Categorie: Distopian

This savage song – Victoria Swabb

this savage song

this savage song

Titel: This savage song
Auteur: V.E Schwab
Pagina’s: 464
Genre: Dystopian, Ya, fantasy
Uitgave: paperback
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Kate Harker en Augustus Flynn zijn de erfgenamen van een stad die in twee is gespleten. Een stad waar bruut geweld effectief monsters creëert. Kate droomt ervan om net zo zonder scrupules door het leven te gaan als haar vader. Hij laat de monsters vrij ronddwalen in zijn stad en zorgt ervoor dat er betaald wordt voor zijn bescherming.
August wil alleen maar menselijk zijn en liefst zo zachtaardig als zijn adoptievader. Hij wil een grotere rol spelen in het beschermen van de mensen in een stad die gevuld is met monsters. Jammer genoeg is August zelf een monster. Een monster dat je ziel kan stelen met enkele simpele noten muziek. En dan kruisen hun paden….

Review:

V.E Schwab…. enkele van haar boeken staan al jaren op mijn ereader en toch komt het er niet van om ze effectief te lezen. This savage song mocht uiteindelijk de spits afbijten. En misschien was dat wel een verkeerde keuze, want dystopian en ik…. We don’t do well together. En het kan me niet schelen wat anderen zeggen, this savage song is echt wel dystopian! Alle elementen zijn aanwezig, van het toekomstige amerika dat in ruïnes is vervallen tot een nieuwe samenleving die orde op zaken moet stellen. Laat het duidelijk zijn dat ik niet van dystopians hou en dat dit mijn leesplezier toch wel een beetje heeft beïnvloed. Ik hoopte op een zuivere paranormale roman en kreeg weer alle tropes van dystopian voorgeschoteld.

“I mean, most people want to escape. Get out of their heads. Out of their lives. Stories are the easiest way to do that.”

Maar het was wel ontzettend goed geschreven en dat zorgde ervoor dat ik de pagina’s bleef omdraaien en zo graag wou weten wat er nu met Katen en August zou gebeuren. Het was, zoals gezegd, mijn eerste kennismaking met V.E Schwabs schrijfstijl en ik kan hem wel smaken. Ze heeft een heel vloeiende, beeldende manier van schrijven. En eerlijk ik kan niet wachten om te zien wat ze verder nog geschreven heeft! Want als ik alleen op de schrijfstijl had moeten beoordelen dan had this savage song 5 sterren gekregen!

“Monsters, monsters, big and small,
“They’re gonna come and eat you all.
Corsai, Corsai, tooth and claw,
Shadow and bone will eat you raw.
Malchai, Malchai, sharp and sly,
Smile and bite and drink you dry.
Sunai, Sunai, eyes like coal,
Sing you a song and steal your soul.
Monsters, monsters, big and small,
They’re gonna come and eat you all!”

This savage song voelde voor mij vooral aan als een set up voor het volgende boek. Niet dat er geen actie of apart verhaal is, maar zelf deze verhaallijn lijkt helemaal opgezet te zijn als aanzet tot meer. En dus bleef ik op mijn honger zitten en verlangen naar meer….. Die meer gaat vermoedelijk ook komen in our dark duet als ik de reviews mag geloven. Maar in dit boek was het dus allemaal een beetje watertanden en geen echte voldoening krijgen.

“It’s a monster’s world.”

This savage song is een boek dat leest als een trein. Je blijft tijdens het lezen de pagina’s omslaan en doorlezen. Het is leuk en spannend, maar het blijft allemaal niet hangen. Nadat je het boek sluit is het verhaal ook voorbij. Het slaagt zijn klauwen niet in de lezer. Althans zo voelde het toch voor mij. Ook de personages missen wat dieptegang. Ik begrijp waar hun verhaallijn naartoe gaat, maar ze voelde allemaal een beetje te cliche en “kant en klaar” aan.

“The witching hour, people used to call it, that dark time when restless spirits reached for freedom.” 

En toch kijk ik uit naar our dark duet. De cliffhanger op het einde van dit boek zorgde er voor dat mijn interesse in het tweede deel onmiddellijk opgewekt werd. Het moet gezegd V.E Schwab weet haar publiek te bespelen.

This savage song is een aanrader voor iedereen die van dystopische verhalen met een vleugje paranormaal houdt.”

Invasion of the tearling – Erika Johansen – Een invasie van mijn hart…

23482781.jpg

Titel: The Invasion of the Tearling
Auteur: Erika Johansen
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 515
Gelezen: Hardback, Engelseversie
Find the English review
here!
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Met elke dag die voorbij gaat, groeit Kelsea Glynn een beetje meer in de rol als Koningin van de Tearling. Door het tegenhouden van de export in slaven naar het naburige rijk Mortmesne, heeft ze zich de woede van de Rode Koningin op de hals gehaald. De rode koningin, een gevreesde tiran die haar krachten haalt uit donkere magie, heeft haar leger nu richting de Tearling gestuurd. En ze zal niet stoppen voor het land in haar handen is.
Maar terwijl de Mort aan de grenzen van haar rijk staan, ontwikkeld Kelsea een mysterieuze connectie met een vrouw van voor de grote oversteek. Lily leeft in een wereld waar vrouw zijn op zich al een misdaad is. Het lot van de Tearling, en Kelsea’s ziel, hangen samen met Lily en haar levensverhaal. Maar zal Kelsea genoeg tijd hebben om de waarheid te ontdekken?

Review:

Ik ben me er nu (slechts enkele uren na het lezen) reeds van bewust dat dit boek me met een serieuze kater gaat achterlaten. Het gekende zwarte gat, nadat een boek je echt volledig in de ban heeft gehouden. Mensen die mijn reviews al een tijdje volgen, hier of op goodreads, herinneren zich misschien nog dat ik over De kroon van de Tearling zei dat ik het boek geen vijf sterren kon geven vanwege het dystopische aspect. Vandaag ga ik net het tegenovergestelde vertellen. Net vanwege dat dystopische aspect krijgt Invasion of the Tearling van mij 5 sterren!

In kroon van de Tearling werd er amper uitleg gegeven over het feit dat het een futuristisch verhaal is dat zich toch in een middeleeuwse setting afspeelt. In het tweede deel werden echter de meeste vragen voor mij opgelost. Gelukkig niet allemaal, wat mij erg enthousiast maakt over het laatste deel in de reeks. Ik heb er hoge verwachtingen bij, vooral omdat heel wat losse eindjes in dit boek perfect aan elkaar geknoopt werden. Het ganse verhaal over de grote oversteek en de middeleeuwse setting was ontzettend onverwacht, maar ook realistisch en beangstigend. Op een bepaald moment zat ik echt stukken luidop voor te lezen aan mijn man, net omdat ze zo levensecht zijn.

Invasion of the Tearling is een heel ander boek dan Kroon van de Tearling. Veel donkerder, angstaanjagender, meer gericht op mature lezers en vooral geen young adult. Het gaat moeilijke onderwerpen zoals verkrachting, geweldig, corruptie en mishandeling op geen enkel moment uit de weg. I

Deze keer werd het verhaal opgedeeld tussen twee hoofdpersonages. Het ene hoofdpersonage is Kelsea, die we ondertussen allemaal kennen. Ik was dol op haar in het eerst boek en de liefde is alleen maar sterker geworden. Kelsea is een erg geloofwaardig personage. Ze is zeker niet perfect en maakt fouten. Ze is ook niet bang om haar donkere kant onder ogen te komen en soms aan de verleiding toe te geven. Ze is nog altijd een beetje onzeker, maar laten we ook niet vergeten dat ze slechts 17 jaar oud is. Omdat het verhaal opgesplitst is in twee verhaallijnen, zien we Kelsea deze keer minder in de spotlight staan. En met momenten miste ik haar ontzetten. Gelukkig genoot ik net zo hard van het nieuwe personage in de reeks. Lily, is een pre-oversteek vrouw die in een futuristische versie van Amerika woont. Haar verhaal is erg donker, vol verdriet. Maar ook uitermate boeiend en ontzettend goed ontwikkeld. Haar verhaallijn beantwoord erg veel vragen uit het eerste deel, maar zorgt er ook voor dat er heel wat nieuwe vragen bijkomen die tot een erg interessant derde deel kunnen leiden.

En dan heb ik het nog niet gehad over de nieuwe slechterik in de reeks. Ik ben behoorlijk dol slechteriken en deze is tot nu toe echt perfect. Mysterieus, verleidelijk, maar zo fout! Ik kijk er echt naar uit om zijn achtergrond verder te ontdekken.

Dit is de eerste keer dat ik zo dol ben op een sequel.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader voor fans van : Het eerste deel van de reeks, maar ook als je kroon van de Tearling niet graag hebt gelezen, moet je dit deel zeker een kans geven. Het werpt een gans nieuw licht op de reeks.
Algemene indruk: Spannend, orgineel, weldoordacht, meeslepend verhaal!

Dreiging en duisternis – Leigh Bardugo – Of hoe ik mijn mening over de Grisha compleet herzag…

dreiging en duisternis

Titel: Dreiging en duisternis
Auteur: Leigh Bardugo
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 415
Gelezen: Hardback, Nederlandse versie
Find the English review
here!
Links:
Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Opgejaagd door het Eerste en Tweede Leger en achtervolgd door nare herinneringen, probeert Alina samen met Mal een nieuw leven op te bouwen in een onbekend land. Ze moet haar identiteit als Lichtheerseres verborgen houden om niet gevonden te worden door haar tegenstander, de Duisterling.
Alina kan haar verleden en toekomst helaas niet lang blijven ontvluchten. Met behulp van een beruchte vrijbuiter, weet Alina veilig terug te keren naar Ravka. Ze is vastberaden om te vechten tegen de duistere krachten die zich in het land verzamelen. Maar terwijl haar magische krachten groeien, glijdt Alina verder en verder af in het gevaarlijke spel van de Duisterling –en verder weg van Mal.
Alina moet kiezen tussen haar land, haar macht en de liefde waarvan ze altijd dacht dat hij haar op het juiste pad zou houden.

Review:

Lezers die al langer mijn blog volgen of mijn reviews lezen op goodreads, weten dat ik niet erg onder de indruk was van schim en schaduw. Ik had behoorlijk wat bedenkingen bij dat boek. Maar dreiging en duisternis zorgde ervoor dat ik de trilogie door compleet andere ogen kon bekijken en ook ineens begreep waarom het boek zo gehyped wordt. Deze keer was het wel liefde op het eerste gezicht!

Heel vaak is het tweede deel van een trilogie een beetje “het opvul boek”. Er is net te veel verhaal om het samen te bundelen in twee boeken. Maar er is eigenlijk te weinig actie om drie boeken te vullen. Het tweede boek is daarom vaak een boek zonder veel plotwendingen en weinig actie. Dit is echter helemaal niet het geval met dreiging en duisternis. Net het tegenovergestelde! Het boek komt pas echt op gang in het tweede deel. Je merkt dat Leigh Bardugo echt gegroeid is als schrijfster. Dat ze talent had zal ik nooit ontkennen, maar pas nu komt echt naar boven wat een fantastische verhalenvertelsters zij is. De woorden vloeien echt van de pagina’s. De spanning is soms te snijden en ook de verschillende gevoelens van de personages komen uitgebreid aanbod.

Een van mijn grootste problemen met het eerste boek was het gebrek aan dieptegang en ontwikkeling in het verhaal. De opbouw van de wereld was te weinig gedetailleerd naar mijn smaak. Dit wordt echter helemaal goedgemaakt in dit deel van de reeks. Het boek is echt doorspekt met folklore, mythes en legendes. Er wordt aandacht besteed aan de geschiedenis van Ravka, de politiek in deze wereld en het geloofssysteem. Volgens mij is er nu echt nagedacht en aandacht besteed aan de kleinste details in het verhaal. De wereld komt echt voor je ogen tot leven en zo hoort het ook te zijn!

In mijn vorige review haalde ik ook aan dat ik wat problemen had met het karakter van Alina. En hoewel ik vrij zeker ben dat we nooit beste vriendinnen zullen worden, begin ik me toch een beetje open te stellen naar haar toe. In dit deel lijkt ze sterker te zijn. Ze is vastberaden en heeft een donkere kant. De verleiding van absolute macht is steeds op de achtergrond aanwezig en zorgt ervoor dat ze soms echt met zichzelf in de knoop ligt. Aline beseft ook steeds beter dat, ongeachte haar keuze, haar leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Op het einde van dit boek overtuigde ze mij echt. Ze bleek sterker en slimmer te zijn dan ik altijd gedacht had. Dus ik begin me echt aan haar te hechten. Hopelijk stelt ze me in het laatste deel niet te teleur! Ik hoop dat ze de kans krijgt om verder te groeien en zich te ontwikkelen tot de leider die ze diep vanbinnen kan zijn.

Het sterkste punt in dreiging en duisternis zijn de nieuwe personages. Natuurlijk is mijn grote favoriet Sturmhond. Hij is echt alles wat de overige mannelijke personages in deze reeks niet zijn. En dat is zijn sterkte en maakt hem zo een mateloos interessant personage. Maar het stopt niet bij hem. Tolya en Tamar waren echt goed onderbouwde, boeiende personages. Doordat zij niet altijd zijn wat ze op het eerste gezicht lijken blijven ze een beetje mysterieus en zorgden ze voor de nodige spanning in het verhaal.

Een personage dat echter geforceerd en leeg aanvoelt voor mij blijft Mal. Ik was al geen al te grote fan van hem in het eerste deel, maar hij ontwikkeld zich niet verder. Ik geloof de relatie tussen hem en Alina niet. De vonken en vuur die er zouden moeten zijn ontbreken compleet. Ik geloof dat ze gevoelens voor elkaar hebben, maar naar mijn mening zijn deze volledig gebaseerd op hun gezamenlijke verleden. Het feit dat ze lange tijd enkel elkaar gehad hebben zal zeker een ijzersterke band gesmeed hebben. Maar of dit ook effectief moet uitmonden in een liefdesrelatie laat ik graag in het midden. In dreiging en duisternis hadden de twee ook wel wat relatieproblemen. Op sommige momenten wou ik echt gewoon naar hen roepen dat ze moesten stoppen met kinderachtig doen en zich moesten concentreren op de oorlog in plaats van op hun relatie.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader of afrader?
Aanrader!
Kopen of lenen? Kopen!

Verder dan die paar ergernisjes door Alina en Mal heb ik echt intens genoten van dreiging en duisternis. Ik zit echt op hete kolen om het laatste deel van de reeks te starten en te kijken waar het verhaal naartoe gaat. Want om heel eerlijk te zijn heb ik echt geen idee. Als er een ding is wat ik geleerd heb uit dreiging en duisternis, dan is het zeker wel dat Leigh Bardugo een grote trukendoos heeft die tot de nok gevuld is met plottwists en verrassingen!

 

 

 

De stem van de zee – Mara Li

de stem van de zee

Titel: De stem van de zee
Auteur: Mara Li
Uitgever: Storm Publishers
Pagina’s: 308
Gelezen: E-boek
Links: Goodreads

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

‘Ik ben in de zee geboren. In de nacht dat mama moest bevallen, rolden de golven als reuzen naar het strand en krijste mijn moeder als de meeuwen. Ze riep net zo lang om de zee tot mijn vader er gehoor aan gaf en haar zwoegende lichaam in zijn armen naar buiten droeg. Daar lag ze in een witte jurk op haar rug in de modder, haar benen wijd in de branding. De golven trokken me naar buiten. Voordat mijn vader me vast kon grijpen, had ik al kennis gemaakt met het zilte water.’
Nimue kent haar moeder slechts uit verhalen. Na een allesverwoestende storm besluit ze om samen met haar broertje Arthur naar haar op zoek te gaan. Tijdens hun reis ontdekken ze dat hun familiegeschiedenis heeft geleid tot een gevecht tegen een ziekte die de mensheid lijkt uit te roeien. Zullen ze hun moeder vinden? Kunnen ze het opnemen tegen hun nietsontziende oom? En welke rol geeft hun afstamming aan Arthur en Nimue zelf?’

Review:

Dankzij de facebook groep Boekenfans mocht ik deelnemen aan de kerstleesclub die georganiseerd werd met uitgeverij Storm Publishers. Samen met enkele andere boekenwurmen mochten we De stem van de zee lezen en bespraken we deze tijdens een aantal vragenuurtjes. Vandaag deel ik graag mijn mening over het boek met jullie.

Het grootste probleem dat ik heb met De stem van de zee is het feit dat dit boek bestempelt wordt als young adult. Jammer genoeg, kan ik hier niet helemaal mee akkoord gaan. De Stem van zee is eerder gericht op een jonger publiek. Jonge tieners tussen de 10 en de 14 jaar zijn het ideale publiek voor deze reeks. En daar is helemaal niets mis mee! Een goed middle grade boek kan mij zeker bekoren, maar dan dient het wel zo geadverteerd te worden. Nu begon ik in het boek met hele andere verwachtingen en was ik dus tijdens de eerste helft behoorlijk teleurgesteld. Gelukkig kon ik op tijd mijn gedachtegang aanpassen en het boek beginnen te waarderen voor wat het effectief was.

Op de stem van de zee kan erg moeilijk een stempel gedrukt worden. Het boek is een beetje vis nog vlees en wil heel veel genres in een boek samenvoegen. Dystopian, fantasy en dan wil het er heel graag nog een laagje mythische legendes bijgooien. Voor mij levert het boek hierdoor in op kwaliteit. Het verhaal springt van de hak op de tak en hier had denk ik verder aan gewerkt moeten worden. Misschien klinkt dit wel net zo verwarrend als het boek zelf is? Maar laat ik het even proberen te verduidelijken. Het boek begint met de hele mysterieuze geboorte van Nimue. Ik wreef al in mijn handen want hier hadden we de eerste stapjes naar een mythologisch geïnspireerd verhaal. Maar dan ineens zitten we met lemen hutjes, jeansbroeken en auto’s. Is er giftige regen, trekt er een nieuw soort pest door het land en is er een mysterieuze organisatie die kinderen ontvoerd. Dan flikkeren we opeens weer terug naar mysterieuze geestesverschijning, legendes over silkies en bovennatuurlijke krachten. Wat wil dit boek nu eigenlijk zijn vroeg ik me constant af.

Voor mij lag het sterkste aspect van het verhaal verrassend genoeg, want ik ben totaal geen fan van het genre bij het dystopische aspect. Ik was echt geboeid door de verhaallijn met de inslag, de herschepping van de wereld en de manier waarop mensen hierop reageren. De asklepios organisatie intrigeerde mij en ik vond de ontwikkeling van deze nieuwe wereld erg realistisch gedaan. Ik was zelf bereid het fantasy aspect erbij te nemen. De mysterieuze kracht van Nimue paste wel in het verhaal. Echter het inweven van de Arthur legendes had voor mij echt niet gehoeven. Dit aspect deed op dit moment afbreuk aan het verhaal. Ik zeg heel duidelijk op dit moment, gezien de stem van de zee het eerste deel is in een trilogie zou het goed kunnen dat dit deel van het verhaal nog verder uitgewerkt dient te worden. Dit zou een opbouw kunnen zijn naar een diepere verhaallijn. Op het einde van dit boek werd er namelijk reeds een tipje van de sluier opgelicht. Maar puur met betrekking op dit boek vind het de hele Arthur legende eerder een storende factor. (En het doet me echt pijn om dit te zeggen, gezien ik een grote liefhebber ben van boeken met betrekking tot de Arthur legendes.)

Ik miste in dit verhaal ook wat standvastigheid, zowel bij de personages als in de verhaallijn. Zoals ik eerder al zei kan dit allemaal liggen aan het feit dat dit het eerste boek in een serie is, maar voor mij waren er nog te veel gaten in het verhaal. Neem nu als voorbeeld de ketting die Nimue aan het begin van het boek krijgt. Hier wordt erg veel nadruk op gelegd en dan verdwijnt het volledig naar de achtergrond en blijkt het geen enkele rol te spelen in dit verhaal. Ik heb er geen enkel probleem mee dat de ketting nu reeds gegeven wordt en misschien pas later in het verhaal belangrijk wordt, maar focus er nu dan niet zoveel op. Laat haar de ketting vinden, aandoen en zwijg erover.

Ook bij de personages miste ik wat standvastigheid, maar dit stoorde mij minder eens ik het boek kon onderbrengen in het middle grade genre. Ik vind in dit genre karakterontwikkeling net iets minder van belang dan in YA of volwassen verhalen. Op zich vond ik Nimue wel een aangename personage en houdt ze zichzelf goed recht gezien de omstandigheden. Ze maakt ook verstandige keuzes en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Nimue vecht voor datgene waarin ze gelooft. Gezien het verhaal vanuit haar oogpunt vertelt wordt, had ik ook het gevoel dat ze een betrouwbaar verslag gaf van de gebeurtenissen.

Al bij al vond ik het boek best te pruimen, maar ik was er ook niet wild van. Er zit zeker potentieel in en dat was duidelijk te zien. De schrijfstijl van Mara Li is vlot leesbaar en het verhaal vloeit echt voort, zonder storende onderbrekingen. Ik ben eigenlijk best nieuwsgierig om te weten hoe het verhaal verder gaat. Al was het maar om te zien dat mijn frustraties met dit verhaal volledig onder terecht zijn.

Personages:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Opzet van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Snelheid van het verhaal:imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08imagesSW7HTJ08
Aanrader: Fans van kroon of the tearling zullen zich zeker kunnen vinden in de mix van dystopian met fantasy. Het is enkel belangrijk om te weten dat dit een echt jeugdboek is.

 

 

 

De kroon van de Tearling – Erika Johansen

De kroon van de tearling

Titel: De kroon van de Tearling
Auteur: Erika Johansen
Uitgever: Boekerij
Pagina’s: 448
Gelezen: Hardcover, Nederlandse versie
Links:
Goodreads, Bol

images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Op haar negentiende verjaardag begint prinses Kelsea Glynn haar gevaarlijke reis naar het kasteel waar ze ­geboren is. Ze komt haar kroon opeisen. Achttien jaar lang werd het koninkrijk geregeerd door Kelsea’s oom, een ­marionet van de Rode Koningin, die het buurland Mortmesme al decennia tiranniseert. Kelsea draagt de Tearlingsaffier, een juweel met immense ­magische krachten. Ze wordt beschermd door de Wachters van de Koningin, geleid door de raadselachtige en toegewijde Lazarus. Kelsea zal de ridders nodig hebben om te overleven. Haar vijanden zetten duistere moordenaars en duivelse bloedmagie in om te voorkomen dat zij gekroond wordt…

Review:

Ik begon met niet al te hoge verwachtingen aan de kroon van de Tearling, maar ik moet zeggen dat ik er echt intens van genoten heb. De hoofdreden waar ik dit boek zo ontzettend goed is denk ik omdat het zo een divers verhaal is. Het is een historische roman gemengd met fantasie elementen en een distopische samenleving. Ik kon het gegeven van die samenleving maar niet uit mijn hoofd zetten terwijl ik het boek las. Het is daar altijd sluimerend op de achtergrond, maar het komt nooit aan de oppervlakte. Ik heb zoveel vragen over het hoe en waarom van deze samenleving, die in het eerste deel van deze serie geen antwoord krijgen. Je leest over de grote oversteek, de namen van bekende auteurs worden genoemd en toch kom je nooit meer te weten over waarom we onze wereld hebben verlaten en met zijn alle geëvacueerd zijn naar deze nieuwe wereld. Op bepaalde momenten vergat ik compleet dat ik eigenlijk een futuristisch verhaal aan het lezen was. Hoewel ik me bleef afvragen waarom we terugkeren naar de middeleeuwen?

Maar het verhaal is zonder twijfel erg spannend, vol met politieke intriges! Zelf als lezer kan je niet zeker zijn wie te vertrouwen valt in deze wereld. Het verraad is echt op slimme wijze gebracht, waardoor niet alle betrokken partijen van het begin duidelijk zijn. Kelsea is een van mijn favoriete hoofdpersonages in lange tijd. Ze is nog erg jong en niet adembenemend mooi, maar ze is zonder twijfel een krachtige vrouw. Ze heeft een hart van goud en ze probeert zoveel mogelijk de juiste keuzes te maken. Maar ze heeft ook haar kleine kantjes, wat ervoor zorgt dat haar personage realistisch overkomt. Doorheen het verhaal ontwikkeld ze zich steeds verder in een sterke jonge vrouw. Ze zag haar eigen onzekerheden onder ogen en probeerde er constructief mee om te gaan. Maar ze probeerde ook alle ongelovigen die in haar niet de nieuwe koningin zagen van hun ongelijk te overtuigen. Verfrissend is ook feit dat er in dit eerste deel van het boek weinig tot geen romantiek is. Dit kan natuurlijk nog veranderen in de loop van de reeks. Maar het gebrek aan romantiek is bij de kroon van de Tearling echt een positief punt. Vooral omdat het Kelsea de kans geeft om volledig te groeien in haar rol als troonopvolgsters en vooral om zichzelf te ontwikkelen, zonder hiervoor een partner te hebben.

Een echte aanrader!