Categorie: Adventure

The gentleman’s guide to vice and virtue – Mackenzi Lee

the gentleman's guide to vice and virtue

Titel: The gentleman’s guide to vice and virtue
Auteur: Mackenzi Lee
Pagina’s: 513
Genre: Avontuur, Historische fictie, LGBTQ, YA
Uitgave: hardcover
Links: Goodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2ystar-half-full

Korte inhoud:

Henry “Monty” Montague is opgevoed om later een echte “gentleman te worden. Hij laat zich echter niet zomaar aan banden leggen! De beste scholen in Engeland en de constante afwijzing van zijn vader ten spijt…. Monty houdt van gokken, drinken en wakker worden in de armen van een vreemde man of vrouw. Monty is helemaal klaar om op zijn Grand Tour te vertrekken, maar daar denkt zijn vader anders over. Die vind het hoog tijd dat Monty begint te leren hoe hij zich moet gedragen als Lord van een landgoed en stuurt daarom een strenge chaperon mee. Maar Monty is erop gebrand van deze reis een laatste groot feest te maken en vooral eindelijk zijn kans te wagen bij Percy, zijn geheime grote liefde. Wanneer Monty’s roekeloze beslissingen ervoor zorgen dat hun hele toekomst in gevaar komt, moet hij zijn keuzes onder ogen zien.

Review:

The gentleman’s guide of vice and virtue is een van de meest gehypte  boeken op dit ogenblik in de book-community volgens mij. Overal werd ik er met rond mijn oren geslagen en de korte inhoud deed mijn hartje al zingen. Dit verhaal klonk echt als een ongelooflijk avontuur. Historische fictie dan nog, dus helemaal iets voor mij. Maar jammer genoeg moet ik vaststellen dat the gentleman’s guide ook het meest overhypte boek op het moment is. Misschien zou ik wel minder teleurgesteld zijn geweest moest iedereen niet zo ongelooflijk enthousiast zijn geweest?

“It’s beginning to feel like he’s shuffling his way through the seven deadly sins, in ascending order of my favourites.” 

Het begon nog thans allemaal heel veelbelovend. Ik plaatste zelfs op facebook dat ik helemaal weg was van de humor en de schrijfstijl. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit plaatste toen ik ongeveer 50 pagina’s in het verhaal zat. De humor blijft trouwens het sterkste punt van het hele verhaal. Heerlijk licht en luchtig overgoten met een grote dosis sarcasme. En eerlijk had het verhaal verder gegaan op hetzelfde elan als de eerste 150 pagina’s, dan was ik ontzettend gelukkig geweest. Dan had ik het waarschijnlijk zonder enige twijfel vijf sterren gegeven. Maar dan ging het allemaal een beetje mis……

“We’re not courting trouble,” I say. “Flirting with it, at most.” 

Laten we maar beginnen met het feit dat er  niet genoeg vaart in the gentleman’s guide zit om mij altijd even geboeid te houden. Dit voelt voor mij zeker als een gemiste kans, want laat ons eerlijk zijn, het boek is gevuld met overvallen, piraten en allerlei andere doldwaze avonturen. Die dus niet doldwaas zijn omdat ze eindeloos uitgesponnen worden. En als ze niet eindeloos uitgesponnen zijn, dan voelen ze te geforceerd aan. Je voelt de twists in het verhaal al van mijlenver aankomen. Er waren echt momenten dat ik tegen Monty wou schreeuwen over zijn dwaze, ondoordachte keuzes.

“I swear, you would play the coquette with a well-upholstered sofa.”
“First, I would not. And second, how handsome is this sofa?” 

Monty, laten we het daar eens over hebben. Ik denk dat hij zowat mijn minst favoriete personage van 2017 gaat worden. Hemeltje, wat een vreselijk zelfingenomen, oliedom, narcistisch personage was Monty. En ik heb daar op zich geen enkel probleem mee als hij een soort van groei zou doormaken doorheen het boek. Maar neen, de egoïstische, egocentrische Monty is nog steeds de jongen waar we vaarwel tegen zeggen op pagina 513. (Terwijl hij hoogstwaarschijnlijk in een spiegel staart om nog maar eens te zeggen hoe vreselijk knap hij is.) Als het aan Monty had gelezen had ik denk ik het boek zelf niet uitgelezen. Gelukkig bestaat de cast van het boek ook nog uit de uiterst intelligente zus Felicity en de vriendelijke, realistische, zachtaardige Percy.

“I am somehow stuck with an obstinate mount that resembles less a horse and more a leggy sausage, and seems fond of ingesting my commands and then ignoring them in their entirety.” 

Daarnaast heb ik ook echt genoten van het LGBTQ aspect in het boek. Hoewel de swoony gedachten van Monty soms echt wel over the top waren, hield ik wel van de verschillende geaardheden in het boek. Ik ben vooral heel nieuwsgierig of er in de companion roman meer aandacht zal besteed worden aan de aseksualiteit van Felicity.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik kijk gewoon erg uit naar het boek over Felicity. Oh, wat een heerlijk personage was zij! Zo een vrouw met ballen aan haar lijf! Hopelijk krijgt dat verhaal wel meer vaart en een logischere verhaallijn dan the gentelmans guide.

The gentleman’s guide to vice and virtue is een aanrader voor iedereen die een lichte, avontuurlijke historische roman wil proberen. Sowieso zijn er te weinig historische romans binnen het YA genre volgens mij, dus alleen daarom moet je dit boek al lezen. Probeer je verwachtingen alleen niet torenhoog te leggen, zo kom je vast niet bedrogen uit. 

Daughter of the pirate king – Patricia Levenseller

daughter

Titel: Daughter of the pirate king
Auteur: Tricia Levenseller
Pagina’s: 320
Uitgave: Hardcover
LinksGoodreads
images9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2yimages9cxhej2y

Korte inhoud:

Wat je zelf doet, doe je beter….. Wanneer haar vader, de koning der piraten, ontdekt een legendarische schatkaart zich aan boord van een vijandelijk schip bevind weet zijn dochter Alosa reeds hoe laat het is. Er is maar een piraat die geschikt is voor deze klus en dat is zijzelf. Daarom neemt ze afscheid van haar eigen schip en haar gelieve, exotische crew, om zich te vermommen als een onschuldig, gekidnapped meisje. Want wie gaat nu een meisje dat opgesloten zit benedendeks verdenken van een diefstal? 

Review:

Piratenboeken en ik…. we zijn geen schitterende match. Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik met de nodige twijfels aan Daughter of the pirate king begon. Maar die tag lijn op de cover “meet the female Jack Sparrow.” Daar kan toch niemand aan weerstaan of wel?

Laten we maar meteen verder gaan over die taglijn, want ik ben vrij zeker dat jullie interesse nu zonder twijfel gewekt is. Alosa, is zij een vrouwelijke Jack Sparrow? Zonder twijfel! Alosa en eigenlijk het ganse verhaal is heerlijk licht en luchtig met een flinke dosis humor. Maar tegelijkertijd is Alosa behoorlijk “bad ass”, zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. En dat vond ik nu net zo heerlijk aan Alosa haar personage. Ze heeft weinig scrupules en ze snijdt toch wel een paar kelen over in het verhaal. Heerlijk om te lezen, want piraten zijn nu eenmaal niet het type mens dat houdt van theekransjes en lange gesprekken. Alosa, kapitein op haar eigen schip hoeft niet onder te doen voor andere beruchte piraten. En toch blijft ze een ontzettend aangenaam personage waar je als lezer echt van gaat houden. Doordat ze net als Jack Sparrow een heel speciaal gevoel voor humor heeft, dat ze op de meest onwaarschijnlijke momenten hanteert. Daarnaast heeft ze het hart ook op de juiste plaats. Een perfect uitgebalanceerd personage dus!

It should not be this difficult to stay prisoner on a pirate ship. This is the second time I’ve had to stage my own capture. Ridiculous.

Een groot deel van het verhaal speelt zich ook effectief op een boot af. Dat klinkt misschien logisch, maar de ervaring leert me dat weinig piratenverhalen zich ook effectief op een schip afspelen. Daughter of the pirate king wel en dat zorgt toch voor een speciale sfeer. De ruimte waarbinnen het verhaal zich afspeelt is klein en er dient creatief mee omgesprongen te worden. Wat hier zeker gebeurde. Ook de blauwdruk van het schip vooraan in het boek zorgde ervoor dat je als lezer effectief het gevoel had de lay out van het schip te kennen als je broekzak. De weinige momenten dat er van boord werd gegaan, zag je glimpen van een wereld die hopelijk in het tweede deel verder wordt ontwikkeld.

“Oh, the ridiculous things one has to do when one is a pirate.” 

Enige min puntje van het hele verhaal is voor mij de romantiek. Deze voelde erg geforceerd aan. Er was geen opbouw naar de aantrekkingskracht en ik vond de dynamiek tussen de twee personages ook niet altijd even geloofwaardig. Laat dit je vooral niet afschrikken. Daughter of the pirate king is redelijk “mild”. Enerzijds omdat het hele romantische aspect een zij-lijn is in het verhaal. Maar ook de effectieve relatie is erg mild. Verwacht hier geen rondvliegende kledingstukken en passionele kussen.

Daughter of the pirate king is een echt avonturen boek. Het leest lekker weg en samen met Alosa val je van het ene avontuur in het andere. Geen ingewikkeld plot. Zeker geen zware lectuur. Maar wel Jack Sparrow in boek vorm!