Categorie: Fantasy

Good Omens – Terry Pratchett & Neil Gaiman

Good Omens

Titel: Good Omens, The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch
Vertaling: Hoge Omens, de Oprechte en Secure voorspellingen van Agnes Nutter, heks
Auteur: Terry Pratchett & Neil Gaiman
Pagina’s: 412
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy,
Links: Goodreads
images9cxhej2y
images9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Volgens een voorspelling zal op een bepaalde dag de wereld ten onder gaan, maar zowel in de hemel als in de hel vinden sommigen dat maar niks, want hun rustige leventje komt in de knel. Ze besluiten het onheil met vereende krachten af te wenden. Zo beramen ze een moordaanslag op de Antichrist en proberen ze te verhinderen dat de Vier Apocalyptische Ruiters hun verwoestende werk doen. 

Review:

Ik ben getrouwd met een erg grote Neil Gaiman fan. Onze boekenkast heeft ondertussen een eigen Neil Gaiman afdeling en ook in mijn vriendenkring zitten er behoorlijk veel mensen die de schrijfsels van Meneer Gaiman wel kunnen smaken. Mijn ervaring met hem reikt niet verder dan Doctor Who afleveringen, waarvoor hij het script schreef en Stardust, de verfilming van zijn boek. De teergeliefde echtgenoot verwittigde me wel steeds dat de schrijfstijl van Gaiman ‘redelijk speciaal’ was. Ik wist dus wel dat het waarschijnlijk een ‘miss or hit’ situatie zou worden en besloot daarom op veilig te spelen en te beginnen met Good Omens. Een humoristisch boek, vol satire en niet zuiver Gaiman. Ow en het gaat ook nog eens over de apocalyps en de ruiters van de Apocalyps. Helemaal mijn ding, toch?

“Dont’ think of it as Dying, said Death. Just think of it as leaving early to avoid te rush.” 

Laten we het erop houden dat het boek inderdaad humoristisch is. Meermaals heb ik hardop zitten gniffelen en de keren dat ik echt voluit moest lachen zijn niet op een hand te tellen. Gedurende de eerste pakweg 50 pagina’s van Good Omens dacht ik echt ‘Wauw, dit wordt een van de beste boeken die ik in 2017 ga lezen!’ Zo grappig, zo speels en tegelijkertijd gevuld met heel interessante standpunten over geloof en samenleving. En toen…. tja toen ging het allemaal een beetje bergaf.

“You’re Hell’s Angels, then? What chapter are you from?’
‘Revelations, Chapter six.” 

Misschien ligt het aan mijn verwachtingen? Ik dacht dat we een engel en een demon gingen volgen in hun pogingen om het einde van de wereld tegen te houden. En ja, soms volg je Crowley en Aziraphale en bij die stukken leefde ik echt een op. Sterke personages, grappige situaties, boeiende verhaallijn. Meer van dat graag….. Jammer genoeg is er te weinig van. Het boek is gevuld met allerlei personages, die niet uitgediept worden en die geen duidelijke rol in het verhaal spelen. Op bepaalde momenten voelt Good Omens aan als een lappendeken dat met stukjes van andere verhalen in elkaar is gepast.

“Hell may have all the best composers, but heaven has all the best choreographers.” 

Misschien is dat wel de correcte omschrijving. Een lappendeken dat aan elkaar hangt met stukken die nooit hadden moeten samengevoegd worden. Je ziet dat het een heel mooi deken had kunnen worden. Zoals ik al zei de verhaallijn van Crowley en Airaphale is erg boeiend. En ook de lotgevallen van Agnes Nutter en haar nakomelingen zit geweldig in elkaar. Maar dan komen er ruimtewezens, een gigantische kraken, Atlantis en heel de rimram meespelen en voelt het gewoon als een allegaartje dat niet samen hoort.

Like: why make people inquisitive, and then put some forbidden fruit where they can see it with a big neon finger flashing on and off saying ‘THIS IS IT!’? … I mean, why do that if you really don’t want them to eat it, eh? 

Misschien was dat wel de bedoeling? Begrijp ik het hele concept van satires niet? Maar voor mij voelde het aan alsof een steengoed boek vernietigd werd door er altijd maar een schepje bovenop te willen doen. En dan hebben we het nog niet over het einde gehad. Het lijkt wel of de twee auteurs zoiets hadden: ‘Nu is het genoeg. We hebben lang genoeg aangemodderd. We zullen het hier is snel snel afwerken zie.’ Een kant en klare oplossing wordt naar voor geschoven en daardoor krijg je van het boek totaal geen voldoening. Zo ontzettend jammer… want het idee van het verhaal en de basisuitwerking is top. Jammer dat het met momenten met haken en ogen aan elkaar hangt en het structuur mist.

Hit en mis zei ik reeds aan het begin van deze review. Voor mij was het eventjes mis. Maar ik geef niet op! In 2018 geef ik Gaiman een nieuwe kans met American Gods, een topper volgens de kenners. *Fingers crossed*

Eternal Rider

Eternal Rider

Titel: Eternal Rider
AuteurLarissa Ione
Pagina’s: 402
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy, paranormaal
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Zijn naam is Ares en het lot van de wereld rust op zijn gespierde schouders. Als hij ten prooien valt aan het kwaad is het einde van de wereld nabij. Alls een van de vier ruiters van de Apocalyps is hij sterker dan enge sterveling. Maar zelf hij kan niet eeuwig tegen zijn lot blijven vechten. Zeker niet wanneer zijn broer hem probeert te strikken voor de kant van de hel.
Alle hoop is echter nog niet verloren. Cara Thornhart is de sleutel tot Ares zijn veiligheid, maar Cara betrekken bij zijn plannen al erg moeilijk worden. En de fatale aantrekkingskracht tussen hen brengt Ares pas echt aan het wankelen.

Review:

Er was ooit een tijd dat ik heel graag erotische boeken las. Als de schrijver het combineerde met paranormale wezens dan was ik helemaal ready to roll. Die tijd was denk ik nog geen vier maanden geleden. Ik kocht toen een hele grote stapel paranormal romances, want zo heet dat dan in het vakjargon. (Waarschijnlijk om niet te moeten zeggen “hot and steamy sexytimes met hier en daar een vampier of weerwolf in de mix.”) En wat dan vooral opviel aan die gigantische stapel boeken is dat op elke cover een gespierde, halfnaakte man met enkel een kin en zonder ogen poseert. Want ja, paranormal romance voor volwassenen dat kan natuurlijk niet zonder een tenen krullende cover met een deels onthoofd mannelijk specimen.

“Piss me off again and I’ll rip you a new asshole and then fuck it. And that’s just the foreplay.” 

Anyway, Eternal Rider was dus een van die boeken. En eerlijk waar, ik keek er echt ontzettend naar uit! Want de ruiters van de Apocalyps! Ik ben een grote fan van alles wat met de Apocalyps te maken heeft. (Behalve de Apocalyps zelf, want laten we eerlijk zijn, wie is er nu fan van het einde der tijden live meemaken.) Dus ruiters van de Apocalyps gecombineerd met stomende scenes en demonen. Wat kan een meisje nog meer willen?

Wel, ik ben niet zeker waar ik moet beginnen. Maar ik wou in elk geval een heel pak meer… Of moet ik zeggen: een heel pak minder. Ik wou meer spannende seksscènes, meer passie die van de pagina’s spat, meer ontwikkeling in de personages, meer spannende actiescenes! Minder kwijlende hondenzoenen, minder laten we maagd blijven om de wereld te redden en minder gepraat over hoe geweldig de doucheknoppen wel niet zijn.

“This is needle-in-haystack shit. And the haystack is made of needles. On a needle planet.” 

Ikzelf las de Demonica serie van dezelfde auteur (nog) niet, dus de wereld was helemaal nieuw voor mij. En eerlijk, die is echt wel heel sterk en uitgebreid. Het verhaal staat bol van de mythologie uit verschillende pantheons. Alleen daarvoor krijgt Eternal Rider van mij al een ster. Het verhaal stond ook genoeg op zichzelf om als lezer onmiddellijk in deze spin-off te kunnen duiken, zonder echt het gevoel te hebben belangrijke zaken te missen. Hoewel ik moet bekennen dat ik waarschijnlijk enkele onderliggende relaties en blije weerziens niet goed kon vatten omdat alle personages nieuw voor mij waren.

“No bra,” he said against her mouth. “Thank you. I hate those things. Dumbest human invention. Ever.” 

Nieuw en tegelijkertijd zo cliché als ze komen. Ares, het mannelijke hoofdpersonages is een gevalletje van dertien in een dozijn. Weer maar eens een man met littekens op zijn ziel en een donker geheim dat als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Nog maar eens een alfa mannetje dat zijn stempel wil drukken, maar in verwarring wordt gebracht door de jonkvrouw in nood. En natuurlijk is hij een seks-god. (Bring on 8 orgasms in a row, ladies…)

“Still amazes me that people spend more time researching a new vehicle than they do the religion they entrust their souls to.” 

Hoewel het moet gezegd, deze keer was de jonkvrouw in nood wel te pruimen. Cara is een heel realistisch personage. Niet het tere meisje dat zit te wachten om gered te worden, maar ook niet een vrouw met serieuze ballen aan haar lijf. Neen, ze is gewoon het meisje van naast de deur. Vol onzekerheden, gezond verstand en vooral eentje dat niet onmiddellijk bezwijkt onder de “smeulend” blik van een man. (Wel onder de smeulende blik van een hond. Maar gezien ikzelf een grote hondenliefhebber ben, kon ik haar dat wel vergeven.)

“Let a woman too close, and while she sucked your cock, she sucked your brains and manhood right out of you, too.” 

Het grootste probleem met Eternal Rider is echter hoe onevenwichtig het boek is opgebouwd. En dat merkte ik erg aan mijn interesse in het verhaal. Het ene moment zat ik echt helemaal in het verhaal en wou ik doorlezen. Maar een goede dertig pagina’s later kon het mij allemaal niet meer geboeid houden en verloor ik mijn interesse. Dit patroon bleef zich gedurende het ganse boek herhalen. En bereikte echt een climax bij het einde.

Dat einde, wat kan ik daar over zeggen? Dat het vergezocht was is zonder twijfel een understatement. (Het moest dan ook tot in de details uitgelegd worden in het volgende hoofdstuk.) Dat het eigenlijk een beetje belachelijk overkwam? Of dat het wel een heel kant en klare oplossing was?

Eternal Rider heeft zonder twijfel potentieel, maar mij kon het niet geboeid houden. Te cliché, te vergezocht en de seks was dan ook nog eens lauwtjes. De rest van de serie laat ik maar beter aan me voorbij gaan.

Down Among the Sticks and Bones – Seanan McGuire

down among the sticks and bones

Titel: Down Among the Sticks and Bones
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 189
Uitgave: E-book
Genre: adult, fantasy
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Tweelingzussen Jack en Jill waren zeventien toen ze hun weg terug naar huis vonden en terecht kwamen in Eleanor West’s huis voor Wayward children.  Dit is het verhaal over wat er eerste gebeurde…..
Jacqueline was haar mama’s perfecte dochtertje. Beleefd en stil, altijd opgekleed als een kleine prinses. Als haar moeder soms wat streng was, dan was dat met een reden. Je kweekt niet zomaar een perfecte dochter.

Jillian was haar vaders perfecte dochtertje. Avontuurlijk en altijd opzoek naar een nieuwe uitdaging. Een echte kwajongen. Papa wou liever een zoon, maar je moet het doen met wat de natuur je geeft.
Op hun vijfde verjaardag leren de meisjes dat volwassenen niet te vertrouwen zijn.
Wanneer ze twaalf zijn vinden ze een trap die hen naar een wereld vol magie, mysterie en dood zal brengen.

Review:

TWee weken geleden plaatste ik een enthousiaste review over Every Heart a Doorway van Seanan McGuire. Ik vertelde toen al dat ik op hete kolen zat om in het tweede deel van de reeks te beginnen. Ik kon niet wachten om terug in de donkere, fantasiewereld van de Wayward Children te verdwijnen. Maar wat ik niet verwacht had, gebeurde toch… Down Among the Sticks and Bones blies me helemaal van mijn sokken.

“Some adventures begin easily. It is not hard, after all, to be sucked up by a tornado or pushed through a particularly porrous mirror; there is no skill involved in being swept away by a great wave or pulled down a rabbit hole. Some adventures require nothing more than a willing heart and the ability to trip over the cracks in the world.
Other adventures must be committed to before they have even properly begun. How else will they know the worthy from the unworthy, if they do not require a certain amount of effort on the part of the ones who would undertake them? Some adventures are cruel, because it is the only way they know to be kind.” 

Down Among the Sticks and Bones is een heel nieuw verhaal in de Wayward Children reeks. Het kan perfect als stand-alone gelezen worden, maar sluit terzelfdertijd perfect aan bij de sfeer en het algemene gevoel van Every Heart a Doorway. In dit verhaal volgen we Jack en Jill tijdens hun leven voor Eleanor Wests school. We zien ze opgroeien, hun weg vinden naar the moors en uiteindelijk ook terugkeren naar de “echte” wereld.

“The Moors were beautiful in their own way, and if their beauty was the quiet sort that required time and introspection to be seen, well, there was nothing wrong with that. The best beauty was the sort that took some seeking.” 

Het verhaal van Jack en Jill is zonder twijfel nog donkerder dan het eerste deel uit de reeks. Het bevat ook veel minder humor, maar daarvoor krijg je in ruil een ontzettend atmosferisch verhaal vol dilemma’s en keuzes. Tussen alle vampiers, weerwolven, gekke wetenschappers en zeemonsters door is de rode draad van het verhaal eigenlijk wat het inhoud om een meisje te zijn. Hoe ben je nu het perfecte meisje? Wat als blijkt dat je plaatje niet klopt? Of wat als je niet aan de eisen van de maatschappij waarin je leeft voldoet?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ontzettend jaloers ben op de schrijfstijl van Seanan McGuire. Ik las Down Among eigenlijk vooral vanwege het verhaal in the moors, maar daar komen we eigenlijk pas na 30% van het verhaal. En toch was ik betovert vanaf het eerste moment. McGuire weet perfect hoe ze mensen in haar verhaal moet meezuigen, ook al is het geen mooi verhaal om te vertellen.Het stuk van de The Moors is echt betoverend. Want hoewel dit een duistere plek is vol monsters, schrijft ze het zo dromerig en warm. Jack en Jill vinden in dit duistere land echt hun plek in de wereld en aanvaarden zichzelf in al hun facetten.

“I am what I am, and there’s much about me that won’t be changed with any amount of wishing or wanting.”

Als moeder las ik Down Among ook met hele andere ogen. Opvoeding en vooral gender-gerichte opvoeding is een heel belangrijk thema in het boek. Als mama van een jongen en een meisje heb ik daar natuurlijk mijn eigen ideeën over. De manier waarop het opdringen van gender-kenmerken gehanteerd wordt in het verhaal is erg interessant om te lezen en om soms misschien zelf je eigen ideeën tegen te reflecteren.

Net als in Every Heart a Doorway is Down Among weer tot de nok gevuld met diversiteit. Homoseksualiteit, maar ook een personage met een fobie voor bacteriën spelen een belangrijke rol in het verhaal. McGuire verwerkt deze belangrijke zaken op een subtiele manier in haar verhaal. Ze zijn altijd bijkomstig, nooit een hoofdverhaallijn, maar “aanwezig”. En net daarom wordt hun gebruik voor mij net belangrijker.

Down Among the Sticks and Bones blies me echt om ver. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks volgend jaar te verslinden.

Every Heart a Doorway – Seanan McGuire

every heart a doorway

Titel: Every Heart a Doorway
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 173
Genre: Fantasy
Uitgave: e-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Als aan de juiste voorwaarden wordt voldaan dan verdwijnen er altijd kinderen: sommigen worden opgeslokt door de schaduwen onder hun bed. Anderen vinden een trap in hun kast, nog anderen vallen door een konijnenpijp of een oude waterput. Maar allemaal komen ze ergens anders terecht….
Ooit was Nancy een van die kinderen, maar nu is ze terug. De dingen die ze heeft meegemaakt, hebben haar voorgoed verandert. Iets wat alle kinderen in Miss West’s school maar al te goed verstaan. Allemaal proberen ze wanhopig hun weg terug te vinden naar hun eigen fantasy wereld.
Met de komst van Nancy verandert er echter heel wat in het opvangtehuis. Opeens ligt duisternis op de loer….

Review:

Every Heart a Doorway is een boek dat al maanden op mijn radar verschijnt. Mijn favoriete bloggers/booktubers zijn er enthousiast over en het won verschillende prijzen. Echter, laten we gewoon eerlijk zijn, het boek is in aankoop best prijzig te noemen. Tot er een aantrekkelijke actie was, het E-book voor 8,99 euro. En hoewel dat best nog aan de dure kant is voor een digitaal boek van amper 200 bladzijden, was het wel bij de beste aankopen die ik in 2017 maakte!

“Their love wanted to fix her, and refused to see that she wasn’t broken.” 

Ik vind het altijd een beetje moeilijk om Every heart a doorway uit te leggen aan iemand anders. Gewoon omdat het verhaal zoveel verschillende zaken bevat. Het voelt een beetje als een donker sprookjes over kinderen die een magische opening naar een andere wereld hebben gevonden, maar nu terug zijn in de “echte” wereld. Langst de ene kant is het een vrij donker verhaal met zware thema’s, maar het is ook doorspekt met humor, die ervoor zorgt dat je tijdens het lezen hardop zit te lachen.

“For us, the places we went were home. We didn’t care if they were good or evil or neutral or what. We cared about the fact that for the first time, we didn’t have to pretend to be something we weren’t. We just got to be. That made all the difference in the world.”

De leerlingen van Eleanor West zijn allemaal naar een magische wereld gereisd, maar al deze werelden verschillen heel erg van elkaar. De ene leerling bracht haar tijd door in een wereld waar je kon wandelen over regenbogen; maar iemand anders ging naar een wereld vol dansende skeletten, snoepjes of elfenkoningen. De cast van personages is echt heel divers, net zoals de werelden waar ze naartoe zijn getransporteerd. Hierdoor kent de school ook wel enkele typische middelbare school problemen, zoals pesterijen en kliekjes en daarboven komt dan ook nog eens een heel moordmysterie.

“This world is unforgiving and cruel to those it judges as even the slightest bit outside the norm.” 

Every Heart a Doorway is echt een mengelmoes van heel veel verschillende zaken. Een who-done-it, gemengd met fantasy elementen, maar ook een coming of age verhaal. Daarnaast verwerkt Mcguire op subtiele wijze ook nog homoseksualiteit , aseksualiteit en een transgender personage in het verhaal. En toch passen alle puzzelstukjes in elkaar en is het van begin tot einde genieten met een grote G. Nooit voelt het als “te veel” of “overdone”. Net het tegendeel, je blijft een beetje op je honger zitten, want je wil als lezer graag meer van deze wereld.

“That’s because Narnia was a Christian allegory pretending to be a fantasy series, you asshole,” said one of the other boys. “C.S. Lewis never went through any doors. He didn’t know how it worked. He wanted to tell a story, and he’d probably heard about kids like us, and he made shit up.” 

Seanan Mcguire zorgt ervoor dat het verhaal werkt. Niet enkel door haar betoverende, sfeervolle schrijfstijl, maar ook door het gevoel voor humor dat zij door dit toch wel donkere verhaal weeft. Met momenten staat de humor in scherp contrast met het verhaal dat zich afspeelt en dat maakt het allemaal wat lichter verteerbaar. Het boek is maar 197 pagina’s lang, maar vertelt een zeer intens, complex verhaal in zijn geheel. Ik zei net wel dat ik meer wou en dat klopt ook. Maar langst de andere kant is het verhaal in dit deel van de serie ook compleet.

Every heart a doorway is een donker, sprookje voor volwassenen. Maar kan ook perfect gelezen worden door iets oudere YA-lezers. Een ideale cross-over naar mijn mening! Ik kon er alvast niet genoeg van krijgen en dook onmiddellijk in het tweede deel van de reeks!

 

Harteloos – Marissa Meyer

harteloos

harteloos

Titel: Harteloos
Auteur: Marissa Meyer
Pagina’s: 453
Genre: Retelling, Fantasy, YA
Uitgave: e-book
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Lady Catherine Pinkerton heeft maar één toekomstdroom: samen met haar dienstmeisje de beste banketbakkerij van Wonderland openen. Haar ouders, de Markies en Markiezin van Rotsschildpadbaai, koppelen Cath echter liever aan de nogal domme, oncharismatische Hartenkoning –en niet zonder succes.
Als Catherine op een koninklijk bal kennismaakt met de nieuwe, mysterieuze hofnar van de koning, is haar bakkerij opeens niet meer het enige waar ze aan denkt. Voor het eerst in haar leven ervaart ze wat het is om verliefd te zijn. Cath is vastberaden haar eigen toekomst te bepalen, ook als ze daarmee het risico loopt de koning te beledigen en de toorn van haar ouders over zich af te roepen. Maar in het land dat bruist van de magie en waar monsters en mafketels niet ongewoon zijn, lijkt haar lot toch anders te zijn bepaald…

Review:

Lezers die me al een tijdje volgen weten dat Marissa Meyer en ik een heel hobbelig parcours hebben afgelegd. Van intense teleurstelling in Cinder tot mijn laaiend enthousiasme over Fairest. Toen ik vernam dat Meyer een hervertelling van Alice in wonderland ging uitbrengen moest ik dit natuurlijk lezen. Mijn blognaam is niet voor niets “in wonderland”. Maar ik werd nog enthousiaster over het feit dat harteloos geen hervertelling werd, maar een origine verhaal. Hoe is de hartenkoningin zo vreselijk slecht geworden. Wie was ze voor ze “off with their heads” schreeuwde? Eerlijk is eerlijk, mijn verwachtingen lagen torenhoog. Fairest was mijn favoriete deel van de Lunar Chronicles en ook dit was een origine verhaal. Zou Meyer mijn verwachtingen kunnen inlassen?

“When pleased, I beat like a drum. When sad, I break like glass. Once stolen, I can never be taken back. What am I?” 

Het was eventjes spannend, dat moet ik toegeven. De eerste 50 à 80 pagina’s liepen niet zo vlot. Op een bepaald moment dacht ik “weer een teleurstelling van haar hand.” Maar toen….. toen kwam ik echt helemaal in het verhaal. Het duurt dus even om in het verhaal te komen en dat komt doordat wonderland zo wonderlijk is. Ik vergat soms dat kaarten levende mensen waren en dat dieren konden praten. En dan herinnert een van de personages je er aan dat de baron waar ze een gesprek mee voert eigenlijk een varken is en dan raakte ik de draad even kwijt. Wonderland moest even zijn magie op mij loslaten.

“Perhaps we know each other in the future and you’re only remembering backward.” 

Maar eens opgeslorpt was ik echt helemaal verkocht door het verhaal. Volgens mij zijn origine verhalen toch wel Marissa Meyers grootste talent. Net als bij Levana weet Meyer mijn sympathie voor de slechte hartenkoningin op te wekken. Niets is ooit zwart wit bij haar. De neerwaartse spiraal waar Catherine uiteindelijk in komt vind zo geleidelijk plaats dat het onmogelijk is om een moment vast te nemen en te zeggen “hier is het gebeurt. Hier wordt een goed meisje kwaadaardig.”  Ik heb echt intens genoten van de subtiliteit in het verhaal.

“Stuff and nonsense. Nonsense and stuff and much of a muchness and nonsense all over again. We are all mad here, don’t you know?” 

In de lunar chronicles wisten Meyers mannelijke hoofdrolspelers me nooit van hun sokken te blazen, maar Jest…. Oh Jest, hij sloeg me gewoon knock out. Grappig, maar ook mysterieus en duister. Zelf voor de lezer blijft er een sluier van mysterie over Jest getrokken en net daardoor deed hij niet alleen Catherine’s maar ook mijn hart een beetje sneller kloppen.

“Are you here for a reason, Cheshire?
Why, yes, I would enjoy a cup of tea. I take mine with lots of cream, and no tea. Thank you.” 

De kracht van harteloos schuilt volgens mij vooral in het feit dat je weet hoe het verhaal eindigt, maar dat je tot de laatste seconden hoopt dat het toch nog anders zal zijn. Nu ja hoopt…. Ik wou op een bepaald moment effectief naar Catherine roepen dat ze beter moest nadenken. Dat zegt genoeg waarschijnlijk over mijn inleving in het verhaal.

Het is in elk geval zeker dat ik nooit meer met dezelfde ogen naar de hartenkoningin zal kijken. En heel eerlijk, ik hoop dat Marissa Meyer in de toekomt nog meer origine verhalen schrijft over bekende slechteriken. Niet alleen omdat haar talent hier volledig tot zijn recht komt, maar ook omdat er gewoon te weinig boeken zijn die de slechterik in the spot light plaatsen!

Harteloos is een aanrader voor iedereen die van hervertellingen en duistere sprookjes houdt! Of van literatuur, want Marissa Meyer weet in dit boek echt van wanten! Niet alleen Lewis Caroll, maar ook Poe passeert de review!

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

Daughter of the pirate king – Patricia Levenseller

daughter

Titel: Daughter of the pirate king
Auteur: Tricia Levenseller
Pagina’s: 320
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wat je zelf doet, doe je beter….. Wanneer haar vader, de koning der piraten, ontdekt een legendarische schatkaart zich aan boord van een vijandelijk schip bevind weet zijn dochter Alosa reeds hoe laat het is. Er is maar een piraat die geschikt is voor deze klus en dat is zijzelf. Daarom neemt ze afscheid van haar eigen schip en haar gelieve, exotische crew, om zich te vermommen als een onschuldig, gekidnapped meisje. Want wie gaat nu een meisje dat opgesloten zit benedendeks verdenken van een diefstal? 

Review:

Piratenboeken en ik…. we zijn geen schitterende match. Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik met de nodige twijfels aan Daughter of the pirate king begon. Maar die tag lijn op de cover “meet the female Jack Sparrow.” Daar kan toch niemand aan weerstaan of wel?

Laten we maar meteen verder gaan over die taglijn, want ik ben vrij zeker dat jullie interesse nu zonder twijfel gewekt is. Alosa, is zij een vrouwelijke Jack Sparrow? Zonder twijfel! Alosa en eigenlijk het ganse verhaal is heerlijk licht en luchtig met een flinke dosis humor. Maar tegelijkertijd is Alosa behoorlijk “bad ass”, zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. En dat vond ik nu net zo heerlijk aan Alosa haar personage. Ze heeft weinig scrupules en ze snijdt toch wel een paar kelen over in het verhaal. Heerlijk om te lezen, want piraten zijn nu eenmaal niet het type mens dat houdt van theekransjes en lange gesprekken. Alosa, kapitein op haar eigen schip hoeft niet onder te doen voor andere beruchte piraten. En toch blijft ze een ontzettend aangenaam personage waar je als lezer echt van gaat houden. Doordat ze net als Jack Sparrow een heel speciaal gevoel voor humor heeft, dat ze op de meest onwaarschijnlijke momenten hanteert. Daarnaast heeft ze het hart ook op de juiste plaats. Een perfect uitgebalanceerd personage dus!

It should not be this difficult to stay prisoner on a pirate ship. This is the second time I’ve had to stage my own capture. Ridiculous.

Een groot deel van het verhaal speelt zich ook effectief op een boot af. Dat klinkt misschien logisch, maar de ervaring leert me dat weinig piratenverhalen zich ook effectief op een schip afspelen. Daughter of the pirate king wel en dat zorgt toch voor een speciale sfeer. De ruimte waarbinnen het verhaal zich afspeelt is klein en er dient creatief mee omgesprongen te worden. Wat hier zeker gebeurde. Ook de blauwdruk van het schip vooraan in het boek zorgde ervoor dat je als lezer effectief het gevoel had de lay out van het schip te kennen als je broekzak. De weinige momenten dat er van boord werd gegaan, zag je glimpen van een wereld die hopelijk in het tweede deel verder wordt ontwikkeld.

“Oh, the ridiculous things one has to do when one is a pirate.” 

Enige min puntje van het hele verhaal is voor mij de romantiek. Deze voelde erg geforceerd aan. Er was geen opbouw naar de aantrekkingskracht en ik vond de dynamiek tussen de twee personages ook niet altijd even geloofwaardig. Laat dit je vooral niet afschrikken. Daughter of the pirate king is redelijk “mild”. Enerzijds omdat het hele romantische aspect een zij-lijn is in het verhaal. Maar ook de effectieve relatie is erg mild. Verwacht hier geen rondvliegende kledingstukken en passionele kussen.

Daughter of the pirate king is een echt avonturen boek. Het leest lekker weg en samen met Alosa val je van het ene avontuur in het andere. Geen ingewikkeld plot. Zeker geen zware lectuur. Maar wel Jack Sparrow in boek vorm!

 

Hof van mist en woede- Sarah J Maas

 

Titel: Hof van mist en woede
 Auteur: Sarah J Maas
Uitgever: Bloomsbury
Pagina’s: 640
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:


Feyre heeft de vloek van Amarantha verbroken en is teruggekeerd naar het Lentehof, maar daarvoor moest ze een hoge prijs betalen. De vreselijke dingen die ze heeft gedaan om Tamlin te redden kan niet ze vergeten en ook haar afspraak met Rhysand, Edelheer van het gevreesde Nachthof, heeft ze maar al te goed onthouden. Terwijl Feyre haar weg zoekt door een doolhof van politiek, passie en duizelingwekkende macht, doemt er een veel groter kwaad op. Feyre zou het kunnen tegenhouden, maar alleen als het haar lukt om haar angstaanjagende krachten te beheersen en haar gekwelde ziel te Helen.

Review:

Toen ik dit boek na de laatste pagina dichtklapte, keek ik naar mijn man en zei: “Dit is het beste boek dat ik ooit gelezen heb.” En ik blijf bij dat standpunt. Ik ben zelf aan het overwegen om alle andere boeken die ik ooit vijf sterren heb gegeven, een punt af te nemen. Want naast dit boek valt alles een beetje in het niets.

En eigenlijk heb ik nu mijn volledige review geschreven. De rest van deze review ga ik gewoon fangirlen, zoals ik nog nooit eerder gefangirled heb. (Neen, zelf niet over outlander en dat zegt denk ik genoeg.) Dus als je daar niet tegen kunt, kijk dan alstublieft weg. Want ik ga jullie nu in geuren en kleuren vertellen hoe geweldig ik dit boek vond en hoe ik absoluut niets aan te merken heb. Mijn liefde is zelf zo groot dat ik een bookreview heb opgenomen. Ik zei het al fangirl… Jullie vinden de review hierboven. Maar opgelet, in de video ga ik uitgebreid in op het plot. Dus spoilers ahead!

Volgers van mijn blog weten dat ik een gigantische fan was van een hof van doorns en rozen. Het was een van mijn favoriete boeken van 2015 en het heeft zich ondertussen ook een plekje verovert in mijn favorieten allertijden. De verwachtingen waren dus torenhoog voor A court of mist and fury.

Hof van mist en woede is een boek dat geen spaander van mij heel heeft gelaten. Dat klinkt misschien erg negatief, maar dat is het absoluut niet. Net het tegenovergestelde om eerlijk te zijn. Ik heb gelachen, gehuild en ik droomde constant weg. Ik ben zelf met momenten boos geweest. Zo woedend dat ik mijn boek in pure frustratie door de woonkamer wou gooien. Als er een mogelijkheid was geweest om mij in het boek te verplaatsten, dan had ik die met twee handen gegrepen. Een welbepaalde high lord zou mijn toorn zeker over zijn nek krijgen!

Ik heb uiteindelijk iets langer dan een week over dit boek gedaan. En dat is ontzettend lang voor mijn doen. Maar ik heb dit dan ook heel bewust gedaan. Hof van mist en woede is zo goed dat je het makkelijk op een avond zou kunnen uitlezen. Maar ik wou niet dat we een kort avontuurtje van een nacht waren. Neen, ik wou een echte relatie aangaan. Dus las ik het traag en zorgde ik er echt voor dat elk detail goed in mij opgenomen werd. Ik wou echt zo lang mogelijk genieten van dit verhaal. En het is echt ontzettend genieten, ondanks de toch wel pijnlijke, emotionele stukken en de bloedvergieten. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat ik me zelf misselijk voelde toen ik aan de laatste 100 pagina’s begon. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik wou uitroepen “ik kan het niet meer aan.” Echt te veel emoties, die me gebroken en tegelijkertijd smoorverliefd achterlieten. Ik was zo niet klaar om dit boek uit te lezen. Ik ben nog altijd niet klaar met het boek. Wat waarschijnlijk verklaart waarom ik elke vrije minuut op het internet doorbreng opzoek naar fan theorieën voor het derde boek. Dat derde boek… ik heb dat nu nodig in mijn leven!

Hof van mist en woede is een heel ander boek dan hof van doorns en rozen. Niet alleen is de schrijfstijl van een heel ander niveau. Ook de personages en de wereld krijgen meer dieptegang. Ik ben altijd een grote fan van Feyre geweest. Ik zou haar ten allen tijden verdedigt hebben tegen diegene die haar durfden omschrijven als “zwak” en “onzeker”. Maar ik denk dat ze mijn hulp niet langer nodig heeft. Sarah J Maas heeft haar in dit deel omgevormd tot een wraakzuchtige, krachtige, vurige Valkyrie achtige dame die niet bang is om haar mannetje te staan. Amarantha en alles wat er onder de berg gebeurt is heeft Feyre gebroken. Hof van mist en woede is in dat opzicht een verhaal over genezing, in het reine komen met jezelf en vooral ontdekken wie je echt bent. Niet alleen voor Feyre, maar ook voor de personages rondom haar. De karakters worden echt uitgediept en we krijgen ook meer uitleg over het verleden. De soms moeilijke onderlinge relaties komen hierdoor in een ander daglicht te staan.

In mijn review over een hof van doorns en rozen hoopte ik dat er geen driehoeksverhouding zou ontstaan. En om heel eerlijk te zijn… het is geen driehoeksverhouding. Het had heel makkelijk anders kunnen lopen. Maar Sarah J Maas veegt een driehoeksverhouding van tafel en geeft ons er iets veel mooiers en krachtiger voor in de plaats. Ik wil niet te diep ingaan op het verhaal, want dat moeten jullie natuurlijk zelf ontdekken, maar er wordt echt heel erg met je gevoelens gespeeld in dit boek. Vlak voor ik begon te lezen zei ik nog dat ik absoluut A dacht en dat ik niet begreep hoe Sarah J Maas mij ooit van gedachten kon doen veranderen. Nu ik het boek heb uitgelezen denk ik Z. Ik zal een hof van doorns en rozen nooit meer op dezelfde manier kunnen lezen. (Dus ik ben eigenlijk best blij dat ik hem nog even herlas voor hof van mist en woede.)

Wat voor mij erg uniek is aan dit verhaal is hoe het eigenlijk een beetje aanvoelt als een ui. Laagje voor laagje pel je weg en telkens ontdek je iets nieuw. En dat nieuwe gegeven werpt een totaal ander licht op alles wat er reeds gebeurt is. Om je een voorbeeld te geven de scene met de wever. Je weet pas op het einde van het boek hoe belangrijk deze scene eigenlijk is. Wat ze concreet betekend. Meermaals zat ik met open mond naar het boek te staren omdat er weer wat puzzelstukjes in elkaar klikte en het groter geheel zichtbaar werd. En het is niet zo dat je eerste gedachte fout waren. Neen, de scene is wat ze is op het ogenblik dat je ze leest. Maar dan, meestal veel later in het verhaal, laat Sarah J Maas er een licht op schijnen en wordt het zoveel meer dan je oorspronkelijk dacht. Ongelooflijk hoe de twee boeken elkaar op deze manier zo perfect aanvullen en steeds beter maken. Sarah J Maas is echt de koningin van twists en plotwendingen! En dit klinkt nu misschien erg vaag, maar ik ben zeker dat diegene die het boek effectief gelezen hebben onmiddellijk gaan begrijpen wat ik wil zeggen.

Voor mij valt dit boek niet in het young adult genre. Dit is zonder twijfel new adult met behoorlijk pittige seksscenes. Volgers van mijn blog weten al dat ik een goede seksscene in een verhaal zeker kan smaken. En Sarah J Maas bezorgde me een van de beste seksscènes die ik ooit gelezen heb. Mooie, krachtige scenes, die terzelfdertijd erotisch en stomend zijn. De romantiek en erotiek wordt ook gebruikt als genezingsproces voor de personages en de intimiteit die daarbij komt kijken is prachtig om te zien. Sowieso juich ik een boek met een duidelijke boodschap wat betreft seks toe. En hof van mist en woede heeft duidelijk een boodschap voor alle jonge vrouwen die dit lezen. Seks is fijn en intiem! Het moet ten alle tijden leuk zijn en iets bijzonders. En geniet ervan met volle teugen! Driewerf hoera dus voor Sarah J Maas!

Ik ben smoorverliefd op dit boek. Ik wil eigenlijk niets liever dan het boek gewoon terug beginnen lezen vanaf het begin. Ik kan het verhaal en de personages gewoon nog niet loslaten. Ik wil weten hoe alle puzzelstukken in elkaar gaan passen. Zeker na dat specifieke einde. Ik zou het geen cliffhanger durven noemen. Neen, het was een gemeen einde. Een slang die je bijt en het gif langzaam laat inwerken. Ik heb dat boek nu nodig! Nu!

images9cxhej2y Personages met veel dieptegang
images9cxhej2y Prachtige wereld
images9cxhej2y Romantiek en erotiek ten top!
images9cxhej2y Briljante plottwists
images9cxhej2y Ontzettend sterke vrouwelijke personages!

Als ik ooit de rest van mijn leven op een onbewoond eiland moet doorbrengen is dit het enige boek dat ik zal meenemen!

 

 

The Raven King – Maggie Stiefvater

the raven king

Titel: The Raven King
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgever: Scholastic Press
Pagina’s: 438
Uitgave: Hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Jarenlang was Gansey opzoek naar een verloren koning. Een voor een betrok hij hen mee in zijn zoektocht. Ronan, een jongen die steelt vanuit zijn dromen. Adam, wiens leven niet langer het zijne is. Noah, die niet langer in een leugen leeft. En Blue, die van Gansey houdt en voorbestemt is om hem te doden. Het einde is nabij. Dromen en nachtmerries beginnen in elkaar op te lossen. Liefde en verlies zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En hun zoektocht lijkt maar niet tot een einde te komen.

Review:

Dit boek… ik weet gewoon niet zo goed waar ik met mijn review moet beginnen. Ant dit laatste deel in de raven cyclus is perfect, maar langst de andere kant laat het toch nog best veel zaken open. Laten we maar beginnen met zeggen dat je deze review vooral niet moet lezen als je de ganse reeks nog niet gelezen hebt. Want ja, je kan onmogelijk een review schrijven over het laatste deel zonder een tipje van de sluier op te lichten. Dus stop nu met lezen!

Je bent hier nog. Oké, maar daarna niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb! The Raven King was een van de boeken waar ik in 2016 het meeste naar uitkeek. Ik had dus erg hoge verwachtingen. Torenhoge verwachtingen om eerlijk te zijn. Maar Maggie Stiefvater heeft me geen seconden teleurgesteld. Dit laatste deel is zonder twijfel het sterkste boek in de ganse reeks en dat wil wat zeggen, gezien ik helemaal dol ben op de reeks. Trouwe lezers weten dat ik wat problemen had met Blue Lily;, Lily Blue. En dat maakte me eerlijk gezegd toch wel wat bang. Want dat boek was de directe aanleiding voor het laatste deel. Alles werd daar in gang gestoken. Nergens voor nodig dus al die zorgen. Want The Raven King was perfect in al zijn eenvouw.

De proloog is ontzettend sterk geschreven en wist me direct te betoveren. Het creëerde onmiddellijk de juiste sfeer voor de rest van het verhaal. De Raven cycle is een erg atmosferisch boek. Een groot deel van de spanning en de actie is volledig gebaseerd op de gevoelens en de sfeer die het verhaal oproept. Als je dacht dat de vorige delen donker waren, wees dan gewaarschuwd. Het wordt allemaal nog veel donkerder! Als je dacht dat de vorige delen magisch waren. Weet dan dat de magie nu echt van de pagina’s zal druipen. Je zal lachen, huilen en rouwen. Bereid je dus goed voor op dit boek, want het is een emotionele rollercoaster!

Het grootste deel van de reeks was ik een grote fan van Blue en Gansey. Zij waren echt wel het koppel waar ik voor supporterde En dat is zeker niet verandert. Ik heb echt genoten van de momenten waarop we hen samen zagen. Hoewel ik moet tegen dat ik de kus des doods toch wel een beetje een anticlimax vond? Nu ja, wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik niet had verwacht zo te vallen voor Ronan en Adam. Ik weet dat ik erg laat op de fanboot spring. Maar ik zag nu opeens wat een fantastisch stel zij vormen en hoe intressant hun interacties zijn. Ik zat echt op hete kolen om hen samen te zien en te weten hoe het met hen ging.

Zoals jullie wel weten is Ronan nooit mijn favoriete character geweest. Maar dit is toch wel een beetje verandert in dit laatste deel. Ja, hij is nog altijd een bad boy. An ik ben nu eenmaal niet voor bad boys. Ik zal altijd een Gansey meisje blijven. Maar deze keer wist Ronan zich echt een plekje in mijn hart te veroveren en ik denk niet dat hij er snel zal weggaan. Hij was zachter en kwetsbaar en dat trok me deze keer zo aan in hem. Stonden mijn gevoelens onder invloed van Adam en zijn relatie met Ronan? Was het omdat Ronan eindelijk de confrontatie aanging met zijn broers? Of omdat hij eindelijk kon tonen wie hij werkelijk was? Ik heb er geen idee van, maar ik ben als een blok voor hem gevallen. Ik vond het jammer als we hem niet tegenkwamen in hoofdstukken. Want ik wou graag meer Ronan!

Sowieso is het denk ik wel veilig om te zeggen dat alle personages een ontzettende groei hebben doorgemaakt in de ganse serie. Samen zijn ze steeds verder geëvolueerd en je ziet hen ook duidelijk lessen leren van elkaar, maar ook van het verleden. De groepsbanden en de dynamiek wijzigt naarmate het verhaal vordert. Maggie Stiefvater voegt in dit laatste deel nog een Raven jongen toe. Ikzelf was behoorlijk dol op Henry Chang. Maar ik geef toe dat het laatste deel van een serie een beetje een vreemd moment is om een nieuw personage te introduceren. Langst de andere kant zorgde Henry net voor extra spanning. Want was hij wel te vertrouwen? Of had hij een eigen agenda?

En ja, misschien werd Noah een beetje vervangen door Henry. Ikzelf vond dit niet erg, want voor mij was Noah’s verhaal vertelt. Langst de andere kant is Noah wel een erg belangrijke speler in dit laatste deel van het verhaal. Hij heeft dan niet meteen “actieve” verhaallijnen, maar hij is wel een bindende factor in de ontknoping.

Het boek eindigt een beetje open. Maar dat vond ik niet echt erg, want dat wil zeggen dat we misschien wel terugkeren naar deze groep? Hoop ik? Laat er alstublieft nog een reeks komen over deze groep.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Zeker en vast een aanrader om te lezen deze reeks! Zeer intelligent geschreven en het is en blijft een erg origineel concept binnen het YA genre.

Fairest – Marissa Meyer – Spiegeltje spiegeltje aan de wand… wie is de slechtste van het land?

fairest

Titel: Fairest
Auteur: Marissa Meyer
Uitgever: Feiwel and Friends
Pagina’s: 220
Uitgave: Paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Synopsis:

Zuiver kwaad heeft een naam. Het verbergt zich achter een geweven doek en zorgt er met haar krachten voor dat iedereen haar de mooiste van het land vind. Maar wie is koningin Levana eigenlijk? Haar verhaal wordt nu eindelijk vertelt.

Review:

Het onmogelijke is gebeurt! Ik heb een boek uit The Lunar Chronicles 5 sterren gegeven! Op dit moment is Fairest absoluut mijn favoriete deel uit de reeks. Misschien omdat het meer een origin verhaal is? In de andere delen leren we erg weinig over Levana. En dit is eindelijk haar verhaal! Het verhaal dat een antwoord zou moeten geven op alle vragen die ik had over haar “slechte karakter” en hoe ze eigenlijk de slechterik in het verhaal is geworden.

En fairest loste al mijn verwachtingen ook effectief in. Sowieso hou ik wel van een goede slechterik, vooral diegene die erin slagen om een plekje in mijn hart te veroveren. Begrijp me niet verkeerd, de slechterik is meestal altijd door en door slecht. Maar dan nog wil ik graag een klik tussen ons voelen, dat kleine vonkje dat ervoor zorgt dat ik stiekem toch op een goede afloop hoop voor hen. En Levana en ik, wij hadden die vonk. Op een bepaald moment hoopte ik, tegen beter weten in, dat ze haar sprookjeseinde zou krijgen.

Begrijp me niet verkeer. Ook in dit deel van de reeks is Levana door en door slecht en zelf een beetje gestoord met momenten. Fairest probeerde me er niet van te overtuigen dat Levana een triest verleden was en eigenlijk verkeerd begrepen werd door de menigte. Het verhaal wou nooit dat we zouden zeggen: “oh kijk, daarom is ze slecht geworden.” Ik moet zeggen dat Marissa Meyer mijn respect verdient heeft met dit deel van de reeks. Het was zo makkelijk geweest om een verhaal te schrijven over de vreselijke jeugd van Levana en haar karakter daar volledig op te baseren. Maar dat deed ze niet. Ze schreef een geloofwaardig verhaal en je kon als lezer de neerwaartse spiraal waar Levana in belande echt goed volgen.

Een neerwaartse spiraal… zo zou ik Levana’s verleden echt omschrijven. Het begon allemaal heel onschuldig. Een glamour hier, een leugentje om bestwil daar en voor ze het weet zit ze gevangen in een web van leugens. En daar houdt het niet op. De leugens worden moord en verraad. Ja, Levana is en blijft mentaal instabiel. Ze is gevangen in een droomwereld die ze voor zichzelf gecreëerd heeft en waar ze geen inbreuk op duld. Maar tegelijkertijd is ze een tragisch personage. Want ik geloofde echt dat ze gewoon gelukkig wou zijn. Ze wou alles en op het einde van de rit blijft ze met lege handen over.

Voor ik aan dit verhaal begon las ik een paar reviews en een van de zaken die ik het meeste terugzag komen in review was het feit dat dit niets zou toevoegen aan de verhaallijn. Met deze mening kan ik echt niet akkoord gaan. Voor mij was Fairest net het meest waardevolle deel in de reeks. Het brengt zoveel duidelijkheid. Enerzijds over de geschiedenis van de Lunar dynastie, maar ook hoe Levana uiteindelijk stiefmoeder werd. Hoe het wolvenleger gecreëerd werd en hoe prinses Selene zogezegd om het leven kwam.

 

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08

Fairest is vooral een karakterstudie van een slechterik. Dat wil ik zeker duidelijk stellen. En ja, het zorgt niet voor een vooruitgang in de huidige verhaallijn. Maar het brengt heel veel losse eindjes samen en heeft wortels in elk ander deel van het verhaal. Ik zou je zeker aanraden om Fairest! Zeker omdat het ervoor zorgt dat er heel veel puzzelstukken in elkaar passen en de eerste stappen richting winter zijn gezet.