Categorie: Fantasy

Beneath the Sugar Sky – Seanan Mcguire

beneath the sugar sky

Title: Beneath the Sugar Sky
AuthorSeanan Mcguire
Pages: 174
Edition: E-book
Genre: Fantasy,
Links: Goodreads

Synopsis Beneath the Sugar Sky:

Beneath the Sugar Sky returns to Eleanor West’s Home for Wayward Children. At this magical boarding school, children who have experienced fantasy adventures are reintroduced to the “real” world. 
Sumi died years before her prophesied daughter Rini could be born. Rini was born anyway, and now she’s trying to bring her mother back from a world without magic.

Review Beneath the Sugar Sky:

People who have been following my blog for some time now, know that I am absolutely in love with the Wayward Children series By Seanan Mcguire. I even counted the first two installments among my favorite reads of 2017. Beneath the Sugar Sky was very high on my most anticipated releases of 2018 and the moment it came out I dived straight in. Although I was a little unsure about the premise of the book, because part of the story-line is centered around Sumi’s daughter Rini and to accomplish that Mcguire would need to play with timelines.

“Children have always tumbled down rabbit holes, fallen through mirrors, been swept away by unseasonal floods or carried off by tornadoes. Children have always traveled, and because they are young and bright and full of contradictions, they haven’t always restricted their travel to the possible.”

But she did a wonderful job and I shouldn’t have been afraid. She clearly has a talented for writing and creating engaging stories. Although this book made it clear that I am certainly not a nonsense girl and no such world could ever draw me in. Although the story kicks of in Elenor West school for Wayward children, most of the story-line is set in Confection, a nonsense world made out of sugar, sweets and candy. Going from candy-corn fields over a strawberry lemonade sea. But all-though we enter this whole new world we talk familiar faces from the previous stories with us. Because Beneath the Sugar Sky is a quest story and so we get to see how children react when they enter a world that doesn’t belong to them.

“You were a mermaid, weren’t you? That’s what Nadya said.”
“I still am,” said Cora. “I just have my scales under my skin for now.” 

But we are also introduced to a new member of the wayward family: Cora. She is a plus size character that has lived in the Land beneath the Lake as a mermaid. I was so intrigued to read about her. Because as you might know I am plus size myself and I am always happy to see more plus girls in books. Although I struggled with Cora. She is incredibly insecure and relates everything to her obesity. And I completely understand this, because when you are obese you get judged all the time. People will take behind your back. Hateful things will be said. But for some reason I started to hate the pity party Cora threw for herself all the time. On the other hand I loved how McGuire handled an overweight person in a world full of candy. This could have gone wrong very quickly, but she handled it with so much grace, I could only applaud her.

“A cake’s a cake, whether or not it’s been frosted,” said the stranger primly. “You are not a cake, you are a human being, and I can see your vagina,” snapped Nadya. The stranger shrugged. “It’s a nice one. I’m not ashamed of it.” 

Another thing I must applaud is the depth in the overall story-line and then I mean the whole series. With every installment we learn a little more about the portal world and how they relate to each-other. Sometimes it feels like science, but wonderfully, interesting, I wish it was true science. So many possibilities, so many layers, such an amazing world-building.

Beneath the Sugar Sky was my least favorite installment so far. But that still makes it pretty amazing. I can’t wait to read more about the Wayward children and was beyond joy when Seanan Mcguire announced she was writing some more books in this series. And while I wait for the next part of the series, I will keep on recommending this series to everyone I know. Go read it! Go read it now!!!!

Nevernight – Jay Kristoff


Title: Nevernight
AuthorJay Kristoff
Pages: 429
Edition: Paperback
Genre: Fantasy, adult
Links: Goodreads


In a land where three suns almost never set, a fledgling killer joins a school of assassins, seeking vengeance against the powers who destroyed her family.
Daughter of an executed traitor, Mia Corvere is barely able to escape her father’s failed rebellion with her life. Alone and friendless, she hides in a city built from the bones of a dead god, hunted by the Senate and her father’s former comrades. But her gift for speaking with the shadows leads her to the door of a retired killer, and a future she never imagined.
Now, Mia is apprenticed to the deadliest flock of assassins in the entire Republic—the Red Church. If she bests her fellow students in contests of steel, poison and the subtle arts, she’ll be inducted among the Blades of the Lady of Blessed Murder, and one step closer to the vengeance she desires. But a killer is loose within the Church’s halls, the bloody secrets of Mia’s past return to haunt her, and a plot to bring down the entire congregation is unfolding in the shadows she so loves.
Will she even survive to initiation, let alone have her revenge?


I was a bit weary going into Nevernight. A couple of years ago I had high expectations of Illuminae, a book where Jay Kristoff is the (co) author of and I didn’t enjoy it one bit. So I didn’t quite know what to expect from another book by his hand. But hey, everybody deserves a second chance so I was willing to try again! The star rating above probably tells you that I fell madly, deeply in love with the book.

“If I were going to name my blade,” Mia said thoughtfully, “I’d call it ‘Fluffy’.”
Tric snorted with laughter. “Fluffy?”
“‘Byss, yes,” the girl nodded. “Think of the terror you’d instil. Being bested by a foe wielding a sword called Souldrinker…thatyou could live with. Imagine the shame of having the piss smacked out of you by a blade called Fluffy.”

When you surf around a bit and read different reviews, you might notice that Nevernight is a very polarizing book. The reviews are either very positive or very negative. And although I am definitely a fan, I can see why people struggle with this book and the way the story is told. Jay Kristoff has a very dense writing style. It is clear that Jay Kristoff likes to hear himself talk (or must I say likes to read his own words?). It all very poetic flowery prose. And the whole story is filled with footnotes giving you extra (sometimes completely needless) information about the world the story is set in. I absolutely loved the addition of the footnotes, but I can understand that some people found them completely annoying. They could become a bit tedious, but at the same time they have a sarcastic commentary going on. And I couldn’t count the times that I was laughing with the dark humor in them. Your enjoyment of the story will stand or fall with your love for Jay Kristoffs storytelling, it is as simple as that.

“The books we love, they love us back. And just as we mark our places in the pages, those pages leave their marks on us.

Because when you like the writing, you are in for a complete treat! Nevernight is one action-packed story! Let’s be honest the beginning is a little bit slow, but once Mia reaches the dessert and the Red Church this story feels like a roller-coaster ride. A wild one! It is filled to the brim with violence, blood, murder, cursing, sex, but also with magic. I absolutely loved the Old Roman Empire style world the story is set in. It felt somewhat familiar for a history nerd like myself, but at the same time it was completely new and refreshing within its genre.

“Sometimes weakness is a weapon. If you’re smart enough to use it.” 

And the characters… I haven’t talked about the characters. I think Mia will be high up in my lists of kick ass female characters I completely love. Mia is dangerous, sometimes selfish, but on the other hand always there for her friends. She makes stupid mistakes. She isn’t ‘the one’ or ‘the prettiest’. Never black and white, always grey. However it doesn’t end there, because the whole cast of characters is pretty awesome. Especially the teacher at the Red Church were very interesting and gave extra depth to the story. 

“… You just thrashed a horror of the Whisperwastes with a jar of chili powder?” Mia nodded. “Shame, really. It’s good stuff. I only stole the one jar.”

And the romance… there is very little romance involved. Something I actually missed a little bit. But for people who aren’t into sappy romance stories this will be an absolute joy to read. Don’t get me wrong, there is some romance. A very slow burning romance and some quite explicit sex. But it isn’t a huge plot-line and is always in the background. 

Nevernight is a book filled with sass and sarcasm. The worldbuilding is spot on and very detailed, sometimes so detailed it gets a bit absurd. I absolutly adored it. But I will repeat myself, your enjoyment of this story will greatly depend on your love for Jay Kristoffs writing.”

The darkest part of the forest – Holly Black

The Darkest Part of the Forest

Titel: The Darkest Part of the Forest
AuteurHolly Black
Pagina’s: 336
Uitgave: Paperback
Genre: Fantasy, Fairytale, YA
Links: Goodreads


Children can have a cruel, absolute sense of justice. Children can kill a monster and feel quite proud of themselves. A girl can look at her brother and believe they’re destined to be a knight and a bard who battle evil. She can believe she’s found the thing she’s been made for.
Hazel lives with her brother, Ben, in the strange town of Fairfold where humans and fae exist side by side. The faeries’ seemingly harmless magic attracts tourists, but Hazel knows how dangerous they can be, and she knows how to stop them. Or she did, once.
At the center of it all, there is a glass coffin in the woods. It rests right on the ground and in it sleeps a boy with horns on his head and ears as pointed as knives. Hazel and Ben were both in love with him as children. The boy has slept there for generations, never waking.
Until one day, he does…


The darkest Part of the Forest has everything to be a complete success. It has a very unique writing style, an intriguing premise and its a YA stand-alone. Lets be honest…. that is something you don’t see everyday. These days its all series and trilogies. I was so excited about the synopsis of the book and I must say that my expectations were quite high. Holly Martin is called the queen of Fae for something, right? But for me the book missed something and I can’t seem to put my finger on what it is.

“Once, there was a girl who vowed she would save everyone in the world, but forgot herself.” 

The Darkest Part of the Forest is a eerie, dark fairy-tale. And the first few chapters are absolutely wonderful. Full of creepiness and mystery. I was compelled to read on and on. Even forgetting that it was bedtime for me, considering an overenthusiastic child would be waking me in the wee hours of dawn. I just kept on reading, because I wanted more of that creepy, dark goodness. And then everything just fell a little flat for me. The story seemed to deflate and crept on…. It’s like the spell breaks the moment the horned prince wakes up and is ready to cause havoc!

“The only way to end grief was to go through it.” 

Maybe it just me. I seem to be struggling with YA fantasy for quite some time now. Its all so light and fluffy, something I also noticed in The Darkest Part of the Forest.  Dead, tormented bodies were found in the woods, monsters were on the loose and the situation was pretty dire. But it didn’t feel that way. It never got so dark as it was intended to be, if that makes any sense?

“There’s a monster in our wood. She’ll get you if you’re not good. Drag you under leaves and sticks. Punish you for all your tricks. Anest of hair and gnawed bone. You are never, ever coming… home.” 

I absolutely loved the way the Fae were portrayed in this story. They are evil, full of trickery and deceiving. And best of all there are so many kinds of them! There are dwellers of the woods with horns on there head. There is a kind that lives in the water. Some hang tourist to bleed out from trees and dip their hats in the blood they have spilled. I loved everything about them. Not because I have a sick mind and love to see torture and murder going around. But because it was such a refreshing take on fairies. They are dark and cruel. They can’t lie, but they are great in deceiving. And they make bargains with mortals… Bargains that those same mortals will come to regret.

“Well fine, then. I could send you out to win my favor. Possibly on a quest involving bringing a large mug of coffee and a doughnut. Or the wholesale slaughter of all my enemies. I haven’t decided which.” 

Apart from that I was surprised to see that one of the main characters falls in the LGBTQ spectrum and how well it was handled in the story. I absolutely love it when an author incorporates LGBTQ in the story, but without making it  big deal. Holly did that perfectly! The fact that Ben was gay was never question, he just was. But at the same time the fact that Ben is gay is quite an important side story. Really well executed!

I read The Darkest Part of the Forest in preparation of The Cruel Prince. One of my most anticipated releases of 2018. I hear there some reoccurring characters there and I wanted the full experience. But to be completely honest, this book has set a little damper on my excitement. I really hope Holly Black can win me over with the Cruel Prince. Because The Darkest Part of the Forest was quite a let down for me.

What to say… What to say…. The Darkest Part of the Forest is a creepy, dark fairytale. And I am convinced that my fourteen year old self would have absolutely loved it. My 32 year old self however found the book lacking. It just wasn’t cutting it for me. It should have been much darker! 



Good Omens – Terry Pratchett & Neil Gaiman

Good Omens

Titel: Good Omens, The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch
Vertaling: Hoge Omens, de Oprechte en Secure voorspellingen van Agnes Nutter, heks
Auteur: Terry Pratchett & Neil Gaiman
Pagina’s: 412
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy,
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Volgens een voorspelling zal op een bepaalde dag de wereld ten onder gaan, maar zowel in de hemel als in de hel vinden sommigen dat maar niks, want hun rustige leventje komt in de knel. Ze besluiten het onheil met vereende krachten af te wenden. Zo beramen ze een moordaanslag op de Antichrist en proberen ze te verhinderen dat de Vier Apocalyptische Ruiters hun verwoestende werk doen. 


Ik ben getrouwd met een erg grote Neil Gaiman fan. Onze boekenkast heeft ondertussen een eigen Neil Gaiman afdeling en ook in mijn vriendenkring zitten er behoorlijk veel mensen die de schrijfsels van Meneer Gaiman wel kunnen smaken. Mijn ervaring met hem reikt niet verder dan Doctor Who afleveringen, waarvoor hij het script schreef en Stardust, de verfilming van zijn boek. De teergeliefde echtgenoot verwittigde me wel steeds dat de schrijfstijl van Gaiman ‘redelijk speciaal’ was. Ik wist dus wel dat het waarschijnlijk een ‘miss or hit’ situatie zou worden en besloot daarom op veilig te spelen en te beginnen met Good Omens. Een humoristisch boek, vol satire en niet zuiver Gaiman. Ow en het gaat ook nog eens over de apocalyps en de ruiters van de Apocalyps. Helemaal mijn ding, toch?

“Dont’ think of it as Dying, said Death. Just think of it as leaving early to avoid te rush.” 

Laten we het erop houden dat het boek inderdaad humoristisch is. Meermaals heb ik hardop zitten gniffelen en de keren dat ik echt voluit moest lachen zijn niet op een hand te tellen. Gedurende de eerste pakweg 50 pagina’s van Good Omens dacht ik echt ‘Wauw, dit wordt een van de beste boeken die ik in 2017 ga lezen!’ Zo grappig, zo speels en tegelijkertijd gevuld met heel interessante standpunten over geloof en samenleving. En toen…. tja toen ging het allemaal een beetje bergaf.

“You’re Hell’s Angels, then? What chapter are you from?’
‘Revelations, Chapter six.” 

Misschien ligt het aan mijn verwachtingen? Ik dacht dat we een engel en een demon gingen volgen in hun pogingen om het einde van de wereld tegen te houden. En ja, soms volg je Crowley en Aziraphale en bij die stukken leefde ik echt een op. Sterke personages, grappige situaties, boeiende verhaallijn. Meer van dat graag….. Jammer genoeg is er te weinig van. Het boek is gevuld met allerlei personages, die niet uitgediept worden en die geen duidelijke rol in het verhaal spelen. Op bepaalde momenten voelt Good Omens aan als een lappendeken dat met stukjes van andere verhalen in elkaar is gepast.

“Hell may have all the best composers, but heaven has all the best choreographers.” 

Misschien is dat wel de correcte omschrijving. Een lappendeken dat aan elkaar hangt met stukken die nooit hadden moeten samengevoegd worden. Je ziet dat het een heel mooi deken had kunnen worden. Zoals ik al zei de verhaallijn van Crowley en Airaphale is erg boeiend. En ook de lotgevallen van Agnes Nutter en haar nakomelingen zit geweldig in elkaar. Maar dan komen er ruimtewezens, een gigantische kraken, Atlantis en heel de rimram meespelen en voelt het gewoon als een allegaartje dat niet samen hoort.

Like: why make people inquisitive, and then put some forbidden fruit where they can see it with a big neon finger flashing on and off saying ‘THIS IS IT!’? … I mean, why do that if you really don’t want them to eat it, eh? 

Misschien was dat wel de bedoeling? Begrijp ik het hele concept van satires niet? Maar voor mij voelde het aan alsof een steengoed boek vernietigd werd door er altijd maar een schepje bovenop te willen doen. En dan hebben we het nog niet over het einde gehad. Het lijkt wel of de twee auteurs zoiets hadden: ‘Nu is het genoeg. We hebben lang genoeg aangemodderd. We zullen het hier is snel snel afwerken zie.’ Een kant en klare oplossing wordt naar voor geschoven en daardoor krijg je van het boek totaal geen voldoening. Zo ontzettend jammer… want het idee van het verhaal en de basisuitwerking is top. Jammer dat het met momenten met haken en ogen aan elkaar hangt en het structuur mist.

Hit en mis zei ik reeds aan het begin van deze review. Voor mij was het eventjes mis. Maar ik geef niet op! In 2018 geef ik Gaiman een nieuwe kans met American Gods, een topper volgens de kenners. *Fingers crossed*

Eternal Rider

Eternal Rider

Titel: Eternal Rider
AuteurLarissa Ione
Pagina’s: 402
Uitgave: Paperback
Genre: adultfantasy, paranormaal
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Zijn naam is Ares en het lot van de wereld rust op zijn gespierde schouders. Als hij ten prooien valt aan het kwaad is het einde van de wereld nabij. Alls een van de vier ruiters van de Apocalyps is hij sterker dan enge sterveling. Maar zelf hij kan niet eeuwig tegen zijn lot blijven vechten. Zeker niet wanneer zijn broer hem probeert te strikken voor de kant van de hel.
Alle hoop is echter nog niet verloren. Cara Thornhart is de sleutel tot Ares zijn veiligheid, maar Cara betrekken bij zijn plannen al erg moeilijk worden. En de fatale aantrekkingskracht tussen hen brengt Ares pas echt aan het wankelen.


Er was ooit een tijd dat ik heel graag erotische boeken las. Als de schrijver het combineerde met paranormale wezens dan was ik helemaal ready to roll. Die tijd was denk ik nog geen vier maanden geleden. Ik kocht toen een hele grote stapel paranormal romances, want zo heet dat dan in het vakjargon. (Waarschijnlijk om niet te moeten zeggen “hot and steamy sexytimes met hier en daar een vampier of weerwolf in de mix.”) En wat dan vooral opviel aan die gigantische stapel boeken is dat op elke cover een gespierde, halfnaakte man met enkel een kin en zonder ogen poseert. Want ja, paranormal romance voor volwassenen dat kan natuurlijk niet zonder een tenen krullende cover met een deels onthoofd mannelijk specimen.

“Piss me off again and I’ll rip you a new asshole and then fuck it. And that’s just the foreplay.” 

Anyway, Eternal Rider was dus een van die boeken. En eerlijk waar, ik keek er echt ontzettend naar uit! Want de ruiters van de Apocalyps! Ik ben een grote fan van alles wat met de Apocalyps te maken heeft. (Behalve de Apocalyps zelf, want laten we eerlijk zijn, wie is er nu fan van het einde der tijden live meemaken.) Dus ruiters van de Apocalyps gecombineerd met stomende scenes en demonen. Wat kan een meisje nog meer willen?

Wel, ik ben niet zeker waar ik moet beginnen. Maar ik wou in elk geval een heel pak meer… Of moet ik zeggen: een heel pak minder. Ik wou meer spannende seksscènes, meer passie die van de pagina’s spat, meer ontwikkeling in de personages, meer spannende actiescenes! Minder kwijlende hondenzoenen, minder laten we maagd blijven om de wereld te redden en minder gepraat over hoe geweldig de doucheknoppen wel niet zijn.

“This is needle-in-haystack shit. And the haystack is made of needles. On a needle planet.” 

Ikzelf las de Demonica serie van dezelfde auteur (nog) niet, dus de wereld was helemaal nieuw voor mij. En eerlijk, die is echt wel heel sterk en uitgebreid. Het verhaal staat bol van de mythologie uit verschillende pantheons. Alleen daarvoor krijgt Eternal Rider van mij al een ster. Het verhaal stond ook genoeg op zichzelf om als lezer onmiddellijk in deze spin-off te kunnen duiken, zonder echt het gevoel te hebben belangrijke zaken te missen. Hoewel ik moet bekennen dat ik waarschijnlijk enkele onderliggende relaties en blije weerziens niet goed kon vatten omdat alle personages nieuw voor mij waren.

“No bra,” he said against her mouth. “Thank you. I hate those things. Dumbest human invention. Ever.” 

Nieuw en tegelijkertijd zo cliché als ze komen. Ares, het mannelijke hoofdpersonages is een gevalletje van dertien in een dozijn. Weer maar eens een man met littekens op zijn ziel en een donker geheim dat als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Nog maar eens een alfa mannetje dat zijn stempel wil drukken, maar in verwarring wordt gebracht door de jonkvrouw in nood. En natuurlijk is hij een seks-god. (Bring on 8 orgasms in a row, ladies…)

“Still amazes me that people spend more time researching a new vehicle than they do the religion they entrust their souls to.” 

Hoewel het moet gezegd, deze keer was de jonkvrouw in nood wel te pruimen. Cara is een heel realistisch personage. Niet het tere meisje dat zit te wachten om gered te worden, maar ook niet een vrouw met serieuze ballen aan haar lijf. Neen, ze is gewoon het meisje van naast de deur. Vol onzekerheden, gezond verstand en vooral eentje dat niet onmiddellijk bezwijkt onder de “smeulend” blik van een man. (Wel onder de smeulende blik van een hond. Maar gezien ikzelf een grote hondenliefhebber ben, kon ik haar dat wel vergeven.)

“Let a woman too close, and while she sucked your cock, she sucked your brains and manhood right out of you, too.” 

Het grootste probleem met Eternal Rider is echter hoe onevenwichtig het boek is opgebouwd. En dat merkte ik erg aan mijn interesse in het verhaal. Het ene moment zat ik echt helemaal in het verhaal en wou ik doorlezen. Maar een goede dertig pagina’s later kon het mij allemaal niet meer geboeid houden en verloor ik mijn interesse. Dit patroon bleef zich gedurende het ganse boek herhalen. En bereikte echt een climax bij het einde.

Dat einde, wat kan ik daar over zeggen? Dat het vergezocht was is zonder twijfel een understatement. (Het moest dan ook tot in de details uitgelegd worden in het volgende hoofdstuk.) Dat het eigenlijk een beetje belachelijk overkwam? Of dat het wel een heel kant en klare oplossing was?

Eternal Rider heeft zonder twijfel potentieel, maar mij kon het niet geboeid houden. Te cliché, te vergezocht en de seks was dan ook nog eens lauwtjes. De rest van de serie laat ik maar beter aan me voorbij gaan.

Down Among the Sticks and Bones – Seanan McGuire

down among the sticks and bones

Titel: Down Among the Sticks and Bones
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 189
Uitgave: E-book
Genre: adult, fantasy

Korte inhoud:

Tweelingzussen Jack en Jill waren zeventien toen ze hun weg terug naar huis vonden en terecht kwamen in Eleanor West’s huis voor Wayward children.  Dit is het verhaal over wat er eerste gebeurde…..
Jacqueline was haar mama’s perfecte dochtertje. Beleefd en stil, altijd opgekleed als een kleine prinses. Als haar moeder soms wat streng was, dan was dat met een reden. Je kweekt niet zomaar een perfecte dochter.

Jillian was haar vaders perfecte dochtertje. Avontuurlijk en altijd opzoek naar een nieuwe uitdaging. Een echte kwajongen. Papa wou liever een zoon, maar je moet het doen met wat de natuur je geeft.
Op hun vijfde verjaardag leren de meisjes dat volwassenen niet te vertrouwen zijn.
Wanneer ze twaalf zijn vinden ze een trap die hen naar een wereld vol magie, mysterie en dood zal brengen.


TWee weken geleden plaatste ik een enthousiaste review over Every Heart a Doorway van Seanan McGuire. Ik vertelde toen al dat ik op hete kolen zat om in het tweede deel van de reeks te beginnen. Ik kon niet wachten om terug in de donkere, fantasiewereld van de Wayward Children te verdwijnen. Maar wat ik niet verwacht had, gebeurde toch… Down Among the Sticks and Bones blies me helemaal van mijn sokken.

“Some adventures begin easily. It is not hard, after all, to be sucked up by a tornado or pushed through a particularly porrous mirror; there is no skill involved in being swept away by a great wave or pulled down a rabbit hole. Some adventures require nothing more than a willing heart and the ability to trip over the cracks in the world.
Other adventures must be committed to before they have even properly begun. How else will they know the worthy from the unworthy, if they do not require a certain amount of effort on the part of the ones who would undertake them? Some adventures are cruel, because it is the only way they know to be kind.” 

Down Among the Sticks and Bones is een heel nieuw verhaal in de Wayward Children reeks. Het kan perfect als stand-alone gelezen worden, maar sluit terzelfdertijd perfect aan bij de sfeer en het algemene gevoel van Every Heart a Doorway. In dit verhaal volgen we Jack en Jill tijdens hun leven voor Eleanor Wests school. We zien ze opgroeien, hun weg vinden naar the moors en uiteindelijk ook terugkeren naar de “echte” wereld.

“The Moors were beautiful in their own way, and if their beauty was the quiet sort that required time and introspection to be seen, well, there was nothing wrong with that. The best beauty was the sort that took some seeking.” 

Het verhaal van Jack en Jill is zonder twijfel nog donkerder dan het eerste deel uit de reeks. Het bevat ook veel minder humor, maar daarvoor krijg je in ruil een ontzettend atmosferisch verhaal vol dilemma’s en keuzes. Tussen alle vampiers, weerwolven, gekke wetenschappers en zeemonsters door is de rode draad van het verhaal eigenlijk wat het inhoud om een meisje te zijn. Hoe ben je nu het perfecte meisje? Wat als blijkt dat je plaatje niet klopt? Of wat als je niet aan de eisen van de maatschappij waarin je leeft voldoet?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ontzettend jaloers ben op de schrijfstijl van Seanan McGuire. Ik las Down Among eigenlijk vooral vanwege het verhaal in the moors, maar daar komen we eigenlijk pas na 30% van het verhaal. En toch was ik betovert vanaf het eerste moment. McGuire weet perfect hoe ze mensen in haar verhaal moet meezuigen, ook al is het geen mooi verhaal om te vertellen.Het stuk van de The Moors is echt betoverend. Want hoewel dit een duistere plek is vol monsters, schrijft ze het zo dromerig en warm. Jack en Jill vinden in dit duistere land echt hun plek in de wereld en aanvaarden zichzelf in al hun facetten.

“I am what I am, and there’s much about me that won’t be changed with any amount of wishing or wanting.”

Als moeder las ik Down Among ook met hele andere ogen. Opvoeding en vooral gender-gerichte opvoeding is een heel belangrijk thema in het boek. Als mama van een jongen en een meisje heb ik daar natuurlijk mijn eigen ideeën over. De manier waarop het opdringen van gender-kenmerken gehanteerd wordt in het verhaal is erg interessant om te lezen en om soms misschien zelf je eigen ideeën tegen te reflecteren.

Net als in Every Heart a Doorway is Down Among weer tot de nok gevuld met diversiteit. Homoseksualiteit, maar ook een personage met een fobie voor bacteriën spelen een belangrijke rol in het verhaal. McGuire verwerkt deze belangrijke zaken op een subtiele manier in haar verhaal. Ze zijn altijd bijkomstig, nooit een hoofdverhaallijn, maar “aanwezig”. En net daarom wordt hun gebruik voor mij net belangrijker.

Down Among the Sticks and Bones blies me echt om ver. Ik kan amper wachten om het derde deel in de reeks volgend jaar te verslinden.

Every Heart a Doorway – Seanan McGuire

every heart a doorway

Titel: Every Heart a Doorway
Auteur: Seanan McGuire
Pagina’s: 173
Genre: Fantasy
Uitgave: e-book
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Als aan de juiste voorwaarden wordt voldaan dan verdwijnen er altijd kinderen: sommigen worden opgeslokt door de schaduwen onder hun bed. Anderen vinden een trap in hun kast, nog anderen vallen door een konijnenpijp of een oude waterput. Maar allemaal komen ze ergens anders terecht….
Ooit was Nancy een van die kinderen, maar nu is ze terug. De dingen die ze heeft meegemaakt, hebben haar voorgoed verandert. Iets wat alle kinderen in Miss West’s school maar al te goed verstaan. Allemaal proberen ze wanhopig hun weg terug te vinden naar hun eigen fantasy wereld.
Met de komst van Nancy verandert er echter heel wat in het opvangtehuis. Opeens ligt duisternis op de loer….


Every Heart a Doorway is een boek dat al maanden op mijn radar verschijnt. Mijn favoriete bloggers/booktubers zijn er enthousiast over en het won verschillende prijzen. Echter, laten we gewoon eerlijk zijn, het boek is in aankoop best prijzig te noemen. Tot er een aantrekkelijke actie was, het E-book voor 8,99 euro. En hoewel dat best nog aan de dure kant is voor een digitaal boek van amper 200 bladzijden, was het wel bij de beste aankopen die ik in 2017 maakte!

“Their love wanted to fix her, and refused to see that she wasn’t broken.” 

Ik vind het altijd een beetje moeilijk om Every heart a doorway uit te leggen aan iemand anders. Gewoon omdat het verhaal zoveel verschillende zaken bevat. Het voelt een beetje als een donker sprookjes over kinderen die een magische opening naar een andere wereld hebben gevonden, maar nu terug zijn in de “echte” wereld. Langst de ene kant is het een vrij donker verhaal met zware thema’s, maar het is ook doorspekt met humor, die ervoor zorgt dat je tijdens het lezen hardop zit te lachen.

“For us, the places we went were home. We didn’t care if they were good or evil or neutral or what. We cared about the fact that for the first time, we didn’t have to pretend to be something we weren’t. We just got to be. That made all the difference in the world.”

De leerlingen van Eleanor West zijn allemaal naar een magische wereld gereisd, maar al deze werelden verschillen heel erg van elkaar. De ene leerling bracht haar tijd door in een wereld waar je kon wandelen over regenbogen; maar iemand anders ging naar een wereld vol dansende skeletten, snoepjes of elfenkoningen. De cast van personages is echt heel divers, net zoals de werelden waar ze naartoe zijn getransporteerd. Hierdoor kent de school ook wel enkele typische middelbare school problemen, zoals pesterijen en kliekjes en daarboven komt dan ook nog eens een heel moordmysterie.

“This world is unforgiving and cruel to those it judges as even the slightest bit outside the norm.” 

Every Heart a Doorway is echt een mengelmoes van heel veel verschillende zaken. Een who-done-it, gemengd met fantasy elementen, maar ook een coming of age verhaal. Daarnaast verwerkt Mcguire op subtiele wijze ook nog homoseksualiteit , aseksualiteit en een transgender personage in het verhaal. En toch passen alle puzzelstukjes in elkaar en is het van begin tot einde genieten met een grote G. Nooit voelt het als “te veel” of “overdone”. Net het tegendeel, je blijft een beetje op je honger zitten, want je wil als lezer graag meer van deze wereld.

“That’s because Narnia was a Christian allegory pretending to be a fantasy series, you asshole,” said one of the other boys. “C.S. Lewis never went through any doors. He didn’t know how it worked. He wanted to tell a story, and he’d probably heard about kids like us, and he made shit up.” 

Seanan Mcguire zorgt ervoor dat het verhaal werkt. Niet enkel door haar betoverende, sfeervolle schrijfstijl, maar ook door het gevoel voor humor dat zij door dit toch wel donkere verhaal weeft. Met momenten staat de humor in scherp contrast met het verhaal dat zich afspeelt en dat maakt het allemaal wat lichter verteerbaar. Het boek is maar 197 pagina’s lang, maar vertelt een zeer intens, complex verhaal in zijn geheel. Ik zei net wel dat ik meer wou en dat klopt ook. Maar langst de andere kant is het verhaal in dit deel van de serie ook compleet.

Every heart a doorway is een donker, sprookje voor volwassenen. Maar kan ook perfect gelezen worden door iets oudere YA-lezers. Een ideale cross-over naar mijn mening! Ik kon er alvast niet genoeg van krijgen en dook onmiddellijk in het tweede deel van de reeks!


Harteloos – Marissa Meyer



Titel: Harteloos
Auteur: Marissa Meyer
Pagina’s: 453
Genre: Retelling, Fantasy, YA
Uitgave: e-book
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Lady Catherine Pinkerton heeft maar één toekomstdroom: samen met haar dienstmeisje de beste banketbakkerij van Wonderland openen. Haar ouders, de Markies en Markiezin van Rotsschildpadbaai, koppelen Cath echter liever aan de nogal domme, oncharismatische Hartenkoning –en niet zonder succes.
Als Catherine op een koninklijk bal kennismaakt met de nieuwe, mysterieuze hofnar van de koning, is haar bakkerij opeens niet meer het enige waar ze aan denkt. Voor het eerst in haar leven ervaart ze wat het is om verliefd te zijn. Cath is vastberaden haar eigen toekomst te bepalen, ook als ze daarmee het risico loopt de koning te beledigen en de toorn van haar ouders over zich af te roepen. Maar in het land dat bruist van de magie en waar monsters en mafketels niet ongewoon zijn, lijkt haar lot toch anders te zijn bepaald…


Lezers die me al een tijdje volgen weten dat Marissa Meyer en ik een heel hobbelig parcours hebben afgelegd. Van intense teleurstelling in Cinder tot mijn laaiend enthousiasme over Fairest. Toen ik vernam dat Meyer een hervertelling van Alice in wonderland ging uitbrengen moest ik dit natuurlijk lezen. Mijn blognaam is niet voor niets “in wonderland”. Maar ik werd nog enthousiaster over het feit dat harteloos geen hervertelling werd, maar een origine verhaal. Hoe is de hartenkoningin zo vreselijk slecht geworden. Wie was ze voor ze “off with their heads” schreeuwde? Eerlijk is eerlijk, mijn verwachtingen lagen torenhoog. Fairest was mijn favoriete deel van de Lunar Chronicles en ook dit was een origine verhaal. Zou Meyer mijn verwachtingen kunnen inlassen?

“When pleased, I beat like a drum. When sad, I break like glass. Once stolen, I can never be taken back. What am I?” 

Het was eventjes spannend, dat moet ik toegeven. De eerste 50 à 80 pagina’s liepen niet zo vlot. Op een bepaald moment dacht ik “weer een teleurstelling van haar hand.” Maar toen….. toen kwam ik echt helemaal in het verhaal. Het duurt dus even om in het verhaal te komen en dat komt doordat wonderland zo wonderlijk is. Ik vergat soms dat kaarten levende mensen waren en dat dieren konden praten. En dan herinnert een van de personages je er aan dat de baron waar ze een gesprek mee voert eigenlijk een varken is en dan raakte ik de draad even kwijt. Wonderland moest even zijn magie op mij loslaten.

“Perhaps we know each other in the future and you’re only remembering backward.” 

Maar eens opgeslorpt was ik echt helemaal verkocht door het verhaal. Volgens mij zijn origine verhalen toch wel Marissa Meyers grootste talent. Net als bij Levana weet Meyer mijn sympathie voor de slechte hartenkoningin op te wekken. Niets is ooit zwart wit bij haar. De neerwaartse spiraal waar Catherine uiteindelijk in komt vind zo geleidelijk plaats dat het onmogelijk is om een moment vast te nemen en te zeggen “hier is het gebeurt. Hier wordt een goed meisje kwaadaardig.”  Ik heb echt intens genoten van de subtiliteit in het verhaal.

“Stuff and nonsense. Nonsense and stuff and much of a muchness and nonsense all over again. We are all mad here, don’t you know?” 

In de lunar chronicles wisten Meyers mannelijke hoofdrolspelers me nooit van hun sokken te blazen, maar Jest…. Oh Jest, hij sloeg me gewoon knock out. Grappig, maar ook mysterieus en duister. Zelf voor de lezer blijft er een sluier van mysterie over Jest getrokken en net daardoor deed hij niet alleen Catherine’s maar ook mijn hart een beetje sneller kloppen.

“Are you here for a reason, Cheshire?
Why, yes, I would enjoy a cup of tea. I take mine with lots of cream, and no tea. Thank you.” 

De kracht van harteloos schuilt volgens mij vooral in het feit dat je weet hoe het verhaal eindigt, maar dat je tot de laatste seconden hoopt dat het toch nog anders zal zijn. Nu ja hoopt…. Ik wou op een bepaald moment effectief naar Catherine roepen dat ze beter moest nadenken. Dat zegt genoeg waarschijnlijk over mijn inleving in het verhaal.

Het is in elk geval zeker dat ik nooit meer met dezelfde ogen naar de hartenkoningin zal kijken. En heel eerlijk, ik hoop dat Marissa Meyer in de toekomt nog meer origine verhalen schrijft over bekende slechteriken. Niet alleen omdat haar talent hier volledig tot zijn recht komt, maar ook omdat er gewoon te weinig boeken zijn die de slechterik in the spot light plaatsen!

Harteloos is een aanrader voor iedereen die van hervertellingen en duistere sprookjes houdt! Of van literatuur, want Marissa Meyer weet in dit boek echt van wanten! Niet alleen Lewis Caroll, maar ook Poe passeert de review!

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….


V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

Daughter of the pirate king – Patricia Levenseller


Titel: Daughter of the pirate king
Auteur: Tricia Levenseller
Pagina’s: 320
Uitgave: Hardcover

Korte inhoud:

Wat je zelf doet, doe je beter….. Wanneer haar vader, de koning der piraten, ontdekt een legendarische schatkaart zich aan boord van een vijandelijk schip bevind weet zijn dochter Alosa reeds hoe laat het is. Er is maar een piraat die geschikt is voor deze klus en dat is zijzelf. Daarom neemt ze afscheid van haar eigen schip en haar gelieve, exotische crew, om zich te vermommen als een onschuldig, gekidnapped meisje. Want wie gaat nu een meisje dat opgesloten zit benedendeks verdenken van een diefstal? 


Piratenboeken en ik…. we zijn geen schitterende match. Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik met de nodige twijfels aan Daughter of the pirate king begon. Maar die tag lijn op de cover “meet the female Jack Sparrow.” Daar kan toch niemand aan weerstaan of wel?

Laten we maar meteen verder gaan over die taglijn, want ik ben vrij zeker dat jullie interesse nu zonder twijfel gewekt is. Alosa, is zij een vrouwelijke Jack Sparrow? Zonder twijfel! Alosa en eigenlijk het ganse verhaal is heerlijk licht en luchtig met een flinke dosis humor. Maar tegelijkertijd is Alosa behoorlijk “bad ass”, zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. En dat vond ik nu net zo heerlijk aan Alosa haar personage. Ze heeft weinig scrupules en ze snijdt toch wel een paar kelen over in het verhaal. Heerlijk om te lezen, want piraten zijn nu eenmaal niet het type mens dat houdt van theekransjes en lange gesprekken. Alosa, kapitein op haar eigen schip hoeft niet onder te doen voor andere beruchte piraten. En toch blijft ze een ontzettend aangenaam personage waar je als lezer echt van gaat houden. Doordat ze net als Jack Sparrow een heel speciaal gevoel voor humor heeft, dat ze op de meest onwaarschijnlijke momenten hanteert. Daarnaast heeft ze het hart ook op de juiste plaats. Een perfect uitgebalanceerd personage dus!

It should not be this difficult to stay prisoner on a pirate ship. This is the second time I’ve had to stage my own capture. Ridiculous.

Een groot deel van het verhaal speelt zich ook effectief op een boot af. Dat klinkt misschien logisch, maar de ervaring leert me dat weinig piratenverhalen zich ook effectief op een schip afspelen. Daughter of the pirate king wel en dat zorgt toch voor een speciale sfeer. De ruimte waarbinnen het verhaal zich afspeelt is klein en er dient creatief mee omgesprongen te worden. Wat hier zeker gebeurde. Ook de blauwdruk van het schip vooraan in het boek zorgde ervoor dat je als lezer effectief het gevoel had de lay out van het schip te kennen als je broekzak. De weinige momenten dat er van boord werd gegaan, zag je glimpen van een wereld die hopelijk in het tweede deel verder wordt ontwikkeld.

“Oh, the ridiculous things one has to do when one is a pirate.” 

Enige min puntje van het hele verhaal is voor mij de romantiek. Deze voelde erg geforceerd aan. Er was geen opbouw naar de aantrekkingskracht en ik vond de dynamiek tussen de twee personages ook niet altijd even geloofwaardig. Laat dit je vooral niet afschrikken. Daughter of the pirate king is redelijk “mild”. Enerzijds omdat het hele romantische aspect een zij-lijn is in het verhaal. Maar ook de effectieve relatie is erg mild. Verwacht hier geen rondvliegende kledingstukken en passionele kussen.

Daughter of the pirate king is een echt avonturen boek. Het leest lekker weg en samen met Alosa val je van het ene avontuur in het andere. Geen ingewikkeld plot. Zeker geen zware lectuur. Maar wel Jack Sparrow in boek vorm!