje teleurgesteld in dit deel. Het verhaal kwam uitermate traag op gang en het laatste gedeelte was te druk. Ik ben in elk geval klaar voor het laatste deel van de reeks. Ik begin alvast af te tellen naar de release datum van The Raven King.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Sfeervol geschreven, maar jammer genoeg niet zo spannend als de vorige twee delen.

Ontworteld – Naomi Novik – Wortels tot diep in mijn hart

ontworteld

Titel: Ontworteld
Auteur: Naomi Novik
Uitgever: Luitingh Sijthoff
Pagina’s: 512
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Ontworteld is het verhaal over een volk dat vertrouwt op een kille tovenaar als beschermer tegen het gevaarlijke Woud. Maar deze man vraagt een enorme prijs: een jonge vrouw die hem tien jaar moet dienen, een lot haast net zo verschrikkelijk als in het Woud terechtkomen. Het volgende keuzemoment nadert en de jonge Agnieszka is bang. Ze weet – iedereen weet – dat de tovenaar haar beste vriendin Kasia zal nemen: de mooie, sierlijke, dappere Kasia, die alles is wat zij niet is. Maar Agnieszka vreest de verkeerde dingen. Want het is niet Kasia die de tovenaar kiest…

Review:

Hier ben ik weer met een zwart gat boek. Jullie weten ondertussen wel waar ik het over heb, niet? Een boek dat je zo meezuigt en je niet loslaat. Zelfs niet als je de laatste pagina reeds hebt omgeslagen. Ontworteld is dat soort van boek. Het liet me echt achter met een serieuze boek-kater. Maar het was het zonder enige twijfel dubbel en dik waard!

Het heeft maar 10 pagina’s geduurd, voor ik halsoverkop verliefd werd op het verhaal. Liefde op het eerste gezicht dus en het is niet meer overgegaan. Ontworteld voelt aan als een oud, Slavisch sprookje. Het is magisch, grappig, maar bovenal is het ontzettend charmant. En dat is best indrukwekkend, gezien het ook erg eng en angstaanjagend is terzelfdertijd.

Voor mij persoonlijk was het hoofdpersonage in dit boek niet Agnieszka of de draak, maar eerder het woud. Dit doortrapte, archislechte bos dat mensen kan besmetten of zelfs bezit nemen van hun lichaam. Het is gevaarlijk, maar ook zo ontzettend intrigerend. Het doet echt vreselijke dingen, maar ik kon geen moment wegkijken. Ik moest het woud in al zijn gruwelijke glorie zien. En als je denkt dat het woud gewoon een kwade entiteit is, dan denk je maar opnieuw. Ik ga er niet al te veel woorden aan vuilmaken, want ik wil jullie leesplezier niet vergallen, maar ik vond het geweldig dat de auteur het woud een geloofwaardige, weldoordachte geschiedenis gaf. Alle puzzeldeeltjes kwamen samen en vormden een mooi geheel. En net daardoor werd het ganse verhaal nog net dat tikkeltje beter.

Dus ja, voor mij was het bos echt de sterspeler in het boek. Maar er zijn natuurlijk nog talloze andere personages. Naomi Novik is zonder twijfel een meesteres in het creeren van geloofwaardige, intressant personages. Personages die zeker niet perfect zijn, maar allemaal hun eigen fouten maken en slechte kantjes hebben. Iets wat ik ten zeerste kon appreciëren. Tenslotte is niemand ooit gewoon goed of slecht. Agnieszka, het vrouwelijke hoofdpersonage is zeker geen perfecte heldin. Ze voelt zelfs meer aan als je buurmeisje. Maar doorheen het verhaal zie je haar groeien en grenzen verlegen, waardoor ze toch nog die krachtige, sterke vrouwelijke heldin wordt. Ik ben echt dol op Agnieszka. Ze is slim, gevat, bezit een goede dosis sarcastische humor en ze bloeit gedurende het verhaal echt helemaal open. Op geen enkel moment is ze gewoon de “leerlinge” van de draak. Ze leren allebei van elkaar en Agnieszka krijgt echt de kans om haar eigen weg te zoeken.

Lezers van mijn reviews weten dat ik sterke vriendschappen in boeken erg kan appreciëren. En ook ontworteld biedt zo een sterke vriendschap, namelijk tussen Agnieska en Kasia. Hun vriendschap is zeker niet altijd mooi en gemakkelijk. Op sommige momenten in het boek is ze zelf erg moeilijk en hard. Maar dat zorgt er net voor dat ze geloofwaardig blijft. Ook in het dagelijkse leven botsen vrienden wel eens op tegen jaloezie, haat en nijd. Agnieszka en Kasia zijn hierop geen uitzondering en worden gedwongen deze “mindere” kanten van hun vriendschap onder ogen te zien. Erg fijn om zoveel aandacht besteed te zien aan een mooie, vrouwelijke vriendschap!

En dan moeten we het natuurlijk ook nog even over de romantiek in dit boek hebben. Je moet dit boek zeker niet lezen als je opzoek bent naar een alles verzengende romance. Maar de romantiek die in ontworteld aanbod komt is wel perfect. Het zorgde ervoor dat ik echt verlangde naar meer. De haat / liefde relatie tussen Agnieszka en de draak voelde voor mij heel natuurlijk aan. Ik ga niet ontkennen dat de draak een echte klootzak is. Maar toch kon ik niet anders dan samen met Agnieszka voor hem te vallen. Hij is zonder twijfel stoïcijns en koud aan het begin van het verhaal. Maar doorheen het boek zie je hem toch evolueren. De evolutie is niet zo uitgesproken als bij Agnieszka, maar dat houdt het net erg geloofwaardig. Tenslotte veranderen je een man na 150 jaar niet zomaar.

Ik smulde van de spanning tussen Agnieszka en de draak. Hun relatie ontwikkeld zich heel traag en de spanning tussen hen is als een smeulend vuurtje. Je kan je er aan warmen, maar het consumeert niet alles in de omgeving. En dan heb ik het niet alleen over de fysieke spanning die tussen hen in de lucht hangt. Ik genoot echt met volle teugen van hun magie, vooral op momenten dat ze gedwongen werden deze samen te voegen. Deze “magische” spanning droeg ook bij tot de seksuele spanning die je doorheen het verhaal langzaam voelde groeien. Misschien schuilt daar wel de sterkte van dit verhaal. De romantiek is echt een “ingrediënten” van het verhaal en niet de hoofdverhaal lijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Ontworteld is een sprookje voor volwassen. Het zal je vanaf het prille begin betoveren en je zal heel even zelfs terug in magie beginnen geloven. Een goede raad voor je besluit dit boek op te nemen. Zorg dat je genoeg tijd vrijmaakt, want eens je erin begint zal je willen doorlezen tot de allerlaatste pagina!

Hof van doorns en rozen – Sarah J Maas – Een prachtige bloeiende roos

hof van doorns en rozen.jpg

Titel: Hof van doorns en rozen
Auteur: 
Sarah J Maas
Uitgever: 
Van Goor
Pagina’s: 
424
Uitgave: 
Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Het bos waarin de negentienjarige Feyre woont is in de lange wintermaanden een koude, sombere plek. Haar overlevingskansen en die van haar familie berusten op haar vermogen om te jagen. Wanneer ze een hert ziet dat opgejaagd wordt door een wolf kan ze de verleiding niet weerstaan om te vechten voor de prooi. Maar om te winnen moet ze de wolf doden en daarop staat een prijs. Niet veel later verschijnt er een beestachtig wezen om vergelding op te eisen. Wanneer ze naar het gevreesde feeënrijk Prythian wordt gesleept, ontdekt Feyre dat haar ontvoerder geen beest is, maar Tamlin – een van de dodelijkste, onsterfelijke magische wezens ooit gekend. Terwijl ze op zijn landgoed verblijft, veranderen haar ijzige vijandige gevoelens voor Tamlin in een vurige passie die elke leugen en waarschuwing over de mooie, gevaarlijke wereld van de Elfiden in rook doet opgaan. Maar een oude, kwaadaardige schaduw groeit over het land, en Feyre moet een manier vinden om het te stoppen of Tamlin en zijn wereld zullen voor eeuwig verdoemd zijn.

Review:

Hebben jullie ook wel eens last van een zwart gat nadat je de laatste bladzijde van een boek hebt omgeslagen? Heeft een boek er wel eens voor gezorgd dat geen enkel boek je daarna nog kan boeien? Wel, dat is wat een hof van doornen en rozen met mij deed. Ik heb dit boek echt verslonden van de eerste tot de laatste pagina. Het deed me trouwens weer maar eens beseffen waarom ik niet graag series lees die nog niet zijn afgerond. De leegte tussen nu en het volgende boek voelt bijna onoverbrugbaar aan.

Mijn liefde voor dit boek overviel me eigenlijk wel een beetje. Het gaat namelijk over feeën. En hoewel ik gek ben op allerlei magische en mythische wezen, feeën vallen daar altijd bij uit de boot. Maar de feeën in deze reeks zijn toch net van een iets ander kaliber dan diegene die we gewoon zijn.

Sarah J. maas baseerde zich voor dit verhaal op het sprookje van Belle & het beest. (Een sprookje waar ik sowieso dol op ben) en geloof me of niet, maar ze maakte het zelf nog een tikkeltje beter dan het originele verhaal. Hoewel, misschien is beter niet het juiste woord. Ze maakte er in elk geval een volwassenere versie van. Het verhaal krijgt een donker kantje en een sausje van sexy scenes. Ze neemt het originele sprookje en geeft er een heel eigen invulling aan.

Feyre, het hoofdpersonage in het verhaal, is in niets te vergelijken met Belle uit het originele sprookje. Feyre is een jager, die ervoor probeert te zorgen dat haar familie in leven blijft en hen voedt met de dieren die ze vangt in het bos. Ze is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en zeker niet het type dat bij de pakken blijft neerzitten. Ze is koppig, vastberaden en draagt een groot verantwoordelijkheidsgevoel met zich mee. Terzelfder tijd is ze zeker niet perfect. Feyre maakt zonder twijfels een hoop fouten en haar nieuwsgierigheid haalt soms de bovenhand.

Tamlin, haar tegenspeler in dit eerste deel van de reeks is dan weer een perfecte representatie van het beest. Ruw, maar tegelijkertijd ook sensitief. Een beetje onhandig in zijn omgang met Feyre, maar hij probeert en dat is best hartverwarmend. De spanning tussen Tamlin en Feyre is met moment echt te snijden en ik zat op het puntje van mijn stoel om hun liefde te zien openbloeien.

Maar naast de romance tussen Tamlin en Feyre is het sterkste aspect van het verhaal voor mij zonder twijfel de wereld die Sarah J. Maas tot leven roept. De elfenwereld heeft zijn eigen geschiedenis, gewoonte, tradities, en elk personage krijgt zijn eigen achtergrond. De wereld komt echt voor je ogen tot leven. Dat en het feit dat ik behoorlijk gek was op de slechterik uit het verhaal. En neen, dan heb ik het niet over Rhysand. (Ik ga gewoon eerlijk zijn, ik begrijp de ganse hype rond Rhysand niet goed. Maar dat terzijde.) Neen ik heb het over de geweldige koningin. Slecht tot op het bot en vol met vreselijk martelpraktijken en onmogelijke opdrachten. Dit klinkt nu misschien alsof ik erg hou van gruwelijke taferelen, wat eigenlijk niet zo is. Maar ik hou er wel van als de “slechterik” echt slecht is en dan liefst op een briljante wijze. Wat hier zeker het geval is!

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08


Een hof van doorns en rozen is een duidelijke belle en beest hervertelling, maar met een originele, eigen insteek van de auteur. Genieten van de eerste pagina tot de laatste en daarna aftellen tot het volgende deel!

 

Into the dim

into the dim

Titel: Into the dim
Auteur: 
Janet B. Taylor U
itgever: 
HMH books for young readers
Pagina’s: 
432
Uitgave: 
Arc ontvangen van de uitgever in ruil voor een eerlijke review
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Wanneer zestien jaar oude Hope Walton haar moeder kwijt raakt door een aardbeving in India, stort haar ganse wereld in. Uiteindelijk stemt ze ermee in om de zomer door te brengen bij haar familie in Scotland. Een familie die ze nog nooit eerder zag. Daar ontdekt Hope echter dat haar moeder zoveel meer was dan de fantastische lerares aan de universiteit. Neen, haar moeder is lid van een geheim genootschap dat door de tijd reist. Al snel blijkt dat Hope’s moeder niet overleden is, maar vastzit in de twaalfde eeuw. Hope krijgt 72 uur de tijd om haar moeder te redden en terug te keren naar de 21ste eeuw. Tijdens haar aventuur komt ze echter een mysterieuze jongeman tegen. Een jongen die haar leven voorgoed zal veranderen….

Review:

Ik ga gewoon met de deur in huis vallen en meteen met jullie delen wat ik absoluut vreselijk vond aan dit boek.

Into the dim wordt aangeprezen als een boek dat “de reiziger is voor tieners.” Wat is dat toch met die slogans? Eerlijk waar, je kan dit boek zelf niet vergelijken met de reizigersserie. Laten we even heel eerlijk zijn, gaan we elk boek waar Schotland of tijdreizen in voorkomt onmiddellijk bestempelen als het nieuwe Outlander? Waarom zou je dat doen? Om mee te zijn met de hype? Dit boek heeft dat helemaal niet nodig. Het verhaal is sterk genoeg om een hype op zichzelf te creëren!

Je hebt waarschijnlijk al geraden dat ik erg veel van Into the dim houdt. En eerlijk ik kan amper zaken opnoemen die me niet bevielen. Maar laten we toch beginnen met even alle fantastische zaken in dit boek op te sommen. Daar dient een review tenslotte voor, niet?

Het boek gaat over tijdreizen. En dat is vandaag de dag niet het meest originele concept. Romans over tijdreizen schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar het concept tijdreizen is in dit boek echt erg gedetailleerd uitgewerkt. Het zoog me echt mee in het verhaal en het is zo goed onderbouwt dat ik bijna geloofde dat het echt zou kunnen gebeuren. Het tijdreizen wordt echt uitgebreid vertelt en wetenschappelijk onderbouwt. Geen magische trucjes, maar echt theorieën en wetenschap. Erg verfrissend vond ik! Natuurlijk blijft tijdreizen altijd omhult met een laagje mysterie en dat is prima. Maar hier wordt echt gespeeld met die twee kanten. Het rationele en het mysterieuze wandelen hand in hand en zorgen voor een fijne afwisseling. In het boek komt ook het gekende “butterfly effect” aanbod. Hoe kan tijdreizen je levensloop veranderen. Welke kleine aanpassingen hebben soms verstrekkende gevolgen? Iets wat je weinig tegenkomt in “tijdreis” verhalen. Drie keer hoera dus voor de auteur dat ze dit aspect ook even in de kijker stelt!

En hoewel het boek zich afspeelt in de VS en Schotland, blijft het verhaal daar niet hangen. We reizen door de tijd naar een periode die in YA literatuur niet erg vaak aanbod komt. Een beetje jammer volgens mij, want ik vind deze periode ontzettend interessant. Het verhaal speelt zich af in 12de eeuws Londen aan de vooravond van de troonsbestijging van Eleanore van Aquitanie. Ik was behoorlijk onder de indruk van de sfeerschepping in dit boek. Londen komt echt tot leven voor je ogen. Maar het wordt nooit historisch beladen. Misschien begrijp je wel wat ik wil zeggen. Soms hebben schrijvers de neiging om al hun kennis over een periode te willen delen. Hier gebeurt dit niet. Je krijgt een goede achtergrond, maar het wordt nooit een steekspel van weetjes. Het verhaal gaat over zoveel meer dan enkel de historische achtergrond. Er is avontuur, achtervolgingen, gevaar, verborgen schatten en natuurlijk heel veel liefde.

Liefde is zonder twijfel een van de grootste verhaallijnen. En dan heb ik het niet enkel over puur romantische liefde, hoewel die er natuurlijk ook is. Maar in de eerste plaats gaat dit natuurlijk over de sterke band tussen moeder en dochter. Daarnaast zijn er ook hele sterke vriendschapsbanden in dit boek. Ik heb echt met volle teugen genoten van de vrouwelijke vriendschappen in dit boek. En ik hoop dat deze in het tweede deel nog meer aanbod gaan komen!

Op bepaalde momenten voelt het verhaal een klein beetje cliché aan. De verhaallijn van Bran vond ik bijvoorbeeld erg voorspelbaar, maar dat beïnvloeden mijn plezier in het boek eigenlijk niet. En een heel groot pluspunt, er was voor een keer eens geen spraken van een liefdesdriehoek in dit boek. Toch wel een van de grootste clichés in young adult de laatste jaren. Ik kan alleen maar hopen dat het zo blijft. Want ik zie toch wel een potentiele derde person in de liefdesrelatie. Hopelijk heb ik het mis…..

Personages: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opbouw van het verhaal: imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Voortgang:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Een erg sterk verhaal, dat me naar meer deed verlangen. Wanneer komt dat tweede boek uit?

Invasion of the tearling – Erika Johansen – Een invasie van mijn hart…

23482781.jpg

Titel: The Invasion of the Tearling
Auteur: Erika Johansen
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 515
Gelezen: Hardback, Engelseversie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Met elke dag die voorbij gaat, groeit Kelsea Glynn een beetje meer in de rol als Koningin van de Tearling. Door het tegenhouden van de export in slaven naar het naburige rijk Mortmesne, heeft ze zich de woede van de Rode Koningin op de hals gehaald. De rode koningin, een gevreesde tiran die haar krachten haalt uit donkere magie, heeft haar leger nu richting de Tearling gestuurd. En ze zal niet stoppen voor het land in haar handen is.
Maar terwijl de Mort aan de grenzen van haar rijk staan, ontwikkeld Kelsea een mysterieuze connectie met een vrouw van voor de grote oversteek. Lily leeft in een wereld waar vrouw zijn op zich al een misdaad is. Het lot van de Tearling, en Kelsea’s ziel, hangen samen met Lily en haar levensverhaal. Maar zal Kelsea genoeg tijd hebben om de waarheid te ontdekken?

Review:

Ik ben me er nu (slechts enkele uren na het lezen) reeds van bewust dat dit boek me met een serieuze kater gaat achterlaten. Het gekende zwarte gat, nadat een boek je echt volledig in de ban heeft gehouden. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen, hier of op goodreads, herinneren zich misschien nog dat ik over De kroon van de Tearling zei dat ik het boek geen vijf sterren kon geven vanwege het dystopische aspect. Vandaag ga ik net het tegenovergestelde vertellen. Net vanwege dat dystopische aspect krijgt Invasion of the Tearling van mij 5 sterren!

In kroon van de Tearling werd er amper uitleg gegeven over het feit dat het een futuristisch verhaal is dat zich toch in een middeleeuwse setting afspeelt. In het tweede deel werden echter de meeste vragen voor mij opgelost. Gelukkig niet allemaal, wat mij erg enthousiast maakt over het laatste deel in de reeks. Ik heb er hoge verwachtingen bij, vooral omdat heel wat losse eindjes in dit boek perfect aan elkaar geknoopt werden. Het ganse verhaal over de grote oversteek en de middeleeuwse setting was ontzettend onverwacht, maar ook realistisch en beangstigend. Op een bepaald moment zat ik echt stukken luidop voor te lezen aan mijn man, net omdat ze zo levensecht zijn.

Invasion of the Tearling is een heel ander boek dan Kroon van de Tearling. Veel donkerder, angstaanjagender, meer gericht op mature lezers en vooral geen young adult. Het gaat moeilijke onderwerpen zoals verkrachting, geweldig, corruptie en mishandeling op geen enkel moment uit de weg. I

Deze keer werd het verhaal opgedeeld tussen twee hoofdpersonages. Het ene hoofdpersonage is Kelsea, die we ondertussen allemaal kennen. Ik was dol op haar in het eerst boek en de liefde is alleen maar sterker geworden. Kelsea is een erg geloofwaardig personage. Ze is zeker niet perfect en maakt fouten. Ze is ook niet bang om haar donkere kant onder ogen te komen en soms aan de verleiding toe te geven. Ze is nog altijd een beetje onzeker, maar laten we ook niet vergeten dat ze slechts 17 jaar oud is. Omdat het verhaal opgesplitst is in twee verhaallijnen, zien we Kelsea deze keer minder in de spotlight staan. En met momenten miste ik haar ontzetten. Gelukkig genoot ik net zo hard van het nieuwe personage in de reeks. Lily, is een pre-oversteek vrouw die in een futuristische versie van Amerika woont. Haar verhaal is erg donker, vol verdriet. Maar ook uitermate boeiend en ontzettend goed ontwikkeld. Haar verhaallijn beantwoord erg veel vragen uit het eerste deel, maar zorgt er ook voor dat er heel wat nieuwe vragen bijkomen die tot een erg interessant derde deel kunnen leiden.

En dan heb ik het nog niet gehad over de nieuwe slechterik in de reeks. Ik ben behoorlijk dol slechteriken en deze is tot nu toe echt perfect. Mysterieus, verleidelijk, maar zo fout! Ik kijk er echt naar uit om zijn achtergrond verder te ontdekken.

Dit is de eerste keer dat ik zo dol ben op een sequel.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van : Het eerste deel van de reeks, maar ook als je kroon van de Tearling niet graag hebt gelezen, moet je dit deel zeker een kans geven. Het werpt een gans nieuw licht op de reeks.
Algemene indruk: Spannend, orgineel, weldoordacht, meeslepend verhaal!

De stem van de zee – Mara Li

de stem van de zee

Titel: De stem van de zee
Auteur: Mara Li
Uitgever: Storm Publishers
Pagina’s: 308
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

‘Ik ben in de zee geboren. In de nacht dat mama moest bevallen, rolden de golven als reuzen naar het strand en krijste mijn moeder als de meeuwen. Ze riep net zo lang om de zee tot mijn vader er gehoor aan gaf en haar zwoegende lichaam in zijn armen naar buiten droeg. Daar lag ze in een witte jurk op haar rug in de modder, haar benen wijd in de branding. De golven trokken me naar buiten. Voordat mijn vader me vast kon grijpen, had ik al kennis gemaakt met het zilte water.’
Nimue kent haar moeder slechts uit verhalen. Na een allesverwoestende storm besluit ze om samen met haar broertje Arthur naar haar op zoek te gaan. Tijdens hun reis ontdekken ze dat hun familiegeschiedenis heeft geleid tot een gevecht tegen een ziekte die de mensheid lijkt uit te roeien. Zullen ze hun moeder vinden? Kunnen ze het opnemen tegen hun nietsontziende oom? En welke rol geeft hun afstamming aan Arthur en Nimue zelf?’

Review:

Dankzij de facebook groep Boekenfans mocht ik deelnemen aan de kerstleesclub die georganiseerd werd met uitgeverij Storm Publishers. Samen met enkele andere boekenwurmen mochten we De stem van de zee lezen en bespraken we deze tijdens een aantal vragenuurtjes. Vandaag deel ik graag mijn mening over het boek met jullie.

Het grootste probleem dat ik heb met De stem van de zee is het feit dat dit boek bestempelt wordt als young adult. Jammer genoeg, kan ik hier niet helemaal mee akkoord gaan. De Stem van zee is eerder gericht op een jonger publiek. Jonge tieners tussen de 10 en de 14 jaar zijn het ideale publiek voor deze reeks. En daar is helemaal niets mis mee! Een goed middle grade boek kan mij zeker bekoren, maar dan dient het wel zo geadverteerd te worden. Nu begon ik in het boek met hele andere verwachtingen en was ik dus tijdens de eerste helft behoorlijk teleurgesteld. Gelukkig kon ik op tijd mijn gedachtegang aanpassen en het boek beginnen te waarderen voor wat het effectief was.

Op de stem van de zee kan erg moeilijk een stempel gedrukt worden. Het boek is een beetje vis nog vlees en wil heel veel genres in een boek samenvoegen. Dystopian, fantasy en dan wil het er heel graag nog een laagje mythische legendes bijgooien. Voor mij levert het boek hierdoor in op kwaliteit. Het verhaal springt van de hak op de tak en hier had denk ik verder aan gewerkt moeten worden. Misschien klinkt dit wel net zo verwarrend als het boek zelf is? Maar laat ik het even proberen te verduidelijken. Het boek begint met de hele mysterieuze geboorte van Nimue. Ik wreef al in mijn handen want hier hadden we de eerste stapjes naar een mythologisch geïnspireerd verhaal. Maar dan ineens zitten we met lemen hutjes, jeansbroeken en auto’s. Is er giftige regen, trekt er een nieuw soort pest door het land en is er een mysterieuze organisatie die kinderen ontvoerd. Dan flikkeren we opeens weer terug naar mysterieuze geestesverschijning, legendes over silkies en bovennatuurlijke krachten. Wat wil dit boek nu eigenlijk zijn vroeg ik me constant af.

Voor mij lag het sterkste aspect van het verhaal verrassend genoeg, want ik ben totaal geen fan van het genre bij het dystopische aspect. Ik was echt geboeid door de verhaallijn met de inslag, de herschepping van de wereld en de manier waarop mensen hierop reageren. De asklepios organisatie intrigeerde mij en ik vond de ontwikkeling van deze nieuwe wereld erg realistisch gedaan. Ik was zelf bereid het fantasy aspect erbij te nemen. De mysterieuze kracht van Nimue paste wel in het verhaal. Echter het inweven van de Arthur legendes had voor mij echt niet gehoeven. Dit aspect deed op dit moment afbreuk aan het verhaal. Ik zeg heel duidelijk op dit moment, gezien de stem van de zee het eerste deel is in een trilogie zou het goed kunnen dat dit deel van het verhaal nog verder uitgewerkt dient te worden. Dit zou een opbouw kunnen zijn naar een diepere verhaallijn. Op het einde van dit boek werd er namelijk reeds een tipje van de sluier opgelicht. Maar puur met betrekking op dit boek vind het de hele Arthur legende eerder een storende factor. (En het doet me echt pijn om dit te zeggen, gezien ik een grote liefhebber ben van boeken met betrekking tot de Arthur legendes.)

Ik miste in dit verhaal ook wat standvastigheid, zowel bij de personages als in de verhaallijn. Zoals ik eerder al zei kan dit allemaal liggen aan het feit dat dit het eerste boek in een serie is, maar voor mij waren er nog te veel gaten in het verhaal. Neem nu als voorbeeld de ketting die Nimue aan het begin van het boek krijgt. Hier wordt erg veel nadruk op gelegd en dan verdwijnt het volledig naar de achtergrond en blijkt het geen enkele rol te spelen in dit verhaal. Ik heb er geen enkel probleem mee dat de ketting nu reeds gegeven wordt en misschien pas later in het verhaal belangrijk wordt, maar focus er nu dan niet zoveel op. Laat haar de ketting vinden, aandoen en zwijg erover.

Ook bij de personages miste ik wat standvastigheid, maar dit stoorde mij minder eens ik het boek kon onderbrengen in het middle grade genre. Ik vind in dit genre karakterontwikkeling net iets minder van belang dan in YA of volwassen verhalen. Op zich vond ik Nimue wel een aangename personage en houdt ze zichzelf goed recht gezien de omstandigheden. Ze maakt ook verstandige keuzes en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Nimue vecht voor datgene waarin ze gelooft. Gezien het verhaal vanuit haar oogpunt vertelt wordt, had ik ook het gevoel dat ze een betrouwbaar verslag gaf van de gebeurtenissen.

Al bij al vond ik het boek best te pruimen, maar ik was er ook niet wild van. Er zit zeker potentieel in en dat was duidelijk te zien. De schrijfstijl van Mara Li is vlot leesbaar en het verhaal vloeit echt voort, zonder storende onderbrekingen. Ik ben eigenlijk best nieuwsgierig om te weten hoe het verhaal verder gaat. Al was het maar om te zien dat mijn frustraties met dit verhaal volledig onder terecht zijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van kroon of the tearling zullen zich zeker kunnen vinden in de mix van dystopian met fantasy. Het is enkel belangrijk om te weten dat dit een echt jeugdboek is.